สามีอิมพอร์ต

ตอนที่ 37 : ครั้งที่สองของวัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,028
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    21 พ.ย. 62

ทุกอย่างประดังเข้ามาอย่างรวดเร็วเกินกว่าสุพรรณิการ์จะตั้งตัวได้ติด เมื่อสองขาก้าวออกมาพ้นโรงแรมซึ่งกลายเป็นที่ทำงานเก่า สิ่งที่เธออยากจะทำก็คือหันไปกอดกุ๊กไก่ ยึดสิ่งที่เป็นของเธอเอาไว้แน่นๆ แต่นิโคลัสไม่เปิดโอกาสนั้น เขาดึงตัวเธอไปยังมุมว่างของลานจอดรถ แล้วหันไปตะโกนสั่งอารักษ์ที่เดินตามหลัง

“ดูแลกุ๊กไก่ด้วย”

อารักษ์ไม่เถียงสักคำ เขาเพียงดึงโน้ตแพดออกมาจากกระเป๋ายื่นไปหากุ๊กไก่ เบี่ยงเบนเด็กหญิงออกจากความสนใจที่ว่าแม่ของเธอกำลังจะโดนคนลักพาตัว แต่สุพรรณิการ์ไม่ยอมรับคำสั่งจากนิโคลัส เธอกดปลายเท้าลงพื้นขืนตัวเอาไว้

“ฉันไม่อยากทิ้งลูกไว้กับคนแปลกหน้า”

“คุณเจออารักษ์มาหลายครั้งแล้ว ดังนั้นเขาไม่ใช่คนแปลกหน้า ที่สำคัญตอนนี้คุณควรใช้เวลาตั้งสติ จะได้ไม่ทำให้กุ๊กไก่กังวลกับสีหน้าเครียดๆ ของคุณ”

คำพูดของนิโคลัสเต็มไปด้วยเหตุผล เมื่อไตร่ตรองแล้วว่าตัวเองไม่อาจเถียงสู้เขาได้ อีกอย่างเธอก็แค่เดินออกมาห่าง แต่ยังอยู่ในระยะมองเห็นลูกสาว สุพรรณิการ์จึงโอนอ่อนผ่อนตาม

“ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยฉันเอาไว้” สุพรรณิการ์ยังไม่หายสั่นจากการเผชิญหน้ากับป้ามหาภัย ผู้จัดการใหญ่ใจร้าย แต่อย่างน้อยมือของเธอยังมีนิโคลัสกุมเอาไว้ เขาไล่สร้อยสุดาไปห่างๆ บอกอุทัยวรรณให้หุบปาก แล้วปลอบโยนกุ๊กไก่ที่ออกมาพบว่าแม่โดนไล่ออก

เมื่อรู้ตัวว่ามือของตนอยู่ตรงไหน หญิงสาวก็พยายามจะดึงมันออกแต่ชายหนุ่มไม่ยอมให้เธอได้ทำตามใจ เขากุมมันเอาไว้มั่น

“ตอนนี้คุณควรมีใครสักคนคอยกุมมือเพื่อความสบายใจ”

“เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น” เธอเตือนเขา และอดที่จะขยับมือยุกยิกในมือเขาไม่ได้ ซึ่งไม่ใช่การพยายามเอามือออกอีกด้วย แต่เป็นการเล่นกับมือของเขาเพื่อเบี่ยงเบนสมอง 

“สนิทกันสิครับ คุณเห็นอาเจียนของผม นั่นมากกว่าที่ผู้หญิงทุกคนเคยเห็น อาจจะยกเว้นตอนที่ผมแหวะนมสมัยยังเป็นทารก”

ถึงจะมีหลายสิ่งหลายอย่างเลวร้าย แต่เธอก็อดที่จะหัวเราะคิกไม่ได้ น่าเสียดายที่มันหยุดทันทีที่เริ่ม สุพรรณิการ์อยากบอกนิโคลัสว่าตอนนี้เธออยากจะทำอะไรสักอย่างเพื่อแก้ปัญหาของตน แต่เธอนึกไม่ออกสักอย่างว่าจะทำอะไรก่อน ยังดีที่เขานึกได้หลายอย่าง

