มนุษย์ป้าฝ่าดงซอมบี้

ตอนที่ 58 : บทที่ 52 ศูนย์บัญชาการ + มีอีบุ๊คแล้วนะคะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 749
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    31 ต.ค. 63

จำหน่ายในรูปแบบอีบุ๊กแล้ววันนี้พร้อมโปรโมชันพิเศษ “ลอยกระทงวันฮาโลวีน” 

ลดพิเศษจาก 245 เหลือ 199 ภายในวันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 นี้เท่านั้น

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtpOjEzNjM1ODt9&page_no=1

 

 

ผ่านไปไม่ถึงสองวันดี วันถัดมาพัฒนาก็เข้ามาบอกด้วยตนเองถึงโรงงานผ้าเย็น ว่าพรรคพวกของเขาสำรวจเส้นทางคร่าวๆ เสร็จแล้ว แต่ไม่ได้ไปถึงหน้าร้านทั้งสามแห่ง อาศัยการส่องกล้องทางไกลดูเอาเพราะบริเวณนั้นมีร้านค้าหลายแห่ง ไม่ว่าจะร้านอาหาร หรือร้านสะดวกซื้อ ที่ล้วนแล้วแต่โดนบุกทำลายทั้งจากมนุษย์และฝูงซอมบี้ จนถึงตอนนี้ยังมีพวกมันหลายตัววนเวียนอยู่แถวนั้น

“พวกผมไม่กลัวจะบุกไปก่อน แต่ถ้าไปฆ่าพวกมันหมดก็เท่ากับเปิดทางให้คนอื่นไปฉวยของ ถ้าจะไปเอาก็ไปรอบเดียวเลยดีกว่า”

พัฒนาแสดงความตั้งใจของตนออกมาพร้อมกับภาพถ่ายสถานที่ที่จะเตรียมไปปล้น ร้านขายแบตเตอรี่อยู่หน้าปากซอยชุมชนหนึ่ง ตรงข้ามมีร้านสเต๊กเฮาส์ตั้งอยู่ สภาพร้านยับเยิน มีซอมบี้อยู่ตรงนั้นสองตัว แต่ไม่แน่ว่าอาจจะมีอยู่ข้างในมากกว่าที่เห็นในภาพ แต่ที่น่ากังวลคือร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้ากับอุปกรณ์ก่อสร้างที่อยู่ถัดไปอีกสองซอย เพราะใกล้กับตึกแถวห้าคูหาเป็นร้านอาหารขนาดใหญ่และข้างตึกแถวเป็นซอยที่มีตลาดนัดกับคอนโดมิเนียมให้เช่า ไม่แค่ร้านจะดึงดูดพวกโจร ยังดึงดูดฝูงซอมบี้เอาไว้ด้วย เท่าที่เห็นในภาพน่าจะไม่ต่ำกว่ายี่สิบตัว

“ขอดูภาพหน้าปากซอยเราอีกทีสิ” วันเพ็ญยังไม่ตอบรับใดๆ ทั้งนั้น ก่อนจะเห็นสภาพหน้างานให้แน่ใจ ซึ่งติดมาจากการทำงานด้านโยธา คุณจะแน่ใจได้อย่างไรว่าบอกขุดแล้วจะขุดได้เลยถ้าไม่เห็นหน้างานโดยละเอียดก่อน แต่เธอก็เข้าใจว่าเรื่องนี้รอช้าไม่ได้ สิ่งที่พวกเธอคิดได้ คนอื่นก็คิดได้เหมือนกัน

