มนุษย์ป้าฝ่าดงซอมบี้

ตอนที่ 55 : บทที่ 49 โทรศัพท์มือถือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 152 ครั้ง
    28 ต.ค. 63

การเปลี่ยนความคิดของคนจากขาวไปเป็นดำไม่ใช่เรื่องง่าย ในทำนองกลับกัน การเปลี่ยนจากดำไปเป็นขาวก็ด้วย มีแค่การเอาผลประโยชน์เข้าล่อเท่านั้นถึงจะเห็นผลไว วันเพ็ญเคยใช้วิธีแบบนี้มาหลายครั้ง ดังนั้นจึงไม่แปลกใจที่ท้ายสุดพัฒนาที่ยืนกรานจะไม่ออกไปไกลเกินหน้าปากซอยชุมชนพรแสวง เสนอว่าจะร่วมเดินทางไปสำรวจนอกซอย พร้อมพวกเธอ เพราะเขาหวังผลประโยชน์เอาไว้

“อาหารกับของใช้พวกเราจะหมดแล้ว ต่อให้ทหารมาก็ไม่รู้ว่าจะช่วยยังไงบ้าง คงต้องออกไปสำรวจแล้วสะสมของเอาไว้ก่อน” 

พัฒนาไม่เสียเวลาเยิ่นเย้อ พวกเขาก็ได้ยินประกาศจากทางวิทยุชุมชนเช่นกัน แล้วใช้เวลาเกือบสัปดาห์หารือกับคนอื่นๆ แต่เช้านี้เมื่อมีประกาศอีกรอบก็แน่ใจว่าต้องออกไปขนข้าวของที่จำเป็นกลับมาสะสมเอาไว้เผื่อสถานการณ์ไม่เป็นไปตามที่คิด ทว่ายังมาเชิญชวนแบบอ้อมค้อม ไม่พูดตรงๆ ว่าออกไปปล้นซอมบี้แบบป้า ทั้งที่ในซอยนี้นอกจากร้านยายนากกับร้านข้าวแกงเจ๊แมว เขาพาพวกไปกวาดมาจนหมด ไม่เหลือเผื่อคนข้างหลังด้วย

แต่วันเพ็ญไม่คิดว่าพัฒนาเป็นพวกเห็นแก่ตัว หลังจากซองอูไปช่วยดูแลคนเจ็บในบ้านต่างๆ คนเหล่านั้นส่วนใหญ่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แล้วบ่ายหน้าไปพึ่งพาพัฒนา จนซอย 9/1 แทบจะไม่ต่างจากศูนย์พักพิงเท่าไร เดิมคนในซอยมีหลักพัน เจอพิษเศรษฐกิจกลับบ้านเดิมไปค่อนซอย เหลืออยู่เกือบพันคน กระหน่ำซ้ำด้วยไวรัสซอมบี้ก็ยังเหลือหลักร้อย ตอนนี้ย้ายไปเป็นภาระของหนุ่มกู้ภัยเกินครึ่งร้อยแล้ว ดังนั้นถ้าพอจะช่วยได้ วันเพ็ญก็อยากจะช่วยพัฒนา แต่อยู่ภายใต้เงื่อนไขว่าห้ามเอาเปรียบเธอ แล้วป้าจะไม่เอาเปรียบใคร

“คุณพัฒอยากไปสำรวจตรงไหน”

วันเพ็ญแน่ใจว่าเขาต้องเล็งที่ที่มีของดีเป็นแน่ เธอเองก็เลิกเกรงใจซอมบี้ไปนานแล้ว ที่สำคัญหลังจากซอมบี้โดนกำจัดก็ใช่ว่าบ้านเมืองจะกลับมาเป็นปกติสุข นี่จึงเป็นช่วงเวลามือใครยาวสาวได้สาวเอา มัวรักษาจริยธรรมอันดี แม้แต่ชีวิตก็จะรักษาเอาไว้ไม่ได้

“ช่วงนี้ไฟฟ้าเริ่มติดๆ ดับๆ ผมอยากได้แบตเตอรี่สำรองกับเครื่องปั่นไฟ ถ้าได้แผงโซลาร์เซลล์ก็คงดี แต่ผมไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้เท่าไร ต่อเป็นแค่แบตเตอรี่เข้ากับปลั๊กไฟ” 

เขาพูดเช่นนี้ก็เพราะจำได้ว่าเธอมีอาชีพอะไร คนมีความรู้ระดับนี้ต่อให้ใช้งานแผงโซลาร์เซลล์ไม่เป็นก็ต้องแยกแยะออกว่าควรปล้นไม่ควรปล้นอะไรมาเก็บไว้ และหลายวันที่ผ่านมาคนของเขาบอกแล้วว่าเธอจัดทีมไปเก็บงำของอย่างไรบ้าง พัฒนาไม่ได้แก่โดยปราศจากความรู้ความสามารถ เขาทำงานหน่วยกู้ภัยที่ต้องไวและรักษาผลประโยชน์ของตน แต่ที่สำคัญเขาเชื่อในการร่วมมือกันให้ประโยชน์มากกว่าขัดแข้งขัดขา