“จะเที่ยงแล้ว คุณควรกลับห้องไปกินอาหารกลางวัน ระหว่างนั้นผมจะทำขนมที่มีส่วนผสมของช็อกโกแลตเยอะๆ ให้คุณกิน เสร็จแล้วก็อาจจะนอนกลางวันสักตื่น พอสดชื่นคุณก็คงจะนึกออกว่าจะทำอะไร”

เธอไม่แน่ใจว่าทำทุกอย่างที่เขาว่ามาแล้วสภาพจิตใจของเธอจะดีขึ้นไหม แต่สุพรรณิการ์ก็ยังปล่อยให้นิโคลัสจูงมือเดินไปยังรถเพื่อกลับห้อง เพราะอย่างน้อยขนมที่เขาเอามาหลอกล่อ ก็ฟังดูดีทีเดียว

 

 

เธอถูกไล่ออก และเธอกับลูกกำลังจะอดตายถ้าเธอไม่สามารถหางานใหม่ได้ในเร็วๆ นี้ 

ผ่านไปครึ่งค่อนวัน หรืออาจจะเป็นเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงหลังจากการเก็บของส่วนตัวเดินทางจากโรงแรมกลับไปยังคอนโด ทว่าสมองมึนชาของสุพรรณิการ์ยังนึกได้เพียงแค่นี้เท่านั้น

“เอ่อ... คุณฝ้ายคำไม่ต้องช่วยทำความสะอาดรถให้ผมก็ได้ครับ” 

อารักษ์บอกอย่างกระอักกระอ่วนใจจากด้านหลังพวงมาลัยรถ แต่ไม่อาจหยุดมือของสุพรรณิการ์จากการพยายามทำความสะอาดด้านในตัวรถเพื่อบรรเทาอาการย้ำคิดย้ำทำของเธอได้

นี่เป็นครั้งที่สองสำหรับการโดยสารรถเอสยูวีเจ็ดที่นั่งของอารักษ์ แต่เป็นครั้งแรกที่สุพรรณิการ์ใส่ใจกับการเช็ดถูและรวบรวมเศษผงที่แทบมองด้วยตาเปล่าไม่เห็นออกจากด้านหลังเบาะคนขับ เบาะคนนั่ง พรมปูพื้นรถ เธอถึงขั้นใช้กระดาษชำระเช็ดกระจกด้านในเพราะมีรอยนิ้วมือเล็กๆ ติดอยู่

“คุณไปทำความสะอาดฟูดทรักของผมก็ได้ ผมยกให้คุณเลย” นิโคลัสช่วยเกลี้ยกล่อมจากที่นั่งข้างคนขับ พร้อมกับเสนอรถของเขาให้เธอ มันเกือบจะช่วยให้สุพรรณิการ์รู้สึกดีขึ้น

“ไม่ค่ะ ฉันมีกฎว่าจะไม่รับของจากใครฟรีๆ” สุพรรณิการ์ไม่ทันได้ขยายความ กุ๊กไก่ที่ซึมซับความเครียดจากมารดาบุญธรรมก็ชิงพูดแทรก

“แม่บอกว่าของแพงที่สุดในโลกก็คือของฟรี”

“ผมไม่ได้ให้เพราะหวังผลประโยชน์” นิโคลัสพยายามอธิบาย แต่สุพรรณิการ์อยู่ในอารมณ์ดำมืดเกินกว่าจะสนใจความปรารถนาดีของใคร

“หนี้ที่แพงที่สุดในโลกก็คือหนี้บุญคุณ ขอโทษด้วยนะคะ ที่ฉันพูดจาไร้มารยาทแบบนี้ แต่มันเป็นกฎประจำตัวของฉันค่ะ”

“และที่สำคัญตอนนี้คุณก็กำลังอารมณ์เสียมากด้วย”

น่าแปลกที่คำพูดแทงใจดำของนิโคลัส ช่วยให้สุพรรณิการ์ใจเย็นลง เธอถึงกับรามือจากการทำความสะอาดรถที่สะอาดเอี่ยมอยู่แล้วได้

“ใช่ค่ะ ที่จริงการถูกไล่ออกก็ไม่ใช่อวสานโลก ฉันก็แค่ต้องนึกว่าจะไปสมัครงานที่ไหน และข้อดีของมันก็คือป้าจะไม่โผล่หน้ามารีดไถเงินจากฉันอีกพักใหญ่” 