ภาพหน้าปากซอยดูดีกว่าที่วันเพ็ญคิด รถใหญ่เคลื่อนตัวไม่ได้ก็จริงเพราะทางสามแยกเลี้ยวขวาไปทางถนนบางนา-ตราดมีรถจอดขวางเอาไว้ระเกะระกะ แต่ทางเลี้ยวซ้ายไปตลาดปากน้ำมีรถจอดทิ้งไม่เยอะเท่า ส่วนใหญ่เป็นรถยนต์ ทว่ามองไปไกลๆ จะพบว่ามีรถบัสจอดอยู่ตรงช่องทางที่จะเลี้ยวไปยังโรงพยาบาลประจำจังหวัด ต่อจากนั้นตรงเส้นเข้าตลาดปากน้ำก็โดนตัดขาดเช่นกัน วันเพ็ญเคยได้ข่าวมาตั้งแต่วันแรกที่เกิดการระบาดแล้วว่าตึกขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงกลาง คั่นระหว่างวันเวย์เข้าออกตลาดปากน้ำเกิดเหตุเพลิงไหม้ ตามด้วยอุบัติเหตุรถชน สะพานที่ข้ามเข้าออกทั้งสองด้านจึงพังทลายลง ตัดขาดการเข้าออกตลาดจากด้านถนนสายที่ผ่านหน้าชุมชนนี้

ถนนถูกกีดขวางจากสายหลักทั้งสองด้าน คงเป็นเหตุผลที่ทำให้โจรทิ้งรถของโซอุนคาเอาไว้หน้าปากซอย แล้วเดินเท้าหรือไม่ก็อาศัยมอเตอร์ไซค์หลบหนีไปแทน

ฝั่งหน้าปากซอยชุมชนนี้ไม่นับว่าเละเทะเท่าไร เพราะมีร้านสะดวกซื้อแค่ร้านเดียวกับร้านอาหารประปราย แต่ฝั่งตรงข้ามที่มีทั้งปั๊มน้ำมัน ร้านสะดวกซื้อหลายร้าน รวมไปถึงโรงพยาบาลสัตว์ที่เปิดให้บริการยี่สิบสี่ชั่วโมงมีซอมบี้ขวักไขว่ โดยเฉพาะจุดที่เยื้องกับร้านอุปกรณ์ก่อสร้างน่าสนใจเป็นพิเศษ เพราะมีซอมบี้หลายสิบตัวออกันอยู่ตรงประตูเหล็กม้วน วันเพ็ญมองชัดๆ แล้วก็เข้าใจว่าทำไม

“ร้านขายอาหารสัตว์ร้านนี้มีสัตว์เลี้ยงขายด้วยใช่ไหม” เธอเคยขับรถผ่านเห็นแวบๆ จึงไม่แน่ใจนัก

“มีพวกสัตว์เล็ก อย่างนกหงส์หยก หนู ลูกเจี๊ยบ”

“ลูกเจี๊ยบเหรอ” ดวงตาวันเพ็ญส่องประกายอย่างห้ามใจไว้ไม่อยู่ หันไปมองตาซองอูก็พบว่าเขาส่งยิ้มมาให้ คาดว่าคิดเรื่องเดียวกัน ลูกเจี๊ยบ แม่ไก่ ไข่ไก่

“ผ่านมาเป็นเดือน พวกมันน่าจะตายหมดแล้วมั้ง” ต่อภพพยายามแสดงความคิดเห็นบ้าง แต่กลายเป็นแสดงความโง่

“ถ้าตายหมด พวกมันยังจะอออยู่หน้าร้านทำไมล่ะ” จิตติ เพื่อนสนิทของต่อภพแย้งขึ้นมา และคนอื่นๆ ต่างเห็นด้วย

“น่าจะมีคนอยู่ในร้านคอยให้อาหารพวกมัน” ซองอูบอกพลางหยิบมือถือขึ้นมาดูบางอย่าง “21-22 สัปดาห์ ไก่ถึงจะวางไข่ นี่ผ่านมาเดือนนึงแล้ว ก็ประมาณ 4-5 สัปดาห์ ถ้าเราได้ไก่ เอามาเลี้ยงสักพักก็จะได้ไข่ไก่” นี่แสดงให้เห็นว่าเขาคิดเรื่องเดียวกับป้าข้างกาย แต่ยังคิดไม่ละเอียดเท่าป้า

