มนุษย์ป้าฝ่าดงซอมบี้

ตอนที่ 41 : บทที่ 36 ร่วมมือกันกำจัดซอมบี้ (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,625
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 207 ครั้ง
    26 ต.ค. 63

แผนการเล่นงานกลุ่มซอมบี้ของวันเพ็ญได้มาจากซีรีส์ซอมบี้ครองเมืองชื่อดัง The walking Dead แน่นอนว่าเธอต้องดัดแปลงขนานใหญ่ เพราะในกลุ่มไม่ได้เชี่ยวชาญการสังหารซอมบี้แบบในซีรีส์ ตรงข้าม ส่วนใหญ่พวกเขาเป็นมือใหม่ แล้วป้าต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ถ้าจะเอาเด็กวัยรุ่นไปเสี่ยงภัย แม้จะเป็นเด็กวัยรุ่นปากมากที่น่าจะยืมปากไปทำเป็นลานจอดรองเท้าก็ตาม

“จะให้ขนตู้ขนไม้ไปทำอะไรเหรอป้า” ต่อภพเรียกวันเพ็ญแบบเดียวกับที่ได้ยินซองอูเรียก แต่ด้วยท่าทางไม่ค่อยเคารพ แล้วยังกีดขวางการทำงาน

“จะรีบทำรั้วกั้นซอมบี้ อย่ามาเกะกะ” วันเพ็ญเตือนเสียงเรียบ แต่แฝงข้อความว่าถ้าทำให้ชักช้าจะฆ่าให้ตาย เล่นเอาเด็กวัยรุ่นคอหดไม่ถามอะไรอีก

ถึงวันเพ็ญจะไม่เสียเวลาอธิบาย แต่กลุ่มที่มาด้วยกันพอจะเข้าใจได้ไม่ยาก เริ่มจากเธอสั่งให้ซองอูขยับรถตู้โฟล์กจากจอดชิดข้างทางไปจอดขวางหน้าทางเข้าออก รถมีน้ำหนักพอสมควร แต่มนุษย์หมาป่าที่พัฒนาสกิลแล้วร่วมกับชาวบ้านก็จัดการทั้งเข็นทั้งผลักสำเร็จในเวลาไม่กี่นาที และต่างรู้หน้าที่ไม่ส่งเสียงโดยไม่จำเป็น เมื่อเคลื่อนย้ายท้ายรถไปชิดกำแพงโรงงานน้ำกรดไทย ก็เหลือส่วนด้านหน้าก่อนถึงกำแพงบ้านคนที่อยู่อีกฝั่งประมาณสองเมตรเศษ เธอชี้นิ้วไปยังร้านเสริมสวยที่โดนรื้อกระจุยกระจายต่อทันที 

“เอาตู้โชว์ไปวางขวางติดกับกำแพงฝั่งโน้น หันหน้าออก โต๊ะหน้าร้านนั่นด้วย แล้วเอาประตูรั้วบ้านโน้นมา ไม้กระดานด้วย” 

ตู้โชว์ไม้สักสูงประมาณหนึ่งเมตรครึ่ง หน้ากว้างสองเมตร บานประตูตู้เป็นกระจกแตกยับ โต๊ะเป็นโต๊ะไม้ขนาดหน้ากว้างประมาณหนึ่งเมตรแข็งแรง เจ้าของเดิมใช้วางของขาย จึงตอกไม้อัดเนื้อหนาเอาไว้ด้านหน้าเพื่อใช้เป็นที่วางของใต้โต๊ะ ส่วนประตูรั้วบ้านโน้นที่มือวันเพ็ญชี้เป็นรั้วบ้านหัวมุมที่ทำจากไม้กระดานตอกเป็นตารางช่องห่างๆ ความกว้างประมาณสามเมตร ถูกฝูงซอมบี้ก่อนหน้านี้ถล่มจนเอียงแทบหลุดจากตัวรั้ว มีไม้กระดานทางด้านข้างที่ใช้ต่อเติมรั้วล้มอยู่ติดกันสองแผ่น 

