ยอดพธูคู่หทัย (สำนักพิมพ์สถาพร)

ตอนที่ 22 : ควรจะช่วยดีหรือไม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,115
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 118 ครั้ง
    29 เม.ย. 62

เจิ๋นหนานอ๋อง หรือหงมิ่งผู้นี้ หาใช่คนแปลกหน้าสำหรับอ้วนเตียวไม่ สองปีก่อนเขาเป็นผู้ช่วยให้นางขับไล่ข้าศึกออกไปพ้นแผ่นดินแคว้นถู่ปอ ซ้ำยังช่วยให้นางครองบัลลังก์อย่างมั่นคง เรียกว่าเป็นสหายร่วมศึกก็ว่าได้ เสียดายเขามิใช่สหายสนิทรู้ใจของนาง หนำซ้ำยังไม่อาจช่วยแก้ปัญาในยามนี้ของนางได้

เพราะคาดเดาไปก็เท่านั้น อ้วนเตียวจึงสั่งให้ตู้จงชินช่วยนางผลัดเปลี่ยนชุดไปรับแขกเมือง แต่ขณะถอดชุด นางก็พลันคิดบางอย่างออก

“เอาชุดที่ไม่เป็นทางการดีกว่า แล้วก็หยิบชาดกับเครื่องสำอางออกมาให้หมด ข้าอยากจะแต่งหน้าแต่งกายให้งดงามเสียหน่อย”

บางที สวามีของนาง ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นคนร่วมแคว้นเสมอไป

 

 

“ไม่เจอกันนาน ทรงสำราญดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” แม้หงมิ่งจะเป็นอ๋องคนสำคัญของแคว้นถู่ปอ แต่ยามอยู่เบื้องหน้าเจ้าของแคว้นหนึ่ง เขาก็ยังคงรักษามารยาท พร้อมๆ กันนั้น ก็ต้องสังเกตท่าทีอีกฝ่าย เพื่อหาทางเอ่ยเรื่องที่ทำให้เขามาเยือนที่นี่

“ข้าสบายดี หวังว่าท่านอ๋องจะเป็นเช่นเดียวกัน”

อ้วนเตียวย่อมมองออกว่าหงมิ่งมาที่นี่ ไม่เพียงต้องการมาเยี่ยมเยียนนางเท่านั้น แต่นางไม่รีบร้อนเอ่ยถาม เพื่อชิงความได้เปรียบในการต่อรอง

หงมิ่งเดิมทีเข้าใจว่าอ้วนเตียวจะเอ่ยถามจุดประสงค์ในการมาของเขาสักคำ แต่พอนางถามเรื่องทั่วไป เข้าก็ยิ่งไม่สะดวกเอ่ยปาก ได้แต่หันไปสบตาเต้อจือเสีย คนสนิทที่มาด้วยกัน ทั้งสองลอบแลกเปลี่ยนความคิดทางสายตาก่อนจะหันไปพิจารณาสายตาแปลกประหลาดที่นางกำนัลคนสนิทข้างกายองค์หญิงมองมาทางพวกเขาเป็นระยะ ประหนึ่งว่าเขาเป็นเนื้อสดให้นางเชือดกินอย่างนั้น

“พวกท่านเดินทางมาเยี่ยมเยียนถือเป็นแขก อย่างไรคืนนี้ข้าจะขอจัดงานเลี้ยงรับรองท่านสักมื้อ หวังว่าจะไม่รังเกียจ”

แค่กินดื่มมื้อหนึ่งหงมิ่งย่อมไม่รังเกียจ แต่เขามีภารกิจสำคัญที่ได้รับมอบหมายมา จะทำตัวสำราญก็ใช่ที่ ทว่านึกดู การเจรจาหว่านล้อมให้อ้วนเตียวยอมทำข้อตกลง รีบร้อนไปใช่ว่าจะดี เพียงแต่ที่น่ากลัวก็คือ หงมิ่งชักจะคาดเดาจุดประสงค์จากสายตาของอ้วนเตียวออก เพราะเรื่องที่นางยังไม่ได้หมั้นหมายบุรุษใดก็ไม่ใช่ความลับ

ตั้งแต่จำความได้หงมิ่งได้รับการปลูกฝังวิชาความรู้จากเหล่าอาจารย์ที่หงจูเชวี่ยส่งมาอบรมเขา หวังจะให้สืบทอดตำแหน่งฮ่องเต้ในวันหน้า แต่เขาก็เหมือนกับหงหนานปิง มีชาติกำเนิดด่างพร้อย ไม่อาจเอื้อมบัลลังก์ ไม่ปรารถนาความวุ่นวาย ขอรับเพียงตำแหน่งเจิ๋นหนานอ๋อง ช่วยปกปักรักษาดินแดนใต้ แต่นั่นหาใช่อุปสรรคขัดขวางสตรีไม่ให้เข้าหาเขา ด้วยฐานะเช่นนี้ หากจะเป็นสวามีของเจ้าครองแคว้นเล็กๆ เช่นถู่ปอ ยังถือว่าเป็นการช่วยเหลืออีกฝ่ายด้วยซ้ำ

“กระหม่อมย่อมยินดี เพียงแต่ไม่ทราบว่าในงานคืนนี้จะมีขุนนางใหญ่มาร่วมด้วยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” หงมิ่งถามอ้อมค้อม เจตนาของเขาก็คืออยากรู้ว่าเป็นงานเลี้ยงอย่างเป็นทางการหรือไม่

หากเป็นงานเล็กๆ ที่มีเพียงอ๋องอย่างเขากับองค์หญิงผู้ครองแคว้นดื่มกินตามลำพัง เขาคงไม่กล้าเอาชื่อเสียงทั้งสองไปเสี่ยง เรื่องที่อ้วนเตียวล่อลวงกู่เฟยตอนนางอายุเพียงเก้าขวบ เป็นเรื่องที่เขาจดจำได้ดี ไม่กล้าประมาทสตรีบอบบางตรงหน้าแม้แต่น้อย

