ยอดพธูคู่หทัย (สำนักพิมพ์สถาพร)

ตอนที่ 48 : เรื่องเจรจายกให้ข้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,022
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    10 ก.ค. 62


“ขนาดเดินทางมีสตรีเช่นนี้ติดตามมาด้วยช่างน่าอิจฉายิ่งนัก” เสียงซุบซิบนินทาย่อมไม่อาจกล่าวออกไปดังๆ ได้ แต่สำหรับผู้ฝึกวรยุทธ์จนชำนาญ เสียงนี้ดังเข้าหูอย่างชัดเจน โดยเฉพาะกับคนที่ร้อนรนกระวนกระวายจนต้องคอยฟังเสียงกระซิบกระซาบรอบกายไม่ยอมหยุดแล้วด้วย

สีหน้าท่าทางของหงมิ่งยังคงเป็นปกติ แต่ภายในใจรู้สึกไม่สบายเป็นอย่างยิ่ง เขาถูกนินทามิใช่ปัญหา ทว่าการทำให้อ้วนเตียวถูกหยามหมิ่นศักดิ์ศรีไม่ใช่เรื่องดีเลย แต่แผนการดำเนินไปแล้วย่อมมิอาจปรับเปลี่ยนกลางคัน นั่นจะทำให้ยิ่งแย่ลงไปอีก

“จวนของท่านเจ้าเมืองตกแต่งได้สบายตาดีจริง”

หงมิ่งแสร้งทำเป็นกวาดตาชมรอบๆ แท้จริงคือหันหลังมามองหญิงสาวในชุดนางกำนัลที่เดินตามหลังมาไกลๆ และคนนั้นย่อมเป็นอ้วนเตียว

การที่เจิ๋นหนานอ๋องวิ่งจากชายแดนใต้มายังทิศตะวันออกว่าแปลกประหลาดแล้ว หากจะนำองค์หญิงจากต่างแคว้นมาด้วย ยิ่งมิทำให้คนคิดไปไกลหรอกหรือ แต่จะปลอมนางเป็นราชองครักษ์ ด้วยรูปร่างหน้าตาของนางก็ไม่อาจทำได้ ที่สำคัญคนทั้งต้าถังต่างก็รู้ดีว่าเจิ๋นหนานอ๋องยังไม่มีทั้งชายาเอก ชายารอง ดังนั้นจึงเหลือก็แต่ตำแหน่งนางกำนัลคนสนิท ทว่าจะมีนางกำนัลอะไรที่ท่านอ๋องต้องพาไปด้วยทุกแห่ง ถ้าไม่ใช่นางกำนัลที่รับหน้าที่ดูแลเรื่องส่วนตัว ซึ่งบางคราว หน้าที่ของนางกำนัลเหล่านี้ก็รวมไปถึงการปรนนิบัติบนเตียงด้วย

ข้าจะชดเชยให้นางอย่างไรดี หงมิ่งรู้สึกถึงหินแห่งความละอายใจที่ถ่วงหนักอยู่ในอกของเขา นำอ้วนเตียวมาถึงที่นี่แล้ว จะทิ้งเอาไว้กลางทางก็มิได้ และการมีนางมาด้วยก็ช่วยเหลือเขาไม่น้อย

“ท่านอ๋องเดินทางมาไกล บ่าวจะไปจัดเตรียมเครื่องสรงนะเพคะ”

การที่อ้วนเตียวในฐานะนางกำนัลกล่าวแทรกถือเป็นการเสียมารยาท แต่น้ำเสียงของนางอ่อนน้อมถ่อมตนทั้งยังนุ่มนวล จนคนฟังไม่อยากจะจับผิด

“ดูสิ ข้าน้อยช่างไม่รู้จักมารยาทเจ้าบ้านเลย คิดแต่จะให้ท่านอ๋องชมบ้านอันต่ำต้อย แต่ไม่นึกถึงการเดินทางอันเหน็ดเหนื่อยของท่าน เอาเช่นนี้ดีกว่า ตอนนี้ได้เวลาอาหารแล้ว ขอท่านอ๋องเสวยอาหารก่อนระหว่างที่ข้าน้อยให้คนไปจัดแจงที่พัก” กล่าวไปถานอี้ก็ส่งสายตาให้คนสนิทพาอ้วนเตียวไปยังเรือนรับแขกเพื่อจัดการเรื่องส่วนตัวให้ท่านอ๋อง พลางลอบปาดเหงื่อไปด้วย

