ยอดพธูคู่หทัย (สำนักพิมพ์สถาพร)

ตอนที่ 37 : ลำบากท่านอ๋องแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    3 มิ.ย. 62

หงมิ่งไม่เคยรู้ว่าตนมีจุดอ่อน อย่างน้อยก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขายอมอ่อนข้อโดยไร้ข้อแม้ สิ่งนั้นเรียกว่า ‘สตรี’

ระหว่างโอบอุ้มอ้วนเตียวบนหลังม้า เป็นช่วงเวลายากลำบากของหงมิ่งยิ่งนัก เขาไม่เคยสัมผัสอะไรที่ทั้งนุ่มทั้งเปราะบางเช่นนี้มาก่อน อยากโยนภาระที่ไม่คุ้นชินนี้ออกไป ขณะเดียวกันก็กระชับอ้อมแขนเพิ่มความทะนุถนอมมากขึ้น ด้วยเกรงว่าจะทำให้นางบาดเจ็บ ยิ่งยามประคองนางลงจากหลังม้า เขายิ่งประดักประเดิด ไม่รู้จะวางมือเอาไว้ตรงไหนบนร่างของนาง

“ให้กระหม่อมช่วย...” หงมิ่งไม่รู้จะกล่าวอะไรต่อดี และก็ไม่รู้จะทำตัวเช่นไร

จุดพักแรมห่างจากจุดที่แม่ม้าของอ้วนเตียวพยศค่อนข้างไกล และคืนนี้หงมิ่งต้องให้นางนอนค้างอ้างแรมในป่าเช่นเคย ด้วยความฉุกละหุกในการเร่งติดตามฮ่องเต้ กระโจมสักหลังพวกเขาก็ไม่ได้มีมาด้วย มีแค่ผ้าอาบน้ำมันเอาไว้กันฝน ตอนนี้ก็มันกั้นเป็นม่านชั่วคราวเพื่อให้นางดูแลอาการบาดเจ็บของตน

เขาพานางมาถึงจุดพักแรม จัดการให้คนขึงม่าน สั่งหาน้ำร้อนและยารักษาอาการบวมช้ำ เสร็จแล้วก็ได้แต่ยืนเก้กังอยู่ตรงนี้ ไม่รู้ว่าควรถอยหนีดี หรือควรจะช่วยเหลือนางดี หากเป็นบุรุษด้วยกันหงมิ่งคงลงมือตรวจสอบอาการบาดเจ็บและลงมือรักษาอย่างรวดเร็ว แต่อ้วนเตียวเป็นสตรี หนำซ้ำยังเป็นสตรีที่มีฐานันดรศักดิ์เจ้าครองแคว้น ที่สำคัญยังมิได้ออกเรือน เขาแตะต้องนางก็เท่ากับล่วงเกิน

“ข้าก็อยากจะให้ท่านถอยไปก่อน แต่ดูเหมือนว่าข้าคงต้องสร้างความลำบากใจให้กับท่านแล้ว” อ้วนเตียวเผยสีหน้าลำบากใจ 

นางขยับตัวจะบอกบางอย่าง แต่แล้วก็กลับยกมือซ้ายแตะบ่าส่งเสียงคราง ซึ่งทำให้หงมิ่งต้องรีบก้าวขาเข้าไปดูว่านางบาดเจ็บตรงไหนอีก

“ไหล่ได้รับบาดเจ็บหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“ตอนตกจากหลังม้ายังไม่เจ็บเท่าไร คงเพราะเมื่อครู่เกร็งตัวมากไป เลยทำให้เจ็บเพิ่ม แล้วก็ช่วงเอวด้วย หากไม่ทายาตามด้วยนวด พรุ่งนี้คงนั่งตัวตรงไม่ได้”

ฟังแล้วหงมิ่งก็ขมวดคิ้วมุ่น ต่อให้พรุ่งนี้เขาอุ้มอ้วนเตียวควบม้าไปพร้อมกัน แต่ถ้านางบาดเจ็บที่เอวกับไหล่ ไม่เท่ากับทรมานนางให้ล้มป่วยหรอกหรือ ส่วนเรื่องที่ทำไมนางบาดเจ็บที่เอวกับไหล่นั้นเขาไม่ติดใจสงสัย เท้าของนางติดในบังโกลน ถูกเขาดึงให้ข้ามมาอีกด้าน เอวกับไหล่ย่อมรับแรงกระชาก เป็นเขาเองที่เลินเล่อ รู้ทั้งรู้ว่านางได้รับบาดเจ็บ กลับไม่ตรวจสอบให้ถี่ถ้วน ฝืนให้นางเดินทางมาเป็นชั่วยาม

“ให้กระหม่อมนวดยาถวายได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” ชั่งใจกลับไปกลับมาครู่หนึ่ง หงมิ่งก็ข่มความรู้สึกลำบากใจของตนเอ่ยปากอาสา

