ํYaoi Online รักนายหมดทุกคน

ตอนที่ 17 : PLAY GAME 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,773
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    27 มิ.ย. 58

ขอแจงไว้ ณ ที่นี้นะคะ ว่าไม่ได้อยากดองเลย แต่เรื่องนี้และหลายๆเรื่องเราแต่งสด ถ้าไม่มีเวลาแต่ง เราก็หายไปนาน ก็ต้องขอโทษด้วยจริงๆ

เราเป็นวัยทำงานเพราะฉะนั้นมันจะมีโมเมนต์เหนื่อยและไม่มีเวลาเขียนเพราะเรามุ่งงานหลักไว้ก่อน และเสาร์อาทิตย์เราก็เรียนด้วยค่ะ 

ดังนั้น ตกเย็นเราต้องแบ่งเวลาอ่านหนังสือ ทำการบ้าน เอางานกลับมาทำบ้าง บางวันก็มีโอทีด้วย อยากให้นักอ่านทุกคนเข้าใจนะคะ

อยากจะปั่นนิยายตัวเองให้จบเหมือนกัน อยากจะเขียนให้ทุกคนได้อ่าน

เพราะฉะนั้น แม้จะช้าไปมาก ก็จะไม่ทิ้งเรื่องนี้นะคะ

ยังไงก็ฝากติดตามด้วย

ขอโทษที่ช้าและขอบคุณคนที่ยังติดตามกันนะคะ

ปล.เดือนหน้าไม่อยู่ไทยนะคะ ดังนั้น เลยลง S love ตอนที่ 1-9 จบ ไว้ให้อ่านรอกัน

ลองไปอ่านกันดูด้วยนะในบล็อกประจำเลยจ้า

....................................................................................................................................................................................................................

            อารมณ์เดียวของเรนโชหลังจากตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบใครเลยก็คือ ออกจากเกมเพื่อขอไปทำใจเสริมเหล็กเผื่อต้องมาปะทะกับฮันต่อ และเพื่อไปปรับอารมณ์ของตัวเองให้คงที่มากกว่านี้เพราะกลัวจะไปเหวี่ยงนายท่านคนอื่นเข้า

 

            ล็อกเอาท์

 

            แต่เมื่อตื่นขึ้นมาเรนโชก็ต้องหน้าแดงจัดเมื่อมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นที่ร่างกายตัวเองจนต้องรีบไปอาบน้ำเพราะเรนโชฝันเปียก แต่ที่จริงมันก็ไม่ใช่ฝันเท่าไหร่นักหรอกเรนโชบอกในใจก่อนจะสำรวจร่างกายตัวเองจริงๆว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่ ก่อนจะผ่อนลมหายใจว่ายังปกติดี

 

            เมื่อทำอะไรเสร็จเรียบร้อย เรนโชถึงกับต้องยิ้มกว้างเมื่อได้รับข้อความจากอาจารย์คนสนิทสมัยมหาวิทยาลัย แต่เพราะยังเช้ามากอยู่ เรนโชจึงอดทนรออย่างระงับความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่แม้ข้อความนั้นบอกว่า

 

            จะมีงานมาให้เรนโชทำ

 

            เมื่อได้เวลาที่เรนโชคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะสะดวกแล้วจึงติดต่อกลับ ภาพโฮโลแกรมฉายชัดอาจารย์ผู้สูงอายุผมหงอกใบหน้าส่งยิ้มมาให้อย่างใจดี

 

            สวัสดีครับ อาจารย์ดรอฟ

 

            “สวัสดีเรนโชคงได้อ่านข้อความที่ฉันส่งไปแล้วสินะ

 

            “ครับเรนโชบอกก่อนจะส่งยิ้มให้อีกฝ่าย

 

            ที่ฉันบอกไปแค่นั้นเพราะอยากคุยกับเธอเองก่อน งานนี้มันไม่ใช่งานหลักที่เหมาะสมกับสายของเธอมากนักหรอก เงินก็ไม่มากแต่น่าจะแก้ขัดไปได้สำหรับสถานการณ์ตอนนี้เรนโชเงียบเพราะรู้สึกว่าอาจารย์ดรอฟพอจะรู้สถานการณ์ของเรนโชเช่นกัน ถึงแม้จะไม่รู้ขั้นที่ว่าต้องจ่ายค่าภาษีมรดก แต่คงรู้ว่าเรนโชตกงานอยู่

 

            งานอะไรก็ได้ครับอาจารย์ ผมไม่เกี่ยงเรนโชบอกออกไป อย่างน้อยมีเงินมาใช้เป็นค่ากินค่าอยู่ก็ยังดี

 

            บรรณารักษ์ของห้องสมุดเก่า

 

            “ครับ ผมจะทำเรนโชตอบรับทันที แม้ทุกอย่างจะเป็นเทคโนโลยีแต่ของบางอย่างก็สมควรได้การอนุรักษ์รักษาไว้ หนังสือที่ห้องสมุดของมหาวิทยาลัยล้วนแต่มีค่าและหายากแม้เนื้อหาจะถูกแปรไปเป็น E-book หมดแล้วก็ตามแต่ต้นฉบับดั้งเดิมเหล่านั้นยังคงอยู่