“ไม่แค่เราต้องฝ่าด้านซอมบี้ เรายังต้องเจรจากับเจ้าของร้านด้วย”

“คุยไม ไปเอามาเลยก็ได้” จิตติแสดงความกร่างของวัยรุ่นที่ขาดการขัดเกลา และเป็นโอกาสของต่อภพที่จะยอกย้อนเพื่อนบ้าง เพราะป้าอบรมเขามาแล้ว

“คนมีวัฒนธรรมเขาไม่เอาของคนอื่นฟรีๆ เราปล้นซอมบี้ แต่ไม่เอาเปรียบคนเป็นๆ”

“ใช่ ถ้าทั้งสามร้านมีคนอยู่ เราก็ไปเจรจาเอาของไปแลก ร้านขายสัตว์เลี้ยงก็เหมือนกัน เขาให้ไก่เรา เราก็เอาของอื่นให้เขา” พัฒนาเห็นด้วยกับต่อภพ ซึ่งทำให้วันเพ็ญยินดีที่จะร่วมมือกับเขายิ่งขึ้น แต่ก็ต้องเป็นไปในแบบของเธอ

“หรือไม่เราก็เก็บค่าช่วยเหลือ” ระหว่างที่พูดเธอก็ค้นข้อมูลในมือถือ ก่อนจะกดโทร. ออก “ร้านค้าส่งสัตว์เลี้ยงใช่ไหมคะ สนใจให้ช่วยกำจัดซอมบี้หรือเปล่า ไม่เหรอ”

ไม่มีใครนึกมาก่อนว่าควรโทร. ไปแจ้งทางร้านล่วงหน้าก่อนปล้น แต่คิดในอีกแง่ มันก็เป็นการกระทำของคนที่มีวัฒนธรรมแล้ว เจรจาก่อนใช้กำลัง

“คิดดีๆ นะคะ ถึงต่อไปจะมีตำรวจกับทหารมาช่วย แต่คุณมีอาหารพอถึงตอนนั้นหรือเปล่า ถ้าให้เดาตอนนี้คุณแทบจะกินอาหารสัตว์แล้วถูกไหม แล้วถ้าทางการมาถึง คุณแน่ใจได้ยังไงว่าเขามาแล้วจะคุ้มครองคุณ ถ้าเขากำจัดซอมบี้เสร็จ คุณก็เป็นเป้านิ่งให้ปล้นอยู่ดี สู้คุณขายไก่ให้ฉันบางส่วน ฉันจะเอาของแห้งให้คุณ ไม่สนใจข้าวสารเหรอคะ”

อย่างนี้ก็ได้เหรอ ระหว่างฟังวันเพ็ญพูดโทรศัพท์ ซองอูค้นข้อมูลร้านทั้งสามที่พวกเขาเตรียมการไปปล้น แล้วแบ่งเบอร์ให้พัฒนาช่วยกันติดต่อ ซึ่งมีเพียงร้านขายวัสดุก่อสร้างเท่านั้นที่มีคนรับสายซองอู เขากล่าวลาอย่างสุภาพ แล้วรอให้วันเพ็ญเสร็จเรื่องจากทางร้านขายอาหารสัตว์ก่อน

“มีกระต่ายด้วยเหรอ ไม่เอาพวกพันธุ์แคระนะคะ ฉันไม่ได้จะเอามาเลี้ยงดูเล่น ถ้าได้พันธุ์ธรรมดา ฉันขอไก่ห้าคู่กับกระต่ายห้าคู่ แลกกับข้าวสารกระสอบนึง ให้ได้แค่อย่างละสามคู่เหรอ ไม่ค่ะ น้อยไป หน้าร้านคุณมีซอมบี้อย่างต่ำก็สามสิบตัวเลยนะ ขอเป็นไก่ห้าคู่ กระต่ายสามคู่ก็ได้ ใช่แล้ว ฉันมีข้าวสารหลายกระสอบเลย คุณอยากจะแลกกี่กระสอบ ได้ เราไปเจรจากันตรงนั้นอีกที แต่ฉันขอแลกหนึ่งกระสอบเอาไว้ก่อนเลย”

ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอย่างไรบ้าง หลังจากเจรจากันอย่างยาวนาน วันเพ็ญก็เกลี้ยกล่อมให้ปลายสายเชื่อได้ว่าเธอจะไม่ไปปล้น แถมยังสั่งให้ทางนั้นส่งภาพถ่ายเหล่าสัตว์ที่มีมาคร่าวๆ

“ฉันรู้ว่าคุณคงไม่อยากโชว์ของที่มีทั้งหมด แต่ฉันก็อยากได้ความแน่ใจว่าจะไม่ไล่ซอมบี้ฝูงหนึ่งไปเปล่าๆ โดยไม่ได้อะไรเลย”

ไม่มีคำขู่สักคำ หนำซ้ำน้ำเสียงของวันเพ็ญยังเป็นมิตร แต่คนฟังโดยรอบรู้สึกหนาวเยือก ไม่นานก็มีภาพส่งมาให้ แต่ก่อนตัดการสนทนาเธอเตือนแกมขู่ทิ้งท้าย

“บอกไว้ก่อนนะคะว่าฉันกับพวกไม่ทำงานการกุศล ถ้าไปถึงแล้วไม่มีของตามภาพ คุณกับครอบครัวได้เจอซอมบี้ฝูงใหญ่กว่านี้แน่”

 

มีเป้าหมาย มีของที่อยากได้ ทำอย่างไรถึงจะได้มาเป็นปัญหาใหญ่ ถนนหน้าปากซอยนี้เป็นถนนหกเลน และเกาะกลางถนนมีแค่หญ้ากับต้นไม้ ไม่มีอุปกรณ์กีดขวางซอมบี้ ซึ่งหมายความว่าจะมีฝูงซอมบี้โผล่มาจากซอยด้านข้างซอยไหนก็ได้มาล้อมตลอดเวลา แค่เฉพาะที่อออยู่หน้าร้านขายอาหารสัตว์ก็ชวนให้กุมขมับแล้ว แต่วันเพ็ญกลับใช้เวลาวางแผนไม่นาน หนำซ้ำยังเตรียมจะเดินทางไปเอาไก่กับกระต่ายที่ต่อรองเอาไว้ในวันนี้เลย

“ตอนนี้บ่ายโมงครึ่ง ถ้าเราจัดการเรื่องร้านขายอาหารเสร็จแล้ว จะได้ไปสำรวจร้านขายแบตเตอรี่ ส่วนร้านขายอุปกรณ์ก่อสร้างกับอุปกรณ์ไฟฟ้ารอก่อนได้” วันเพ็ญเสนอแผนขึ้นมาก็ไม่หวังว่าทุกคนจะตอบรับ และเช่นเคยที่เด็กชายวัยรุ่นอย่างจิตติจะไม่เข้าใจ

“ทำไมต้องรีบไปเอาด้วย ก็แค่ไก่กับกระต่าย” จิตติมองออกว่าต่อภพเองก็ไม่เข้าใจ แต่เพื่อนเขาเกรงใจผู้หญิงคนนี้ เขาเลยแสดงความกล้าคิดกล้าถามตามนโยบายเด็กยุคใหม่ออกมา

“เธอคิดว่าประตูม้วนแบบนั้นจะทนซอมบี้ได้กี่ตัว” เธอถามโดยไม่หวังคำตอบอยู่แล้ว “ยิ่งพวกมันออกันนานเท่าไร ก็ยิ่งเรียกพวกมามากขึ้น ไม่ต้องถึงร้อย แค่สักห้าสิบก็พังร้านนั้นได้ แล้วพวกเราก็จะไม่ได้อะไรเลย รีบไปไวเท่าไรก็ช่วยคนในร้านได้ไวเท่านั้น”

