มนุษย์ป้าฝ่าดงซอมบี้

ตอนที่ 4 : บทที่ 3 ตื่นสู่ฝันร้าย (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,835
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 457 ครั้ง
    21 ต.ค. 63

ทุกวันที่ลืมตาตื่น คือการค้นพบสิ่งใหม่

เมื่อลืมตาตื่น ผู้คนคาดหวังจะพบสิ่งดีๆ ไม่ใช่ผ้าอ้อมเปื้อนอึ และเด็กน้อยโยเยตอนตีสี่ แต่สำหรับซองอู เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากลุกขึ้นมาดูแลเด็ก ไม่อย่างนั้นก็ต้องรู้สึกผิดที่ปล่อยหลานชายให้อยู่ในความดูแลของพ่อแม่เด็กที่มีความเสี่ยงว่าจะติดเชื้อไวรัสไฮท์

ใบหน้าน้อยๆ ของศักรินทร์ดูน่าสงสาร จนซองอูคลายความหงุดหงิดที่ต้องตื่นมาเปลี่ยนผ้าอ้อมตอนฟ้ายังมืดออกไป ถึงจะไม่เคยเลี้ยงเด็ก แต่เขาก็มีมือที่ว่องไว ดูแลหลานเพียงแค่ไม่กี่วัน เขาก็กลายเป็นผู้ชำนาญในการเปลี่ยนผ้าอ้อมคนหนึ่ง 

เพราะเด็กเล็กไม่ควรทนหิว ชายหนุ่มจึงรีบจัดการธุระส่วนตัวของเขาให้เสร็จในเวลาไม่ถึงสามนาที แม้จะต้องแปรงฟันขณะยืนทำธุระอยู่หน้าชักโครกก็ตาม ซึ่งทำให้เขานับถือแม่ของเขาอย่างยิ่ง หลังจากนั้นก็อุ้มหลานชายเข้าห้องน้ำล้างหน้า ยังดีที่เจ้าหนูฟันขึ้นช้าพอๆ กับการพูด เขาเลยไม่ต้องหาวิธีแปรงฟันให้หลาน และโชคดีขึ้นไปอีกที่ศักรินทร์จะส่งเสียงร้องเฉพาะตอนหิวมากกับผ้าอ้อมเลอะเท่านั้น ถ้าเขาไวพอ หลานไม่เคยร้องไห้สักที 

เสร็จจากธุระส่วนตัวของสองอาหลาน ซองอูก็เข้าห้องครัว จัดการต้มน้ำในกาน้ำร้อนไฟฟ้า เขาต้องการกาเฟอีน หลานต้องการนมชง ถึงจะชอบเครื่องชงกาแฟดริปของตนมากกว่า เพราะชอบการปรุงกาแฟช้าๆ ที่ได้ทั้งความหอมและรสชาติกลมกล่อม แต่เมื่อต้องเลี้ยงหลาน เขาก็พร้อมปรับตัวดื่มกาแฟสำเร็จรูปแทน 

ระหว่างรอให้น้ำเดือด เขาก็หันไปหาอาหารสำหรับเด็กและตัวเขาเอง ในฐานะหนุ่มโสดที่ไม่ได้มีฝีมือในทางด้านนี้ อาหารที่เหมาะกับทั้งคู่จึงเป็นไข่ต้ม ตั้งไฟต้มไข่สามฟองเรียบร้อยแล้ว เขาก็อุ่นข้าวสุกในหม้อที่เหลือไว้ตั้งแต่เมื่อวานต่อ

เขาได้ยินเสียงแว่วๆ มาจากคอนโดมิเนียมตลอดคืน แต่คิดว่าน่าจะเป็นเพราะคนฉลองวันลอยกระทงที่มาถึงเลยไม่ได้ใส่ใจนัก ที่สำคัญมีบ้านของวันเพ็ญกับคลองระบายน้ำ พร้อมด้วยถนนและลานจอดรถกั้นขวางคอนโดมิเนียมกับบ้านหลังนี้เอาไว้เป็นระยะทางกว่าห้าสิบเมตร ประกอบกับเขาทำผนังกั้นเสียงรบกวน เสียงจึงผ่านมาถึงไม่ดังพอจะฟังออกว่าเสียงอะไร

ชายหนุ่มวุ่นวายกับการหามื้อเช้า และเคยชินกับการที่พี่ชายกับพี่สะใภ้ตื่นนอนสายจึงไม่เอะใจกับความเงียบในบ้าน อาจเพราะเมื่อคืนซองอูนอนในห้องรับแขกชั้นล่าง หรือไม่ก็เพราะเขาเหนื่อยเกินไปเพราะการเลี้ยงหลาน กว่าจะรู้ตัวก็เกือบสายเกินไป

