สามีอิมพอร์ต

ตอนที่ 17 : การกระทำสำคัญกว่าคำพูด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,241
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    6 พ.ย. 62

ทุกอย่างไปไวเกินไป และเธอกลัวว่าตอนจบของเรื่องจะไม่เป็นอย่างที่เธอคิด ที่จริงสุพรรณิการ์คิดแวบหนึ่งด้วยซ้ำตอนเตือนให้นิโคลัสอยู่ห่างจากเธอ ว่าจะโผเข้าหาเขาอย่างไรไม่ให้น่าเกลียด

ดังนั้นขณะนั่งรอให้อารักษ์กับนิโคลัสไปนำรถของพวกเขามารับเธอกับลูก สุพรรณิการ์ก็เริ่มหวังให้พวกเขาไปแล้วไปลับ ทั้งที่แผนการที่ดำเนินไปได้ครึ่งทางจะพังครืนไปหมดก็ตาม

สมองของเธอถูกฮอร์โมนเพศทำลายไปแล้วสินะ เพื่อไม่ให้สมองทำงานผิดปกติไปกว่านี้ แล้วตอบรับข้อเสนออ้อมๆ ของนิโคลัสที่จะเป็นมากกว่าเพื่อนร่วมงาน สุพรรณิการ์จึงเพ่งความคิดไปยังการอยู่ร่วมกันอย่างปรองดองของเธอกับเขาและกุ๊กไก่

“เล่นกับนกได้ แต่อย่าไปจับมันนะกุ๊กไก่” ขณะใช้สติไตร่ตรองเรื่องสำคัญ สุพรรณิการ์ก็จับตามองลูกสาวที่กำลังวิ่งไล่นกพิราบอย่างสนุกสนานไปด้วย ซึ่งช่วยให้สมองของเธอไขว้เขวไปจากชายหนุ่มรูปหล่อเพราะพบคราบสกปรกที่เกิดจากมูลของนก

ไม่ เธอจะไม่ทำความสะอาดลานอเนกประสงค์ของที่ว่าการอำเภอ สุพรรณิการ์ห้ามมือที่คันยิกๆ อยากจะทำความสะอาดแทบตาย

ตั้งแต่อายุสิบขวบ เธอชอบให้ทุกอย่างรอบตัวสะอาด แม้จะทำได้ยาก เพราะคนรอบข้างไม่ร่วมมือ แต่อย่างน้อยเธอก็ได้รับการยินยอมให้เก็บกวาดถูบ้าน ขัดห้องน้ำ ล้างจาน เช็ดกระจกประตูหน้าต่าง ซึ่งนำมาสู่อาชีพพนักงานทำความสะอาดในโรงแรม ตามด้วยพนักงานทั่วไปของโรงแรมขนาดสามดาวในปัจจุบัน ทำให้เธอระบายความเครียด ความกังวลลงไปในงานได้โดยไม่มีใครมองว่าเธอผิดปกติ ผลลัพธ์คือเจ้านายรักใคร่เธอเป็นพิเศษจนแฟนสาวที่เป็นผู้จัดการใหญ่เริ่มหึงหวง ทั้งที่เธอมีลูกติดให้เห็นอยู่ชัดๆ

“แม่ คืนนี้คุณนิคจะไปอยู่กับเราเหรอ” ไม่รู้ว่าอยู่ๆ ทำไมกุ๊กไก่ถึงนึกคำถามนี้ขึ้นมา ซึ่งเป็นเรื่องที่สุพรรณิการ์เองก็กำลังกังวลอยู่เช่นกัน

“ใช่แล้ว คุณนิคจะไปอยู่กับเราที่ห้อง”

แค่คิดถึงห้องนอนของเธอกับลูกที่ต้องแบ่งให้ชายแปลกหน้า สุพรรณิการ์ก็ปวดหัวตุบๆ รู้สึกว่าแผนการของตนโง่งมขึ้นทุกที และไม่รู้เลยว่านิโคลัสจะมีปฏิกิริยาเช่นไรกับที่พักซึ่งเธอไม่ได้เจตนาให้ออกมาในรูปแบบนี้  