อยู่ๆ มีอ๋องผู้สำเร็จราชการเดินทางมาถึงเมืองตงเปียนโดยไม่มีข่าวมาก่อน เจ้าเมืองอย่างถานอี้นอกจากตกใจจนมือไม้สั่น ก็ได้แต่เร่งออกไปรับหน้าพาหงมิ่งกับคณะทหารเข้ามาพักที่จวน ไม่มีสิทธิ์ถามด้วยซ้ำว่าท่านอ๋องมาจากอีกฟากของแคว้นด้วยเจตนาใด จำต้องยอมเชื่อข้ออ้างที่ว่าเดินทางพักผ่อน

คงต้องสืบความเอาจากคนสนิทของท่านอ๋อง เป็นเจตนาที่ถานอี้ตั้งใจ เขาส่งสายตาซ้ำให้คนรับใช้ของตน ผู้ที่ติดตามเจิ๋นหนานอ๋องอย่างใกล้ชิด คงไม่ใช่คนโง่ที่หลอกถามข้อมูลได้ง่าย ทว่าอย่างน้อยตีสนิทเอาไว้ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอันใด

การตีสนิท หาใช่เป็นแผนการของถานอี้ฝ่ายเดียว อ้วนเตียวปลอมเป็นนางกำนัลก็เพราะมีเจตนาแบบนั้นเช่นกัน นางเคยอยู่ในวังหลวงแคว้นต้าถังมาหลายปี เหตุใดจะไม่รู้ว่าข่าวสารจากบ่าวรับใช้ว่องไวเพียงใด ถึงไม่ใช่ข่าวใหญ่อะไร อย่างน้อยก็รู้ถึงสถานการณ์ในเมือง รวมถึงนิสัยใจคอของคนสำคัญที่เกี่ยวข้องกับจวนเจ้าเมือง

“พี่สาวท่านนี้ ข้ามีเรื่องจะรบกวนสักหน่อยได้หรือไม่” อ้วนเตียวใช้สีหน้านอบน้อมและน้ำเสียงอ่อนหวานเข้าหาหัวหน้าหญิงรับใช้

“แม่นางไม่ต้องเกรงใจ ท่านเจ้าเมืองสั่งเอาไว้ว่าให้พวกข้าดูแลคนของท่านอ๋องให้ดี ท่านต้องการอะไรบอกมาได้เลย”

“มิกล้าๆ ข้าเพียงสังเกตเห็นว่ากลิ่นกายของพี่สาวหอมละมุนยิ่งนัก น่าจะรู้จักร้านเครื่องหอมชั้นดี ระหว่างทางที่มานี่ เครื่องหอมที่ท่านอ๋องโปรดปรานหมดลง ถึงจะหาอำพันทะเลที่ท่านอ๋องชอบไม่ได้ อย่างน้อยหากได้กลิ่นอื่นก็คงจะดีไม่น้อย ท่านพอจะแนะนำร้านดีๆ ให้ข้าได้หรือไม่”

“อำพันทะเลไม่ใช่ของที่หาได้ง่ายๆ อยู่แล้ว” ต่อให้นางเป็นหญิงรับใช้ก็เป็นระดับหัวหน้าที่รับใช้ใกล้ชิดเจ้าเมือง ย่อมรู้ดีว่าอำพันทะเลนั้นทั้งหายากและมีราคาแพง เป็นของบรรณาการที่มอบให้กับชนชั้นสูงในวัง แต่เพราะนางมีไหวพริบจึงสามารถเสนอสิ่งที่รองไปจากอำพันทะเล

“มีร้านหนึ่งในเมืองที่สามารถหาเครื่องหอมที่ปรุงจากแก่นไม้จันทน์ได้ ข้าจะให้บ่าวที่ว่องไวไปหาซื้อมาให้ ถ้าเป็นคนจากจวน น่าจะลดราคาพิเศษด้วย”

ความจริงก็คือหากให้คนของเจ้าเมืองไปซื้อ หญิงรับใช้ก็จะเบิกจากส่วนกลางเอง โดยไม่คิดเงินค่าของกับอ้วนเตียว ทำเช่นนี้ถือเป็นการประจบเอาใจท่านอ๋องแทนเจ้าเมือง เป็นเรื่องปกติที่หญิงรับใช้ทำเสมอจนเคยชิน ไม่นึกว่าจะได้รับคำปฏิเสธ

“ไม่ต้อง ข้าจะรบกวนบ่าวของจวนเจ้าเมืองได้อย่างไร แต่จะว่าไป หากไปเองข้าก็ไปไม่ถูก ให้คนของท่านพาข้าไปได้หรือไม่ ขอบอกตามตรง ท่านอ๋องของข้า เป็นคนเรียบง่ายก็จริง ทว่าพวกเครื่องอาบน้ำที่เขาใช้ล้วนต้องผ่านมือข้าก่อนทั้งนั้น หากซื้อมาแล้วไม่ได้ใช้ มิถือเป็นการเสียเปล่าหรอกหรือ”

