ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 18 : บทที่ 17 ความผิดของแต่ละคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 430
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    22 ส.ค. 63

 

บทที่ 17 ความผิดของแต่ละคน

ก่อนมาเผชิญหน้ากับลดาริน ภุมรินวางแผนการจนแน่ใจว่าแพรทองจะเปิดปากแผลเก่าออกมาต่อหน้าทุกคนอย่างไม่เกรงใจใคร ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังสะดุ้งตกใจตอนแม่โพล่งออกมาทั้งที่ยังไม่ทันไปถึงโต๊ะอาหารที่มหรรณพจองเอาไว้ ดังนั้นการแสดงออกของเธอจึงไม่เรียกว่าเสแสร้งเลย เธอตกใจจริงๆ ที่แผนการเริ่มไวขนาดนี้ สงสารก็แต่ลุงน้ำของเธอที่คงไม่ได้กินข้าวเย็นเสียแล้ว 

“เธอเป็นเมียเก่าของน้ำ คนที่ทำน้ำผึ้งเกือบตายไม่ใช่เหรอ” แพรทองเพิ่งได้ยินลูกสาวเรียกคนตรงหน้าว่า ป้าริน เมื่อครู่นี้เอง จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าแขกอีกคนคือลดาริน

นิสัยของแม่ตัวเอง คนเป็นลูกย่อมรู้ดีที่สุด หรือไม่ก็รู้ในส่วนที่แย่ที่สุด ภุมรินอาศัยอยู่ร่วมกับแพรทองเกือบสิบหกปี แต่มีเวลาได้เจอหน้าพูดคุยกันจริงๆ รวมๆ แล้วไม่ถึงปี เพราะผู้เป็นแม่ชอบที่สุดก็คือยามลูกนอนหลับ หรือถ้าลูกตื่นก็โยนภาระเรื่องลูกไปให้คนอื่น เพื่อให้เธอได้ออกไปสนุกสนานกับบรรดาเพื่อนฝูงหรือชู้รัก และเพราะรู้จักแม่ของตนดี สิ่งที่ภุมรินเลือกบอกแพรทองก่อนจะมาพบหน้าลดารินก็คือ

‘ช่วงนี้น้ำผึ้งอึดอัดที่ป้ารินชอบมาวุ่นวายกับน้ำผึ้งแล้วก็ลุงน้ำ ทำเอาน้ำผึ้งปวดหัวไปหมด ถ้าแม่ช่วยเตือนๆ เขาหน่อยว่าเขาเคยก่อเรื่องอะไรเอาไว้ น้ำผึ้งก็จะช่วยพูดกับพ่อให้แม่เอง’

ต่อให้แพรทองไม่ได้เอ่ยปาก ภุมรินก็รู้ว่ามารดามาเพราะเรื่องเงิน ไม่อย่างนั้นหายหน้าไปเป็นปีจะโผล่มาทำไม ปีก่อนก็เช่นนี้ ทำเป็นถามว่าอยากได้อะไร แล้วต่อรองให้เธอช่วยพูดกับภมร ผู้เป็นพ่อให้โอนเงินช่วยเธอสักเล็กน้อย ก็แค่ไม่กี่หมื่น สำหรับแม่แล้ว แค่นี้พ่อขนหน้าแข้งไม่ร่วง ภุมรินไม่รู้ว่าหลังจากนั้นพ่อตกลงกับแม่อย่างไรบ้าง แต่แพรทองหายไปเกือบปี แล้วกลับมาอีกทีตอนใกล้วันคล้ายวันเกิดด้วยคำพูดแบบเดิมๆ หญิงสาวเลยไม่ผิดหวังและไม่ปลาบปลื้มที่แม่จำวันเกิดของเธอได้เพียงเพราะเรื่องเงิน อย่างไรทั้งคู่ก็แค่คนกึ่งแปลกหน้าที่มีสายสัมพันธ์ทางสายเลือดอยู่แล้ว

“แม่คะ เรื่องมันนานแล้วนะคะ” ภุมรินออกหน้าปรามมารดา เพื่อไม่ให้มหรรณพกระอักกระอ่วนใจมากกว่านี้ แล้วก็เพื่อเล่นละครให้แนบเนียนด้วย