 

            ส่วนห้องสมุดเก่านั้นก็อยู่อาคารเดิมกับห้องสมุดใหม่เพียงแต่ถูกย้ายไปอยู่ใต้ดินที่ลึกและด้วยกลิ่นเก่าๆและบรรยากาศที่ดูมีมนต์ขลังก็เลยไม่ค่อยมีนักศึกษาเข้ามาเยือนมากนัก นอกจากจะมาแอบหลับเพราะหนังสือส่วนใหญ่ล้วนแค่โชว์ให้ดูแต่ห้ามแตะต้องกันทั้งนั้นเพื่อป้องกันการบุบสลาย

 

            ดังนั้นงานบรรณารักษ์ของห้องสมุดเก่าก็คือการทำความสะอาด ดูแล จัดเก็บหนังสือนั่นเอง

 

            เริ่มงานได้วันไหนครับเรนโชถาม

 

            วันนี้เลย ถ้าจะสังเกตฉันส่งข้อความหาเธอเมื่อคืนก็เพราะว่าได้รับข่าวด่วนว่าบรรณารักษ์คนเก่าตกบันไดจากการปีนขึ้นไปเก็บหนังสือ ส่วนเรื่องรายละเอียดการจ้างงานฉันส่งไปให้แล้ว เซ็นกลับมาให้ด้วยละ

 

            “ครับอาจารย์ ผมจะรีบจัดการให้เรียบร้อย

 

            เมื่อจบการสนทนา เรนโชรีบดึงไฟล์สัญญาจ้างงานมาอ่านทันที ก่อนจะถอนหายใจเล็กน้อยเมื่อสัญญาระบุว่าเลิกจ้างทันทีเมื่อบรรณารักษ์คนเก่าหายดีสามารถกลับมาทำงานได้ แต่สักพักเรนโชก็ยิ้มสู้ให้ตัวเอง อย่างน้อยก็เป็นเรื่องดีๆที่เข้ามาในชีวิตตอนนี้และจะได้เลิกฟุ้งซ่านกับเรื่องในเกม

 

            เรนโชไปไหนอาร์ททักเมื่อตนเองกำลังจะออกจากบ้านและเห็นเรนโชก็กำลังจะออกไปข้างนอกด้วยเช่นกัน

 

            ทำงานเรนโชยิ้มกว้างให้อาร์ททันที ทั้งที่เพิ่งเจอกันไปเมื่อวานแต่เรนโชก็รู้สึกเหมือเนิ่นเนินจากเวลาในเกม

 

            ได้งานแล้วหรออาร์ทส่งเสียงร้องออกมาอย่างตื่นเต้น

 

            งานชั่วคราวนะ ที่มหาลัยเรนโชบอกอย่างยิ้มๆก่อนจะเดินไปคู่กันเพราะเรนโชรู้ว่าอาร์ทก็ไปที่เดียวกัน

 

            มหาลัย เยี่ยม! แบบนี้อาร์ทก็ได้เจอหน้าเรนโชทุกวันนะสิ ว่าแต่ทำงานอะไร อาร์ทจะแวะไปหา

 

            “บรรณารักษ์ห้องสมุดเก่า

 

            “โหย งานนี้อย่างเหนื่อย ไว้อาร์ทจะมาช่วยเรนโชบ่อยๆนะอาร์ทบอกก่อนจะดึงกระเป๋าสะพายไหล่ใบน้อยของเรนโชไปถือ

 

            “อาร์ท เรนโชถือได้เรนโชบอกแต่ก็ไม่ได้ดึงกระเป๋ากลับแต่อย่างใดเพราะรู้นิสัยอาร์ทดี

 

            ก็อาร์ทอยากช่วยนี่ครับ เจ้าหญิง

 

            ทั้งสองเดินมาถึงป้ายรถเมล์ เรนโชก็ทำหน้าที่กดหมายเลขรถที่ต้องการจะไป รอไม่นานรถเมล์ที่บินอยู่บนฟ้าก็ถลาลงมาจอดที่ป้ายพอดิบพอดี เมื่อประตูเปิดทั้งคู่ก็เพียงทาบนิ้วชี้ไปกับที่แสกนเพราะมันจะไปตัดกับบัญชีเงินที่เราลิงค์ไว้เอง

 

            ดีจัง คนไม่เยอะเรนโชบอกแล้วเลือกที่นั่งข้างกระจก เมื่อนั่งเรียบร้อยรถก็ออกตัวลอยขึ้นไปบนฟ้าอีกครั้งหนึ่ง เรนโชมองดูวิวข้างนอกกระจกอย่างเพลินๆก่อนจะสะดุดตากับรถยนต์ลอยฟ้าคันหรูสุดยอดเทคโนโลยีที่ขับตีคู่มาด้วย

 

            ตึกตึก

 

            เรนโชจับที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเองที่อยู่ๆก็เต้นผิดจังหวะในตอนที่มองรถยนต์คันนั้น ทั้งที่ไม่เห็นว่าใครนั่งด้านในแต่เรนโชรู้สึกว่าคนที่นั่งอยู่ในรถนั้นมองเขาอยู่ด้วยเช่นกัน