เมื่อเป็นเรื่องของการช่วยคนก็ปลุกสัญชาตญาณอยากเป็นฮีโรของเด็กวัยรุ่นได้เป็นอย่างดี เช่นเดียวกับพัฒนาที่คงไม่ได้เป็นหน่วยกู้ภัยเพียงเพราะเรื่องเงิน ไม่อย่างนั้นเขาจะรวบรวมทีมไปช่วยคนจากซอยแถวบ้านทำไม ในเมื่อไม่ได้เงินเลย หนำซ้ำยังแบกภาระเพิ่ม

“งั้นเรารีบกันเถอะครับ” ต่อภพกระตือรือร้นขึ้นมาทันตา

“ใจเย็นไอ้น้อง รอบนี้ไปแค่สิบคน และฉันไม่ให้เด็กอายุต่ำกว่ายี่สิบปีไป” วันเพ็ญดับฝันวัยรุ่น แล้วชี้เลือกคนที่เธอต้องการออกมา “คุณพัฒกับคุณเสกพาคนที่แข็งแรงว่องไวไปอีกสักแปดคน ฉันจะไปกับซองอู เอารถมอเตอร์ไซค์ไปเท่าจำนวนคน”

“ทำไมไม่ให้คนนึงขับ แล้วให้คนซ้อนเล่นงานซอมบี้” เสกสรรที่เงียบมาตลอดกังขา ไม่ว่าจะในภาพยนตร์ ซีรีส์ หรือในการ์ตูนก็ทำแบบนี้ทั้งนั้น

“นั่นเอาไว้เวลาเราจะไปประจัญบาน แต่ที่เราต้องการคือความเร็ว และถ้ารถล้มก็ให้วิ่งไปซ้อนคันอื่นหนีเลย ไม่ต้องยกรถขึ้น”

“มันจะเป็นไปได้ยังไง ซอมบี้เยอะขนาดนั้น” พัฒนามีประสบการณ์เยอะ แต่นึกภาพไม่ออก ทว่าเขาไม่คิดจะดูเบาวันเพ็ญ หลังจากได้เห็นเธอวางแผนจัดการซอมบี้ท้ายซอยในเวลาจำกัดมาแล้ว

“ฉันจะนำไปก่อน เห็นภาพรถบัสกันแล้วใช่ไหม มันไม่ได้แค่จอดขวางซอย แต่หัวรถชนตึกอยู่ฝั่งทางไปปากน้ำ เหลืออีกด้านให้เข้าได้ มันน่าจะกว้างแค่สามสิบเซ็นต์ ฉันจะล่อซอมบี้เข้าไปทางนั้น พอฉันเข้าไปก็ปิดซอยเลย ตรงนั้นมีแบริเออร์ปูนอยู่” เธอคำนวณในใจแล้วส่ายหน้า

“แบริเออร์หนักเกินไป” เธอไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะมีแรงผลักมันมากั้นช่องว่างไหวหรือไม่ “เอาเป็นแผงกั้นถนนเหล็กตรงนั้นก็ได้ ยกตั้งให้สอดด้านหนึ่งเข้าไปก่อน ให้มันขัดกับรถบัสและเสาไฟ”

วันเพ็ญกลัวว่าจะอธิบายไม่ชัดเจน จึงหยิบของหลายอย่างขึ้นมาวางบนโต๊ะแทนรถบัส เสาไฟ และที่กั้นถนน แสดงกลวิธีให้พวกเขาดูซ้ำสามสี่รอบ เพื่อให้พวกเขาเข้าใจว่าเธอต้องการให้ทำอย่างไร เพราะเมื่อถึงหน้างานแล้วจะได้ไม่แตกตื่นลนลานทำอะไรไม่ถูก

“หรือจะเอาอย่างอื่นก็ตามสบาย แค่ไม่ให้พวกมันมุดผ่านช่องนั่นกลับมาได้ก็พอ ฉันจะจุดประทัดให้มีเสียงดังล่อพวกมันเอาไว้”