“ก็จริงนะ เรื่องมันตั้งหลายปีแล้ว ว่าแต่เธอขอโทษลูกฉันบ้างหรือยังล่ะ” 

เมื่อครู่ลดารินตกใจ แต่พอฟังถึงตรงนี้เธอเริ่มไม่พอใจแล้ว หลังจากเกิดเรื่องเธอก็ขอโทษภุมรินหลายครั้ง ที่สำคัญแพรทองกล้าขึ้นเสียงใส่เธอได้อย่างไร ในเมื่อเรื่องนี้ไม่ได้เริ่มต้นที่เธอ

“ขอโทษไปแล้วค่ะ หลายปีนี้ยังนึกเสียใจอยู่เลยที่น้ำผึ้งต้องแยกกันอยู่กับแม่ เพราะแฟนเก่าของพี่แพร” ลดารินเหน็บแนมกลับอย่างไม่เกรงใจ

ถึงตรงนี้คงไม่ต้องกินข้าวกันแล้ว พนักงานร้านที่เดินออกมาต้อนรับก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก มหรรณพในฐานะเจ้าภาพอยากจะไกล่เกลี่ยแต่ก็ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน ได้แต่ดึงแขนลดารินเอาไว้ พร้อมกับส่งสายตาไปทางแพรทอง แล้วขอร้อง

“พี่แพรครับผมว่าเรากลับไปคุยกันที่บ้านดีกว่า วันนี้วันเกิดน้ำผึ้ง”

“ก็เพราะวันนี้วันเกิดของน้ำผึ้ง พี่ถึงอยากจะพูดเรื่องเมื่อตอนนั้นยังไงล่ะ ลูกพี่เสียเปรียบคนอื่นมาตั้งหลายปีแล้ว จะให้นิ่งเงียบได้ยังไง”

“อย่ามาทำเป็นพูดว่าทำเพื่อลูกเลยค่ะ เรื่องก็ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว รื้อฟื้นมาแบบเนี่ย จะเรียกค่าเสียหายใช่ไหมคะ” 

ลดารินเลิกทำงานร้านเสริมสวยมาสามปีแล้ว ปัจจุบันดำรงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายเร่งรัดหนี้สินของบริษัทประกันภัยชื่อดัง คนแบบไหนบ้างที่เธอไม่เคยเจอมาก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนหิวเงิน

“ถ้าจะทวงก็ค่าเสียหายทางจิตใจนี่แหละ แปดปีก่อนถ้าไม่ใช่เธอเย้วๆ หาว่าลูกฉันจะแย่งผัวเธอ ผึ้งมันจะเดือดร้อนขนาดนั้นไหม”

“ก็...” ลดารินจะเถียงกลับแต่คนข้างตัวกระตุกแขนเตือน

“พอได้แล้วริน อายคนอื่นมั้งสิ”

“คนเริ่มก่อนนี่คือรินเหรอคะ แล้วที่พี่น้ำกลัวจะอายเขา พี่น้ำกลัวใครอายคะ” มันมีบางเรื่องที่ถูกสะกิดแล้วลดารินยอมไม่ได้

“จะว่าลูกฉันอีกแล้วสิ ตอนนั้นผึ้งมันอายุเท่าไรเอง ตอนน้ำไปเกณฑ์ทหาร เด็กเพิ่งจะสิบขวบ เธอยังจะหาว่าลูกฉันหลงรักสามีเธอ กีดกันไม่ให้น้ำผึ้งติดต่อน้ำ”

เด็กอายุเพียงสิบขวบ ต่อให้แก่แดดเพียงไหน ก็ไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งกับผู้ชายที่แก่กว่าสิบห้าปีอยู่แล้ว ตอนที่มหรรณพแต่งงานก่อนไปเกณฑ์ทหาร เธอร้องไห้อย่างหนักเพราะความหวงเพื่อนเล่นต่างวัย แต่ไม่ได้มีความหึงหวงเจือปนเลย ลดารินเองก็เช่นกัน ในตอนแรกเธอไม่ได้มองเด็กข้างบ้านเช่นนั้น มีเพียงความรำคาญที่ถูกแย่งความสำคัญจากสามีไปตลอดเวลา แต่เรื่องมันเริ่มรุนแรงตอนภุมรินอายุสิบสองปี