 

            เรนโชเป็นอะไรอาร์ทถามออกมาอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นท่าทีแปลกๆ

 

            เผลอมองข้างนอกมากไปหน่อยก็เลยวูบๆมั้งเรนโชบอกทั้งที่ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองดีนัก ก่อนจะหันไปมองรถคันนั้นที่ลอยเลี้ยวไปอีกทาง

 

            มันอะไรกันน้าความรู้สึกเมื่อกี้

 

            เมื่อไปถึงมหาวิทยาลัย เรียนโชก็ตรงดิ่งไปห้องสมุดเก่าทันทีโดยที่อาร์ทก็ไปตึกเรียนของตัวเองเช่นกัน จากนั้นก็ไปทำเรื่องรายงานตัวกับบรรณารักษ์ของห้องสมุดใหม่ ที่ยังจำตัวเองได้สมัยเป็นนักศึกษาได้

 

            เป็นหนูนี่เองที่มาทำงาน ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจก็ถามได้นะ

 

            “ครับ

 

            จากนั้นก็กดลิฟต์ลงไปชั้นใต้ดินที่เป็นสถานที่ทำงานของตัวเอง ห้องสมุดเก่าที่มีหลายชั้น ในแต่ละชั้นก็มีหนังสือจำนวนมากที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีด้วยเทคโนโลยีรักษาสภาพสมัยใหม่ แต่ห้ามจับต้องโดยไม่ได้รับอนุญาต เรนโชเดินไปโต๊ะทำงานเปิดระบบคอมเพื่อดูงานที่ค้างคาที่คนเก่าทำรายงานทิ้งไว้ให้ ก่อนจะเริ่มจัดการงานของตัวเองทีละอย่างสองอย่างจนผ่านไปครึ่งวัน

 

            เรนโช ไปกินข้าวกัน เจ้าชายแวะมารับเจ้าหญิงแล้วครับอาร์ทพูดขึ้นทำเอาเรนโชที่กำลังหมกมุ่นอยู่ที่โต๊ะทำงานถึงกับสะดุ้ง

 

            เวลาผ่านไปไวจัง กำลังทำงานสนุกอยู่เลยเรนโชเงยหน้าขึ้นก่อนจะปิดหนังสือเล่มหนึ่งเบาๆ

 

            ขยันจริงนะ แต่ตอนนี้เวลาพักเบรกแล้วครับ

 

            อื้ม ไปกินที่โรง C ได้ไหมเรนโชบอกอย่างคิดถึงอาหารที่นั้น

 

            ตามสั่งเลยครับ

เมื่อออกมาข้างนอก เรนโชก็เดินไปตามทางอย่างคิดถึงบรรยากาศเก่าๆ อันที่จริงเรนโชกับอาร์ทจะวาร์ปไปเลยก็ได้ แต่เรนโชอยากเดินเอาบรรยากาศมากกว่า

 

อาร์ทตรงนั้นเค้ามีอะไรกันเรนโชชี้ถามเมื่อเห็นคนมุงอยู่กันเยอะ

 

เอ ไม่รู้เหมือนกันสิ แถวนี้ไม่ใช่คณะอาร์ทด้วยอาร์ทบอกก่อนจะมองตามสายตาเรนโชไปเช่นกัน

 

กรี๊ดดด เสียงกรี๊ดของสาวๆทำเอาเรนโชกับอาร์ทตกใจ ก่อนจะมองไปจุดเดิมอีกครั้งที่ตอนนี้มีลมโพยพุ่งพร้อมทั้งแสงสี และมีร่างเงาของคนอยู่ด้านในลมนั้น

 

สงสัยจะมีโปรโมทอะไรสักอย่างอาร์ทบอกก่อนจะดึงเรนโชไปอีกทางเมื่อคนเริ่มแห่มาเยอะยิ่งขึ้น

 

อือ ไปเถอะ เดี๋ยวกลับเข้าไปทำงานช้าเรนโชก็รีบเดินออกจากบริเวณนั้น

 

สวัสดีสาวๆและหนุ่มๆทุกท่าน วันนี้ก็ถึงวันวันที่รอคอยกันแล้วนะครับ ที่เราจะทำการเปิดตัว เปิดตัวใครนะครับพิธีกรยื่นไมค์ไปทางกลุ่มคนดู สายลมกลางเวทีก็ยังไม่หยุดหมุนแต่เริ่มแผ่วเบาจนเห็นร่างชัดขึ้น

 

เจ้าชายเสียงตะโกนดังกลับมา ทำเอาเรนโชที่เดินไปอดเหลียวหลังไปมองไม่ได้

 

อ้อ เจ้านายนี่เองมิน่าอาร์ทบอก เรนโชหันกลับมาถามอย่างสนใจ

 

ก็สองเจ้าชายนะ ไม่ใช่เจ้าชายจริงหรอกแต่คนพากันยกสมญานามให้ เพราะหล่อ เท่ นิสัยดี สุภาพ รวยสุดๆและมาจากตระกูลใหญ่คับฟ้า


ก็แล้วทำไมต้องตื่นเต้นกันด้วยละ

 

