สามีอิมพอร์ต

ตอนที่ 11 : ไฟฟ้าสถิตกับอาการผิดปกติของหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    31 ต.ค. 62

สุพรรณิการ์มือหนึ่งจูงลูก อีกมือหนึ่งกำซองเอกสารแน่น ระหว่างนั้นก็ระวังไม่ให้มันยับ เช่นเดียวกับระวังไม่ให้กุ๊กไก่รู้สึกถึงอารมณ์ด้านลบของเธอ เมื่อโอปอเพื่อนรักต้องตามมาทีหลังเพราะยุ่งกับการทำธุระให้แฟนหนุ่ม แต่ถึงเธอจะระวังอย่างไร เด็กก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความไวต่อความเครียดสูง

อยู่ๆ กุ๊กไก่ก็หยุดเดินกระตุกมือน้อยๆ ในมือของสุพรรณิการ์ให้หยุดตาม แล้วล้วงมืออีกข้างเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบลูกหินสีเขียวใสส่งให้เธอ

“กุ๊กไก่ให้แม่ยืมลูกแก้วอธิษฐาน แม่ขอแบบเดียวกับกุ๊กไก่ก็ได้ กุ๊กไก่ขอให้เจอพ่อดีๆ”

เด็กหญิงเอียงคอลังเลว่าขอแบบเดียวกันได้ไหม ก่อนจะยื่นให้สุพรรณิการ์พร้อมคำแนะนำ

“แม่ขอให้เจอสามีดีๆ ก็ได้ค่ะ”

ลูกแก้วอธิษฐานของกุ๊กไก่ ที่จริงมันเป็นลูกหินขนาดห้าเซนติเมตร ได้มาจากแขกต่างชาติคนหนึ่งที่ต้องการทิ้งมันไปหลังจากพบว่ามันไม่ใช่หยกอย่างที่ถูกหลอกขายมา สุพรรณิการ์จึงขอเอามาให้ลูกสาวเพราะสังเกตเห็นว่าเด็กหญิงตาเป็นประกายเพราะของกลมๆ แวววาวอันนี้

เด็กหญิงเชื่อมั่นในสิ่งนี้ด้วยเหตุผลที่มีแต่ตัวเธอเท่านั้นที่รู้ ถึงสุพรรณิการ์ไม่เชื่อแต่ก็ยังคงส่งยิ้มให้ ไม่ทำลายความเชื่อของกุ๊กไก่

“แค่กุ๊กไก่อธิษฐานคนเดียวก็พอสำหรับเราสองคนแล้วจ้ะ” เธอบอกไปอย่างนั้น แม้ว่าในใจจะเชื่อการปฏิบัติมากกว่าร้องขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์

“แม่อธิษฐานด้วย” เด็กหญิงยังคงมุ่งมั่นที่จะส่งลูกหินให้แม่ สุพรรณิการ์ไม่อยากขัดความตั้งใจของกุ๊กไก่จึงเอื้อมมือไปรับ

“อุ๊ย!” ปกติมือของสุพรรณิการ์ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ ดังนั้นเธอจึงตกใจที่ลูกหินเลื่อนออกจากระหว่างปลายนิ้วของเธอกับกุ๊กไก่ไปสู่พื้น

ถ้ามันแตกล่ะแย่แน่ สุพรรณิการ์ไม่เชื่อเรื่องการอธิษฐาน แต่เธอก็เชื่อเรื่องโชคลาง ที่สำคัญเธอเชื่อว่าถ้ามันกระแทกพื้นแตกเป็นเสี่ยงๆ กุ๊กไก่ต้องร้องไห้แน่นอน

แต่เจ้าลูกหินสีเขียวแข็งแกร่งกว่าที่คิด มันกระทบพื้นปูด้วยอิฐตัวหนอนทางเดินแล้วกลิ้งต่อไปข้างหน้า ทำให้หญิงสาวต้องวิ่งตาม

เธอกำลังตะครุบมัน เมื่อมีมือหนึ่งเอื้อมมาจับมันเอาไว้ ส่งผลให้มือของเธอทับซ้อนลงไปเหนือมือข้างนั้น

