ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 19 : บทที่ 18 น้ำผึ้งเป็นเด็กดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 469
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    23 ส.ค. 63

 

บทที่ 18 น้ำผึ้งเป็นเด็กดี

แปดปีก่อนแพรทองหย่าขาดจากภมรแล้ว แต่เพราะฝ่ายชายมีภรรยาหลายคน หนำซ้ำยังทำธุรกิจกลางคืน จึงส่งต่อภาระที่ชื่อว่าลูกให้แก่อดีตภรรยา พร้อมด้วยบ้านและเงินค่าเลี้ยงดู 

แต่ฝ่ายหญิงก็ไม่ใช่คนที่เหมาะกับคำว่าแม่ของลูกเช่นกัน มักจะทิ้งลูกออกไปหาผู้ชายคนใหม่เสมอ เมื่ออดีตสามีไม่รู้ ก็ยิ่งได้ใจ ถึงขั้นพาผู้ชายคนใหม่เข้ามาอาศัยร่วมบ้านกับลูกสาวที่กำลังเริ่มเข้าวัยรุ่น 

ภุมรินเป็นเด็กโตช้า แต่นั่นไม่ใช่อุปสรรคสำหรับผู้ชายที่มีความคิดสกปรกอยู่เต็มหัวสมองและคอยจ้องจะเอาเปรียบเธอยามที่แม่เผอเรอ

ที่พึ่งของลูก กลับไม่ใช่พ่อที่ไม่ใส่ใจ แม่ที่นำภัยเข้าบ้าน แต่เป็นลุงต่างสายเลือดที่ขณะนั้นอยู่ในสถานะทหารเกณฑ์ ภุมรินวัยสิบขวบเป็นแค่เด็กขี้หวง แต่วัยสิบสองปี เป็นเด็กหญิงหน้าตาน่ารักที่สร้างความหวาดระแวงให้แก่ภรรยาที่ต้องอยู่ห่างสามี 

ลดารินมีเหตุผลในการไม่พอใจภุมริน เพราะทุกครั้งที่มหรรณพกลับบ้าน เขาจะเอาใจใส่เพียงเด็กข้างบ้าน พาไปเที่ยว พาไปกินข้าวนอกบ้าน จดหมายที่ส่งมากว่าครึ่งเป็นของภุมริน หลังจากจบการฝึกหนักสองเดือนแรก ก็แอบพกโทรศัพท์มือถือไปค่ายทหารเพื่อเอาไว้ให้หลานโทรหาเผื่อมีเหตุฉุกเฉิน ที่สำคัญเขาจะต้องฝากฝังให้เธอช่วยดูแลภุมรินเสมอ จนเธอเริ่มคิดว่าการที่เขาแต่งงานกับเธอ ก็เพราะอยากให้มีคนช่วยดูแลหลานหรือเปล่า 

ในสายตามหรรณพ ก่อนเขาไปเข้ากรมภุมรินเป็นเพียงเด็กหญิงวัยสิบขวบ แต่ในสายตาลดาริน เธอเห็นเด็กน้อยเติบโตขึ้นทุกวันจากเด็กตัวน้อยๆ เป็นสาวขึ้นทีละนิด  ซึ่งมีแต่จะเพิ่มความหวาดระแวง หนำซ้ำเด็กคนนี้ยังชอบเกาะติดกับสามีของเธอ แย่งความรักจากเธอ ยังจะให้เธอรักใคร่เอ็นดูเด็กคนนี้อีกหรือ

วันที่ภุมรินมาเล่าให้ฟังว่าโดนแฟนใหม่ของแม่แอบลวนลาม ติดต่อมหรรณพไม่ได้เพราะโทรศัพท์มือถือของเขาชำรุด ให้เธอช่วยต่อสายไปยังค่ายทหารหาเขาให้ที สิ่งที่ลดารินคิดก็คือ เด็กนิสัยเสียกำลังเรียกร้องความสนใจ โกหกเพื่อจะได้โทรหาสามีของเธอ

ไม่เพียงปฏิเสธและกล่าวหาว่าภุมรินโกหก ลดารินยังไม่ยอมให้เธอมาหลบซ่อนที่บ้าน แต่ไม่นึกว่าภุมรินจะพูดความจริง และเรื่องราวจะลุกลามใหญ่โต