ก็เพราะเรียนสายพิเศษไง เลยไม่ค่อยใครได้เจอเท่าไหร่ ที่จริงเห็นเค้าว่าเก่งกันมากแต่ไม่อยากเรียนจบไว เลยใช้เวลาเต็ม ก็อย่างว่านะชีวิตมหาลัยออกจะสนุก รีบจบก็เสียดายแย่

 

โอ๊ะ เรนโชอาร์ทไม่ได้ตั้งใจอาร์ทรีบขอโทษเมื่อเห็นเรนโชทำหน้าหงอย เรนโชยิ้มตอบกลับก่อนจะส่ายหน้าว่าไม่เป็นไร ก็มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ที่เรนโชต้องรีบเรียนรีบจบจึงไม่ค่อยได้มีเวลามาสนใจใครหรือสนใจทำกิจกรรมอะไรกับใครเค้า

 

ปัง

 

เสียงสายลมสลายพร้อมกับซาวด์ประกอบที่ระทึกพร้อมปรากฏร่างคนสองคนที่เหมือนกันมาก

 

นั่นมัน...

 

ตึกตึก ตึกตึก

 

เรนโชมีอะไรรึเปล่าอาร์ทถามเมื่อเห็นเรนโชทำหน้าแปลกๆ

 

เปล่าๆ ไม่มีอะไร

 



ช่วงบ่ายเรนโชรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยมีสมาธิมากเท่าไหร่ รู้ว่าเจอใครแต่ไม่เคยคิดอยากจะเจอในโลกแห่งความจริงเพราะไม่อยากให้อาร์ตรู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป มันน่าละอายใจเกินไป

 

ก่อนจะถอนหายใจน้อยๆว่าโอกาสเจอคงไม่มีมากเท่าไหร่หรอกเพราะเหมือนอย่างที่บอกว่าพวกเขาเป็นเจ้าชาย คงอยู่ในที่ที่พิเศษ แต่เพื่อป้องกันตัวเองเรนโชจึงเรียกอุปกรณ์เสริมมาใช้ปกปิดตัวเอง

 

ด้วยเทคโนโลยีที่ก้าวไกลการปลอมแปลงกายก็ไม่ยาก การตรวจสอบก็ไม่ยากเช่นกัน แต่ใครจะมาตรวจสอบบรรณารักษ์ธรรมดาๆคนหนึ่งกัน

 

หมดเงินเพราะเรื่องแบบนี้ เสียดายจังเรนโชบ่นออกมาแต่ก็ตัดสินใจทำ ซื้อแว่นปลอมแปลงส่งรวดเร็วโดยการวาร์ปมาให้ถึงที่ มันทำให้เส้นผมสีตาและใบหน้าของเรนโชเปลี่ยนไป

 

            แบบนี้ก็ใช้ได้แล้วมั้ง เอาละทำงานๆเรนโชดูใบหน้าตัวเองอย่างพอใจที่มันอวบกลมขึ้น สีผมก็น้ำตาลหม่นๆดูกลมกลืนไปกับผู้คนเสริมด้วยแว่นตาเด็กเรียนปกปิดไปครึ่งหน้า

 

            ตุบ

 

            เรนโชขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงคนทำหนังสือหล่น ด้วยเทคโนโลยีที่มีเรนโชสามารถได้ยินหรือเห็นสิ่งที่ทำให้หนังสือเสียหายได้ เพราะทุกเล่มติดระบบเซนเซอร์ไว้ เรนโชตรวจสอบตำแหน่งคนทำก่อนจะเดินไปหาเพื่อกล่าวตักเตือน

 

            เอ่อ ช่วยระวังหนังสือหน่อยนะครับเรนโชบอกคนที่กำลังก้มเก็บหนังสืออยู่ เมื่อกี้เห็นแค่เล่มเดียว ทำไมตอนนี้มันตกเกลื่อนไปหมดเลยละ เรนโชหน้าซีดถ้าเสียหายไป เรนโชโดนชดใช้บานแน่

 

            ครับ ขอโทษจริงๆพอดีพวกผมสะดุดพื้นแต่หนังสือไม่เป็นไรแน่ครับ พวกผมใช้ตัวเองรับแล้ว แต่ถ้ามีอะไรเสียหาย พวกผมรับผิดชอบเองคนที่พูดยังก้มหน้าก้มตาเก็บหนังสืออย่างเบามือทำให้เรนโชค่อยวางใจ ก่อนจะมองว่ามีอีกคนนอนคว่ำอยู่

 

            ตึกตึก

 

            พอหมดเรื่องที่ต้องห่วง เรนโชก็เริ่มจับสังเกตอีกครั้งก่อนจะรีบก้าวถอยหลัง

 

            มิกิครับ ลุกมาช่วยกันหน่อย เดี๋ยวก็โดนคุณบรรณารักษ์ดุเอาหรอกเสียงทุ้มพูดไพเราะแบบนั้นทำให้เรนโชแปลกใจอย่างมาก ไม่เหมือนคนที่เล่นในเกมด้วย

 