 

 

ห้องนอนของเธอเล็กกว่าเขาคาดการณ์เอาไว้ ถึงนิโคลัสจะให้คนรวบรวมข้อมูลของสุพรรณิการ์มาให้แล้ว รู้ว่าคอนโดที่เธอเช่ามีขนาดเท่าไร เขาก็ยังทำตัวไม่ถูกกับการมายืนในห้องที่เขาแทบจะเดินสองก้าวทะลุออกนอกระเบียงหลังห้อง ยิ่งกุ๊กไก่เงยหน้ามองจากระดับหัวเข่าของเขาก็ยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนตนเองเป็นยักษ์ใหญ่ที่เข้ามาเบียดเบียนพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่น

กลิ่นกายของสุพรรณิการ์ที่วนเวียนรบกวนจมูกของนิโคลัส ทำให้หน้าอกของชายหนุ่มบีบรัดด้วยความละโมบหวังจะสูดดมมากขึ้น ชวนให้เขาอยากจะเข้าไปใกล้สูดกลิ่นอายของเธอ ซึ่งนั่นควรจะเป็นการละเมิดความเป็นส่วนตัวอย่างที่เธอได้เตือนเขาเอาไว้แล้ว

“นั่นคือที่นอนของผมสินะ”

นิโคลัสสามารถใช้น้ำเสียงร่าเริงได้ทุกสถานการณ์ แม้ว่านั่นที่เขาว่าจะเป็นโซฟาเบดที่ต้องเอาสตูลวางเท้ามาต่อตรงส่วนปลายเพื่อให้เท้าของเขาไม่ตกห้อยลงไปตอนนอน เขาเหลือบมองไปยังเตียงขนาดทวินที่อยู่อีกด้านของห้อง ถึงนั่นจะไม่อาจรองรับส่วนสูงของเขาได้หมด แต่มันก็น่าสบายกว่า เสียดายที่เขาไม่มีความใจร้ายพอจะไล่แม่ลูกมานอนบนโซฟาเบด ต่อให้เวลานี้เธอจะมีสีแดงระเรื่อติดอยู่บนแก้มด้วยความอับอายเพราะไม่อาจอำนวยความสะดวกให้กับลูกจ้างชั่วคราวคนนี้ได้ก็ตาม

เขาถึงกับเห็นมือของเธอขยับไปปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นออกจากโซฟาเบด แบบเดียวกับที่เธอทำกับโต๊ะในที่ว่าการอำเภอ นิโคลัสคิดว่าสุพรรณิการ์น่าจะมีอาการของโรคโอดีซี หรือโรคย้ำคิดย้ำทำ โดยจะทำความสะอาดข้าวของต่างๆ โดยไม่รู้ตัว ทำให้ห้องนี้สะอาดเกินกว่าจะเป็นห้องที่มีเด็กในวัยซน เขาค่อนข้างแน่ใจในการวิเคราะห์ของตน เพราะถึงจะไม่เคยมีลูก เขาก็รู้ว่าการมีเด็กหมายถึงการไม่เป็นระเบียบ ซึ่งห้องนี้มีตุ๊กตา มีของเล่น วางทิ้งทั่วไปหมด ทว่าสะอาดเอี่ยมจนมองไม่เห็นคราบสกปรกใดๆ ทั้งสิ้น ทั้งที่คอนโดแห่งนี้น่าจะสร้างมาแล้วไม่ต่ำกว่ายี่สิบปี

“ขอโทษด้วยนะคะ ฉันคิดจะเช่าห้องในตึกนี้ให้คุณ แต่พอดีเขาเปลี่ยนใจไม่ย้ายออก” น้ำเสียงของสุพรรณิการ์มีทั้งความเกรงใจ และขัดใจที่ให้เขาไปอยู่ห้องอื่นไม่ได้