หลังจากการประกาศไล่ออก สร้อยสุดาที่ไร้ยางอายถึงขีดสุด ก็คืนของที่พยายามจะลักขโมยอันได้แก่ของประดับบนเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ก่อนจะโวยวายว่าโดนคนรวยรังแกแล้วเผ่นหนีไปอย่างว่องไว ทิ้งไว้ก็แต่ความผิดที่สุพรรณิการ์ไม่ได้ก่อ ตามด้วยจดหมายไล่ออกจากงาน ซึ่งหญิงสาวรู้ว่านั่นจะช่วยให้เธอปลอดภัยจากญาติหิวเงินได้อีกนานหลายเดือนทีเดียว

นี่แหละประโยชน์ของการไม่มีงานทำ เธอพยายามยึดข้อดีข้อใหญ่เอาไว้ แล้วไล่ข้อเสียเล็กๆ น้อยๆ เช่น เสียประวัติการทำงานและกำลังเสี่ยงที่จะอดตายออกไป 

“ผมรู้ว่าคุณไม่ต้องการความช่วยเหลือจากใครฟรีๆ แต่ตอนนี้เราอยู่ด้วยกันและเราก็ควรจะช่วยเหลือกัน” นิโคลัสต้องเป็นนักเดาใจเป็นแน่ เพราะเขาพูดในสิ่งที่จะช่วยให้เธอยอมรับความช่วยเหลือจากเขาได้ง่ายขึ้น

“เอาเป็นคุณไม่ต้องจ่ายค่าเช่าห้อง ส่วนฉันไม่ต้องจ่ายค่าแรงให้คุณ และต่างคนต่างช่วยกันหาของกินเข้าบ้านแล้วกันดีไหมคะ”

นี่คือการประนีประนอมในแบบของสุพรรณิการ์ เธอรู้ว่าตัวเองหัวรั้น แต่การปล่อยตัวให้อยู่ภายใต้การควบคุมของคนอื่นเป็นฝันร้ายในวัยเด็กที่เธอไม่อยากให้มันย้อนกลับมาในอนาคต

“ก็ได้ คุณเป็นเจ้าของบ้าน คุณว่าไง ผมก็ว่างั้น” นิโคลัสยักไหล่ ทำท่าเหมือนจำใจยอมรับ แต่จากกระจกมองหลัง เธอแอบเห็นรอยยิ้มที่เขาซ่อนเอาไว้

น้ำหนักของความเครียดหายไปจากบ่าของเธอหลายส่วน อย่างน้อยเธอก็มีห้องให้ซุกหัวนอน มีเงินเก็บหนึ่งก้อน และคนร่วมห้องคอยหารค่ากิน มันเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ จนเมื่อเธอเห็นความโกลาหลและควันไฟตรงจุดหมายปลายทางที่พวกเธอกำลังจะเดินทางไป สุพรรณิการ์ภาวนาให้สังหรณ์ร้ายของเธอไม่เป็นจริง แต่เป็นครั้งที่สองของวันที่โชคร้ายกระโดดเข้าใส่เธอ

ไฟกำลังไหม้บ้านของเธอ

 

………………

โปรดติดตามตอนต่อไป

#สามีอิมพอร์ต

        โควตาโชคดีของสุพรรณิการ์น่าจะหมดไปตั้งแต่มีสามีชื่อนิโคลัส ตกงาน ไฟไหม้บ้าน ขาดก็แค่โดนแฟนทิ้ง แต่ข้อนี้น่าจะไม่เกิดขึ้นมั้ง เพราะเธอไม่มีแฟน เธอมีสามี555 

ใครยังไม่ได้พรีออเดอร์หนังสือ เลือกได้ไวที่สำนักพิมพ์ตามลิงก์ข้างล่าง หรือเลือกลายเซ็นได้ที่แว่นนะคะ

https://web.facebook.com/photo.php?fbid=2722906624437905&set=a.106220192773241&type=3&theater

        #เลขาลาพักร้อน เล่มก่อนจะเป็นสามีอิมพอร์ตตอนนี้ขายดีทุกร้าน รับประกันโดยงานมหกรรมหนังสือ(นายอินทร์) และซีเอ็ดค่ะ ใครยังไม่มีสั่งได้เลยนะคะ

https://www.satapornbooks.co.th/SPBecommerce/product_details/5797/The-Love's-Vacation-%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%82%E0%B8%B2%E0%B8%AF-%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%99

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

98 ความคิดเห็น