            ชิกิครับ ช่วยดึงหน่อย มิกิลุกไม่ขึ้นอีกฝ่ายทำเสียงออดอ้อนแต่ก็สุภาพไม่ทะเล้นเหมือนเคย เรนโชรีบหันหลังกลับ

 

            ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวก่อนนะครับ แล้วระวังการใช้ครั้งต่อไปด้วย

 

            “ครับ คุณบรรณารักษ์สองเสียงขานตอบ

 

            อ้าว ไม่ใช่คนเดิมนี่ มาใหม่หรือครับสองหนึ่งถามในลักษณะที่เรนโชหันหลังให้ทั้งคู่

 

            ครับ ขอตัวก่อนนะครับเรนโชรีบเดินไปโดยไม่รอคุยอะไรต่อ

 

            ไม่ไหวๆ ถ้าวันนี้ต้องกลับเข้าเกมเจอหน้าสองคนนี้ไปเรนโชต้องเผลอทำหน้าแปลกๆเป็นแน่ ถึงแม้ชิกิกับมิกิจะไม่ได้มีรูปลักษณ์เหมือนในเกมทั้งหมด แต่เรนโชก็รู้ได้ในทันทีและเพราะเป็นฝาแฝดด้วยจึงดูออกได้ไม่ยาก

 

            ขนาดชิกิ มิกิโลกจริงยังเพียบพร้อมขนาดนี้ แล้วคนอื่นจะขนาดไหนนะ

 

 

 

            มารับแล้วเจ้าหญิง เฮ้ย ไปทำอะไรกับหน้ามาอาร์ทร้องทักอย่างตกใจเมื่อเห็นเรนโชเปลี่ยนไป

 

            ป้องกันคนจีบไม่ดีหรอเรนโชบอกอย่างอึดอัดในใจ ต้องโกหกอาร์ทอีกกี่ครั้งกันนะ และวันที่ความจริงเปิดเผยอาร์ทจะยังเหลือเยื่อใยนี้อยู่หรือเปล่า เรนโชรู้ดีความลับไม่มีในโลก แต่ถึงอย่างไรก็อยากจะเก็บไว้ให้นานที่สุด

 

            โอ้ ดีมาก งั้นกลับบ้านกันอาร์ทชูนิ้วโป้งให้บ่งบอกว่าชอบความคิดนี้ เรนโชพยักหน้าก่อนจะทำการเปิดระบบดูแลอัตโนมัติเมื่อจัดการเรียบร้อยก็เตรียมของกลับบ้าน

 

            วันนี้ ไม่ไปไหนกับเพื่อนหรอเรนโชถาม

 

            ไม่เอา นานๆทีได้อยู่กับเรนโชแบบนี้ต้องเก็บเกี่ยวไว้สิอาร์ทบอกมาทำให้เรนโชยิ้มน้อยๆ

 

            บ้านก็แค่อยู่ตรงข้ามกันไม่ได้ห่างไกลกันเสียหน่อย


            “ไกลสิอาร์ทบอกเสียงเบา

 

            ไกลตรงไหน

 

            “หัวใจของเรนโชไง ไกลกับหัวใจอาร์ท คว้ายังไงก็จับไม่ได้เสียที

 

            เรนโชหุบยิ้มทันทีเพราะรู้ว่าอาร์ทพูดจริง

 

            ขอโทษนะ

 

            ตอนนี้หัวใจของเรนโชก็ยังเป็นของเฮดีสอยู่ทั้งหัวใจ แม้จะเริ่มจะมีคนกลับมาทำให้มันสั่นคลอนอีกครั้งก็ตาม แต่อย่างไรก็ตามคนที่ไม่ใช่ก็คือคนที่ไม่ใช่ ต่อให้พยายามเปิดใจรักแค่ไหนมันก็รักไม่ได้

 

            หลังจากนั้น อาร์ทก็เปลี่ยนมาพูดเรื่องตลกซึ่งเรนโชก็พยายามจะฝืนยิ้มและหัวเราะตลกตาม

 

            เรื่องของหัวใจมันบังคับไม่ได้จริงๆ





 

            กลับมาเข้าเกมอีกครั้ง

 

            “ว๊ากก เรนโชหลบเสียงชิกิดังขึ้นทันทีที่ร่างของเรนโชปรากฏเข้ามาในห้อง

 

            “หาเรนโชร้องเสียงหลงอย่างไม่เข้าใจ รู้แต่ว่าห้องที่เรนโชเคยนอนอยู่ครั้งที่แล้วมันดูเละเทะและ มีคนอยู่ 4 คนกำลังยื้อแย่งอะไรบางอย่างอยู่

 

            “โอ้ย ไม่ทันแล้วมิกิบอก

 

อะไรเรนโชรู้สึกหวาดระแวงแต่ก็กระโจนลุกออกจากเตียงไม่ทัน

 

ซ่า

 

เรนโชรู้สึกถึงน้ำอะไรบางอย่างรดเข้าที่หัวมันร้อนวูบๆ ก่อนที่ตุ้มหูทั้งสองข้างจะเปล่งแสงออกมา

 