นิโคลัสก็ไม่อยากจะมาเบียดอยู่ในห้องเล็กๆ นี้เช่นกันเพราะมันกระตุ้นเขาให้อยากปล้ำสุพรรณิการ์ แต่เมื่อไม่มีทางเลือกเขาก็ขออำนวยความสะดวกให้ตัวเอง

“เพื่อนของผมคนนึงกำลังจะหาคนไปขนเตียงกับที่นอนขนาดคิงไซส์ไปทิ้งเพราะเลิกกับแฟนเก่า ผมว่าถ้าเราเอามาใช้น่าจะนอนได้สามคนสบายๆ”

อีกความสามารถของนิโคลัสคือโกหกได้อย่างคล่องแคล่ว ถ้าสุพรรณิการ์ตอบตกลงเขาก็จะส่งข้อความไปให้ผู้ช่วยจัดหาเตียงที่ว่าให้ อารักษ์ทำได้อยู่แล้ว

“นอนรวมกันเหรอคะ”

น้ำเสียงของเธอมีแววลังเลและนิโคลัสเข้าใจว่าทำไม สุพรรณิการ์ไม่คิดว่าเขาเป็นตัวเลือกของเพื่อนร่วมเตียงที่ดี ชายหนุ่มอยากจะทอดถอนใจที่การให้ท่าครั้งแรกในชีวิตของเขา ได้รับมาเพียงความรังเกียจ แต่เปลี่ยนใจย่อเข่าลงไปเจรจากับเพื่อนร่วมห้องอีกคนแทน

“ดีไหมกุ๊กไก่ เราจะนอนเตียงใหญ่ๆ ด้วยกัน ฉันสัญญาว่าจะไม่นอนดิ้นกลิ้งไปทับหนู”

ดวงตากลมโตของเด็กหญิงที่มองจ้องมองทำให้เขารู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เช่นเคย นิโคลัสอดสงสัยไม่ได้ ว่าทำไมทุกครั้งที่กุ๊กไก่จับจ้องเขาแบบนี้ เขาถึงกังวลว่าเธอจะรู้ในสิ่งที่เขาไม่รู้ ยังดีที่ผ่านไปไม่กี่วินาทีเธอเลือกจะพยักหน้าแล้วตอบออกมาอย่างชัดเจน

“ดีค่ะ หนูชอบเตียงใหญ่ๆ”

“ดีมากหนูน้อย”

มือของนิโคลัสเอื้อมออกไปหวังจะลูบศีรษะของกุ๊กไก่โดยไม่ทันได้คิด แล้วก็ต้องแปลกใจที่เห็นเธอหดคอหนี หันไปกอดขาสุพรรณิการ์ ก่อนจะเหลือบมองเขาด้วยสายตาหวาดระแวง ชายหนุ่มรู้ตัวว่าทำพังก่อนที่จะได้ยินเสียงเจ้าของห้องประกาศเสียอีก

“กุ๊กไก่เป็นเด็กขี้อาย เธอไม่ชอบให้ใครโดนตัว”

สีหน้าของสุพรรณิการ์บอกว่าเธอเองก็เช่นกัน ส่วนสิ่งที่ซ่อนอยู่ในคำพูดนั้นนิโคลัสมองออกในทันที พวกเธอกลัวการถูกคุกคามทางเพศ

มีบางอย่างร้อนๆ หมุนอยู่ในท้องของนิโคลัส ชวนให้เขารู้สึกคลื่นไส้อยากจะอาเจียน มันเป็นเรื่องแบบไหนกันที่ทำให้เด็กสามขวบกลัวการถูกคนต่างเพศแตะต้อง เขาไม่อยากจะคิดถึงมัน แต่ห้ามภาพแย่ๆ ในหัวสมองไม่ได้ สิ่งเดียวที่พอจะปลอบประโลมใจของเขาได้ก็คือการที่เขาตัดสินใจยื่นมือมาช่วยเหลือพวกเธอในวันนี้ แต่เขาก็ไม่ใช่คนใจดีขนาดอ่อนข้อสร้างความลำบากให้หลังของตนเองเหมือนกัน

