ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 13 : บทที่ 12 เมื่อจำเป็นต้องโกหก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    17 ส.ค. 63

 

บทที่ 12 เมื่อจำเป็นต้องโกหก

ภุมรินรู้ดีว่าตนโกหกมหรรณพไม่แนบเนียน เธอไม่เพียงแต่ไม่ยินดีหากเขาจะขอเบอร์โทรของอดีตภรรยา เธอยังไม่ชอบใจเป็นอย่างยิ่งหากเขาจะไปพบหน้าคนที่เคยร่วมชีวิตกับเขา 

ถ้ามีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้เธอควรจะใช้เหตุผลมาต่อต้านอารมณ์หึงหวง ซึ่งมอบให้กับผู้ชายที่ไม่ได้มีสถานะเกี่ยวข้องกับเธอนอกจากคนข้างบ้านที่ห่วงใยกัน แต่เธอไม่รังเกียจนิสัยแบบเด็กๆ ของตนเอง แล้วเธอก็เชื่อสัญชาตญาณของผู้หญิงยามพบเจอกับสิ่งที่อาจจะเป็นอันตรายต่อความสัมพันธ์

เธอเคยวางแผนอนาคตเอาไว้ ว่าหลังจากอายุครบยี่สิบปี เธอจะไม่ปกปิดความรู้สึกที่มีต่อลุงข้างบ้านอีกต่อไป อันที่จริงภุมรินเปิดเผยมันไปตั้งนานแล้ว เพียงแต่มหรรณพเลือกจะมองว่ามันเป็นเพียงความรู้สึกของเด็กคนหนึ่งที่ขาดพ่อแล้วมอบมันให้กับคนที่คอยดูแลมาตั้งแต่เด็ก

เธอรู้ว่าถ้ารุกหนักกว่านี้ เขาอาจจะต่อต้านมากกว่ายอมรับ ทว่าเธอรอช้าไม่ได้เมื่อมีคนคิดจะยื่นมือมาเป็นมือที่สาม

หญิงสาวเตรียมตัวเข้านอน พร้อมวางแผนการไปด้วยว่าจะรุกคืบเข้าไปในหัวใจของลุงหมีข้างบ้านอย่างไร ตอนมีคนโทรเข้ามา

‘ป้าริน’ เป็นชื่อที่ภุมรินใช้เมมเบอร์โทรศัพท์ลดาริน แต่ในใจเธอเมมเอาไว้ว่า ‘ศัตรู’

“มีอะไรเหรอคะป้าริน”

ภุมรินทักทายอย่างสุภาพ เพราะก่อนจะประกาศตัวอย่างเป็นทางการว่าจะเป็นศัตรูกัน เธอไม่ควรเผยความเป็นอริ แม้ทั้งสองจะห่างไกลจากคำว่าเป็นมิตรก็ตาม

สิบปีก่อนไม่ใช่ ทุกวันนี้ก็ไม่ใช่ ภุมรินยังจำได้ว่าลดารินเกือบจะทำให้เธอตายทั้งเป็นยังไง คำว่าไม่รู้ ไม่ตั้งใจ ใช้เป็นข้ออ้างในการปล่อยเด็กอายุสิบสองปีให้เผชิญชะตากรรมเลวร้ายไม่ได้ และยิ่งไม่อาจโทษใครที่ชีวิตแต่งงานพังลง เพราะไม่รักษาสัญญากับสามีตัวเองที่จะคอยดูแลคนที่เขาห่วงใย

“ตะกี้ป้าโทรหาพี่น้ำแล้วนะ”

แค่ประโยคเกริ่นนำก็ทำให้คนฟังขมวดคิ้วได้แล้ว ภุมรินห้ามริมฝีปากที่อยากจะตะโกนถามว่าโทรหาคนของเธอทำไมเอาไว้ แล้วนิ่งฟังต่อ แต่ลดารินกลับไม่ยอมพูดเรื่องที่เธออยากจะรู้ เปลี่ยนไปถามเรื่องเรียน เรื่องต่างๆ ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลย ก่อนจะวกกลับมาพูดถึงมหรรณพอีกครั้ง

“ป้านัดพี่น้ำกินข้าว ถ้าน้ำผึ้งว่างก็มาเจอกันนะ”

“ได้ค่ะ ไว้เจอกันนะคะ” ภุมรินจะปฏิเสธได้อย่างไร 

หลังจากวางสายเธออยากจะกรี้ดๆๆ ดูเหมือนว่าหลังจากผ่านไปเจ็ดปี ศัตรูของเธอจะกลับมาใหม่พร้อมความร้ายกาจยิ่งขึ้น ซึ่งทำให้ภุมรินต้องปรับเปลี่ยนแผนเอาชนะใจมหรรณพให้ไวกว่าเดิม 