จะประจบเอาใจใครก็ต้องให้ถูกจุด อ้วนเตียวติดตามหงมิ่งมาในฐานะนางกำนัลคนสนิท คนของจวนเจ้าเมืองอยากจะเอาใจท่านอ๋อง ย่อมต้องเข้าทางนางเอาไว้ก่อน ยิ่งนางไม่ได้วางท่าเย่อหยิ่ง หนำซ้ำเรื่องที่รบกวนยังเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย หากปฏิเสธก็ถือว่าโง่เขลาแล้ว

ดังนั้นไม่นานก็มีบ่าวรับใช้สตรีอายุน้อยคล่องแคล่วนำทางอ้วนเตียวขึ้นรถม้าของจวนเจ้าเมือง พานางไปยังร้านเครื่องหอมที่ใหญ่ที่สุด ระหว่างทางไปกลับก็ยังชี้ชวนให้ดูร้านค้าสำคัญต่างๆ พร้อมกับแนะนำว่าร้านไหนมีคุณภาพ ร้านไหนคิดราคาถูก

ขณะที่คนของเจ้าเมืองยิ้มย่องว่าดำเนินการสอพลอได้ดี นางกำนัลตัวปลอมย่อมหลอกถามด้วยสีหน้าใสซื่อ ไปยังคนที่อยู่เบื้องหลังของแต่ละร้าน ว่าเหตุใดจึงหาของดีๆ มาจำหน่ายในราคาถูกเช่นนี้ได้ บางร้านที่น่าสนใจเช่นร้านเครื่องประทินโฉม เสื้อผ้า เครื่องประดับจากต่างแดน นางถึงกับขอร้องอย่างเขินอายว่าอยากลงไปดู บ่าวที่ติดตามมาได้รับคำสั่งเอาไว้แล้ว ว่าให้ประจบเอาใจนางให้มาก จึงไม่ได้ขัดขวางอะไร ยิ่งทำให้อ้วนเตียวสามารถเก็บข้อมูลหลายอย่างได้ในการเดินทางออกนอกจวนเพียงครั้งเดียว นางเก็บรอยยิ้มเอาไว้แทบไม่อยู่ ก่อนจะมาพบใบหน้าเคร่งเครียดของหงมิ่งที่เฝ้ารอนางจนร้อนใจ

“ออกไปเช่นนี้ไม่รู้หรือว่าเสี่ยงเพียงใด” คำถามนี้มาพร้อมมือแข็งแกร่งที่ดึงแขนนางเข้าไปใกล้

หงมิ่งยากจะสะกดใจให้เยือกเย็น เขาพาอ้วนเตียวมาด้วยแน่นอนว่าอยากจะให้นางช่วยสืบข่าวคราว แต่หลักสำคัญคือคุ้มกันนางเอาไว้ใกล้ตัว

“ไม่มีใครรู้ว่าข้าเป็นใครจะเสี่ยงได้อย่างไร” อ้วนเตียวเอ่ยแก้ต่างพร้อมกับลูบต้นแขนหงมิ่งเร็วๆ หนึ่งที เพื่อปลอบประโลมความกังวลใจก่อนหน้าของเขา

ท่าทางของนางที่ปฏิบัติต่อเขา เป็นการกระทำของคนคุ้นเคยใกล้ชิด และชายหนุ่มเองก็คุ้นชินกับการอยู่ใกล้คอยดูแลหญิงสาวผู้นี้ในเรื่องส่วนตัวต่างๆ มาหลายวัน จนลืมไปว่าเมื่อหลายเดือนก่อน เขายังระแวงกลัวนางจะมีแผนร้าย ไม่กล้าเข้าใกล้นางอยู่เลย

“แต่ถ้ามีใครจดจำท่านได้เล่า” คำโต้แย้งของหงมิ่งส่งผลให้อ้วนเตียวหัวเราะคิกคัก

“ใครกันล่ะ หากท่านไม่ประกาศออกไป ก็ไม่มีใครเชื่อหรอกว่าข้าจะมาถึงตงเปียน” เห็นคิ้วเข้มไม่คลายออก นางก็รีบเปลี่ยนเรื่อง

“ท่านไม่อยากรู้หรือว่าผู้มีอิทธิพลที่สุดในตงเปียนคือผู้ใดกัน” นางถามพลางเลิกคิ้วและยกมุมปาก