นี่มันอะไรกันครับเรนโชถามทั้งที่สภาพเปียกปอนอยู่กลางเตียง มองบุคคลสี่คนที่อยู่ในห้องได้แก่ ฮัน ชิกิ มิกิ และฟุน

 

เรนโชไม่เป็นไรใช่ไหมมิกิรีบกระโจนเข้าหาและจับเรนโชสำรวจ

 

คิดว่าไม่นะครับเรนโชตอบอย่างงงๆตั้งตัวไม่ติดเพราะยังจับต้นชนปลายไม่ถูก

 

ถ้าเรนโชไม่เป็นไรก็ดีแล้วครับ ผมเป็นห่วงฟุนบอกก่อนจะช่วยเอาผ้าสะอาดมาเช็ดเนื้อตัว

 

มันอะไรกันหรือครับฟุนเรนโชเลือกถามคนที่น่าจะให้คำตอบได้ดีที่สุด

 

เอ่อ พอดีชิกิ มิกิเค้าทดลองอะไรบางอย่างแบบจัดหนัก เลยอยากใช้ฮันไปเป็น...ยังที่ไม่ได้อธิบายจบ ฮันก็พูดแทรกเข้ามาก่อน

 

ก็บอกไปสิ ว่าพวกนี้มันขี้อิจฉาเลยกะจะใช้น้ำยาบ้าๆเอาคืนเรนโชมองฮันก่อนจะหันไปมองชิกิ มิกิที่ตอนนี้แสบซนเหมือนเดิม

 

อิจฉาฮันเรื่องอะไรครับ

 

ก็เรนโชอ่า...ชิกิพยายามจะพูดแต่ก็ไม่พูด

 

หึ ออกเกมไปแค่แปบเดียว ลืมแล้วหรือไงว่าก่อนหน้านั้นเราไปทำอะไรกันมาคำพูดฮันปลดล็อกความทรงจำของตัวเองทันที ก่อนที่ความร้อนจะเริ่มลามขึ้นใบหน้าอย่างช่วยไม่ได้

 

ผม...เรนโชไม่รู้จะพูดอะไรต่อ และรู้สึกว่าร่างกายร้อนขึ้น ร้อนขึ้น ร้อนจนแทบจะละลาย

 

เฮ้ย เรนโชทุกสายตามองมาอย่างตกใจ เรนโชมองมือตัวเองที่ค่อยหดลง หดลง ก่อนจะรู้สึกร้อนจนเจ็บปวดราวกับกระดูกถูกบดขยี้ จากนั้นภาพทุกอย่างก็ดูใหญ่ขึ้นราวกับเป็นยักษ์

 

ไอ้พวกเด็กเวรฮันด่าทอสองแฝดเมื่อเห็นภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้า

 

ชิกิมิกิ ทำให้เหมือนเดิมได้ไหมครับฟุนหันไปถามฝาแฝดเช่นกัน ชิกิ มิกิก็หันหน้ามามองกันก่อนจะยิ้มแหย

 

เค้ายังไม่ได้ทำยาแก้เลยอ่า

 

เรนโชมองร่างตัวเองที่หดลงเหลือเพียงขนาดเท่าฝ่ามือ ด้วยเพราะเล็กลงร่างกายจึงเปลือยเปล่าแต่ยังโชคดีที่มีชุดเดิมคลุมพันตัวไว้

 

ฟุน ฟุนเรนโชร้องเรียกแต่เพราะตัวเล็กเสียงก็เบาตามจนฟุนต้องก้มหน้าเอียงหูยื่นมาให้

 

หาเศษผ้าชิ้นเล็กให้ผมหน่อย

 

อ้อ ได้ครับฟุนจัดการดึงผ้าเช็ดหน้าของตัวเองออกมาจากแหวนและตัดออกให้ไม่ใหญ่มาก เรนโชรับเศษผ้าชิ้นน้อยนั้นมาพันอกตัวเองไว้เป็นชุดลวกๆพอปิดเนื้อตัว

 

เรนโช พวกเค้าไม่ได้ตั้งใจน้าสองใบหน้ายื่นเข้ามาใกล้ แต่เรนโชก็ส่ายหัวยิ้มให้

 

เรนรู้เลยว่าชอบชิกิ มิกิโลกนี้มากกว่า แต่ในเมื่อโลกในความจริงเรนโชก็ไม่คิดจะไปยุ่งเกี่ยวด้วยอยู่แล้ว จึงปัดความคิดเปรียบเทียบทิ้งไป

 

ไม่เป็นไรเสียงเล็กเบาตอบออกไป ก่อนจะยื่นหน้าไปแตะริมฝีปากของทั้งคู่เบาๆ

 

ตัวเล็กน่ารักจัง

 

แต่ชอบแบบเดิมมากกว่า

 

ก็แบบนี้มันทำอะไรไม่ได้นี่นา

 

งั้น รีบไปปรุงยาดีกว่า

 

สองแฝดคุยกันเอง ก่อนจะหันมามองเรนโชป็นพักๆ

 

ว่าแต่ใครจะดูแลเรนโชละ แบบนี้ทำอะไรเองไม่ได้แน่

 

