มายาปฐพี

ตอนที่ 2 : บทที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    31 ธ.ค. 58


บทที่ 1

ชายสูงวัยกดซิการ์ที่คีบอยู่ลงบนแท่นเขี่ยบุหรี่ ห้องที่มองเพียงด้านเดียวผ่านกระจกเป็นเหมือนห้องทำงานที่หรูหรา ความจริงคือห้องใต้ดินที่ใช้ทำงานลับ รวมถึงหลายครั้งมันยังเป็นห้องที่เขาใช้ในการพิจารณางานอย่างใกล้ชิด งานของมาเฟียเม็กซิโกอย่างเขามีสองอย่างคืออาวุธและยาเสพติด ซึ่งตอนนี้มันรวมเป็นงานชิ้นเดียวในรูปแบบอมนุษย์ที่กำลังคลุ่มคลั่ง

ร่างสีเทาอมเขียวพยายามอย่างยิ่งที่จะบิดตัวเป็นอิสระจากการจับยึด หากไม่มีตรวนสีดำสนิทตรึงไว้ทั้งตัว ตั้งแต่แขนขา กลางลำตัว รอบอก รอบคอ รวมทั้งคาดรอบปาก มันคงพุ่งใส่เจ้าหน้าแล็บที่อยู่ใกล้ที่สุด เมื่อดูจากสายตากระหายเลือดที่จ้องเขม็ง จนเจ้าหน้าซึ่งเป็นชายวัยกลางคนยังต้องยืนกระสับกระส่าย ถ้าเขาไม่มั่นใจว่าตอนนี้หัวหน้าแก๊งค์เดอะคิงคุมมันอยู่มือก็คงหนีไปไกลลิบ ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังอดที่จะหวาดกลัวอสูรร้ายที่เขาสร้างขึ้นเองไม่ได้ ร่างในเสื้อกราวสั่นตั้งแต่รองเท้ายางจนถึงแว่นตาเลยทีเดียวเมื่อต้องตกอยู่ภายใต้สายตากระหายเลือด รอเวลาให้ปัวเรซเลิกประชุม

มือขวาที่มีแหวนทองคำประดับนิลเม็ดใหญ่โบกไปยังร่างที่ถูกตรึงอยู่บนแท่นหิน ปลดปล่อยมันเป็นอิสระจากพันธนาการซึ่งประกอบตรวนสีดำหลายเส้น หลังจากดิ้นรนอยู่เป็นเวลานานจนตรวนดินบาดลึกเข้าไปในเนื้อสีเทาซีดส่งผลให้เกิดแผลฉีกเป็นแผลฉกรรจ์จนเลือดไหลนอง แต่นั้นก็ไม่ทำให้มันช้าลงเลย วินาทีที่ได้รับอิสระมันก็พุ่งตรงไปยังเหยื่อที่มันหมายตาเรียกเสียงร้องจากคนที่ตกใจจนตัวแข็งไม่อาจวิ่งหนีได้ ทว่าก่อนที่กรงเล็บสีดำจะถึงตัวหัวหน้าแล็บ ตรวนสีดำเส้นใหม่ก็ผุดขึ้นจากพื้นตรึงข้อเท้าของมันเอาไว้ แต่ถึงจะล้มหน้าคว่ำเพราะถูกล่ามด้วยอย่างกะทันหัน มันก็ยังใช้มือตะกุยพื้นพยายามเข้าไปหาเหยื่อ ปากอ้ากว้างเห็นฟันและเขี้ยวยาวกว่าแบบมนุษย์ที่พร้อมจะขบกัดแบบสัตว์ทันทีที่มีโอกาส

“ไหนว่าสูตรยาใหม่ได้ผล ทำไมร่างต้นแบบของเบอร์เซิร์กเกอร์ยังแปลงสภาพอีก” ปัวเรซไม่จำเป็นต้องขึ้นเสียงด้วยซ้ำ คนฟังยังสั่นหนักขึ้นกว่าเดิมจนมือที่ถอดแว่นออกมาเช็ดกับเสื้อการ์วด้วยความประหม่าสั่นจนแว่นแทบจะหลุดมือ

“มะ... มัน... จากการคำนวณด้วยคอมพิวเตอร์มันน่าจะได้ผลครับ” มันได้ผลกับคนเพียงชั่วโมงเดียว หลังจากเขามั่นใจว่าทุกอย่างเรียบร้อย เบอร์เซิกเกอร์หรือนักรบคลั่งที่ถูกสร้างจากสารเสพติดสูตรเฉพาะของแก๊งค์เดอะคิงก็เริ่มแปรสภาพเป็นกึ่งซากศพ แทนที่จะเป็นอมนุษย์นักสู้ตามที่เขาคาดการณ์