“นี่เราไม่ได้พูดถึงตอนน้ำผึ้งสิบขวบนะคะ ตอนที่เกิดเรื่องน้ำผึ้งอายุแค่สิบสองก็จริง แต่แก่แดด คงเพราะแม่สอนให้วิ่งตามผู้ชาย”

“มันจะเกินไปแล้วนะริน” สีหน้าและน้ำเสียงของมหรรณพเปลี่ยนทันทีที่ภุมรินโดนกล่าวหา อาการหงุดหงิดเมื่อมีใครแตะต้องหลานสาวของเขา เป็นสิ่งที่สร้างความไม่พอใจให้แก่ลดารินเสมอ

“พอเป็นเรื่องของน้ำผึ้ง พี่น้ำก็เป็นแบบนี้ทุกที” 

“พี่ไม่ได้เข้าข้างน้ำผึ้ง แต่รินพูดแบบนั้นมันเกินไป” 

“เกินไปตรงไหนคะ อายุแค่สิบสอง เอะอะก็วิ่งมาหาผู้ชายถึงบ้าน ถ้าไม่ทำอย่างนั้นจะตกจากชั้นสองบ้านพี่น้ำลงมาบาดเจ็บเหรอ”

“ป้ารินคะ ที่น้ำผึ้งไปจะปีนขึ้นบ้านลุงน้ำก็เพราะจะหาคนช่วยต่างหาก แล้วเพราะป้ารินไม่ให้น้ำผึ้งเข้าบ้านลุงน้ำ น้ำผึ้งถึงต้องปีนเข้าไปแล้วตกลงมาบาดเจ็บสาหัส” ภุมรินที่เงียบฟังด้วยท่าทางเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก เข้าร่วมวงโต้เถียงด้วย แต่เป็นการชักจูงให้ทุกคนกระชากบาดแผลที่ต่างคนต่างพยายามปกปิดเอาไว้ออกมา

“เธอจะมาหาว่าฉันผิดไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะแม่เธอเอาผู้ชายที่ไหนไม่รู้เข้าบ้าน จะมีเรื่องได้ยังไง” 

แล้วลดารินก็หันไปจ้องหน้าเอาเรื่องแพรทอง เพราะถ้าจะพูดถึงต้นเหตุทั้งหมด รวมถึงคนที่ก่อให้เกิดการวิวาทขึ้นมาวันนี้ ล้วนแล้วแต่เป็นความผิดของอีกฝ่าย

“ปล่อยให้แฟนใหม่มาลวนลามลูกสาว แล้วยังมีหน้ามาโทษคนอื่นอีก” 

โดนลดารินด่าซึ่งหน้า แพรทองที่ไม่เคยยอมรับผิดอยู่แล้วก็เถียงกลับเสียงดัง

“คนเรามันไม่ได้ฉลาดทุกเรื่องซะหน่อย เธอเองตอนนั้นก็ยังหาว่าน้ำผึ้งโกหกเลยไม่ใช่เหรอ แล้วแค่น้ำผึ้งจะขอหลบเข้าบ้านน้ำ เธอไม่ใช่เจ้าของบ้านด้วยซ้ำ กลับปิดประตูไม่ยอมให้น้ำผึ้งเข้าไป”

ภุมรินแสร้งทำหน้าตื่นตกใจที่เห็นแม่กับอดีตป้าสะใภ้ถกเถียงกัน แต่ในใจลอบยิ้มหยัน เพราะถ้าจะหาคนผิดจริงๆ แพรทองก็ผิดกว่า แต่ลดารินก็ไม่ใช่คนดีอะไร

 

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนที่ติดตามอ่านและช่วยส่งคอมเมนต์เพิ่มกำลังใจนะคะ และขอบคุณมากๆ ที่บอกจุดผิด แว่นจะนำไปปรับปรุงในต้นฉบับค่ะ แต้งหลายๆ นะคะ จุ๊บๆๆ

แวะไปชมไปเลือก #ปรารถนารักนางร้าย ด้วยค่ะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น