ฉันเองเสียงของฮันที่เสนอตัวมาทำให้ทุกคนหันไปมองอย่างประหลาดใจ แต่เรนโชส่ายหัวไปมา แค่ร่างปกติยังต่อต้านห้ามทานไม่ได้ ร่างเล็กแค่ฝ่ามือเรนโชจะเอาอะไรไปสู้ด้วย

 

ฮันมองตาขวางใส่เรนโชทันทีที่เรนโชทำแบบนั้น ก่อนจะเริ่มทำหน้าโมโห เรนโชใจเสียทันที

 

มิ้ว มิ้วเสียงร้องแปลกๆแต่น่ารักที่อยู่ๆก็ดังมาจากไหนไม่รู้ ก่อนจะปรากฏออกมาเป็นร่างสัตว์น้อยตัวกลมตาใหญ่สีขาวดูขนฟูนุ่มขนาดตัวประมาณลูกโป่งโดยมีหูยาวของตัวเองเป็นใบพัดในการใช้บิน

 

มิ้ว มิ้วสัตว์ตัวน้อยร้องออกมา ร่างของเรนโชก็โดนครอบไปด้วยฟองน้ำแล้วลอยขึ้นไปหาสัตว์เลี้ยงตัวนั้น

 

เฮ้ยเรนโชได้ยินเสียงร้องตกใจของสองแฝดเมื่อสัตว์ตัวนี้อ้าปากกว้างแล้วกลืนเรนโชเข้าไปในปากของตัวเองที่เป็นโพรงอันดำมืด

 

เรนโชโดนขโมย!”

 

นั่นคือเสียงสุดท้ายที่เรนโชได้ยิน

.

 

.

 

.

 

 “ตื่นได้แล้ว...เด็กน้อย นอนเยอะจะไม่โตเอานะ

 

ท่านพี่

 

ไม่ได้นอนนะฮะเรนโชแก้ตัว แบบนี้เรียกว่าสลบไม่รู้ตัวเลยมากกว่า ก่อนจะถามต่อ

 

ที่นี่ที่ไหนฮะ

 

เรนโชมองไปรอบๆเป็นเหมือนบ้านเล็กๆที่มีสวนหย่อมสวยๆอยู่หน้าบ้านขนาดพอเหมาะพอดีให้เรนโชได้อยู่อาศัย ก่อนจะเงยหน้ามองมาเอลที่ก้มหน้ามองดูอยู่

 

บ้านของเธอไง เพิ่งสร้างเสร็จเมื่อกี้นี่เอง

 

ขอบคุณนะฮะ แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเรนโชถามจำได้ว่าเพิ่งโดนสัตว์น่ารักกินไป

 

อ๋อ ฉันให้ มิวมิว ไปรับมานะ

 

มิ้ว มิ้วว่าแล้วก็ปรากฏตัวข้างมาเอล จากนั้นก็หดตัวเล็กลงจนพอๆกับเรนโช

 

มันเป็นสัตว์เลี้ยงของฉัน ถ้าเธออยากไปไหนก็ขึ้นขี่เจ้านี่ได้เลย มันจะเป็นพาหนะให้ระหว่างที่ยังเหลือตัวแค่นี้ อ้อ แล้วมันก็สู้เก่งมากด้วยไม่ต้องห่วง

 

มิวมิว สวัสดีนะเรนโชทำความรู้สึกเพื่อนใหม่แสนน่ารัก มิวมิวก็เอาหูของตัวเองยืดยาวขึ้นแล้วช่วงปลายก็เปลี่ยนเป็นรูปมือมาจับมือกับเรนโช เรนโชดึงมิวมิวมากอดอย่างอดใจไม่ไหวกับความน่ารักของมัน และทำให้เรนโชอยากจะมีสัตว์เลี้ยงเป็นของตัวเองเร็วๆ

 

มิ้ว มิ้ว

 

อีกฝ่ายร้องตอบและขยับตัวซุกไซร้ถูไถกับตัวเรนโชเช่นกัน

 

ดูท่าว่ามิวมิวก็จะชอบเธอเหมือนกันนะมาเอลบอก

 

ขึ้นมาสิ ไปอาบน้ำกัน ยังไม่ได้อาบใช่ไหมมาเอลแบมือใหญ่ของตัวเองออก เรนโชขยับตัวเดินไปบนฝ่ามือนั้น โดยที่มิวมิวลอยตามมาด้วย

 

ห้องอาบน้ำของมาเอลเป็นแบบธรรมชาติท่ามกลางสวนสวยโดยมีต้นไผ่แนวสูงใช้เป็นรั้วผนังแทน ตรงกลางเด่นด้วยอ่างไม้มะฮอกกานีขนาดใหญ่ พื้นด้านล่างตรงทางเดินถูกปูด้วยหินเหมือนการนวดฝ่าเท้าไปในตัว จากนั้นมาเอลก็ค้นหาถ้วยไม้น้อยๆที่พอดีกับเรนโชแล้วใส่เรนโชไว้ในข้างในนั้น ส่วนตัวเองก็เดินไปถอดชุดออกแล้วกลับมาแช่ในอ่างพร้อมกับเรนโชที่ลอยอยู่ในถ้วยใบน้อย

 

