สามีอิมพอร์ต

ตอนที่ 31 : แพ้เธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,003
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    16 พ.ย. 62

เขาเกือบลืมไปแล้วว่าความรู้สึกเหมือนขย้อนเอาไส้ออกทางปากเป็นอย่างไรหลังจากผ่านอายุสิบขวบแล้วกินขนมไทยฝีมือยายเข้าไปเต็มท้อง ก่อนจะเปลี่ยนมันเป็นการอาเจียนตลอดคืน 

นิโคลัสภูมิใจตัวเองที่วิ่งมาถึงชักโครกทันเวลาก่อนจะอาเจียนราดพื้นห้องที่สะอาดเอี่ยมเป็นเงา แต่ละอายใจที่ปิดประตูตามหลังไม่ทัน สุพรรณิการ์จึงได้เห็นเขาในสภาพที่ย่ำแย่ที่สุดเท่าที่เขาจะเคยทำมาในชีวิต ยกเว้นตอนเขาฉี่รดผ้าอ้อมตอนหนึ่งขวบ ซึ่งเขาจำไม่ได้ 

“ผม...” นิโคลัสอยากจะอธิบาย หรือไม่ก็อยากจะบอกให้สุพรรณิการ์ปล่อยเขาเอาไว้ตามลำพัง แต่ท้องของเขาไม่ยอมให้เวลา

“กุ๊กไก่ไปนอนก่อน นิคไม่ค่อยสบาย แม่จะดูแลเขาเอง” 

คำพูดของสุพรรณิการ์ดังมาจากทางด้านหลัง ตามด้วยเสียงตอบรับของกุ๊กไก่ แต่ที่นิโคลัสคิดก็คือเขาอยากจะเอาศีรษะซ่อนไว้ในโถชักโครกจะได้ไม่ต้องพบความอับอาย

เมื่อประเมินได้ว่าตนเองไม่ต้องการชักโครกแล้ว นิโคลัสก็ประเมินต่อว่าเขาพร้อมจะลุกขึ้นโดยไม่วิงเวียนไหม หลังจากสำรวจว่าเขาสามารถทำได้ เขาก็ค่อยๆ ลุกขึ้นใช้มือหนึ่งเท้าบนถังเก็บน้ำเพื่อใช้อีกมือกดซากที่ไม่น่าดูให้หายลงไป แย่หน่อยตรงที่ตอนเขาวิ่งมาตรงนี้ เขาไม่ได้มีเวลามากพอจะดึงที่รองนั่งขึ้น อาหารเย็นบางส่วนจึงเกาะอยู่บนนั้นเพื่อสร้างความอับอายให้แก่เขา และพอเห็นความขยะแขยงของมัน เขาก็ก้มหน้าลงไปอาเจียนอีกรอบ ซึ่งทำให้มันเลอะเทอะไม่น่าดูยิ่งขึ้นไปอีก แล้วก็ไม่ใช่แค่เครื่องอำนวยความสะดวกในห้องน้ำเท่านั้นที่เสียหาย ขากางเกงและเสื้อของเขาก็ไม่รอดพ้นชะตากรรมเลวร้าย

ขณะนิโคลัสใคร่ครวญว่าจะเอาศีรษะทิ่มลงไปในชักโครกอย่างไรให้เหมาะสม สัมผัสอบอุ่นอ่อนโยนเกิดขึ้นบนแผ่นหลังของเขา 

“ไหวไหมคะ” สุพรรณิการ์ถามพร้อมกับลูบหลังนิโคลัส ตามด้วยขยับเปิดน้ำในอ่างล้างหน้าใส่ลงไปในแก้วสำหรับแปรงฟันยื่นส่งให้เขาบ้วนปาก

การเคลื่อนไหวของเธอรวดเร็วและเอาใจใส่จนเขาละความสนใจจากความเลอะเทอะที่ตัวเองก่อได้ชั่วคราวเพื่อหันไปบ้วนปากและรับการเช็ดหน้าจากผ้าขนหนูเนื้อนุ่มที่ไม่รู้ว่าเธอคว้ามาจากไหนได้อย่างรวดเร็ว นิโคลัสเหลือบเห็นความสงสัยแกมกังวลในดวงตาของสุพรรณิการ์จึงรีบร้อนออกตัวก่อนที่เธอจะมองไปในทางร้าย

“ไม่ได้เกี่ยวกับยาเสพติดครับ ผมไม่ได้ติดยา” 