ไฟฟ้าสถิตส่งประกายวูบวาบจากปลายนิ้ว มือ แขน พุ่งตรงไปยังหัวใจของเธอให้เต้นในจังหวะสามช่า สุพรรณิการ์เพิ่งระลึกได้ว่าเธอกำลังจับมือชายแปลกหน้าอยู่ ก่อนจะเงยขึ้นสบดวงตาสีฟ้าล้ำลึกของนิโคลัส แล้วโลกใบที่ปกติธรรมดาของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

 

 

เป็นเรื่องปกติที่นิโคลัสจะไปก่อนเวลานัดหมาย เพื่อให้อารักษ์และทีมงานของเขาสำรวจตรวจตราความปลอดภัย และเป็นปกติเช่นกันที่ชายหนุ่มจะปลีกตัวเดินออกมาตามลำพังเพื่อหาความน่าสนใจอื่นๆ ที่ทำให้เขาไม่รู้สึกอึดอัดเหมือนตัวเองเป็นไข่ที่ต้องเก็บเอาไว้ในกล่องบุนวม

ขณะเพ่งมองท้องฟ้าที่ไม่สว่างนักและคิดถึงPM2.5 เขาก็ได้กลิ่นอ่อนจางคล้ายกลิ่นของหวาน ที่ทำจากนมผสมน้ำตาลลอยมาตามลม พร้อมคำพูดที่เขาจับใจความไม่ได้ นิโคลัสยังไม่ทันได้หันไปมองเต็มตาว่าใครกำลังเดินเข้ามาใกล้ ก็ได้ยินเสียงบางอย่างตกพื้นตามด้วยกลิ้งมาทางเขา

ลูกหินสีเขียวขนาดประมาณห้าเซนติเมตรกลิ้งเหมือนมีแรงดึงดูดเข้าหาเขา และตามด้วยเสียงฝีเท้าคู่หนึ่ง นิโคลัสไม่ทันคิดอะไรตอนก้มลงไปคว้าลูกหินขึ้นจากพื้น

แต่วินาทีเดียวกันนั้น ก็มีมือข้างหนึ่งตะปบลงไปบนหลังมือของเขา ส่งกระแสไฟฟ้าสถิตบางเบาจากมือข้างนั้นจู่โจมผิวของเขา เช่นเดียวกับกลิ่นหอมหวานจากตัวเธอที่ลอยเข้ามาในจมูก สองอย่างที่ผสมรวมกันทำให้เขารู้สึกเหมือนตอนเปิดเตาอบพลาด แล้วเกรงว่าจะของหวานที่อุตส่าห์อบมานานจะเสียหาย ดวงตาของเขาจึงรีบมองไปยังเจ้าของมือแล้วพบคำถามที่ไม่ควรจะผุดขึ้นมาในเวลานี้

เธอคือของหวานชนิดไหนกัน ผิวของเธอไม่ขาวเหมือนไวท์ช็อกโกแลต แต่ไม่เข้มเท่าคาราเมล น่าจะเป็นสีน้ำตาลที่อ่อนเกือบเท่าคัสตาร์ดครีม ผมของเธอดำตามธรรมชาติ แต่เขาจะไม่เรียกมันชุ่ยๆ ว่าสีกาแฟ เพราะมันชวนให้เขาคิดถึงขนมประเภทชาโคมากกว่าทว่าเคลือบเงาเหมือนเค้กดับเบิ้ลช็อกโกแลตที่เคลือบผิวนอกด้วยดาร์กช็อกโกแลต สีริมฝีปากของเธอก็ไม่ควรเรียกว่าสีเชอรี่เชื่อมเพราะไม่มันวาวเท่านั้น แต่ให้ความรู้สึกนุ่มนวล ควรเป็นสีเดียวกับสตอร์เบอรี่ รวมแล้วเธอคือผลไม้เคลือบด้วยครีมนม และเขาพร้อมจะเลียตามด้วยกัดกิน

“ของฉัน” สุพรรณิการ์เอ่ยคำแรกหลังจากพบหน้า และนิโคลัสคล้อยตามทันที

“ครับ ของคุณ” ขณะเขาสูดกลิ่นหอมหวานจากตัวเธอ นิโคลัสคิดว่าสุพรรณิการ์จะอ้างสิทธิ์อะไรก็ได้ทั้งนั้น เช่นสิทธิ์ครอบครองเขา