และเรื่องเร่งด่วนกว่าก็คือขัดขวางไม่ให้เขาหวนกลับไปหาภรรยาเก่าที่สวมหน้ากากนางฟ้าทั้งที่ในใจเป็นนางปีศาจร้าย

 

 

อย่าปลุกปีศาจร้ายให้ตื่น น่าจะเป็นคำเตือนที่มาโนชควรมอบให้อมรา ก่อนเธอจะฉุดเขาออกห่างจากคำว่าผิดชอบชั่วดี หลายนาทีก่อนเขายังพอจำได้บ้างว่าเธอเป็นน้องสาวเพื่อน แต่พอเธอเอื้อมมือไปลูบคลำน้องชายของเขา หมีหนุ่มที่กำลังเมาก็ลืมไปเลยว่าต้องคอยปกป้องเธอจากสัตว์ร้ายเช่นเขา

มาโนชยังนอนบนโซฟาเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือเสื้อผ้าของเขาเริ่มหลุดลุ่ย ซึ่งไม่ใช้สิ่งที่เขาจะควบคุมได้ แต่ควบคุมยิ่งกว่าเสื้อผ้าก็คือปฏิกิริยาทางกายของเขา สำหรับผู้ชายวัยฉกรรจ์สุขภาพดี การควบคุมร่างกายส่วนล่างตั้งแต่เอวลงไป มหรรณพทำได้ดี ยกเว้นบางส่วนที่ไม่ได้ทำงานภายใต้การสั่งการของสมอง

หลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของมาโนชจนหมด อมราก็ลูบมือลงไปตามกล้ามหน้าอก หน้าท้อง แล้วปลดเข็มขัดตามด้วยกระดุมกางเกงยีน ขณะนิ้วชี้ของเธอแตะไปตามร่องซิป เขาก็ยุดมือข้างนั้นเอาไว้

“อี๊ดเมาแล้ว พอเถอะ” มหรรณพต้องดึงความยับยั้งชั่งใจทั้งชีวิตมาใช้เพื่อกล่าวประโยคนี้ แต่อมราไม่ให้ค่าความพยายามของเขาเลย

“ยังไม่พอค่ะ” อมราไม่พยายามดึงมือจากการเกาะกุม แต่เคลื่อนตัวจากข้างโซฟาขึ้นมาบนฟูก แล้วทาบร่างเหนือกายที่แข็งเกร็งเพราะความตื่นตัว

“อย่าทำแบบนี้” เขาปล่อยมือเปลี่ยนเป็นจับบ่าทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ เพื่อไม่ให้เคลื่อนไหวเปะปะทำลายปราการแห่งการอดกลั้น

“อี๊ดไม่รู้หรอกว่า...” ก่อนมาโนชจะพูดจบ อมราก็ก้มลงปัดริมฝีปากตนเข้ากับเขาเบาๆ กระแสไฟฟ้าสถิตที่เธอสร้างมากพอจะทำให้เขาชะงักงัน ปล่อยให้เธอถอยออกห่างพอจะสบตาเขาได้

“อี๊ดรู้ค่ะ” เธอไม่ได้โกหก เธอรู้จริงๆ รู้มากกว่าที่เขารู้ด้วยซ้ำ

มีอย่างหนึ่งที่มาโนชไม่รู้และอมราไม่อยากบอก นั่นคือ เธอไม่ได้เมาขนาดขาดสติ แค่มากพอจะเลิกห้ามใจให้คำนึงถึงความเหมาะสม

 

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

เมื่อวานเลขท้ายออก88 กวาดตาดูทั้งเว็บเด็กดี ReadAwrit Fictionlog ไม่มีใครทายถูกเลยสักคนเดียว ไม่เป็นไรคะ งวดหน้ายังมีให้ลุ้นอยู่เสมอ  

ฝาก #ปรารถนารักนางร้าย ด้วยนะคะ 

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น

  1. #22 jeauan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 06:49
    บางช่วงลุงหมีก็มาอยู่กับอี๊ดนะคะ น่าจะพิมพ์สับสน
    #22
    1
    • #22-1 วาณี ซิงซิน แว่นฟ้า(จากตอนที่ 13)
      17 สิงหาคม 2563 / 12:25
      ขอบคุณนะคะ หมีเยอะจนเพ่นพ่านเลย อันนี้ต้องพี่หมี มาโนช
      #22-1