นิโคลัสรู้ว่าสุพรรณิการ์หวาดระแวงว่าเขาจะมีอาชีพลับอันตราย จึงพยายามอธิบายให้เธอคลายความกังวล แต่ก็อดรู้สึกแย่หน่อยๆ ที่เธอชอบมองเขาในแง่ลบไม่ได้ ทว่ามันคงต้องใช้เวลาเพื่อให้เธอรู้ว่าเขาไม่ได้เป็นคนที่มีเบื้องหลังอันตราย

“ขอโทษค่ะ เราเพิ่งรู้จักกัน และฉันขี้ระแวงไปหน่อย” ถึงนิสัยขี้ระแวงของเธอจะไม่ใช่แบบที่เขาชอบ แต่เขาพอใจกับสัมผัสจากเธอ

มือของเธอช่างอ่อนโยนเหลือเกินยามปัดผมชื้นเหงื่อที่ปรกหน้าเขาออกแล้วเช็ดหน้าและซอกคอให้เขาสบายตัวขึ้น ตามด้วยถามว่าเขาเดินกลับเข้าไปในห้องไหวหรือไม่ นิโคลัสแน่ใจว่าหลังจากความคลื่นเหียนหายลงไปในชักโครก สภาวะร่างกายของเขาก็เกือบจะกลับมาเป็นปกติ แต่เขาพอใจที่จะให้สุพรรณิการ์ช่วยพยุงเขากลับเข้าไปในห้องเกินกว่าจะพูดความจริง

“ยังมึนๆ หัวนิดหน่อยครับ” 

หญิงสาวช่วยประคองเขากลับมาพักในห้องตามการคาดเดาของชายหนุ่ม นิโคลัสไม่เคยพึงพอใจกับการดูแลของใครเท่าสุพรรณิการ์มาก่อน หรือไม่ นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับการดูแลเหมือนแม่ดูแลลูก เพราะมารดาของเขาจากไปก่อนที่เขาจะจำความได้

“ดมนี่ค่ะ มันช่วยแก้วิงเวียนได้”

กลิ่นยาดมที่เธอส่งให้เกือบทำเขาสำลัก แต่หลังจากผ่านไปครู่เดียวเขาก็พบว่ากลิ่นหอมของสมุนไพรไทยช่วยให้เขาฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว นิโคลัสมองดูสุพรรณิการ์กดน้ำต้มที่เย็นแล้วออกจากกาน้ำร้อนไฟฟ้า ผสมกับเกลือแร่แล้วยื่นให้เขา แต่มองไม่ทันว่าเธอไปเอาผ้าชุบน้ำเย็นจัดมาพร้อมกันตั้งแต่เมื่อไร

“น้ำเกลือแร่ค่ะ ดีที่ยังมีเหลือจากตอนกุ๊กไก่อาหารเป็นพิษ คุณพอจะแข็งใจดื่มได้ไหมคะ”

“ก็พอได้ครับ แต่ไม่น่าจะมาก ผมแพ้ของหวาน กินน้ำตาลมากเกินไปแล้วจะคลื่นไส้อาเจียน ปกติผมจะระวังไม่ให้กินเกินครั้งละหนึ่งชิ้น” คำตอบพร้อมคำอธิบายของเขาสร้างความประหลาดใจให้แก่เธอ

วันนี้เพื่อให้สุพรรณิการ์กับกุ๊กไก่คลายความหวาดระแวง เขากินคัพเค้กให้พวกเธอเห็นอย่างละหนึ่งชิ้น ตามด้วยคุกกี้สองอย่างสองชิ้น ซึ่งเกินกว่าโควตาที่ร่างกายของเขาจะรับได้แล้ว ยิ่งตามด้วยกับข้าวและขนมไข่หวานของสองสาว มันก็มากพอจะทำให้ระบบการย่อยของเขาต่อต้านอย่างรุนแรง

“แต่คุณทำขนมหวานเก่งมาก คุณทำได้ยังไงคะ ทั้งที่กินมันไม่ได้” 

น้ำเสียงงุนงงของสุพรรณิการ์เป็นสิ่งที่นิโคลัสเคยเจอมาหลายครั้ง เวลาไปเรียกทำขนมแล้วต้องปฏิเสธการชิมอาหารที่ตนเองทำ แต่ก่อนที่นิโคลัสจะทันได้อธิบายสาเหตุ สุพรรณิการ์ก็ชิงพูดต่อระหว่างที่เช็ดหน้าของเขาอย่างระมัดระวังด้วยผ้าเย็น 