ซองอูให้คนอื่นขนตู้กับโต๊ะ ส่วนเขาใช้แรงเหนือมนุษย์กระชากประตูรั้วหลุดมือในคราวเดียว ต่อภพที่กำลังจะอ้าปากพูดบางอย่างกลืนคำพูดลงไปในลำคอ เพราะทุกคนพร้อมใจกันทำงานให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ป้องกันไม่ให้ซอมบี้เร่งฝีเท้ามาทางนี้ แต่อยู่ๆ ก็มีเสียงดังโพล่งออกมา

“อยู่ๆ มารื้อบ้านคนอื่นได้ยังไง” 

ท่ามกลางความรีบเร่งก็มีหญิงวัยกลางคนโผล่ออกมาโวยวาย ก่อนหน้านี้เธอย่องออกมาด้อมๆ มองๆ จากซอย 9/2 แต่ไม่ได้เกะกะกีดขวางเลยไม่มีใครสนใจ แต่เสียงถามแหลมสูงเช่นนี้น่าจะส่งสัญญาณเรียกซอมบี้ไปได้ไกล ทำให้แม่ของต่อภพหันไปดุเสียงต่ำ

“เบาหน่อยพี่ฟอง ซอมบี้อยู่ไม่ไกลแล้ว”

วันเพ็ญเห็นมีคนออกหน้าตักเตือนประกอบกับเป็นช่วงเวลาเร่งรีบ เธอจึงหันไปหาพัฒนาที่กำลังขนตู้ไปตั้งขวางถนนจากริมกำแพงฝั่งตรงข้ามมาถึงรถตู้โฟล์ก โดยมีไม้กระดานวางงัดกับใต้ทางเดินแล้วสอดเข้าไปด้านในตู้เพื่อกันไม่ให้มันล้มคว่ำลงไป สร้างกำแพงสูงหนึ่งเมตรครึ่งจากพื้นเป็นฐานสำหรับวางแนวป้องกันซอมบี้ชั่วคราว ส่วนโต๊ะเธอให้วางตะแคงซ้อนหลัง โดยให้ด้านหน้าของโต๊ะอยู่ชิดตู้เพิ่มความแข็งแรง แล้วชี้บอกให้ทุกคนช่วยรับประตูรั้วจากซองอูมาวางตั้งด้านนอกของตัวรถตู้โฟล์กกับตู้ แต่ยังวางไม่เสร็จดี สามสี่คนที่ช่วยแบกรั้วก็โวยวายเสียงดังพร้อมถอยหลังหนี 

“พวกมันมาแล้ว!” 

“หนีเร็ว!!!” 

ซองอูที่ประคองรั้วเพื่อวางให้ตรงแนวที่วันเพ็ญสั่งไม่สนใจเสียงพวกนี้ เขาจัดแจงตั้งรั้วไม้ทันก่อนที่ซอมบี้จะโผล่พ้นมุมกำแพงโรงงานออกมา พวกมันแสดงความกระหายเนื้อด้วยการขู่คำราม จึงเหลือคนไม่กี่คนที่ยังอยู่ต่อ นอกนั้นเผ่นพรวดหายไปยังซอย 9/1 กันเกือบหมด ยกเว้นพัฒนา เสกสรร ต่อภพกับเพื่อนที่ยังทำเป็นกล้า แม่ต่อภพที่ห่วงลูก และหญิงวัยสี่สิบกลางๆ ที่ยังโวยวายเรื่องไม่เป็นเรื่อง

“มารื้อบ้านเขาไปใช้ได้ยังไง จะแจ้งตำรวจมาจัดการเลยนะ”

“ป้าแหม่มโดนซอมบี้กินหัวไปแล้วยังจะมาแจ้งตำรวจได้ยังไงอีกป้าฟอง” ต่อภพหันไปตวาดเถียง แล้วหันไปจ้องทางด้านหน้าที่ปรากฏภาพสยอง

ซอมบี้กรูผ่านสะพานแคบมาติดตรงที่กั้นชั่วคราว บางส่วนพยายามปีนมุดเข้าไปในหน้าต่างตู้โฟล์กที่เปิดอยู่เพื่อโผล่เข้ามากินมนุษย์ที่ยังอยู่อีกด้าน แต่การปีนป่ายไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับศพที่ไม่สามารถเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว เพียงพริบตาพวกมันก็หันไปสนใจช่องว่างระหว่างรถกับตู้ไม้สักที่มีความกว้างประมาณครึ่งเมตร แต่ติดที่รั้วไม้ที่มีช่องว่างในแนวขวาง ทำให้โผล่เข้ามาได้เพียงศีรษะ มุดมาได้ครั้งละสองถึงสามตัว ถึงอย่างนั้นก็ยังพยายามเบียดกันเข้ามา แรงกระแทกที่พวกมันทำกับกำแพงชั่วคราวทำให้ทั้งรถทั้งตู้ขยับเคลื่อน