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เช่นนี้หงมิ่งเคยเห็นมานักต่อนัก แต่ไม่มีใครทำแล้วน่ารักเช่นอ้วนเตียวเลย อาจเพราะนางมักจะมีรอยยิ้มอ่อนหวานเหมือนดอกเหมยขาว เมื่อเปลี่ยนท่าทีเป็นสดใสเช่นดอกทับทิมแดงจึงทำให้คนอดที่จะตื่นตะลึงไม่ได้ ชายหนุ่มกระแอมกลบเกลื่อนความเผอเรอเมื่อครู่ ก่อนจะย้อนถาม

“ถามเช่นนี้ คงไม่ใช่เจ้าเมืองถานกระมัง”

“ไม่ใช่แน่นอน และก็ไม่ใช่แม่ทัพเสิ่นด้วย รู้หรือไม่ว่าเป็นผู้ใดกัน” อ้วนเตียวยังใช้ท่าทีสนุกสนานรุกเร้าถามหงมิ่งต่อ แต่เขาไม่รู้สึกรำคาญใจสักนิด

“ก่อนหน้านี้ท่านออกไปซื้อของ หากไม่ใช่พ่อค้าจะเป็นผู้ใดได้ และถ้าให้ข้าเดา”

“เอาล่ะไม่ต้องเสียเวลาเดา ขอข้าเฉลย ใช่แล้ว เป็นพ่อค้าแซ่เชวียนนั่นเอง”

เชวียนไป๋ แห่งตงเปียน เป็นชื่อที่หงมิ่งเกือบจะเคยคุ้น นั่นเพราะปีก่อนเกิดอุทกภัยหนักในแถบซีเปียน หงจูเชวี่ยนกับหงหนานปิงอาศัยความสามารถของนายท่านแซ่เชวียน ซึ่งมีนามว่าเชวียนไป๋จัดการแก้ปัญหานั้นได้ น่าเสียดายที่ท่านเชวี่ยนตายไปแล้ว ก่อนจะมีสายสกุลเชวียนแห่งตงเปียนเกิดขึ้น หากบอกว่าคนผู้นี้ไม่ใช่สายลับที่ฮ่องเต้วางเอาไว้ในแถบนี้ หงมิ่งยอมเดินกลับหัว

“แล้วเราจะติดต่อกับท่านเชวียนได้อย่างไร” นี่เป็นสิ่งที่หงมิ่งควรจะรอบคอบ

ถึงหงจูเชวี่ยจะสั่งมาให้หงมิ่งไปยืมเงินเชวียนไป๋มาใช้จ่ายได้ตามสบาย แต่ใครจะไปทำเรื่องเหลวไหลเช่นนั้นกัน ที่สำคัญ หากเดินไปหาโต้งๆ มิเท่ากับบอกคนอื่นหรอกหรือว่านายท่านเชวียน เป็นสายลับของฮ่องเต้

“ไม่ต้องกังวลใจไป ระหว่างที่ท่านอ๋องพิจารณาท่าทีของเจ้าเมืองถานและแม่ทัพเสิ่น ข้าจะเป็นคนไปเจรจากับนายท่านเชวียนเอง”

“แต่...” คำพูดของหงมิ่งถูกหยุดด้วยนิ้วมือของอ้วนเตียวที่แตะลงบนริมฝีปากของเขา ชายหนุ่มมัวแต่หน้าแดงพูดไม่ออกจนยอมให้หญิงสาวเกลี้ยกล่อม

“มีสตรีใดบ้างไม่ชมชอบการซื้อของ ดังนั้นเรื่องเจรจากับพ่อค้ายกให้ข้าเถอะ”

ใบหน้าของอ้วนเตียวเต็มไปด้วยความจริงใจ ทุกสิ่งที่นางกระทำ ทุกคำพูดที่นางหว่านล้อมสร้างความซาบซึ้งใจแก่หงมิ่งยิ่งนักจนยอมทำตามแผนการของนาง

  

......................................

โปรดติดตามตอนต่อไป

#ยอดพธูคู่หทัย

        ปกยอดพธูคู่หทัยออกมาแล้วนะคะ เล่มน่าจะจัดจำหน่ายภายในกลางเดือนนี้ในราคา 230 บาท (เสียงทีวีไดเรค) แต่ถ้าคุณสั่งซื้อที่แฟนเพจ “แว่นฟ้า วาณี วิภาวิน” คุณจะได้รับหนังสือพร้อมบริการจัดส่งฟรีในราคา 184 บาท รีบหน่อยนะคะ เพราะห้าสิบคนแรก มีของพรีเมี่ยมพิเศษให้ค่ะ

        สำหรับใครที่อยากอ่านวีรกรรมความเป็นมาของเฮียเต้ ติดตามได้ที่ #ยอดพธูคู่แผ่นดิน นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

235 ความคิดเห็น