“ขอโทษนะคะ ต้องเป็นเพราะอาหารกับขนมที่ฉันทำ” 

“ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ ที่จริงผมไม่ได้อาเจียนเพราะขนมมานานมากแล้ว ไม่นึกว่าอาการที่เคยเป็นตอนสิบขวบจะยังเป็นอีก” 

มันเป็นหนึ่งในโรคเพี้ยนๆ ที่แพทย์ไม่อาจให้คำตอบได้อย่างแน่ชัดว่าทำไมเขาที่ไม่ได้มีอาการแพ้น้ำตาลแลคโตสอย่างรุนแรง ถึงอาเจียนเมื่อกินน้ำตาลกลูโคสมากเกินไป แต่ที่เพี้ยนกว่าก็คือความหลงใหลที่เขามอบให้กับบรรดาของหวานที่รังสรรค์จากน้ำตาล ดังนั้นเขาจึงชอบที่จะทำขนมให้คนอื่นได้กิน เพื่อจะมองใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุขของผู้คนที่ได้ลองลิ้มสิ่งต้องห้ามสำหรับเขา 

“เอาละค่ะ ถ้าแบบนี้คุณจิบน้ำเกลือแร่สักนิดหน่อยก็พอ แล้วดื่มน้ำธรรมดาแทน ร่างกายจะได้ไม่อยู่ในภาวะขาดน้ำ” เธอพูดไปพร้อมกับขยับไปรินน้ำต้มที่เย็นแล้วให้เขาอีกแก้ว ก่อนจะเติมน้ำใส่กาต้มน้ำร้อน ตามด้วยเปิดกล่องเก็บยาสามัญประจำบ้าน

“ฉันจะให้คุณลองยาหอมของคนไทย เผื่อจะทำให้คุณอาการดีขึ้น”

นิโคลัสอยากบอกสุพรรณิการ์ว่าแค่พักครู่เดียวเขาก็กลับมาเป็นปกติแล้ว แต่เขาชอบการพะเน้าพะนอของเธอ หลังจากจัดการกาต้มน้ำเสร็จ เธอก็หยิบเสื้อกับกางเกงส่งให้ บอกให้เขาเปลี่ยนตรงนี้ได้เลย เขายังไม่ทันได้คิดว่าตรงนี้ของเธอมีเด็กเล็กกับผู้หญิงอยู่ด้วย เธอก็ส่งผ้าเช็ดตัวให้เขานุ่ง ก่อนจะเดินกลับไปทางห้องน้ำ และเป็นอีกครั้งที่เขาไม่ทันได้คิดว่าเธอจะทำอะไร ก็ได้ยินเสียงทำความสะอาดห้องน้ำดังออกมา

แก้มของชายหนุ่มร้อนผ่าวเพราะไม่อาจห้ามเธอไม่ให้จัดการความสกปรกที่เขาก่อขึ้นได้ทัน นิโคลัสก็เหมือนคนร่ำรวยคนอื่นๆ ที่เคยชินกับการให้พนักงานทำความสะอาดมาจัดการเก็บกวาดตามหลัง จนไม่คิดจะสนใจว่าพวกเขาเหล่านั้นต้องทนอะไรบ้าง แม้ตอนที่ไปเรียนทำอาหารกับขนม รวมถึงตอนที่เดินทางด้วยรถฟูดทรักเขาจะหัดเรียนรู้การทำความสะอาดด้วยตนเอง แต่ส่วนใหญ่เป็นเครื่องมือทำอาหาร ไม่ใช่ของเน่าเสียที่เกิดจากร่างกายของคน เขานึกภาพตัวเองไปล้างเช็ดอาเจียนของคนอื่นไม่ออกเลย ที่สำคัญการที่เขาเป็นคนทำห้องน้ำเลอะเทอะแล้วสุพรรณิการ์ต้องไปทำความสะอาดแทบจะทำให้เขาขาดใจด้วยความอับอาย โดยเฉพาะเมื่อเธอไม่ได้ทำท่าโกรธขึ้งหรือลำบากใจหลังจากนั้นด้วย 