“ฉันบอกแล้วไงว่าให้ทดลองกับคน” น้ำเสียงเยียบเย็นบอกให้รู้ถึงอันตราย คนฟังรู้ว่าเขามีโอกาสตอบเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ทว่าเขากลับคิดอะไรไม่ออก

“ตัวอย่างที่เป็นมนุษย์ของเรามีไม่พอครับ” ที่จริงมันมีมากเกินพอเพราะอิทธิพลของแก๊งค์เดอะคิงครอบคลุมไปหลายเขตปกครองและในเขตเหล่านั้นย่อมมีคนหนุ่มที่หมกมุ่นกับอาวุธ การพนันและยาเสพติดไม่น้อย แต่ถึงเขาจะไม่หวั่นไหวกับการสังหารมนุษย์ด้วยกันเพื่อการทดลอง ทว่ามันน่าสยดสยองเกินไปกับการเห็นสิ่งมีชีวิตประเภทเดียวกันพยายามดิ้นรนเพื่อจะมากัดกินเนื้อของเขา

“เหรอ... ที่จริงฉันน่าจะเปลี่ยนแนวทางการทดลองนะ” ท่าทีครุ่นคิดของปัวเรซ ทำหัวหน้าแล็บใจชื้นขึ้น แต่เพียงแค่ไม่กี่วินาทีเขาก็เข้าใจความหมายของอีกฝ่าย เมื่ออมนุษย์หลุดจากตรวนพุ่งเข้าใส่เขา เมื่อทำงานไม่สำเร็จ ก็หมดความหมาย

เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือไม่ทำให้สีหน้าของปัวเรซเปลี่ยนไปเลย เขามองดูร่างทดลองเบอร์เซิร์กเกอร์ที่ผิดพลาดกระโดดกัดคอของลูกน้องที่ล้มเหลวของเขา พร้อมกับคิดว่าจะทำยังไงต่อดีมากกว่าคิดว่าคนตรงหน้าจะเจ็บปวดแค่ไหนเมื่อเนื้อถูกฉีกกระชากจนเส้นเลือดกับเส้นเอ็นต้นคอหลุดติดฟันเบอร์เซิร์กเกอร์ออกมา เขาเพียงแค่ถอนใจที่เห็นอาการตะกระตะกรามของมันเท่านั้น เพราะหากมันเป็นเบอร์เซิร์กเกอร์ที่แท้จริงมันจะไม่ทำเช่นนี้

เบอร์เซิร์กเกอร์ นักรบคลั่ง เป็นสิ่งมีชีวิตที่เคลื่อนไหวด้วยการเผาพลาญจิตวิญาณตนเอง ถึงจะไม่ใช่มนุษย์แต่มันก็ไม่ใช่สัตว์เดรัจฉาน มันจะไม่หิวโหยอยากหาอาหารเติมท้อง แต่จะกระหายการฆ่าฟัน มันจะฆ่าไปเรื่อยๆ จนกว่าจะไม่มีมนุษย์หรือสัตว์ใดๆ อยู่ในรัศมีการฆ่าของมัน หรือจนกว่าร่างจะย่อยยับเป็นผุยผง เหล่าผู้ใช้เวทย์ชาวดินมีสูตรยาลับเพื่อใช้เปลี่ยนมนุษย์ปกติเป็นนักรบคลั่งมาหลายชั่วคน แต่ไม่เคยมีใครสามารถสร้างมันขึ้นมาได้ตามที่ตำนานเล่าลือ ว่าเบอร์เซิร์กเกอร์หนึ่งคนจะมีพลังเทียบเท่าสิบกองทัพ และมีเพียงตรวนดินที่สร้างจากแหวนนิลของหัวหน้าตระกูลดินเท่านั้นที่ควบคุมมันได้

ปัวเรซเคาะนิ้วกับโต๊ะด้วยความหงุดหงิด ทำให้อมนุษย์ที่กำลังกินร่างที่แน่นิ่งไปแล้วของนักวิทยาศาสตร์หันมามองตามเสียง เขาได้สืบทอดสูตรยามาพร้อมกับตำแหน่งหัวหน้าตระกูล ดัดแปลงมันเป็นยาเสพติด พร้อมๆ กับค้นหาวิธีสร้างเบอร์เซิร์กเกอร์ แต่ผ่านไปกว่าสามสิบปีสิ่งที่เขาได้มามีเพียงยาเสพติดที่รุนแรงเกินกว่าจะขายเอากำไรกับซากศพที่หิวกระหายเท่านั้น

