ยอดพธูคู่หทัย (สำนักพิมพ์สถาพร)

ตอนที่ 27 : มีเพียงนางเท่านั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,075
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    10 พ.ค. 62

“เดินทางเหนื่อยหรือไม่”

หงจูเชวี่ยถามอย่างไม่อนาทรร้อนใจ เพราะเขารู้ว่ากู่ซานเป็นคนคำนึงถึงการใหญ่ ย่อมไม่วู่วามลากคอเขากลับเมืองหลวง แม้ดวงตาของนางจะซุกซ่อนไฟโทสะเอาไว้แทบไม่ไหวก็ตาม

อะไรคือเดินทางเหนื่อยหรือไม่ อีกสิบลี้จะเป็นเมืองอู่เป่ย ทางผ่านไปยังตงเปียน เมืองชายสุดขอบทิศตะวันออก แต่ก็เป็นจุดเชื่อมระหว่างเมืองหลวงกับแดนเหนือด้วย กู่ซานเร่งเดินทางมายังสถานที่นี้เพราะมั่นใจอย่างยิ่งว่าคาดเดาทิศทางการหลบหนีและจุดที่จะพบเจอเขาถูก เขาไม่ได้ขึ้นเหนือ ไม่ได้ลงใต้ และยิ่งไม่ได้ไปตะวันออก แต่กำลังไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งไม่ใช้ทางที่เขาควรไป

เพื่อไล่ตามหงจูเชวี่ยให้ทัน เพื่อจับตัวเขาก่อนหลบเข้าไปในกำแพงเมือง กู่ซานจึงเร่งควบม้าอย่างหนักและมาพร้อมคนสนิทเพียงลำพัง เพราะทหารหนึ่งพันนายย่อมสร้างความแตกตื่น และทำให้คนนอกรู้ว่ามีฮ่องเต้สิ้นคิดคนหนึ่งกำลังเดินทางโดยปราศจากคนอารักขาอยู่ที่นี่

ผลของความพยายามบรรลุเป้าหมายแลกมาด้วยการเร่งรีบแทบไม่หลับไม่นอน ดังนั้นไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องเหนื่อยหรือไม่

“คงไม่เหน็ดเหนื่อยเท่าคนรอกระมัง” นอกจากประชดกู่ซานอยากจะคว้าถ้วยชาปาใส่หน้าคนที่นั่งยิ้มแย้มสบายใจเป็นอย่างมาก แต่หน้าที่นางคือพาเขากลับไปอย่างปลอดภัย ไม่ใช่สังหารด้วยโทสะ

ร่างโปร่งบางนั่งลงตรงข้าม แล้วหยิบชาร้อนมาเป่าให้เย็นลง ก่อนจะดื่มช้าๆ  พอลดถ้วยลง บุรุษตรงหน้าก็รินให้ใหม่ การขยับของทั้งสองสอดคล้องราวกับกระทำเช่นนี้มาโดยตลอด

ชายงดงาม หญิงสง่า เป็นภาพที่ไม่น่าเข้ากันแต่กลับเข้ากันอย่างประหลาด ทว่าโต้วสือที่ยืนมองอยู่ด้านข้างกลับไม่อาจบรรยายรสชาติที่อยู่ในใจออกมาได้ เฝ้าแต่ถามตนเองว่าควรทำเช่นไรดี คุกเข่าถวายความเคารพ หรือจะทำเป็นยืนเฉยๆ ไม่รู้ไม่ชี้ดี

“ข้าก็เพิ่งมาถึงไม่นาน” ตอบสั้นๆ พร้อมกับยิ้มละไมเสร็จแล้วเขาก็ทำท่าเหมือนเพิ่งสังเกตเห็นอีกคนที่ร่วมเดินทางมาด้วย

“ท่านโต้วใช่หรือไม่ ไม่เจอกันนานทีเดียว สบายดีหรือ” มีคำถามก็ต้องมีคำตอบ แต่คนตอบพูดไม่ออก ก็จะให้ตอบเช่นไรกันในสถานการณ์น่ากระอักกระอ่วนเช่นนี้

“ท่านโต้วกับข้ามีเรื่องอยากจะรบกวนท่านจึงเร่งเดินทางมา ไม่ทราบว่าคุณชายสือซาน...” กู่ซานเห็นลูกน้องยืนกระอักกระอ่วนจึงชิงตอบคำถามแทน ตามด้วยเผยจุดประสงค์ ทว่านางไม่เคยเจรจากับหงจูเชวี่ยสำเร็จโดยไม่ถูกเขาปั่นหัวสักครั้ง

“จุ๊ๆ น้องซานเอ๋อร์อย่าได้กล่าวห่างเหินเช่นนั้น เรียกข้าว่าพี่สือซานเหมือนเดิมจะดีกว่า”