“มันเสี่ยงไป ผมไม่เห็นด้วยกับแผนนี้ครับ” ซองอูกล่าวขึงขัง ทำท่าจะมัดวันเพ็ญเอาไว้ไม่ให้ทำตามแผนแนวหน้ากล้าตายนี้ จะไก่จะไข่ เขาก็ไม่สนทั้งนั้น เต็มที่เขาก็แค่ลุยไปบู๊กับซอมบี้ทั้งฝูง ทยอยฆ่าไปเรื่อยๆ เขาไม่เชื่อว่าจะฆ่าพวกที่รุมอยู่หน้าร้านขายอาหารสัตว์ไม่หมด

“ใครว่าเสี่ยง ฉันไม่ได้เข้าไปแล้วอยู่ในนั้นเฉยๆ แต่จะลอดออกมาทางใต้ท้องรถบัสทันทีเลยต่างหากล่ะ พวกซอมบี้มันไม่ลอดตามมาอยู่แล้ว”

ถ้าไม่ติดว่ามีคนนอกอยู่ด้วย วันเพ็ญก็อยากจะกลอกตาใส่ซองอู เขาอยู่กับเธอมาตั้งนาน ไม่รู้เลยเหรอว่าเธอเป็นคนอย่างไร ให้คนอื่นตายหมด เธอก็จะอยู่รอดต่อไป หรือไม่ก็เหลือโอปป้าอยู่คู่กันกับเธอไปตลอดกาล

ทุกคนฟังวันเพ็ญพูดแล้วมีปฏิกิริยาเดียวกันคืออ้าปากค้าง พวกเขาไม่เคยคิดเรื่องคลานลอดรถบัสมาก่อนเลย อาจเพราะเขาติดภาพซอมบี้เหี้ยมโหด จนลืมนึกไปว่าพวกมันปีนป่ายไม่ได้ และย่อคลานไม่เป็นเพราะติดเส้นเอ็นที่ยึดหลังจากกลายสภาพเป็นซากศพ

วันเพ็ญชอบการตอบสนองนี้ และมันคือเหตุผลที่เธอเสนอตัวเป็นผู้นำ เธอเห็นแล้วว่ารุ่งโรจน์พร้อมแค่ไหนในการจะข้ามสะพานมาเล่นงานฝั่งนี้ เธอเชื่อว่าถ้าเขาไม่ตาย ต้องย้อนกลับมาเล่นงานเธอในวันใดวันหนึ่ง ศูนย์บัญชาการเล็กๆ ของเธอมีแรงงานมนุษย์แค่สี่ เด็กหนึ่ง มนุษย์ปุ๋ยต้นไม้อีกหนึ่ง ไม่พอจะสู้ใครได้เลย และถ้าเธออยากจะดึงพัฒนากับพวกมาเข้าร่วมทีม เธอต้องสร้างบารมีให้มากกว่านี้ ให้พวกเขาเชื่อว่าตามเธอไปข้างหน้าแล้วจะปลอดภัย ไม่ใช่แค่เธอมีมันสมอง เธอยังพร้อมเสี่ยง

“ยังไงผมก็จะไปกับป้าอยู่ดีครับ มันต้องมีคนหนึ่งขับรถ อีกคนจุดประทัด” น้ำเสียงของซองอูจริงจังอย่างยิ่ง ไม่เหลือเค้านักศึกษาแพทย์ผู้อ่อนโยนเลย

“ก็ได้ ตกลงตามนั้น แต่ถ้าไปถึงที่นั่นแล้วใต้ท้องรถบัสมันแคบไป ฉันจะเปลี่ยนเป็นคนอื่นแทนเธอ หรือไม่ก็ไปคนเดียว”

“ถ้าแบบนั้นผมไปกับคุณดีกว่า” พัฒนาเสนอตัวขึ้นมาอีกคน

เป็นครั้งแรกที่ซองอูมองคนอื่นตาขวาง ราวกับการไปเสี่ยงอันตรายเป็นเพื่อนป้าเป็นงานดีๆ ที่เขาไม่ต้องการให้ใครแย่ง

