เนื้อหานิยายตอนนี้ถูกซ่อนอยู่ แสดงผลเฉพาะนักเขียนเจ้าของเรื่องเท่านั้น
บ่วงรักปรารถนาลับ (แสนรัก ในเครือไลต์ออฟเลิฟ)

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 5 พรจากนางฟ้า เอาไว้สู้กับพ่อมด (ล่ะมั้ง) (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้ถูกซ่อน
  • View : 2,445
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    21 ต.ค. 59

“อย่าให้ฉันอยู่กับคุณเลยนะคะ ฉันสัญญาว่าพรุ่งนี้ฉันจะหาที่อยู่ที่มันดีกว่าห้องนั้น”

ริชาร์ดไม่อยากจะเชื่อเลยว่าขนาดลากพนิตพรพร้อมด้วยข้าวของออกจากห้องเล็กๆ ซอมซ่อมาถึงโรงแรมสุดหรูเรียบร้อย เธอยังพยายามต่อรองไม่เลิกเพื่อจะได้ไปอยู่ที่อื่น จะว่าไปถ้าไม่มึนงงจนอาเจียนใส่เขา คงยากที่จะลากคอเธอมาได้

“ผมมีส่วนต้องรับผิดชอบ” ต่อให้เธอเป็นคนผิดก็ตาม แล้วแม่โจรปล้นสวาทตัวน้อยยังกล้ามาแย้งเขาอีก

“ฉันบอกแล้วว่าไม่เรียกร้องให้คุณรับผิดชอบ”

ชายหนุ่มเข่นเขี้ยวกับประโยคที่หญิงสาวพูดออกมา ใช่ มันเป็นความจริง เธอไม่ได้เรียกร้องอะไรเขาเลย มีแต่เขาที่พยายามบีบบังคับเธอ จะพูดว่าเขาสะ... เสนอทั้งที่ไม่เป็นที่ต้องการก็ได้ เพราะเธอต่างหากที่ก่ออาชญากรรมร้ายแรงซึ่งส่งผลต่อเนื่อง

“คุณไม่ได้เรียกร้องก็จริง แต่คุณควรรับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองทำ!!!” ประโยคแทงใจดำของริชาร์ดทำเอาพนิตพรสะดุ้ง และเขามองเห็นชัดเนื่องจากจับจ้องเธออยู่ตลอด

“คุณผิดตั้งแต่คิดปล้ำผม แล้วยังผิดที่ใช้ถุงยางเสื่อมคุณภาพ...” เขากำลังไล่ความผิดของเธอไปยังข้อร้ายแรงสุด เมื่อเธอจุ๊ปากให้เขาหยุด

“อย่าพูดเรื่องนี้ต่อหน้าลูกค่ะ เด็กจะรู้สึกไม่ดีถ้ารู้ว่าเขาเกิดมาโดยไม่ได้ตั้งใจ” ขณะพูดเธอก็เอามือปิดหน้าท้องเหมือนเกรงว่าคนตัวเล็กจะได้ยินเรื่องระคายหู

ให้ตายสิ ลูกตัวเท่าไหร่เชียว จะได้ยินได้ยังไง ถึงจะคิดอย่างนั้น ริชาร์ดเองก็หวั่นๆ กลัวว่าลูกจะบอบช้ำทางจิตใจ เลยรีบปรับปรุงการพูดอย่างฉับพลัน

“ผมขอโทษที่พูดไม่ดี แต่ผมอยากชี้ให้คุณเห็นว่าการพรากลูกพรากพ่อเป็นสิ่งที่ผิด” เขาแอบยิ้มกับสีหน้าละอายใจของเธอ ซึ่งบอกว่าเขาเดินหมากถูกตา แล้วควรจะรุกฆาต “ผมควรมีส่วนในการดูแลเขาตั้งแต่อยู่ในท้องคุณ เขาก็เป็นลูกของผมเหมือนกันนะ”

พูดจบอกข้างซ้ายของริชาร์ดก็กระตุกกับคำว่า ลูกของผม เหมือนยิ่งพูดเรื่องนี้มากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเป็นเรื่องจริงจังมากเท่านั้น มากจนเขาอยากเอื้อมมือไปแตะหน้าท้องของเธอบ้าง เพื่อให้ลูกได้ทำความรู้จักกับเขา แต่นอกจากเอนหลังหนีเท่าที่เก้าอี้จะเอื้อ พนิตพรยังหาเหตุมาแย้ง