“...” ผีเท่านั้นที่เรียกท่านว่าพี่สือซาน กู่ซานได้แต่คำรามในใจ

คงมีเพียงโต้วสือที่เห็นเปลือกตาของกู่ซานกระตุกด้วยโทสะ เขาได้ยินคำว่าพี่สือซาน น้องซานเอ๋อร์ยังรู้สึกมวนท้องเหมือนกลืนแมลงวัน ไม่เข้าใจว่าคำเรียกขานธรรมดาที่กู่เฟยกับกู่หานก็ใช้เรียกกู่ซาน เหตุใดยามออกจากปากหงจูเชวี่ยจึงทำให้คนรู้สึกปั่นป่วนได้เช่นนี้ ยิ่งแววตานั่นอีก ขุนศึกที่ออกรบมาเกือบยี่สิบปีเช่นเขา ยังต้องข่มใจไม่ยกแขนขึ้นดูว่าเส้นขนบนร่างกำลังลุกชันหรือเปล่า ต้องนับถือกู่ซานอย่างยิ่งที่ไม่คว่ำโต๊ะน้ำชา กระชากดาบออกจากฝักมาทำลายโฉมราวนางจิ้งจอกของฮ่องเต้

แท้จริงแล้วกู่ซานก็กำลังสงสัยตนเองเช่นกัน ว่าเหตุใดจึงไม่ทุบหัวหงจูเชวี่ยให้สลบแล้วลากลงถุงกระสอบแบกขึ้นหลังม้า โยนกลับเข้าวัง แต่กลับมานั่งจิบชาพูดคุยเรื่องสัพเพเหระอยู่กับเขาในเมืองห่างไกล ทั้งที่ในวังหลวงกำลังร้อนใจกันถ้วนหน้า

“ไม่ทราบว่าพี่สือซานทราบหรือไม่ว่าตอนนี้ญาติทางบ้านของท่านก็กำลังตามหาท่านเช่นกัน เห็นว่ามีเรื่องหลายอย่างต้องให้ท่านรีบกลับไปจัดการ ท่านไม่ใช่เด็กน้อย ไฉนไม่รู้ว่าเรื่องใดควรทำไม่ควรทำ"

กู่ซานคิดว่าอ้อมค้อมไปก็ไร้ผลกับคนเช่นนี้ แต่กล่าวยิ่งยืดยาว นางยิ่งรู้สึกเหมือนตนเป็นมารดาของเด็กเกเร ไม่สิ นางเป็นเหมือนแม่นมของคุณชายตัวร้าย ที่ต่อให้อยากตีให้ตายก็ได้แต่ข่มกลั้นแล้วหว่านล้อมให้เขากระทำตัวสงบเสงี่ยมเรียบร้อย

“ทำไมข้าจะไม่ทราบ แต่ข้าเดินทางไกลครั้งนี้ก็เพราะมีเรื่องต้องจัดการเช่นกัน”

ดวงตาของกู่ซานหรี่ลงด้วยความกังขาในคำพูดของหงจูเชวี่ย ไม่อาจปฏิเสธได้ว่ายามรู้ข่าวการหลบหลีกออกนอกเมืองหลวงของเขา ในใจของนางเต็มไปด้วยโทสะ แต่ขณะเดียวกันก็สงสัยในจุดประสงค์ของเขา แม้ฮ่องเต้คนนี้จะมีข้อเสียมากมาย แต่สิ่งหนึ่งที่เขาไม่เคยกระทำคือสร้างความเดือดร้อนให้กับส่วนรวม

“สถานที่นี้มีคนร้อยแปด พูดที่นี่คงไม่เหมาะนัก คืนนี้ซานเอ๋อร์ เจ้ากับข้าเดินทางเข้าเมืองกันเถอะ ดื่มสุราไปคุยไป เรื่องร้อนใจใดๆ จะได้เบาบางลง”

กู่ซานไม่พบว่าคำพูดไหนของหงจูเชวี่ยไม่ถูกต้อง ที่นี่เป็นจุดแวะพักย่อมไม่เหมาะกับการคุยเรื่องสำคัญ การเบี่ยงเบนไปยังเรื่องดื่มสุราเพื่อลดความน่าสงสัย แต่เหตุไฉนฟังแล้วชวนให้คันมือคันไม้ยิ่งนัก พอหันไปสบตากับโต้วสือ นางก็ได้คำตอบ เขาชวนนางไปดื่มสุราตามลำพังในเมือง แทนที่จะกลับไปพร้อมกับนาง หญิงสาวขยับปากจะพูด แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียง ชายหนุ่มก็กล่าวต่ออย่างไหลลื่น

“ท่านโต้วคงทิ้งคนกับสัมภาระเอาไว้นอกเมืองกระมัง ไม่ต้องห่วงนะ ข้าจะดูแลซานเอ๋อร์เอง พรุ่งนี้ค่อยไปสมทบกันในเมือง”