ผู้ชายของแพรทองพยายามจะปลุกปล้ำภุมริน เด็กหญิงหวาดกลัวจนต้องปีนเข้าบ้านมหรรณพจากทางหน้าต่างชั้นสอง หวังจะรอลุงน้ำที่กำลังจะปลดประจำการกลับบ้านในวันนี้ ผลก็คือ เด็กหญิงพลัดตกจากหน้าต่างได้รับบาดเจ็บสาหัสต่อหน้าต่อตาเจ้าของบ้านที่ไม่คิดว่าความยินดีจากการหมดวาระทหรารเกณฑ์จะเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก

หลังจากสืบสวนเรื่องทั้งหมด มหรรณพไม่ทำอย่างอื่นนอกจากเฝ้าอยู่ข้างเตียงภุมริน ที่จริงนอกจากตอนลากผู้ชายชั่วมาอัด เขาก็แทบไม่ห่างจากเธอเลย แล้วข้อแก้ตัวของลดารินว่าทำไมปล่อยให้เด็กที่เขาห่วงใยต้องอยู่ในสภาพโคม่า กระดูกแขนขาหักอย่างละข้าง ซี่โครงหักแทงเข้าปอดเกือบเอาชีวิตไม่รอดก็คือ

‘น้ำผึ้งไม่ใช่ลูกของรินกับพี่น้ำ ทำไมรินต้องยอมให้เด็กนี่เข้าใกล้สามีของรินด้วย’

ผลก็คือ มหรรณพต่อว่าภรรยาอย่างไม่ไว้หน้า สุดท้ายก็ไม่อาจประคองชีวิตคู่ต่อไปได้อีก แล้วจะไม่ให้ลดารินเกลียดภุมรินได้อย่างไร เมื่อเธอโดนประโยคนี้เข้าไป

‘ถ้ารินรักน้ำผึ้งเหมือนที่พี่รักไม่ได้ ก็คงไม่เหมาะจะมาเป็นเมียพี่’

แสดงว่าทั้งหมดที่เขาต้องการจากเธอก็คือภรรยาที่รักเด็กข้างบ้าน ดูแลเด็กข้างบ้าน ยอมทนให้เด็กคนนั้นแย่งความรักของเขาไปจากเธอ

“สรุปก็คือที่เรียกฉันมากินข้าวด้วย ก็เพื่อให้แม่เธอมาด่าฉันสินะ” ลดารินหันไปจ้องหน้าภุมริน โดยไม่สนใจแพรทองที่กำลังหาเรื่องเธอเหยงๆ

การที่ลดารินมาวันนี้ก็แค่เพื่อสานสัมพันธ์แล้วเอาความรักในอดีตกลับคืนมา แต่ดูสีหน้าที่มหรรณพมองเธอด้วยความโมโห คิดว่าทุกอย่างที่หวังคงไม่สำเร็จ และต่อให้ไม่มีอคติกันมาก่อน ลดารินยังรู้ว่าเป็นเพราะใคร

“น้ำผึ้งก็แค่อยากให้เรามากินข้าวกันแล้วลืมเรื่องเก่าๆ ไปซะ” ภุมรินตอบโต้ด้วยท่าทางน่าสงสาร ทั้งที่มันเป็นไปตามที่ลดารินกล่าวหา

ต่อให้ตาย ภุมรินก็ไม่ลืมว่าลดารินทำอะไรไว้กับเธอบ้าง วันนั้นเธอเป็นแค่เด็กหญิงไร้ที่พึ่ง โทรหาพ่อ พ่อก็ไปเที่ยวเมืองนอกกับภรรยาใหม่ติดต่อไม่ได้ บอกแม่ แม่ก็เข้าข้างแฟนใหม่ เธอขอแค่ที่หลบภัยเพียงไม่นาน แค่รอให้มหรรณพกลับมา เธออาจจะโง่ที่พยายามปีนขึ้นไปชั้นบนแทนจะหลบอยู่สักที่ที่ไม่มีใครเจอตัว แต่เธอก็ได้รับผลจากความโง่นั้นแล้วด้วยการนอนอยู่บนเตียงคนไข้นับเดือน แล้วสิ่งที่เธอได้ยินจากปากลดาริน ในตอนที่อีกฝ่ายคิดว่าเธอหลับและมหรรณพไม่ได้อยู่ใกล้ๆ ก็คือการด่าเธอให้เพื่อนฟังผ่านโทรศัพท์มือถือ