“คงต้องรบกวนท่านแล้ว ขออภัยที่ข้าไม่อาจรักษาตัวเองได้”

ดูท่าแล้วอ้วนเตียวเองก็ลำบากใจไม่ต่างกัน เพราะนางก้มหน้าเอ่ยรับเสียงเบา ไม่แม้แต่จะสบตาของเขา นั่นยิ่งทำให้หงมิ่งรู้สึกผิด หากเขาไม่เร่งรีบพานางไปช่วยหงจูเชวี่ย นางก็คงไม่ได้ทนรับความอับอายเช่นนี้

“ตะ... แต่ชายหญิงแตกต่าง จะเป็นการรบกวนเกินไปหรือไม่ หากข้าจะขอให้ท่านอ๋องช่วยปิดตาตัวเองตอนนวดยาให้ข้า หากท่านทำไม่ได้...” อ้วนเตียวตะกุกตะกักพูดไม่ทันจบ หงมิ่งก็รีบตัดบทนาง

“ข้าทำได้!!” แม้แต่คำพูดเหมาะสมเขาก็ลืมใช้ ถึงขั้นแทนตัวด้วยคำว่าข้า

เพื่อไม่ให้ทั้งสองต้องกระดากอายไปกว่านี้ หงมิ่งจึงออกไปสั่งการองครักษ์ด้านนอก สาระสำคัญคือสั่งให้พวกเขาปิดปากให้สนิท ก่อนจะหยิบยาและผ้าสะอาดมาเพิ่ม กลับเข้าไปอีกรอบก็พบว่าอ้วนเตียวคลายสายคาดเอวออกแล้ว แต่กระชับสาบเสื้อไว้ด้วยสองมือพลางเงยหน้ามองเขาด้วยแก้มแดงก่ำ

“ท่านผูกตาก่อน ข้าจะจับมือท่านไปยังส่วนที่จะให้นวดยาเอง”

หงมิ่งตอบรับในลำคอ หันมองซ้ายมองขวาหาผ้าเหมาะๆ ไม่พบสิ่งใดดีไปกว่าผ้าคาดเอวของอ้วนเตียว แต่พอผูกตาเรียบร้อยเขาค่อยพบว่าผิดท่า เมื่อกลิ่นกายสาวอ่อนหวานอวลอยู่ในจมูก จะแกะออกก็คงมีพิรุธ เขาได้แต่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ หารู้ไม่ว่านางกำลังกลั้นยิ้ม

จะบอกว่าอ้วนเตียวเสแสร้งเขินอายเลยก็ไม่ใช่ อย่างไรนางก็เป็นสตรี ตั้งแต่เกิดมาจนบัดนี้เพิ่งจะเคยใช้มารยาหญิงยั่วยวนชาย ย่อมไม่ง่ายเหมือนบีบน้ำตาให้บุรุษรับปาก หนำซ้ำ นางยังต้องเป็นฝ่ายลงมือให้หงมิ่งแตะเนื้อต้องตัวนางด้วย

หลังจากสูดหายใจเข้ารวบรวมความกล้า อ้วนเตียวก็ปล่อยให้สาบเสื้อแยกออก เผยผิวกายของตนออกมา ก่อนจะเอื้อมมือไปกุมข้อมือของหงมิ่ง มือสตรีอ่อนนุ่มทำให้ผิวหน้าของเขาแดงขึ้นอีกระดับ นางเห็นแล้วก็หน้าแดงตาม แต่ไม่ได้กล่าวอะไร ดึงมือของเขาแตะเอวของตน ตรงนั้นไม่ได้เจ็บเท่าที่นางอ้าง แต่ก็เคล็ดขัดยอกจริง หากไม่ได้นวดคงยากจะหายดีในคืนเดียว เมื่อมือหยาบกร้านเพราะกุมดาบมานานวันแตะลงบนผิวของนาง ขนอ่อนๆ บนร่างก็พากันสะท้านเพราะสัมผัสนั้น แล้วทั้งสองก็พากันสะดุ้ง เบนหน้าหนีกันและกัน

“ตรงนั้นแหละที่เจ็บ ท่านนวดยาให้ทั่ว คาดว่าจะดีขึ้น” ขณะกล่าวนางก็หยิบขวดยานวดยัดใส่มืออีกข้างของเขา โดยจงใจไม่ดึงจุกขวดยาออก

หงมิ่งไม่ได้สงสัยอะไร แต่พอใช้สองมือเปิดขวดยา เขาก็พบความผิดพลาด เนื่องจากต้องรบกวนให้อ้วนเตียวช่วยพามือของเขาไปแตะเอวของนางอีกครั้ง เมื่อถึงจุดหมาย เขาก็ส่งแรงลงไปโดยประหม่า