อยู่ๆ ก็มีเสียงกระแทกประตูห้องนอนของเขาที่ยกให้โซอุนกับอรุณีพักชั่วคราว ขัดจังหวะป้อนข้าวหลานของซองอู ชายหนุ่มขยับจะลุกไปดู แต่เปลี่ยนใจป้อนข้าวผสมไข่แดงต้มบดให้หลานจนเสร็จ ตามด้วยป้อนนมจนหมดแก้ว ท่ามกลางเสียงกระแทกประตูชวนโมโหที่ดังเป็นจังหวะไม่หยุด พร้อมกันนั้นเขาก็กินอาหารเช้าง่ายๆ ที่มีเพียงไข่ต้มสองฟองกับข้าวสวยเหยาะน้ำปลาลงไป เพื่อเพิ่มแรงไว้สำหรับจัดการอรุณีที่ช่างสร้างเรื่องมากมายให้เขาคอยตามแก้

พี่ชายกับพี่สะใภ้พาหลานย้ายเข้ามาอยู่ได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว และซองอูรู้สึกว่าบ้านหลังนี้เปลี่ยนจากบ้านสะอาดเรียบง่ายตามประสาชายโสดกลายเป็นเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ที่พร้อมระเบิดอยู่ตลอดเวลา มีการโต้แย้งทุกครั้งที่พบหน้า การถากถาง ประชดประชัน โดยมีเสียงเด็กร้องไห้งอแงเป็นระยะ 

ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่สองสามวันก่อนอรุณีมีอาการอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด ซองอูคาดคั้นถามจนรู้ว่าเธอแอบไปเข้าบ่อนพนันเถื่อนในจังหวัดตากทั้งที่รัฐบาลสั่งห้ามการชุมนุม เขาอยากจะโยนพี่สะใภ้ไปกักตัวในโรงพยาบาล แต่พี่ชายขอร้องเอาไว้และรับปากจะดูแลภรรยาเอง เขาจึงแจ้งข้อมูลให้ทางสาธารณสุขทราบ เบิกชุดตรวจสอบไวรัสไฮท์กลับมาบ้านเพื่อพบว่าอรุณีติดเชื้อไวรัส หนำซ้ำยังผ่านเข้าสู่ระยะแพร่เชื้อมาหลายวันแล้ว เขาตรวจสอบทุกคนในบ้าน แต่ผลที่ได้ยังเป็นลบ ซึ่งเขาไม่ไว้ใจนักว่าเครื่องมือตรวจสอบที่เพิ่งผลิตได้ไม่นานและยังอยู่ในรุ่นทดลองจะให้ผลเป็นที่แน่นอน ที่น่าวิตกยิ่งกว่านั้นโซอุนกับศักรินทร์คลุกคลีกับอรุณีตลอดเวลา แล้วเด็กชายก็ยังเด็กเกินกว่าจะทดสอบได้อย่างแม่นยำ 

เนื่องจากมีคนไข้ที่ล้มป่วยด้วยไวรัสไฮท์เป็นจำนวนมาก จนตอนนี้ในประชากร 20 คน จะมี 1 คนติดเชื้อไวรัส สาธารณสุขจึงกำหนดระเบียบการป้องกันโรคด้วยการให้ผู้ติดเชื้อที่ไม่มีภาวะแทรกซ้อนรักษาตัวอยู่บ้าน แม้ซองอูจะยังไม่ใช่แพทย์เต็มตัว แต่เขาผ่านการฝึกอบรมมาหลายปี เข้ารับการฝึกงานในโรงพยาบาลมาหลายเดือนแล้ว จึงไม่เป็นปัญหาในการเบิกอุปกรณ์ส่วนหนึ่งออกมา โดยต้องทำรายงานขอกักตัวเองและครอบครัวอยู่ในบ้าน พร้อมอุปกรณ์แพทย์ที่จำเป็น ซึ่งเขาซื้อหามาเป็นของส่วนตัวจำนวนหนึ่ง มันน่าจะเป็นไปตามขั้นตอนการกักกันโรคโดยไร้ปัญหา

อาหารและน้ำดื่มซองอูใช้วิธีสั่งออนไลน์แล้วตัดผ่านบัตรเครดิต ให้คนส่งวางเอาไว้นอกรั้วเพื่อไม่กระจายเชื้อสู่ผู้อื่น แต่อรุณียังคงเป็นคนที่คอยสร้างความปวดหัวให้แก่คนรอบข้างได้เสมอ เธอยืนกรานจะให้โซอุนคอยอยู่เป็นเพื่อนเธอตลอดเวลา ไม่แคร์ว่าจะแพร่เชื้อใส่สามีตัวเอง ซองอูจึงดึงตัวศักรินทร์มาดูแล ซึ่งผู้เป็นแม่ก็ไม่ได้กีดกันอะไร เพราะด้วยนิสัยส่วนตัวของเธอก็ไม่ได้ชอบดูแลเด็กเล็กอยู่แล้ว ต่อให้เป็นลูกชายของตนก็ตาม