อย่างน้อยมันก็มีสัญชาตญาณในการฆ่ามากกว่าความอยากอาหาร ปัวเรซคิดหยันๆ เมื่อเบอร์เซิร์กเกอร์ที่ไม่สมบูรณ์ผละจากเหยื่อพุ่งเข้ามาหาเขา แต่เพียงไม่กี่ก้าวก่อนมันจะได้ถึงตัวหัวหน้าแก๊งค์เดอะคิง ตรวนดินก็ผุดขึ้นมาจากพื้นอีกครั้ง แต่คราวนี้แทนจะตรึงแขนขามันกลับตวัดรัดรอบศีรษะของอมนุษย์และบีบอัดจนกะโหลกแข็งๆ กลายเป็นเศษซากเละๆ ร่างที่ปราศจากหัวล้มลงที่พื้น แขนขากระตุกสองสามครั้งก่อนจะแน่นิ่งไป ปัวเรซลุกขึ้นมองดูมัน แล้วมองเลยตามเสียงครางที่เปลี่ยนเป็นเสียงขู่คำราม ร่างหัวหน้าฝ่ายทดลองที่สงบนิ่งเมื่อครู่ขยับลุกอย่างเชื่องช้า เพราะเนื้อทั้งคอ แขน ลำตัวและใบหน้าหายไปเป็นจำนวนมาก แต่เมื่อมันหันมาเจอเข้ากับร่างของคนที่ยังมีชีวิตมันก็ทำตามอย่างอมนุษย์ก่อนหน้า แล้วก็จบด้วยสภาพเช่นเดียวกัน

ปัวเรซมองซากร่างทั้งสองแล้วสงสัยว่าตำนานที่เล่าลือจะมีความจริงเพียงแค่วิธีสังหารเบอร์เซิร์กเกอร์หรือเปล่า  การตัดแขนขาไม่สามารถหยุดความอยากฆ่า และการตัดศีรษะหรือทำลายหัวใจก็ไม่ทำให้มันตาย ตราบใดที่ยังมีส่วนใดส่วนหนึ่งที่ยังเคลื่อนไหวได้มันก็จะพยายามทำร้ายผู้คนรอบตัวไปเรื่อยๆ มีเรื่องเล่าขานว่าต่อให้เหลือเพียงหัวเบอร์เซิร์กเกอร์ก็ยังจะพยายามกัดเหยื่อให้ตาย การสังหารเบอร์เซิร์กเกอร์มีสองวิธีนั้นคือย่อยร่างให้สิ้นซาก กับทำลายสมองของมัน

“พาหัวหน้าแล็บคนใหม่เข้ามา” หลังจากสั่งผ่านอินเตอร์คอม ประตูก็เปิดออกโดยหนึ่งลูกน้องคนสนิท เพื่อให้คนที่เขาต้องการเข้ามา

ต้องนับว่าจิตใจของเจ้าหน้าที่แล็บที่เพิ่งจะเข้ารับตำแหน่งเข้มแข็งกว่าคนเก่ามาก เพราะถึงจะเห็นสองศพอยู่ในห้อง เขาก็ยังไม่เปลี่ยนสีหน้าท่าทาง ทำเพียงเดินเลี่ยงไม่เหยียบลงไปบนกองเลือดเพื่อมายืนตรงหน้าของปัวเรซ

“สวัสดีครับท่าน ผมอีริค คอนเทน ครับ”

ปัวเรซพิจารณาหัวหน้าแล็บคนใหม่ ชายคนนี้อายุพอๆ กับคนเก่า แต่มีความเยียบเย็นกว่า ซึ่งเหมาะมากกับงานที่ต้องทำ

“ทำไมเพิ่งจะมาเริ่มงานกับเดอะคิง” เพราะหากมีคนแบบนี้เขาคงไม่จ้างคนไร้ความสามารถที่นอนตายกลายเป็นขยะรกห้องของเขาเข้ามาทำงาน

“ผมทำงานให้รัฐบาลกลางของอเมริกามาหลายปีครับ จนเมื่อสี่เดือนก่อนถึงได้รับข้อเสนอน่าสนใจ”

ปัวเรซพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ นโยบายของเขาคือหาคนที่ดีที่สุดมาทำงาน ไม่ว่าคนนั้นจะเคยทำงานที่ไหนมาก่อนก็ตาม ขอเพียงมั่นใจว่าจะทำงานเต็มที่และไม่ทรยศหักหลังก็พอ ข้อหลังสำคัญมากเพราะการออกจากแก๊งค์เดอะคิงมีทางเดียวคือความตาย และเท่าที่เขาจำได้ไม่เคยมีสมาชิกเกษียรออกจากแก๊งค์ด้วยการแก่ตาย

“รู้ใช่ไหมว่าฉันต้องการอะไร” ถึงหัวหน้าแก๊งค์เดอะคิงจะมีผมสีเทาเต็มศีรษะแต่ไม่เคยมีใครมองพลาดว่าเขาเป็นชายชราใจดี ดังนั้นหากเขาถามก่อนพูดอะไรต้องคิดให้ดี

“ครับ” อีริคตอบรับสั้นๆ

“อย่าเชื่อคอมพิวเตอร์ อย่าทดลองกับสัตว์ ต้องการเหยื่อทดลองเท่าไหร่ก็แจ้งไปที่คนประสานงาน” ไม่ต้องระบุหัวหน้าแล็บก็รู้ว่าเหยื่อที่เขาพูดถึงคือมนุษย์เป็นๆ เช่นเดียวกับเขา

“ผมจะทดลองเบื้องต้นกับคนทั่วไป แต่ถ้าต้องการผลดีเลิศ ผมอยากได้คนที่มีพลังธาตุดิน” เช่นเดียวกันกับเรื่องเหยื่อ เพราะหากคนที่รู้เรื่องภายในที่เกี่ยวกับพวกที่ใช้พลังธาตุ จะรู้ว่าคนที่มีพลังธาตุดินคือคนที่มีสายเลือดเกี่ยวพันกับปัวเรซ มันเท่ากับอีริคต้องการเอาญาติของหัวหน้าแก๊งค์มาทดลองการกลายเป็นอมนุษย์

ปัวเรซมองคนตรงหน้าด้วยความพึงพอใจมากกว่าเดิม เขาเริ่มมีความหวังว่าคนคนนี้จะสร้างเบอร์เซิร์กเกอร์ที่เขาต้องการขึ้นมาได้สำเร็จ

          “ต้องการเมื่อไหร่ก็บอกมา ฉันจะให้คนจัดไปให้”

          เมื่อหมดเรื่องพูดปัวเรซก็โบกมือเป็นเชิงไล่ อีริคก้าวออกไปตามความต้องการของเขาทันที และเมื่ออยู่ตามลำพังกับซากศพปัวเรซก็ได้แต่คิดถึงสิ่งที่เขาได้รับมาพร้อมตำแหน่ง อำนาจ สูตรยา และความเชื่อ

          ทุกอย่างงอกงามจากดินคำสอนของบิดายังก้องอยู่ในหูของเขา ปัวเรซเชื่อเช่นนั้น ทว่าเขารู้ดีว่ามีคนไม่เชื่อ และคนคนนั้นเป็นหนามยอกอกของเขาจนวันนี้ ขณะที่เจ้าของแก๊งค์เดอะคิงกำลังจมอยู่กับความคิดตนเอง กระจกกรอบรูปของหัวหน้าแก๊งค์คนเก่าบนฝาผนังก็สะท้อนแสงเงาวูบไหวจนเหมือนคนในรูปกำลังจับจ้องทุกอย่างอยู่ หรืออาจจะเป็นจุดเล็กๆ ที่กลมกลืนซ่อนอยู่ในลายของกรอบรูปก็เป็นได้

 

 

          ทุกอย่างงอกงามจากดินหลุยซาก็คิดเช่นนั้น แต่เธอเชื่อต่อไปอีกด้วยว่า ทุกอย่างงอกงามจากดิน แต่ก็พร้อมจะสลายลงสู่ดิน

        นั้นแปลว่าไม่มีสิ่งใดอยู่ยั่งยืนยง เธอมองแท็ปเล็ตที่กำลังฉายภาพจากกล้องวงจรปิดที่จับความเคลื่อไหวของพี่ชายตนเองแล้วก็ยิ่งมั่นใจกับความเชื่อที่ยึดถือมากขึ้น