“เรื่องนั้นฉันเห็นด้วย น้ำยังพอสำรองได้ แต่ถ้าไม่มีไฟฟ้า เราคงอยู่กันลำบาก แล้วตกลงคุณจะไปหาของพวกนั้นได้ที่ไหน” 

“มีร้านขายแบตเตอรี่อยู่ห่างจากหน้าปากซอยเราไปกิโลนึง แล้วห่างไปอีกครึ่งกิโลเป็นร้านขายอุปกรณ์ไฟฟ้า ติดกับร้านอุปกรณ์ก่อสร้าง ผมกับพวกจะทยอยเคลียร์เส้นทาง อาจต้องใช้เวลาหน่อยเพราะไม่รู้ว่ามีอะไรกีดขวางบ้าง น่าจะสักสองสามวันถึงจะเอามอเตอร์ไซค์ออกไปขนของ คุณจันทร์จะไปด้วยกันไหม” 

ขอกันขนาดนี้วันเพ็ญจะปฏิเสธได้อย่างไร เธอเองก็เคยเห็นและใช้บริการร้านขายอุปกรณ์ไฟฟ้ากับอุปกรณ์ก่อสร้างที่พัฒนาพูดถึงมาแล้ว แต่ร้านขายแบตเตอรี่เธอไม่เคยเข้าไปมาก่อน ระหว่างคิดเธอก็ทำท่าลังเล ไม่ตอบตกลงโดยง่าย โก่งค่าตัวอย่างแนบเนียน

“ไปด้วยกัน ผมไม่เอาเปรียบคุณหรอก ผมรู้ว่าแรงงานคุณไม่เยอะ คนคล่องๆ ของผมที่โตพอจะออกไปเสี่ยงมีผู้ชายเก้าคน ผู้หญิงอีกหก ผมจะให้ไปช่วยกันเต็มที่ แต่คงไปไม่หมดเพราะต้องเฝ้าในซอยด้วย น่าจะได้สิบคน แต่งานนี้ผมลงแรงสำรวจ ของที่ได้แบ่งกันหกสิบสี่สิบแล้วกัน ผมหก คุณสี่”

นั่นมากกว่าที่เธอหวังเอาไว้เสียอีก ทีมของวันเพ็ญมีแค่ซองอู ต้องตา ต่อภพ สองคนเป็นผู้หญิง ยิ่งถ้าคำนึงถึงคำว่าโตพอจะเสี่ยงก็ต้องตัดวัยรุ่นอย่างต่อภพออกไปด้วย ดังนั้นวันเพ็ญมีแรงงานไม่ถึงครึ่งของพัฒนา เธอคาดว่าเขาจะแบ่งแค่เจ็ดสิบสามสิบด้วยซ้ำ เมื่อเขาใจกว้าง เธอก็พร้อมจะให้ความร่วมมือเต็มที่เพราะมิตรดีๆ หายาก ถ้าเล่นตัวก็คงคุยกันไม่ได้นาน เผลอๆ จะโดนแทงข้างหลังเอา เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องประเภทนั้น เธอเลยแสดงความสามารถออกมาให้พวกเขาเห็นว่าเธอจำเป็นสำหรับอนาคต

“ร้านเครื่องใช้ไฟฟ้า ฉันเห็นมีแผงโซลาร์เซลล์ขายอยู่ ขนมาได้เท่าไร เราแบ่งกันเสร็จแล้ว ฉันจะช่วยติดตั้งให้ด้วย ต่อให้แบตหมด เราก็ยังมีไฟสำรองใช้” วันเพ็ญแน่ใจว่าทั้งซอยมีเธอคนเดียวที่ติดตั้งแผงโซลาร์เซลล์เป็น ไม่อย่างนั้นพัฒนาก็คงไม่ยอมมาขอความช่วยเหลือจากเธอ

“กะแล้วคุณต้องทำได้ ถ้าอย่างนั้นผมขอเบอร์มือถือของคุณเอาไว้หน่อย ได้ความคืบหน้ายังไงค่อยโทร. คุยกัน”

“เบอร์มือถือ?” การถูกขอเบอร์โดยผู้ชายไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ของมนุษย์ป้า ไม่ใช่เพราะวันเพ็ญพอปพิวลาร์ แต่เวลาคุยงานก็ต้องมีการแลกเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์มือถือกันอยู่แล้ว ทว่าหลังจากซอมบี้ครองเมืองหลังวันลอยกระทง เรื่องธรรมดาอย่างการแลกเปลี่ยนเบอร์ติดต่อกลายเป็นเรื่องที่ไม่มีใครเขาทำกัน