“ลองยาหอมดูค่ะ” เธอจัดแจงส่งแก้วกาแฟที่มียากลิ่นฉุนให้เขา 

ชายหนุ่มรับมาเพียงเพราะเธอเป็นคนส่งให้ แต่พอจิบเข้าปาก เขาก็ทำหน้าเบ้ ยาไทยแผนโบราณไม่ได้เป็นของใหม่สำหรับเขา แต่นิโคลัสคิดว่าเขาชื่นชอบขนมหวานไทยโบราณอุดมน้ำตาลที่เขาสามารถกินได้ไม่เกินครั้งละสองคำมากกว่า

“ไม่ล่ะครับ ผมว่าแค่ดื่มน้ำก็พอ” หลังจากส่งแก้วยาหอมกลับคืนไป เขาก็ลังเลครู่หนึ่งเพื่อหาคำพูดที่เหมาะสม “ผมขอโทษที่ทำให้คุณยุ่งยาก ผมจะ..”

จะทำอย่างไรดี ในเมื่อรับบทชายยากจนรับจ้างแต่งงาน เขาคงไม่อาจมอบเงินชดเชยให้เธอได้ ของขวัญล้ำค่าก็เช่นกัน ดังนั้นความร่ำรวยของเขาจึงไม่มีประโยชน์ใดๆ เลย

“เอาเป็นหักจากค่าแรงวันนี้ของคุณไหมคะ” เธอเสนอด้วยรอยยิ้ม เขารีบรับมุกด้วยความยินดี

“ได้ครับ” นิโคลัสเพิ่งนึกได้ว่าวันนี้สุพรรณิการ์ยังไม่ได้จ่ายค่าแรงรายวันให้เขา แต่สำหรับคนที่มีเงินหมุนเวียนในบัญชีมากเกินกว่าจะนับ เงินแค่นี้ไม่เยอะพอจะให้เขาใส่ใจ ที่สำคัญเขาไม่คิดว่าเธอจะเอาจริง

“ดีค่ะ ถ้าอย่างนั้นรีบนอนพักได้แล้ว พรุ่งนี้จะได้มีแรงทำงานให้ฉัน”

หลังจากล้มตัวลงนอนตามคำสั่งนายจ้างชั่วคราว นิโคลัสยังไม่หายจากอาการตื่นตะลึงที่พบว่าสุพรรณิการ์หักเงินเขาจริงๆ 

เธอมีนิสัยหวาดระแวงมองเขาในแง่ร้าย เธอดูแลเขาเหมือนแม่ที่อารี และเป็นนายจ้างหน้าเลือดที่หักเงินค่าจ้างงวดแรกของเขาไม่เหลือสักบาท 

แต่ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ ทำให้นิโคลัสหลับไปพร้อมรอยยิ้ม เพราะเขาชอบสุพรรณิการ์ที่มีนิสัยที่ว่ามาทั้งหมดที่สำคัญเขาชอบเธอ ทั้งกลิ่นกาย ทั้งการกระทำ รวมถึงความงกของเธอด้วย

 

………………

โปรดติดตามตอนต่อไป

#สามีอิมพอร์ต

        สรุปนิคแพ้ฝ้ายคำ แพ้ความหวานของฝ้ายคำค่ะท่านผู้ชม555 และจะแพ้ต่อไปเรื่อยๆ ด้วย เพราะคงไปไหนไม่รอดแล้ว แพ้หนักมาก คุณแม่น้องต๊อบ แต๊บ ตังค์ ตังค์ ทายถูกด้วย ขอบคุณที่ติดตามนะคะ แล้วก็ขอขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านและส่งกำลังใจให้แว่นเสมอค่ะ ขอบคุณมากๆ นะคะ

“สามีอิมพอร์ต” แว่นไม่ได้เปิดให้จองกับแว่นอย่างเป็นทางการนะคะ เพราะหนังสือที่แว่นส่งเองจะช้ากว่าทางสำนักพิมพ์ แต่อะแฮ่มๆ (ยิ้มเขิน) ใครอยากได้ลายเซ็นแว่นแชทมาสั่งได้นะคะ ส่วนใครอยากฟินกับความหวานของนิคไวๆ คลิกลิงก์แล้วจองกับทางสำนักพิมพ์ได้เลยค่ะ

https://web.facebook.com/photo.php?fbid=2722906624437905&set=a.106220192773241&type=3&theater

        #เลขาลาพักร้อน วางจำหน่ายแล้วนะคะ รับประกันความสนุกค่ะ 

https://www.satapornbooks.co.th/SPBecommerce/product_details/5797/The-Love's-Vacation-%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%82%E0%B8%B2%E0%B8%AF-%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%99

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

98 ความคิดเห็น