          “ลุงของลูกกำลังถึงจุดจบ” น้ำเสียงไม่แสดงความรู้สึกใดๆ เลย เหมือนว่าหลุยซากำลังพูดถึงบางเรื่องที่ไม่ใช่การตายของพี่ชายตนเอง หากคนฟังรู้ดีว่ามารดาของเขามีความรู้สึกมากมาย ทว่าความรักความแค้นระหว่างสองพี่น้องล้ำลึกเกินกว่าจะมาแสดงความรักใคร่แบบพี่น้องทั่วไป

          “มาเดรจะเคลื่อนไหวเมื่อไหร่” เพราะรู้ว่าหลุยซาเองก็เศร้าใจไม่น้อยกับการคาดหมายถึงความตายของพี่ชาย คนเป็นลูกจึงพยายามปลอบด้วยถ้อยคำที่ผู้เป็นแม่ชอบ เพราะถ้าอยู่กันเพียงลำพังแม่จะชอบให้เขาเรียกขานด้วยภาษาอิตาลีอันเป็นภาษาแม่ของเธอ

          “ยัง แม่จับตาลุงของลูกได้อย่างนี้ เขาเองก็อาจจะจับตาเราอยู่เหมือนกัน”

          ไม่ง่ายเลยกับการแอบติดตั้งวงจรปิดเพื่อคอยจับตามองปัวเรซ และเมื่อเธอทำได้ หลุยซาก็ต้องระแวงไว้ก่อนว่าอีกฝ่ายจะแทรกซึมมาดูท่าทีของเธอเช่นกัน

          “เตรียมตัวให้พร้อม อีกไม่เกินครึ่งปี ลูกจะต้องเป็นไททันโอโบอาเต็มตัว”

 

 

          หลังจากพูดคุยกับมารดา เจ้าของฉายาไททันโอโบอาก็เดินออกมายังระเบียงกว้างที่มองเห็นทั้งสวนป่าดงดิบเมืองร้อน ท้องทะเลสีครามและท้องฟ้าสีน้ำเงิน สายตาของเขาไม่บ่งบอกถึงความหนักใจในอก แต่มันยังคงอยู่ตรงนั้น เขาอาจจะเติบโตมาพร้อมกับรับรู้ภาระที่ตนเองต้องแบกรับ ทว่ามันไม่ได้หมายความว่าเขาพึงพอใจ

          ทุกอย่างงอกงามจากดิน และก็พร้อมสลายลงสู่ดิน แล้วจะมีประโยชน์อะไรที่จะไปแย่งชิงอำนาจกัน หากเลือกได้เขาอยากยกสิทธิโดยกำเนิดให้คนอื่น เพื่อเขาจะได้มีชีวิตอิสระตามที่ตนเองต้องการ

          อิสระเป็นเรื่องของนก ไม่ใช่เรื่องของงู คิดเองเขายังอดที่จะยิ้มขำตัวเองไม่ได้ ไททันโอโบอา คืองูยักษ์ในตำนาน มันเป็นงูดินขนาดมหึมาที่เหล่านักวิทยาศาสตร์เชื่อกันว่าเป็นสัตว์ดึกดำบรรพ์ขนาดยาวสิบห้าเมตร ใหญ่ได้ถึงสองตันสามารถกลืนกินมนุษย์กับสัตว์ต่างๆ ได้โดยง่าย มันเติบใหญ่เคลื่อนไหวได้ทั้งบนดินและในน้ำ แล้วสิ่งมีชีวิตแบบนั้นจะหวังโบยบินบนฟ้าแบบนกได้ยังไง เมื่อเขาได้รับฉายานี้มา แม้จะไม่ได้ด้วยความสมัครใจเขาก็ต้องทำตามสิ่งที่ได้รับ

          ทว่าขณะที่เขาคิด สายตาของเขาก็ทอดมองลงไปพบหลุมฝังศพของบิดา ที่เตือนให้เขาคิดถึงอะไรบางอย่าง จึงเงยหน้ามองไปตามเส้นขอบฟ้า เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะเจออะไร หรือมองหาอะไรเป็นพิเศษ เขาเพียงแค่มองและคิดว่าฟากฟ้ากว้างใหญ่แค่ไหนและมันโอบล้อมผืนดินในลักษณะใด

 

 

          ท้องฟ้ากว้างใหญ่มากมาย มินตรามองฟ้าสีเข้มเหนือผืนดินเกาหลีใต้แล้วก็ต้องถอนใจ เพราะมันกว้างเกินไปเธอจึงรู้สึกอ้างว้างตลอดเวลาเช่นนี้ เธอก้าวเท้าย่ำทั่วทวีปเอเชียแล้วแต่ก็ยังไม่พบสถานที่ที่เธอชื่นชอบเป็นพิเศษ คงได้เวลามองหาสถานที่แห่งใหม่เสียที