“ฉันรู้ค่ะ แต่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน แล้วคุณเองก็คงไม่สะดวกใจเรื่องนี้เท่าไหร่ มันคงดีกว่าถ้าลูกอยู่กับฉันที่นี่ เด็กๆ ควรได้อยู่กับคนที่รักเขา” คนฟังอยากจะแย้ง แต่พูดไม่ออกกับแววตาของเธอ จนต้องทนฟังประโยคบาดใจต่อมา

“เชื่อฉันเถอะค่ะ การอยู่กับคนที่ไม่รักเรา มันจะฆ่าเราจากข้างในช้าๆ”

ริชาร์ดนิ่งงันกับคำพูดเหล่านั่น และดูเหมือนพนิตพรจะคิดว่าเขาเข้าใจเหตุผลของเธอมากพอจะปล่อยเธอไป เลยขยับจะหนีไปให้ได้ แต่มือของเขามีความคิดเป็นอื่น มันจับมือเธอเอาไว้แน่น บอกเป็นนัยว่าจะไม่ปล่อย

“เชื่อเถอะว่าผมเข้าใจ แต่ผมจะไม่ปล่อยให้ลูกเกิดมาโดยไม่มีพ่อ”

ประโยคเหล่านั้นลอยคว้างระหว่างทั้งคู่ ชายหนุ่มไม่เข้าใจตนเองเลยว่าเปิดเปลือยความรู้สึกขนาดนี้ได้อย่างไร เขากำลังจะอึดอัดถ้าไม่โมโหกับความหัวดื้อของผู้หญิงตรงหน้า ไม่คิดเลยว่าภายใต้ท่าทางอ่อนแอจะมีความสามารถในการพยายามฮึดสู้เขาครั้งแล้วครั้งเล่าขนาดนี้

“ฉันทำไม่ได้ค่ะ ฉันอยู่กับคุณไม่ได้ ฉันมีแผนในการดำเนินชีวิตแล้ว” น้ำเสียงของเธอเข้มแข็งขึ้น แต่สีหน้าท่าทางยังคงเป็นพวกไม่สู้คนเช่นเคย

ดังนั้นต่อให้ถูกปฏิเสธ ริชาร์ดก็ยังรักษาสีหน้าทรงเสน่ห์ โปรยยิ้มแล้วปล่อยพนิตพรเคลิบเคลิ้มกับมันชั่วครู่ ก่อนจะจัดการเชือดโจรสาวที่บังอาจคิดสู้กับเจ้าชายอย่างเขา ไม่หวั่นว่าจะโดนอ้วกรดอีกรอบ

“แผนของคุณรวมถึงการคลอดลูกในเรือนจำข้อหาข่มขืนด้วยหรือเปล่าครับ”

 

 

เจ้าชายทำไมใจร้ายจัง พนิตพรคิดอย่างทดท้อ เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าภายใต้ใบหน้าหล่อๆ มีความโหดซ่อนอยู่ขนาดนี้

คุก หรือ เขา ถ้าเป็นเมื่อเดือนก่อนเธอคงจะกรีดร้องแล้วกระโจนใส่ข้อเสนอที่จะได้อยู่กับเจ้าชายในฝัน แต่นั่นมีความเป็นไปได้ว่าเธออาจเสียสิทธิในการเลี้ยงดูลูกในท้องไปก็ได้ หญิงสาวลูบหน้าท้องแบนราบของตนเบาๆ อยากให้มีตัวเลือกเพิ่ม เช่น การหนี

“อย่าแม้แต่จะคิดเชียวนะ” เสียงเบาๆ ทว่าเหี้ยมโหดทำเอาคนที่นั่งตามสบายบนโซฟายาวสะดุ้ง แล้วพบคนที่บอกจะปล่อยให้เธอคิดตามลำพังในห้องนั่งเล่นมายืนอยู่ใกล้ๆ พร้อมถาดมีฝา

“ฉ... ฉันเปล่านะ” เพราะเพิ่งจะคิดอะไรไม่ดีหยกๆ คนแหยๆ อย่างพนิตพรเลยมีพิรุธอีกตามเคย แต่พอริชาร์ดหรี่ตามอง เธอก็พยายามรวบรวมความฮึดเพื่อสู้อีกรอบ เธอจะกลัวเขาทำไม เคยปลุกปล้ำจนสำเร็จเสร็จ.... เสร็จสิ้น ก็เคยทำมาแล้ว