กล่าวจบหงจูเชวี่ยก็ล้วงเงินค่าน้ำชาวางบนโต๊ะ แล้วเดินนำลงไปจากร้านโดยไม่สนใจว่ากู่ซานจะเดินตามมาหรือไม่ แน่นอนว่านางย่อมต้องตามมาติดๆ แม้จะเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันแทบแหลกก็ตาม โต้วสือยังงุนงงแต่ก็เดินตามลงไปเช่นกัน เขาอยากจะถามกู่ซานว่าควรทำตามคำพูดของหงจูเชวี่ยหรือไม่ แต่ใจก็รู้ว่านั่นเป็นเรื่องสมควร หัวหน้าต้องติดตามอารักขาฮ่องเต้ ทว่าจะทิ้งทหารอีกหนึ่งพันนายเอาไว้เฉยๆ ได้อย่างไร

พวกเขาคงไม่อาจทุบหัวฮ่องเต้แล้วลากตัวไปด้วยได้กระมัง

“ท่านโต้ว ท่านรีบไปทำตามที่คุณชาย...”

เห็นดวงตาดอกท้อตวัดมองราวกับจะทักท้วง กู่ซานก็กลืนโทสะลงท้องแล้วเปลี่ยนคำเรียกขาน ก่อนหงจูเชวี่ยจะหาวิธีประหลาดมาทำให้นางคลุ้มคลั่ง

“รีบไปทำตามที่พี่สือซานบอก ข้าจะเข้าเมืองไปก่อน ระหว่างนั้นท่านต้องทำให้แน่ใจว่ายามเข้าเมืองจะไม่วุ่นวายเรียกความสนใจจากใคร ข้าไม่อยากให้ธุระของพวกเราวุ่นวายไปกว่านี้”

สั่งการเรียบร้อยกู่ซานก็รีบตามหงจูเชวี่ยไม่ให้คลาดสายตา หัวสมองคิดหาวิธีดึงทุกอย่างออกจากปากเขา ตามด้วยเกลี้ยกล่อมให้รีบกลับ พร้อมทั้งภาวนาว่าระหว่างนั้นนางจะหาโอกาสต่อยองค์ชายปีศาจได้สักสองสามหมัด

กู่ซานกำลังจมอยู่ในจินตนาการงดงามยามหมัดกระแทกหน้าหงจูเชวี่ย แต่จู่ๆ ใบหน้างดงามนั้นก็หันขวับมาเกือบชิดใบหน้าของนาง 

“ซานเอ๋อร์ เจ้าว่าต้องเกลี้ยกล่อมเช่นใด ถึงจะทำให้สตรีผู้หนึ่งยอมร่วมเดินทางไกลไปพร้อมกับข้าได้”

“ข้าไม่มีทางไปไหนกับท่านตามลำพัง” ไม่รู้เพราะเหตุใดกู่ซานจึงไม่เคยระงับอารมณ์ได้ยามอยู่ใกล้หงจูเชวี่ย นางจึงมักจะพ่ายแพ้ฝีปากของเขาเสมอ

“ข้าไม่ได้พูดสักคำว่าจะเกลี้ยกล่อมให้เจ้าเดินทางไปกับข้าตามลำพัง”

แต่หงจูเชวี่ยก็ไม่ได้พูดเช่นกันว่าสตรีที่เขาต้องการจะเกลี้ยกล่อมให้ร่วมเดินทางไกลไปด้วยกันกับเขาไม่ใช่กู่ซาน

เพราะหนทางที่ไม่ยาวไกลนักของเขามีเพียงนางเท่านั้นที่เขาอยากให้ร่วมเดินไปจนสุดทาง

......................................

โปรดติดตามตอนต่อไป

#ยอดพธูคู่หทัย

        มาลากฮ่องเต้กลับวังไปๆ มาโดนฮ่องเต้ลากหนีตามไปด้วย ขอแสดงความเสียใจกับเพื่อนๆ ทุกคนที่อยากให้เฮียเต้โดนซานเอ๋อร์ตื๊บนะคะ แต่ไม่ต้องกังวลไปค่ะ หนทางอีกยาวไกล ไม่ตื๊บวันนี้ เก็บไว้ตื๊บวันหน้าก็ยังไม่สาย555

        ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนที่ติดตามเฮียเต้นะคะ ถึงเฮียจะหนีหน้า(ที่) แต่รับรองได้ว่าเฮียไม่หนีรัก ฮิ้ววววว

ฝาก โหลด #ขันทีตัวปลอมจอมใจตัวจริง ในรูปแบบ E-Book ด้วยนะคะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjU6IjkxODg1Ijt9

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

235 ความคิดเห็น

  1. #109 Koy Jung (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 16:16
    สงสารคนนอยที่กำลังจะตายแต่น้องซานดันไม่รู้
    #109
    0
  2. #108 snooker0827 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 14:58
    รอนะค้าบผมมม
    #108
    0
  3. #107 ลิมทะเลสาบ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 09:33
    รอตอนต่อไปอยู่ค่ะ
    #107
    0