“อ้าว...คุณไม่รู้หรอกเหรอว่ามันใช้งานได้มาสองวันแล้ว”

กลุ่มของวันเพ็ญมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ เธอกับซองอูเลิกพกโทรศัพท์มือถือติดตัวตั้งแต่รู้ว่ามันทำงานไม่ได้ ส่วนต้องตากับต่อภพทิ้งไปแล้วตอนหนีตายจากห้องเช่า

“มันเป็นเรื่องปกติยามมีสถานการณ์ฉุกเฉิน อย่างแรกให้คนอยู่ในความสงบ ต่อมาก็ดูแลเรื่องความจำเป็นพื้นฐาน แล้วก็รีบกู้ระบบสื่อสารให้ไวที่สุด” เสกสรรกล่าวอย่างรู้ดี และไม่มีใครคัดค้าน เพียงแค่สงสัยว่าในเมื่อถนนมีรถยนต์จอดขวาง มีซอมบี้เดินขวักไขว่ กระทรวงสื่อสารและคมนาคมเข้ามาทำงานได้อย่างไร คาดว่าที่รัฐบาลไม่ป่าวประกาศออกมาทางโทรทัศน์ก็เพราะยังใช้ไม่ได้ทั่วถึง และมีเจ้าหน้าที่แลกชีวิตไปเยอะเพื่อความสะดวกนี้

วันเพ็ญบอกหมายเลขโทรศัพท์ของเธอแก่พัฒนา แล้วจดเบอร์โทร. ของเขาเอาไว้ รอจนอีกฝ่ายกลับออกไปค่อยรวมหัวกันวางแผนใหม่ 

“ในเมื่อมีคนจะออกไปสำรวจแล้ว เราก็รออีกหน่อยแล้วกัน” 

รถของโซอุนจอดอยู่หน้าปากซอย ซึ่งเป็นทางผ่านไปยังเป้าหมายในการปล้นอยู่แล้ว ยอมเสียเวลาช้าหน่อยให้คนอื่นไปสำรวจเส้นทาง พวกเธอจะได้ไม่ต้องเสี่ยง 

ในเมื่อที่นี่ปกครองด้วยระบอบป้า จึงไม่มีใครเห็นต่างจากวันเพ็ญ มีแค่ต่อภพที่เรียกร้องจะให้ไปเอาโทรศัพท์ของเขากับแม่ ซึ่งวันเพ็ญอนุมัติ แต่สั่งให้พวกเขาพาซองอูไปด้วย ทว่าห้องเช่าของสองแม่ลูกอยู่ส่วนกลางของห้องแถว เธอเลยสั่งให้เดินทางไปยังห้องด้วยการปีนหลังคาแบบที่เธอเคยทำก่อนจะปีนลงเมื่อถึงหน้าห้อง แทนที่จะเดินเสี่ยงผ่านหลายห้องที่น่าจะมีซอมบี้ซุ่มอยู่

“โหย...พี่จันทร์ ผมมีตาเอกซเรย์นะ พี่ซันก็หูเทพ” ต่อภพแย้ง 

วันเพ็ญไม่อยากทำตัวเป็นป้าขี้บ่น และเห็นจริงตามเขาว่า เลยสั่งซองอูให้ระวังตัวเอาไว้ แล้วก็พกวิทยุติดตามตัวไปด้วยทุกคน หากมีเหตุฉุกเฉินจะได้ติดต่อกันได้

ซองอูไม่เหมือนต่อภพ ป้าว่าอย่างไร เขาก็ว่าอย่างนั้น แต่ก่อนจะออกไป เขาเตรียมตัวให้พร้อม และไปหยิบโทรศัพท์มือถือของตนที่ไม่ได้ให้ความสนใจมันมานานมาตรวจเช็กสัญญาณ นอกจากขีดแสดงความสามารถในการติดต่อ มันมีอย่างอื่นเพิ่มขึ้นมาด้วย

“แม่ของผมโทร.เข้ามา”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 152 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

608 ความคิดเห็น

  1. #502 VRSRal (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2563 / 10:27
    เย่ มาแล้วว
    #502
    0
  2. #501 ทำไมต้องอิมแจบอม' (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 23:38
    ป้ากลับมาแล้วววววๆๆๆๆ
    #501
    0
  3. #500 mew-ja (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 20:51
    มาแล้วๆๆๆๆ คิดถึงป้ากับโอปป้ามากมาย
    #500
    0
  4. #475 nalin26943 (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 17:43

    รอนะคะไรท์ สู้ๆค่าาาาา❤️

    #475
    1
  5. #470 AiiLin (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 13:10

    รอค่ะรอ ส่งกำลังใจรัวๆเลยค่ะ

    #470
    0
  6. #469 Puhonya (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 06:18

    รอ ๆ จ้า
    #469
    0