เสียงกระแทกประตูเป็นจังหวะยังคงดังอยู่ตอนซองอูเช็ดทำความสะอาดมือและใบหน้าศักรินทร์ด้วยผ้าชุบน้ำ ซึ่งทำให้เขาเอะใจว่ามันกินเวลานานเกินไปแล้วสำหรับผู้หญิงช่างโวยวายอย่างอรุณี ถึงเวลานี้เธอควรจะกรีดเสียงบ่นว่าทุกอย่างบนโลก โดยเฉพาะตัวเขา

ชายหนุ่มอุ้มหลานขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง แล้วพร้อมจะเดินขึ้นไปเผชิญหน้ากับพี่สะใภ้ แต่ยังไปไม่ถึงหน้าห้อง เขาก็ได้กลิ่นที่โสตประสาทเขาไม่เคยลืม 

กลิ่นเลือดและกลิ่นมันสมองมนุษย์!

 

คนเราสามารถตื่นนอนแล้วกระโดดเข้าสู่ฝันสยองได้หรือไม่ วันเพ็ญตั้งคำถามนี้กับตนเองพร้อมกับตั้งสติตรวจสอบว่าเธอตื่นแล้วจริงๆ ไม่ได้กำลังนอนหลับแล้วฝันว่าอยู่ในโลกของหนังสยองขวัญ

หลายวันที่ผ่านมาวันเพ็ญไม่ค่อยสบายเท่าไร จากวันที่ไปซื้อของในห้างสรรพสินค้าและโดนคนเมาข่วนแขน เธอก็มีอาการอ่อนเพลียและไข้ต่ำๆ คล้ายกับอาการของผู้ป่วยจากเชื้อไวรัส หากองค์การอนามัยโลกไม่ได้ระบุว่าเชื้อไวรัสไฮท์ติดต่อผ่านระบบทางเดินหายใจ วันเพ็ญก็ระแวงว่าตัวเธอคงติดเชื้อไปแล้ว แต่เธอมั่นใจว่าเธอสวมหน้ากากอนามัยตลอดเวลานับจากออกจากบ้านและกลับเข้าบ้าน แขนที่โดนข่วนก็แทบจะมองร่องรอยไม่เห็น ถึงอย่างนั้นเธอก็ใช้แอลกอฮอล์เช็ดทำความสะอาดอย่างถี่ถ้วนก่อนจะอาบน้ำสระผมซ้ำ เรียกว่าเธอมั่นใจมากว่าจะไม่มีไวรัสตัวไหนเข้ามาสู่ร่างกายเธอได้ 

แต่อาการเจ็บป่วยในช่วงที่โลกเต็มไปด้วยข่าวการแพร่เชื้อมันน่ากลัวเกินไป นับจากวันที่เธอไปห้างสรรพสินค้า ข่าวการกลายพันธุ์ของไวรัสไฮท์ก็กระหึ่มโลกโซเชียล ส่วนใหญ่เชื่อกันว่าเป็นเฟกนิวส์ หรือข่าวโกหกหลอกลวง เพราะจากอาการป่วยแบบไข้หวัดไม่มีทางก้าวไปยังโรคพิษสุนัขบ้าได้ง่ายๆ ทว่าไม่เชื่อก็ไม่ได้แปลว่าไม่กลัว วันเพ็ญเลยตั้งใจว่าถ้าอีกสองวันอาการไม่ดีขึ้น เธอจะยอมเสี่ยงไปพบแพทย์พรุ่งนี้ 

ก่อนเข้านอนเมื่อคืนเธอนึกดีใจสองเรื่อง หนึ่งก็คือถึงเมื่อคืนนี้จะเป็นวันเพ็ญเดือนสิบสอง ครบรอบวันคล้ายวันเกิดปีที่สี่สิบของเธออย่างเป็นทางการ ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องน่าดีใจเท่าไร เรื่องที่สองมันจะเป็นวันลอยกระทงปีแรกที่เธอไม่ต้องระแวงว่าจะมีคนจุดโคมลอยมาตกใส่หลังคาบ้าน ไม่มีใครทำพลุระเบิดก่อให้เกิดไฟไหม้ เพื่อฉลองวันมงคลเช่นนี้เธอตั้งใจเอาไว้ว่าหลังจากฟ้ามืดจะทำจิตใจให้เบิกบาน ต่อจากนั้นเธอก็ลอยกระทงออนไลน์ อธิษฐานขอให้เชื้อโรคไฮท์หมดไปไวๆ ทุกคนจะได้กลับไปใช้ชีวิตได้ตามปกติ 