‘มันก็แค่เด็กแรดๆ อยากมีผัว มีก็แค่พี่น้ำนั่นแหละที่มองมันเป็นเด็กใสซื่อ ใครจะรู้ว่าแฟนใหม่แม่มันจะปล้ำมัน หรือว่ามันไปยั่วเขาก่อนกันแน่ อย่างมันน่าจะโดนรุมโทรมตายๆ ไปซะ’

สารพัดถ้อยคำร้ายๆ จากคนที่ภุมรินเรียกว่าป้า กลายเป็นพิษที่ฝังอยู่ในใจของเธอ ดังนั้นต่อให้ลดารินมาขอให้เธอยกโทษให้ ภุมรินก็ไม่เคยยอมให้อภัยจากใจจริงสักครั้ง หลายปีผ่านไป เธอย่อมรู้ว่าวันนั้นอีกฝ่ายพูดกับเพื่อนผ่านโทรศัพท์เพราะความโกรธที่ถูกสามีต่อว่า แต่มันไม่ได้ช่วยให้เธอหายโกรธเลย แล้วต่อให้เธอรู้ว่าคนบางคนเข้าข้างชายชั่วคนนั้น กังขาว่าเด็กหญิงอายุสิบสองยั่วผู้ชายของแม่หรือเปล่า เธอก็ยังไม่ให้อภัยในคำพูดวันนั้นของลดารินอยู่ดี เธอเป็นเหยื่อ เธอมีสิทธิ์แค้น

“ไม่ต้องมาแกล้งทำหน้าซื่อ เธอมันก็แค่นังเด็กใจแตกที่คิดแต่จะแย่งผัวชาวบ้าน” ยามโกรธ ลดารินก็หยาบคายได้ไม่แพ้ใคร

“ทำไมป้ารินต้องด่าน้ำผึ้งขนาดนี้ด้วยคะ” แค่ภุมรินทำท่าจะร้องไห้ สายตาของมหรรณพก็เปลี่ยนจากไม่พอใจเป็นจะเอาเรื่องลดารินทันที เขาขยับมายืนบังเธอเอาไว้ แล้วตำหนิอดีตภรรยาอย่างไม่ไว้หน้า

“หยุดได้แล้วนะริน ไม่หยุดพี่จะให้น้ำผึ้งแจ้งความข้อหาหมิ่นประมาท” การเข้าข้างอย่างเต็มที่ของมหรรณพ ทำให้ภุมรินแอบยิ้มในใจ

ถ้าลดารินไม่คิดจะกลับเข้ามาในชีวิตของมหรรณพอีก สักวันหนึ่งภุมรินอาจจะกรวดน้ำอุทิศให้เธอในฐานะเจ้ากรรมนายเวร แต่เมื่อเหตุการณ์ตรงกันข้าม เธอก็ยอมเป็นนางมาร เอาคืนทุกเรื่องในอดีต 

“ก็ได้ค่ะ รินจะหยุดแค่นี้” สุดท้ายลดารินก็ได้แต่ยิ้มขื่น แต่ก่อนจะจากไป ก็หันไปส่งยิ้มเหยียดหยามให้ภุมริน แล้วตั้งคำถามกับมหรรณพ หวังจะเล่นงานศัตรูให้ย่อยยับ

“แต่พี่น้ำแน่ใจเหรอคะว่าหลานนอกไส้ของพี่เป็นเด็กดี”

 

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

ช่วงนี้หลายๆ พื้นที่ฝนฟ้าอาจจะไม่ค่อยเป็นใจนะคะ แต่สำคัญสุดคือสุขภาพ เซฟตัวเองเอาไว้ดีที่สุดค่ะ ส่วนลุงหมีช่วงนี้ก็จะมรสุมเข้าแบบต่อเนื่องเหมือนกัน ฝากส่งแรงใจให้ลุงหมีผู้เชื่องช้าโดนน้องทิ้งห่างหลายช่วงตัวด้วยนะคะ

แวะไปชมไปเลือก #ปรารถนารักนางร้าย ด้วยค่ะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น

  1. #26 กาฬกาล (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 06:29

    โอ้ว~มาแล้วๆ...
    น้ำผึ้งจะพลิกเกมยัยป้ารินได้ไหม
    จะกลับยังไม่เลิกขวะอีกอ่ะเน๊อะ
    #26
    0