“คุณไม่ควรกดดันฉัน ฉันท้องนะ” ฉลาดมาก เธออยากชมตัวเองจริงๆ ก็ที่ต้องทนโดนเขาข่มขู่ ไม่ใช่เพราะเป็นคนก่อเหตุจนตนเองท้องหรอกเหรอ

“ผมไม่ได้กดดัน ครับ” เขากล่าวเสริมเหมือนเพิ่งนึกได้ว่าควรใช้ประโยชน์จากเสน่ห์ที่มีล้นเหลือ “ผมก็แค่เอานี่มาบำรุงคุณกับลูก”

พอเขาเปิดฝาครอบให้เห็นอาหารว่างเบาๆ ที่ประกอบด้วยขนมหลากชนิดซึ่งประกอบด้วยนมเป็นหลัก ท้องเธอก็ขานรับทันที เหมือนว่าร่างกายปรับตัวไปตั้งแต่รู้ว่าตั้งท้อง ส่วนเขา ผู้ชายที่เพิ่งรู้ว่าจะเป็นคุณพ่อ ก็แสดงให้เห็นว่าพร้อมจะดูแลแม่ของลูก มันเยี่ยมไปเลยยกเว้นทั้งคู่กำลังพยายามหาจุดอ่อนของอีกฝ่ายเพื่อหาทางได้เปรียบ เนี่ยแหละสาเหตุที่เธออาเจียน พนิตพรเคยมีอาการเครียดจนคลื่นไส้ตอนเก้าขวบ กับสิบสี่ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นอาการทางจิต พอรู้การแก้ก็ง่าย เมื่อไม่คิดจะสู้ก็ทำใจซะ อะไรที่ผ่านไปแล้วก็ขอให้ผ่านไป เดินหน้าดีกว่า

“ขอบคุณค่ะ” ชั่วโมงก่อนเธออาเจียนไปหมดท้อง ตอนนี้จะทำอะไรได้นอกจากกินเพื่อลูก แล้วรอให้เขาหาเรื่อง ซึ่งไม่นานเลย อย่างที่คิดไว้ ใต้หน้าตาหล่อๆ มีคนใจร้ายซ่อนอยู่

“ถามจริงๆ เถอะครับ ทำไมปล้ำผม”

ขนมติดคอเธอทันที ถึงจะพึมพำขอโทษและรีบเอาน้ำมาให้ดื่ม แต่เขาก็ยังจ้องหน้ารอคำตอบอยู่ไม่ห่าง ถ้าไม่รู้มาก่อนว่าริชาร์ดต้องการลูก พนิตพรต้องคิดว่าเขาอยากฆาตกรรมเธอด้วยคำถาม และขนม

“ที่ฉันทำลงไป ฉันไม่ได้คิด” เสียงจากคอเขาแปลได้สองอย่าง หนึ่งไม่เชื่อ สองเห็นด้วยว่าโจรปล้นสวาทอย่างเธอคงไม่ได้คิดอะไรตอนก่ออาชญากรรม

“บอกหน่อยเถอะ ว่าทำไมต้องเป็นผม หน้าตา ฐานะ หรือว่าอะไร” ตัวเลือกของเขาเกือบจะครอบคลุมทั้งหมด เพื่อตัดปัญหา พนิตพรเลยบอกตามตรง

“คืนนั้นฉันกำลังเครียดค่ะ” ว่าแล้วก็เล่าสารพัดความบัดซบในคืนนั้น รวมถึงวันอื่นๆ ในชีวิตให้เขารู้ ก่อนจะสรุปเผื่อว่าเขาไม่เข้าใจ

“ตอนนั้นฉันกำลังสติแตก บอกตามตรงนะคะ ถ้าเป็นคนอื่นฉันก็อาจจะทำอย่างวันนั้น” ประโยคหลังโกหก เพราะเธอคงไม่ทำ ถ้าสิ่งยั่วยวนใจไม่ใช่เจ้าชายทรงเสน่ห์เช่นเขา

“คุณจะบอกว่าปล้ำผม เพราะอยู่ใกล้มือเหรอ”

ต่อให้เป็นคนโง่ ก็ต้องดูออกว่าริชาร์ดไม่ชอบคำตอบที่เธอให้ แต่ความฉลาดของพนิตพรไม่ช่วย เมื่อเธอไม่ใช้ เธอเลือกรักษาหน้าของตนเองมากกว่าด้วยการโกหกต่อ