น่าเสียดายที่ต่อให้ไม่มีการฉลองเทศกาลลอยกระทง เธอก็ยังได้ยินเสียงคนลอบจุดพลุบ้างยิงปืนบ้างตลอดทั้งคืน ให้เธอต้องนอนลุ้นว่าจะมีลูกตะกั่วทะลุหลังคาบ้านมาโดนเธอหรือไม่ แล้วฟ้าเพิ่งพ้นรุ่งสางไปไม่นาน ทุกอย่างก็ผิดปกติไปหมด

เสียงโครมคราม หวีดร้อง และเสียงปืนที่ดังจากที่ไกลๆ ปลุกวันเพ็ญก่อนเวลา เธอตระหนักในที่สุดว่าไม่ใช่ปืนเพราะความคึกคะนองตอนมองนาฬิกาว่าได้เวลาเช้าแล้ว ใครจะกล้ายิงปืนตอนฟ้าแจ้งให้ตำรวจมาจับ ห้องของเธอติดเครื่องปรับอากาศ แต่เพื่อความประหยัดเธอจึงไม่เปิดมันในช่วงฤดูหนาว ทำเพียงแค่ปิดม่านกันสายตาคนจากคอนโดมิเนียมมองเข้ามาในห้องนอน แต่มันกั้นเสียงไม่ได้ เธอเปิดม่านด้วยอารมณ์หงุดหงิด ก่อนจะตัวแข็งกับภาพตรงหน้า

นี่มันฝันร้ายชัดๆ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 457 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

608 ความคิดเห็น

  1. #570 อ่านอะไรดี (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 14:15
    เริ่มเข้าสู่ช่วงบู๊แล้วใช่มั้ยยย ลุ้น
    #570
    0
  2. #545 ohjesus (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 00:20
    สนุกมากจริงๆ
    #545
    0
  3. #418 ทำไมต้องอิมแจบอม' (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 14:30
    ลุ้นมากกก ตัวละครทั้งสองตัวมีมิติมาก เล่าเรื่องเก่งมาก ถ้าเรื่องนี้ติดเหรียญก็พร้อมจ่ายเลยค่ะ แต่งดีอะไรขนาดนี้
    #418
    0
  4. #285 panitin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 06:25
    ลุ้นมาก เครียดตามเลย
    #285
    0
  5. #271 Nepheli (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 02:13
    รู้สึกเริ่มสนุกขึ้นมาแล้วค่ะ ลุ้นตาม
    #271
    0
  6. #211 Xialyu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 17:06
    ลุ้นตามเลย
    #211
    0
  7. #176 อุโนะ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 19:21

    หูยยยย

    #176
    0
  8. #148 Carnelian_49 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 09:28
    สนุกมาก ไรท์สู้ๆนะ
    #148
    0
  9. #132 mirror image (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 17:58
    กลิ่นเลือดยังโอเค แต่กลิ่นสมองนี่มันแยกได้ทันทีเลยหรอ เราไม่เคยได้กลิ่นเลยไม่รู้อะ ใครรู้ช่วยบอกทีนะ
    #132
    1
    • #132-1 Dagulang(จากตอนที่ 4)
      16 พฤศจิกายน 2563 / 12:52
      เขาเปนหมอออออ
      #132-1
  10. #118 sand1994 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 13:45
    ซองอูระวังตัวด้วยนะ คุณพี่เห็นอะไรค้า เป็นอย่างที่ฉันคิดแน่ ๆ ค่า ซอมบี้จะออกโรงแล้ว เหตุการณ์ชักน่าตื่นเต้นผสมตื่นกลัว ลุ้น ๆ😮
    #118
    0
  11. #15 ammary (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 09:58
    สนุกมากเลยค่ะ ลุ้นๆๆๆ
    #15
    0
  12. #3 26021995 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 15:36
    อัพวันละสามตอนได้ป่าวคะค้างมากเลยคะ ก็มันสนุกอะนิสัยพระเอกก็น่ารักดีนางเอกแมนๆยิ่งชอบใหญ่
    #3
    2
    • #3-1 วาณี ซิงซิน แว่นฟ้า(จากตอนที่ 4)
      20 พฤษภาคม 2563 / 17:37
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ใจจริงอยากจะอัพรวดยาวๆ เลย แต่ในมือไม่มีต้นฉบับ555 เขียนไปอัพไป แต่จะพยายามอัพไม่ให้ขาดช่วงนะคะ ขอบคุณอีกครั้งที่ติดตามค่ะ
      #3-1