“พบกันครึ่งทางแล้วกันนะครับ ผมตกลงทำตามที่คุณว่า แต่เราจะลดพื้นที่ส่วนกลางลง” นิ้วของเขาชี้ไปยังโซฟาเบดเพื่อย้ายดวงตาสองคู่ออกจากการจ้องมองเขา

“ผมว่าห้องนี้ตั้งเตียงสองหลังได้ แค่เอาโซฟาไปขาย...” เขายังร่างแผนการโน้มน้าวไม่ทันจบก็ได้ยินเสียงค้าน

“ไม่ขาย เอาเป็นเตียงหนู ทุกคนมีเตียงหมด”

กุ๊กไก่ขยับออกมาจากด้านหลังหัวเข่าของสุพรรณิการ์พร้อมกับเรียกร้องให้ตนเอง อย่าว่าแต่ชายหนุ่มที่เพิ่งได้อยู่ร่วมกับแม่หนูเพียงครึ่งวันเลย หญิงสาวที่อยู่กับเธอมาตลอดปีเต็มๆ ยังงุนงง

“หนูอยากมีเตียงของตัวเองเหรอกุ๊กไก่”

พอได้ยินคำถามกุ๊กไก่ก็ทำท่าลังเลปนหวาดระแวง นิโคลัสสังเกตเห็นว่าสุพรรณิการ์เองก็ไม่เอื้อมมือไปแตะต้องเด็กหญิงทันที แต่รีบยิ้มแล้วตอบรับ

“ได้สิ ทุกคนมีเตียงกันหมดเลยดีไหม” ประโยคนี้เธอหันมาขอเสียงสนับสนุนจากเขา

“ดีเลย ผมตัวใหญ่สุดมีเตียงใหญ่ ส่วนกุ๊กไก่ตัวเล็กสุดมีเตียงเล็ก”

การตอบรับอย่างกระตือรือร้นของผู้ใหญ่สองคนทำให้เด็กหญิงคลายความกังวลบนใบหน้าลง ทั้งหมดช่วยกันเอาสายวัดของสุพรรณิการ์มาวัดขนาดห้องและวางแผนว่าจะเอาเตียงขนาดหกฟุตมาไว้ในห้องขนาดยี่สิบสองตารางเมตรที่มีเตียงห้าฟุต กับโซฟาเบดและตู้เสื้อผ้าสองหลังได้ยังไง ระหว่างนั้นนิโคลัสก็หาจังหวะที่กุ๊กไก่ไม่ทันสังเกตเห็น เข้าไปคุยกับสุพรรณิการ์

ถึงรู้ว่าการกระทำสำคัญกว่าคำพูด แต่นิโคลัสคิดว่าสุพรรณิการ์ควรรู้ถึงความตั้งใจของเขา

“ผมขอโทษ ต่อไปผมจะไม่ทำให้กุ๊กไก่ตกใจเพราะผมอีก”

………………

โปรดติดตามตอนต่อไป

#สามีอิมพอร์ต

        เขาอยู่ด้วยกันแล้วค่ะทุกคนนนนนน มาดูสิว่านี้ใครจะมีโอกาสเหยียบเบรก  

        ตอนก่อนหน้านี้ มีเกมทายเล่นๆ ชิงรางวัล อย่าลืมไปร่วมสนุกนะคะ ทายง่ายๆ รับหนังสือไปอ่านเลยฟรีๆ

        #เลขาลาพักร้อน วางจำหน่ายแล้วนะคะ รับรองว่าเหมาะกับคนทำงานทุกเพศทุกวัย ไม่ทำงานก็ต้องอ่านค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

98 ความคิดเห็น

  1. #38 หวานน้ำตาล (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 23:20
    น่ารักขนาดดดคุณนิคค
    #38
    0
  2. #36 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 10:21
    กุ๊กไก่ โดนใครทำอะไรหรือเปล่า ถึงได้ระแวงอย่างนี้
    #36
    0