“ซันดันรถเอาไว้ อย่าให้พวกมันผลักเข้ามาได้ แล้วคอยระวังให้ดี ถ้ามันปีนเข้ามาทางหน้าต่างก็ฆ่าทิ้งซะ คุณเสกกับคนอื่นๆ ดันตู้เอาไว้ ฉันกับคุณพัฒจะเก็บพวกมันทีละตัว” วันเพ็ญสั่งการด้วยน้ำเสียงที่ผ่านการฝึกจากตำแหน่งหัวหน้างานโยธามาหลายปี คนที่ถูกเอ่ยชื่อจึงทำตามทันทีโดยปราศจากคำถาม

พัฒนาคิดว่าวันเพ็ญจะคอยเป็นลูกมือให้ระหว่างเขาเดินหน้าจัดการซอมบี้ที่โผล่หัวเข้ามา แต่เขาคาดผิด เธอเดินอาดๆ เข้าไปเหวี่ยงค้อนทุบหัวซอมบี้ตัวแรก ตามด้วยตัวที่สอง แล้วกระแทกเอาซากพวกมันให้หลุดออก เพื่อให้ตัวใหม่โผล่มาแยกเขี้ยว แล้วจัดการต่อเนื่องราวกับเล่นเกม เขายอมรับเลยว่าต่อให้เป็นตัวเขาเองที่เคยชินกับศพสารพัดรูปแบบ ลงมือจัดการซอมบี้มาหลายตัว ก็คงไม่ลงมือโดยปราศจากความลังเลเช่นเธอ 

“หูหนวกเหรอ! ที่ฉันพูดไปไม่ได้ยินเลยหรือไง พวกแกมารื้อบ้านคนอื่นมาทำแบบนี้ได้ยังไง” ป้าฟองยืนอึ้งไปตอนเห็นซอมบี้ตัวแรกเพียงพักเดียว พอตั้งสติได้ก็มาโวยวายเรื่องเดิมต่อ

“นี่มันใช่เวลาไหมป้า!! ซอมบี้โผล่มาเป็นฝูงยังจะมาไรอีก!” ถึงจะออกแรงต้านซอมบี้ยังไง ต่อภพก็ยังเหลือแรงตะโกนสวนกลับ

“ก็ตู้ไม้สักดีๆ เอามาทำแบบนี้ จะเอาไปใช้ต่อได้ยังไง”

“โห! ที่ถามเนี่ยเพราะหวงตู้หรอกเหรอ ตู้ก็ไม่ใช่ของป้าซะหน่อย งกของคนอื่น แบบนี้ต่างหากที่น่าเรียกตำรวจมาจับ” ต่อภพฟังสาเหตุที่ป้าฟองปรากฏตัวแล้วด่ายาวเหยียด 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 207 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

608 ความคิดเห็น

  1. #443 ทำไมต้องอิมแจบอม' (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 16:53
    อ้าว ป้านี่ วอนหาเรื่องตายซะละ
    #443
    0
  2. #316 111555999888Jo (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 11:34
    ไม่ช่วยยังมากวน555
    #316
    0
  3. #301 ++Milady++ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 23:29
    เอาป้าฟองโยนให้ซอมบี้แดรกไปเรยค่ะ
    รำคาญ5555
    #301
    0
  4. #300 คุณป้า (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 14:44

    ถามซอมบี้ให้หน่อย ยัยป้าปากมากนี่ มีตัวใหนยอมกินบ้าง ถ้ามีใครก็ใด้ช่วยถีบส่งไปที

    #300
    0
  5. #295 hudiemeng (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 07:09
    นี่ไงมนุษย์ป้าของแท้ แน่นอน
    🤣🤣🤣
    #295
    0
  6. วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 06:29
    ยัยป้าน้ารำคาญมากอ่ะเค้าจะช่วยยังจะด่า
    #286
    0