“โอ๊ย!! เบาๆ สิ” เสียงร้องห้ามสั่นเครือ ชวนให้จิตใจว้าวุ่น

แม้แต่ทหารอารักขาที่ยืนเวรห่างๆ ได้ยินเสียงร้องของอ้วนเตียวยังหวั่นไหวจินตนาการโลดแล่นไปไกล แล้วหงมิ่งที่ทั้งสัมผัสผิวกายของนาง ได้ยินเสียงในระยะใกล้เช่นนี้ จะไม่ใจสั่นได้อย่างไร

“ขออภัย ข้าไม่เคย...” ชายหนุ่มแก้ตัวตะกุกตะกัก

เขาแค่จะบอกว่าตนไม่เคยนวดรักษาอาการบาดเจ็บให้สตรีบอบบางคนไหนมาก่อน แต่เหล่าทหารด้านนอกคิดไปไกลเสียแล้ว จะโทษอ้วนเตียวที่จัดฉากก็ไม่ได้ ต้องโทษหงมิ่งเองด้วยที่ก่อนหน้านี้ เขาออกคำสั่งชวนสงสัย ให้องครักษ์ยืนหันหลังเฝ้ายาม หนำซ้ำ ให้ยืนห่างออกไปยี่สิบก้าว และถึงจะสนทนากันเบาๆ หูของคนฝึกยุทธ์ก็ยังได้ยิน แต่ได้ยินไม่ชัดเช่นนี้ กลับทำให้คิดเกินเลยไปไกล

ท่านอ๋อง ถึงท่านจะยังไม่สวมกวาน แต่ท่านจะเอ่ยออกมาว่าไม่เคยตรงๆ เช่นนี้ ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายจะยังเหลือหรือไม่ นี่มันเรื่องน่าอับอายระดับแคว้นเชียวนะ

คนด้านนอกคิดไกล คนด้านในไม่กล้าคิดอะไรทั้งนั้น หงมิ่งพยายามเบามือลงกระซิบกระซาบถามอ้วนเตียวว่าแรงระดับนี้ดีหรือไม่ นางรู้สึกเช่นไร สองเสียงสนทนากันจนเหล่าทหารแทบจะเลือดกำเดาทะลัก ค่อยหยุดลงครู่หนึ่ง ก่อนจะเป็นเริ่มใหม่

“ลำบากท่านอ๋องแล้ว คราวหน้าข้าจะทำให้ท่านบ้าง”

องค์หญิงอ้วนเตียวช่างอาจหาญสมเป็นเจ้าครองแคว้น ท่านอ๋องก็อย่าได้ยอมแพ้นะพ่ะย่ะค่ะ 

เหล่าทหารส่งกำลังใจให้หงมิ่ง ไม่รู้หรอกว่าคืนนี้เขาทำอะไร รู้แค่ว่าหลังจากทำพลาดเพราะขาดประสบการณ์ เขาสมควรปรับปรุงจนทำให้อ้วนเตียวพึงพอใจ นางถึงขั้นออกปากจะตอบแทนอย่างเต็มที่ แล้วเหล่าทหารที่มีจินตนาการเป็นเลิศต่างคนก็คอยเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวภายในม่านกันต่อไป

 

......................................

โปรดติดตามตอนต่อไป

#ยอดพธูคู่หทัย

        ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนมากๆ นะคะ กอดๆๆ // สำหรับตอนนี้ คงมอบให้เสี่ยวมิ่งได้แค่เพลง “แพ้คนสวย” เสร็จแน่ๆ เลย เสร็จแน่ๆ เลย555 ส่วนเฮียเต้รอลุ้นกันต่อ รับรองว่าเสร็จแน่เหมือนกัน

ฝาก โหลด #ขันทีตัวปลอมจอมใจตัวจริง ในรูปแบบ E-Book ด้วยนะคะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjU6IjkxODg1Ijt9

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

235 ความคิดเห็น

  1. #166 Numtanthitiya (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 20:58
    555ท่านอ๋องเสดองค์หญิงแน่นวล
    #166
    0
  2. #164 Whatever it is (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 21:51
    555 ฮาอะ
    #164
    0
  3. #162 Sweetsmile2557 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 17:21

    นางวางแผนตั้งแต่เจอหน้าหงมิ่งแล้ว และตอนนี้ขอแสดงความยินดีกับท่านอ๋องที่จะมีภรรยาเป็นตัวเป็นตน 555555 เรียบร้อยโรงเรียนอ้วนเตียว ///รอแต่เฮียเต้เนี้ยแหละ

    #162
    0
  4. #161 mooklinlava2505 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 12:17
    เสร็จน้องเตียวอล้ว555
    #161
    0
  5. #160 OuWate (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 08:09
    5555 แพ้ทางอ้วนเตียวจนได้ คู่นี่เค้านำไปแล้วนาจาพี่เต่
    #160
    0