“ไม่ต้องแย่งกัน ไปถึงหน้างานค่อยว่ากันอีกที” วันเพ็ญตัดบท เพราะแค่นี้ก็เป็นไปตามแผนการของเธอแล้ว

เดิมวันเพ็ญก็ไม่ได้วางแผนจะลุยเดี่ยวตามลำพัง เธอแค่ต้องการหยั่งเชิงว่าใครพร้อมจะเสี่ยงไปกับเธอบ้าง เพราะไม่ว่าจะในภาพยนตร์หรือซีรีส์ เวลาเสี่ยงอันตรายก็จะเห็นถึงน้ำใจของคน นาทีวิกฤติเธออยากได้คนที่เชื่อใจได้อย่างซองอูมากกว่าพัฒนา แต่เธอรู้อยู่แล้วว่าโอปป้าของเธอต้องเสนอตัว เธอเลยเจตนารอฟังว่าใครจะไปเป็นเพื่อนเธออีก พบว่าพัฒนาไม่ได้เห็นแก่ตัว แค่นี้ก็นับว่าร่วมงานกันได้

ไม่แน่หลังจากนี้วันเพ็ญอาจจะเห็นแก่ความดีความชอบยกพัฒนาเป็นรองของรองหัวหน้าศูนย์บัญชาการมนุษย์ป้า เพราะรองอันดับหนึ่งในใจเธอคือโอปป้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

608 ความคิดเห็น

  1. #520 Worada Ray (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 10:45
    ไปโหลดแน่นอนคะอีบุ๊ค
    #520
    1
  2. #519 J_may (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 07:14
    เล่มเดียวจบรึเปล่าคะ ไม่อยากค้างอ่ะ ไรท์เขียนสนุกมาก เลิฟค่ะ
    #519
    3
    • #519-1 วาณี ซิงซิน แว่นฟ้า(จากตอนที่ 58)
      31 ตุลาคม 2563 / 07:28
      กอด ขอบคุณที่ติดตามนะคะ เล่มนี้จบภาครุ่งอรุณแห่งความตาย แต่จบสมบูรณ์ด้วยตัวมันเองแบบไม่ค้างคาค่ะ ไม่ได้ทิ้งปมเอาไว้ ใช้คำว่าจบภาคเพราะมีแผนเขียนต่อเล่มสองค่ะ
      #519-1
    • #519-3 (จากตอนที่ 58)
      31 ตุลาคม 2563 / 09:07
      ขอบคุณเช่นกันค่ะ
      #519-3
  3. #517 Paperbags (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 00:47

    จัดอีบุ๊คมาเรียบร้อยค่ะ
    #517
    1
  4. #516 #Amnessia (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 00:23
    ว้าววว มีอีบุ๊คแล้ววว อยากสอบถามก่อนซื้อนิดนึงพอดีไม่เคยอ่านค่ะ ป้ากับโอปป้าเรานี่...~~ พอดีความหวานให้ได้ฟินไหมคะ // อย่างน้อยอ่านซอมบี้เเต่ก็อยากได้ความหวานไม่ให้เอียนซอมบี้เกิน5555
    #516
    3
    • #516-1 วาณี ซิงซิน แว่นฟ้า(จากตอนที่ 58)
      31 ตุลาคม 2563 / 00:43
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      ป้ากับโอปป้ามีซีนหวานแน่นอนค่ะ แต่ไม่มีเลิฟซีนนะคะ
      ก็นะ โอปป้าเรายังเวอจิ้น แต่ฉากฟินต้องมีเอาใจป้า อิอิอิ
      #516-1
    • #516-3 วาณี ซิงซิน แว่นฟ้า(จากตอนที่ 58)
      31 ตุลาคม 2563 / 07:26
      ลงเอยค่ะ ป้าต้องคู่กับโอปป้าอยู่แล้ว
      #516-3