อ้วนเตียวก็หาใช่คนเขลา นางย่อมรู้ถึงความวิตกกังวลภายใต้ความระมัดระวังตนของเขา ซึ่งก็สมควรกังวลจริงๆ เพราะนางมีแผนการบางอย่างวางไว้ภายใต้การเชิญชวนฉันมิตร

จะว่าไปฐานะของหงมิ่งก็สมควรรอบคอบ เขาเป็นโอรสของอดีตฮ่องเต้หงชิงหลงที่เกิดจากนางกำนัลเหมยซิ่ง ซึ่งไม่ได้ถวายตัวอย่างเป็นทางการ เพียงแค่นั้นไม่นับเป็นเรื่องอื้อฉาวเท่าใด แต่ที่สมควรปิดปากก็คือ นางกำนัลคนนั้นยังลอบมีสัมพันธ์กับอดีตรัชทายาท จนให้กำเกิดเหมยเยี่ยเซียงในตำหนักหยกขาว เป็นความลับดำมืดที่คนรู้ความจริงมีไม่เกินนับนิ้วมือ และครึ่งหนึ่งของคนที่รู้ ล้วนตกตายไปหมดแล้ว

จะว่าไปอ้วนเตียวก็เห็นใจหงมิ่งไม่ใช่น้อย ชาติกำเนิดของเขากับน้องสาว เป็นรอยด่างในชีวิตทั้งสอง ซึ่งก็คงเหมือนๆ กับการเอาตัวรอดโดยไม่เลือกวิธีการของนาง พอย้อนนึกไปถึงว่าครั้งหนึ่งนางเคยล่อลวงพี่เขยของคนตรงหน้า หวังจะใช้สกุลกู่มาทวงคืนเอกราชของแคว้นตน นางก็อดที่จะละอายใจไม่ได้เช่นกัน

“งานเลี้ยงคืนนี้ นับเป็นงานเล็กๆ ข้าคงไม่เชิญขุนนางใหญ่ให้วุ่นวาย ขอให้แม่ทัพเต้อร่วมวงสุราด้วย หวังว่าท่านจะยินดี”

ถึงจะเป็นงานเลี้ยงส่วนตัวที่เขาหวั่นเกรง แต่อย่างน้อยอ้วนเตียวก็กล่าวอย่างเปิดเผย หนำซ้ำยังเชื้อเชิญเต้อจือเสียด้วย หงมิ่งจึงคลายความกังวลลง แต่ขณะทั้งสองกำลังจะแยกย้ายไปพักผ่อนรอช่วงงานเลี้ยง กลับพบว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง โดยเฉพาะเมื่อมีขันทีคนสนิทของตู้จงชินแอบมาเรียบๆ เคียงๆ ถาม

“แม่ทัพเต๋อท่าทางองอาจ แต่ไม่เห็นได้ข่าวการวิวาห์เลย ยังโสดใช่หรือไม่”

เห็นเต้อจือเสียที่นิ่งเงียบดุจเงาข้างกายเขามาสิบกว่าปีเผยสีหน้าตระหนกอ้าปากค้าง แต่พูดอันใดไม่ออก หงมิ่งก็ตรึกตรองแผนการของอ้วนเตียวใหม่ บางทีเนื้อที่จะถูกเชือด อาจจะไม่ใช่เขาก็เป็นได้

ในฐานะสหายที่เคยร่วมศึก หงมิ่งใคร่ครวญว่าเขาควรจะช่วยอ้วนเตียวดีหรือไม่ ขณะเดียวกันในฐานะสหาย เขาเคยนิ่งเฉยปล่อยให้เต้อจือเสียสละตน คงจะดูเป็นคนเลวไม่น้อย แต่ในฐานะอนุชาของหงจูเชวี่ย ฮ่องเต้ที่เจ้าเล่ห์สุดในแผ่นดิน หากกระทำการที่ได้รับมอบหมายไม่สำเร็จ เขาอาจต้องรับมอบสิ่งที่เขาไม่อยากได้ ดังนั้นอ๋องหนุ่มคิดว่าเขาควรช่วยเหลือตัวเองก่อนดีกว่า

คนไม่เห็นแก่ตน สวรรค์จะลงโทษ เป็นสำนวนที่ถูกต้องเสมอ

......................................

โปรดติดตามตอนต่อไป

#ยอดพธูคู่หทัย

เรื่องนี้หาคนซื่อๆ ยากเหลือเกิน555 ถ้าอยากรู้ว่าเฮียเต้หนีไปไหนกับใคร ติดตาได้ในตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

ป.ล. ร้อนจนละลาย อย่าลืมหาอะไรเย็นๆ นะคะ

ฝาก โหลด #ขันทีตัวปลอมจอมใจตัวจริง ในรูปแบบ E-Book ด้วยนะคะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjU6IjkxODg1Ijt9

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 118 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

235 ความคิดเห็น

  1. #77 mee_pa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 13:13
    นึกว่าจะช่วยลูกน้อง ฮ่าๆ
    #77
    1
  2. #76 Sweetsmile2557 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 13:42

    หงมิ่งท่านคิดจะขายแม่ทัพเต๋อเหรอ 55555

    #76
    1
  3. #75 OuWate (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 07:31
    555 สรุปเรื่องนี้ไว้ในใครไม่ได้ทั้งนั้นนน เจ้าเล่ห์ทุกคน
    #75
    1
  4. #74 NatthayaSrichan (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 07:05
    ไว้ใจใครได้บ้างเรื่องนี้5555
    #74
    1