“ใช่ค่ะ” ที่หญิงสาวเลือกตอบอย่างนั้นเพราะรู้ว่าเธอไม่มีค่าอะไรเลยสำหรับเขา

ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเขาพร้อมจะเดินออกจากชีวิตเธอได้ทุกเมื่อ พนิตพรรู้ว่าเป็นการกระทำโง่ๆ เหมือนเด็กขี้ขลาดชอบหนีความจริง แต่เธอเบื่อกับการโดนทิ้ง เลยไม่อยากให้ริชาร์ดรู้ว่าเขาเป็นคนพิเศษในสายตาเธอมานานแล้ว แปลตรงๆ ก็คือเธอหลงรักเขาทั้งที่ไม่รู้นิสัยใจคอสักนิด เหมือนสาวน้อยวัยรุ่นแอบหลงรักดารารูปหล่อทางทีวี

อืม... จะว่าไปการหลงรักผู้ชายเพียงเพราะเขาหน้าตาดี มีมาดเหมือนเจ้าชายก็เป็นการกระทำโง่ๆ อย่างหนึ่ง สำหรับผู้หญิงอายุสามสิบ

“แปลว่าถ้าไม่เพราะเครียด ผมก็คงไม่ใช่ตัวเลือกของคุณ” เขาพูดสบายๆ แต่ต่อให้ไม่คุ้นเคยกับนิสัยของผู้ชาย คนฟังยังรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง

เธอคงไม่ได้ไปเหยียบย่ำศักด์ศรีของเขาอีกรอบหรอกนะ พนิตพรแอบภาวนาในใจ เธอก็แค่ว่าเขาเหมือนดอกไม้ริมทาง เป็นความสะดวกชั่วคราว เป็นของใช้แล้วทิ้ง แล้วสีหน้าของริชาร์ดไม่เปลี่ยนสักนิด ขณะขยับมานั่งชิดแล้ววางแขนไว้บนพนักโซฟาในท่าที่เกือบจะเรียกได้ว่าโอบกอดเธอ

“บอกตรงๆ นะ คุณก็ไม่ใช่ตัวเลือกในการมีเซ็กซ์ของผม แต่ผมถือมากถ้าไม่ได้เอาคืน”

………………………….

โปรดติดตามตอนต่อไป

        โจรปล้นสวาทเพลี้ยงพร้ำไปเรื่อยๆ ตัวช่วยก็ไม่มี งานนี้มีแต่จะเสียเปรียบเจ้าชายไปเรื่อยๆ หรือเปล่า555

        พรุ่งนี้แว่นจะไปที่งานสัปดาห์หนังสือฯ บูธโรแมนติกเวลา 13.30-16.30 น. แต่ถ้ามีโอกาสอาจไปที่สนามหลวงเพื่อร่วมร้องเพลงก่อน ซึ่งคงเปลี่ยนเป็นไปงานตอนบ่ายสามแทน เพื่อนคนไหนสะดวกไปเจอกันได้นะคะ ^_^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

208 ความคิดเห็น

  1. #37 MAYzaa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 17:41
    ระวังลูกในท้องดเวยนะคะเดี๋ยวจะแท้งซะก่อน อิอิ 5555
    #37
    1
    • #37-1 วาณี แว่นฟ้า(จากตอนที่ 15)
      22 ตุลาคม 2559 / 05:50
      แค่กล่ออมแม่ของลูกยังยากเลยค่ะ และนโยบายเจ้าชายคือไม่ใช้กำลังกับโจรปล้นสวาทค่ะ
      #37-1
  2. #36 Pimonwan Ta-ard (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 12:18
    เอาคืนอย่าให้กระทบกระเทือนถึงลูกในท้องนะ555
    #36
    1
    • #36-1 วาณี แว่นฟ้า(จากตอนที่ 15)
      21 ตุลาคม 2559 / 16:41
      มาดูกันค่ะว่าริชาร์ดจะกล้าหรือเปล่า555
      #36-1
  3. #35 BMS_tangtang (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 10:53
    มีการเอาคงเอาคืนด้วยเหรอเจ้าชาย(ริมทาง)55555
    #35
    1
    • #35-1 วาณี แว่นฟ้า(จากตอนที่ 15)
      21 ตุลาคม 2559 / 16:41
      งานนี้เจ้าชายเป็นผู้เสียหายนะคะ มันต้องมีการเอาคืนบ้าง อิอิอิ
      #35-1
  4. #33 ขอให้สมปรารถนา (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 10:29
    รออ่านต่อนะคะ
    #33
    0