“ของหนูค่ะ”

นิโคลัสต้องใช้เวลาครู่หนึ่ง มองลงไปต่ำกว่าระดับเข่าของเขาเพื่อหาเจ้าของเสียงที่สาม พบดวงตากลมโตสีฟ้าบนใบหน้าที่เหมือนตุ๊กตา แต่เวลาจ้องมองมาเหมือนรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

“ลูกแก้วอธิษฐานของหนูค่ะ”

นิ้วชี้ที่เล็กเกินกว่าจะเป็นนิ้วมนุษย์ชี้มายังมือของนิโคลัสที่กำลูกหินสีเขียว และเหนือมือของเขามีมือของสุพรรณิการ์ซ้อนอยู่ ดูจากปฏิกิริยาชักมือออกแบบปุบปับของเธอ ตามด้วยริ้วสีแดงบนแก้ม บอกว่าไม่ใช่เขาคนเดียวที่ลืมตัวไปหลายวินาที

ชายหนุ่มละความสนใจจากหญิงสาวไปยังเจ้าตัวเล็กตรงหน้า ถ้าเป็นเด็กอื่น นิโคลัสพร้อมจะแนะนำตัวและเข้าใกล้ ถึงเขาจะไม่ใช่คนประเภทรักเด็ก แต่เขาเป็นมิตรกับเด็กพอสมควร ดังนั้นนิโคลัสเลยรู้ว่ากุ๊กไก่กำลังมองเขาด้วยความสนใจปนระแวง สุพรรณิการ์เองก็ขยับมายืนบังลูกสาวพร้อมกับหน้าที่เจรจา

“คือ... ฉันจะบอกว่า ลูกแก้วนั้นเป็นของฉัน ของลูกสาวฉันค่ะ” สุพรรณิการ์อธิบายด้วยน้ำเสียงขัดเขินเล็กน้อย พร้อมด้วยแก้มที่เปลี่ยนจากสีคัสตาร์ดครีมเป็นสีแอปเปิ้ล

“ครับ” นิโคลัสพูดได้แค่นี้ขณะส่งลูกหินในมือคืนให้กับสุพรรณิการ์ และเป็นอีกครั้งที่มีกระแสแปลบปลาบเกิดขึ้นยามที่สองมือของทั้งสองสัมผัสกัน

ตลอดมาชายหนุ่มไม่เคยเชื่อในเรื่องรักแรกพบ ที่สำคัญทั้งคู่ไม่ได้เพิ่งเคยเจอกันเป็นครั้งแรก ดังนั้นนิโคลัสจึงเรียกมันว่ารักแรกสูดกลิ่น เพราะเขาหลงใหลในกลิ่นอายของสุพรรณิการ์โดยไม่รู้ว่ามันคือกลิ่นอะไร และไม่ต้องต้องหาเหตุผลใดมารองรับ

“ผมชื่อนิโคลัส” และใช่ครับ ผมเป็นของคุณ 

 

………………

โปรดติดตามตอนต่อไป

#สามีอิมพอร์ต

        เจอหน้ากันแล้วค่ะ ต่อไปจะเป็นการทำความรู้จักในแบบที่ไม่ซ้ำใคร เพราะรู้จักในที่ว่าการอำเภอ เตรียมพร้อมจดทะเบียนสมรส

        #เลขาลาพักร้อน กำลังเปิดพรีออเดอร์นะคะ ฝากคุณหนึ่งกับเลขาออมด้วยค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

98 ความคิดเห็น

  1. #31 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 10:00
    แอร้ยยยยย เจอกันแล้ว สปาร์คโดยทันที
    #31
    0
  2. #9 หวานน้ำตาล (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 09:02
    แพ้ แพ้คุณนิคมากๆตอนนี้ ผู้ชายละเอียดอ่อน เนื่องจากเป็นสายขนมเหมือนกันค่ะ เห็นภาพเลยตอนคุณบรรยาย แงง ใจบาง ชอบอีกอย่าง ชอบการยัดเยียดตัวเองให้ฝ้ายคำ ย้ำเหลือเกินว่าเป็นของเค้าา 555
    #9
    0