          “พี่แป้งค่ะ กระถินขอย้ายได้ไหมค่ะ” ไวเท่าความคิดหญิงสาวรีบคว้ามือถือกดหาหัวหน้างานทันที

          “ย้ายอีกแล้วเหรอ” เจ้าของบริษัททัวร์ย้อนถามด้วยความเหนื่อยใจมากกว่าแปลกใจ เพราะเกือบห้าปีที่มินตราทำงานให้กับดรีมทัวร์ของเธอ พนักงานดีเด่นคนนี้มีข้อเสียใหญ่อย่างเดียวนั้นคือการขอย้ายฐานการทำงาน

          แป้งรับมินตราเข้าทำงานเพราะนอกจากประกาศนียบัตรมัคคุเทศก์กับความเชี่ยวชาญภาษาต่างชาติ สาวน้อยยังมีความกระตือรือร้นที่จะทำงานเป็นอย่างมาก เธอบอกชัดเจนว่าอยากเป็นไกด์เพราะต้องการท่องเที่ยวรอบโลก และเธอก็พยายามทำอย่างที่พูดจริงๆ แรกๆ ที่ต้องนำเที่ยวในไทย มินตราขออนุญาตย้ายทีมเพื่อพาลูกทัวร์เที่ยวรอบเมืองไทยทุกจังหวัด และเพราะการทำงานอย่างไร้ที่ติรวมทั้งไม่เคยมีปัญหาเรื่องส่วนตัว แป้งจึงใจอ่อนยอมรับคำร้องขอทำงานต่างประเทศ เริ่มจากประเทศเพื่อนบ้านไปทุกเมืองดัง ไปยังประเทศยอดนิยมของทัวร์ไทย ไม่ว่าจะยุโรปหรืออเมริกาเหนือ ก่อนจะตระเวนนำทัวร์ทั่วทั้งทวีปเอเชีย ทว่าหลังจากประจำที่เกาหลีใต้ได้เพียงสองเดือน มินตราก็ออกอาการร้อนที่ อันเป็นข้อเสียเดียวที่ทำให้แป้งระอาใจ

          “ไปมอสโคแล้วกัน พี่เพิ่งเปิดทัวร์ใหม่” เส้นทางนั้นกินเวลาไปกลับเกือบเดือน แป้งหวังว่ามันจะช่วยลดอาการอยากเปลี่ยนสถานที่ของมินตราได้บ้าง

          “เอ่อ... พี่แป้งไม่สนใจทำทัวร์อเมริกาใต้มั่งเหรอค่ะ”

          “ลาตินอเมริกาเนี่ยนะ” แป้งย้อนเสียงสูง “นี่เธอคิดว่าฉันทำทัวร์เลียนแบบเฟดเอ๊กซ์เหรอ จะได้เปิดท่องเที่ยวทุกมุมโลก”  

          “มันก็น่าสนใจดีนะคะ” มินตรายังพยายามเสนอเสียงอ๋อย เธอรู้หรอกว่าแป้งเคยลองทำทัวส์งานคานิวัลที่บราซิลมาแล้วแต่ไม่ประสบความสำเร็จจึงยกเลิกทัวร์เส้นทางนั้น แต่ใจของเธอตอนนี้หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้ไปอเมริกาใต้ ถึงจะยังไม่รู้ว่าจุดไหนในโซนนั้น ทว่าเธอร้อนใจอยากไปถึงเหลือเกิน

          “เอางี้แล้วกัน กลับไปทำทัวร์นิวยอร์กอีกรอบก่อน แล้วค่อยว่ากันอีกที” แป้งเสนอเพราะอย่างน้อยมันก็ยังอยู่ในทวีปเดียวกับที่ลูกน้องของเธอต้องการ

          เมื่อไม่ได้ตามที่หวัง มินตราก็ต้องยอมรับเท่าที่ได้ไปก่อน หลังจากวางสายเธอก็หันไปมองฟ้ากว้างอีกครั้ง เธอมองไม่เห็นหรอกว่าผืนแผ่นดินแห่งไหนที่รอให้เธอไปหาอยู่ แต่เธอจะต้องไปถึงที่นั่นให้จงได้ เพื่อเติมเต็มช่องว่างที่อยู่ในหัวใจของเธอ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น