ถอดเศษผ้านั้นทิ้งเสียมาเอลบอก เรนโชยื่นเศษผ้าที่ใช้คลุมตัวเองจากนั้นก็ถูกมาเอลหยิบให้ไปนั่งอยู่บนบ่าของตัวเองแล้วเทน้ำเข้าถ้วยไม้จากนั้นก็นำเรนโชไปไว้ที่เดิม

 

ตัวเล็กแบบนี้ ถ้าไม่ระวังแรง เธอจะเจ็บเอาง่ายๆเลยนะเด็กน้อย ดีที่ไม่ได้อยู่กับฮัน รายนั้นไม่มานั่งระวังแบบนี้หรอก

แล้วท่านพี่รู้ได้ยังไงฮะเรนโชถามอย่างสงสัยแถมมิวมิวก็บังเอิญมาได้อย่างถูกจังหวะ

 

ก็กะจะขโมยเธอมาตั้งแต่แรกแล้วนะสิ ไม่สังเกตหรอตอนนี้มิวมิวไม่อยู่แล้วนะมาเอลบอกทำให้เรนโชเพิ่งรู้ตัวว่ามิวมิวหายไปแล้ว

 

มิวมิวนะ หายตัวได้และสามารถส่งภาพที่ตัวเองมองเห็นมาให้ฉันดูได้ ฉันส่งไปเฝ้าเธอตั้งแต่เธอยังไม่ออนด้วยซ้ำ และพอเห็นจังหวะก็จัดการขโมยมาซะเรนโชรู้สึกว่าเมื่อกี้ตัวเองได้เห็นรอยยิ้มอันแสนร้ายกาจจากมาเอล แม้จะแค่พริบตาเดียวแต่ก็น่ากลัวจนน่าขนลุก

 

เสียแต่ว่าได้มาร่างนี้ แต่เอาเถอะเรายังมีเวลาสนุกด้วยกันอีกมากนะ เด็กน้อย

 

มาลองดูกันสิว่าร่างเล็กๆนี้ จะทำอะไรได้บ้างรอยยิ้มแสบตาแบบเทวดามิคา เอลส่งมาแบบบาดตาบาดใจ แต่เรนโชกลับเหงื่อตกรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเดินไปสู่ลานประหาร

 

นี่หนีเสือปะจระเข้รึเปล่านะ




................................................................................................

รีบมาลงก่อนจะไปดูพี่เหม


ดราม่าวันละนิดจิตแจ่มใส 

สอบถามเอาสนุก อยากให้อาร์ทเป็นพระรองหรืออยากให้เป็นพระเอกด้วยอีกคน....? 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,927 ความคิดเห็น

  1. #2851 Ice_atchariya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 12:13
    เป็นพระเอกด้วยเถอะนะ อาร์ทน่ารักมากเลยนะนิสัยอะ
    #2,851
    0
  2. #2815 Mistyblack (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 17:51
    สงสารโช
    #2,815
    0
  3. #2401 I'm sone M.Seo >O< (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2558 / 21:48
    เมื่อไหร่น้องโชจะลืมเฮเดสน้าาาาา TT
    #2,401
    0
  4. #2282 uptoboo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 10:31
    เอาอาร์ทเป็นพระเอกด้วยนะ สงสาร ไหนๆก็ 7 คนแล้ว นะๆไรต์
    #2,282
    0
  5. #2247 Dairy-nana (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 21:32
    พระเอกได้มั้ยคะ._.
    #2,247
    0
  6. วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 03:46
    หนีเสือปะจระเข้จริงๆนั้นแหละ
    #1,984
    0
  7. #1874 สาวก Y (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2558 / 14:48
    อาร์ทเป็นพระรองดีแล้ว ทั้งบท ทั้งคาแรคเตอร์ ที่ปูมาตลอดเรื่อง นี่มันพระรองชัดๆแบบไม่มีข้อโต้แย้ง
    #1,874
    0
  8. #1870 mytrick (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 16:48
    สงสารอาร์ท ToTเอาอาร์ทเป็นพระเอกอีกคนเถอะ
    #1,870
    0
  9. #1837 Jae (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 23:10
    จะว่าไปก้อออ อยากอ่านฉากในห้องอาหารของท่านพี่มาเอล ตอนที่ทุกคนอยู่รวมกัน



    อยากอ่านตอนหนูเรนโดนรุม กรี๊ดดดดดดดดดดด 55555 เสียดายยยยยยย ไรท์ไม่น่าข้ามเลออออ
    #1,837
    1
    • #1837-1 valhallana(จากตอนที่ 17)
      27 มิถุนายน 2558 / 23:19
      ตอนนั้นยังไม่ได้ ตอนหน้าๆอะได้ อิอิ
      #1837-1
  10. #1836 jae (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 23:06
    จะว่าไป นี่อยากอ่านฉากที่ในห้องอาหารตอนที่ทุกคนรวมกันอยู่ที่ห้องท่านพี่มาเอลมากกกกกกกกกก



    5555555555555 หนูเรนโดนรุม เสียดายไรท์ไม่น่าข้ามผ่านไปเลอ 555555
    #1,836
    0
  11. #1834 P.Secret (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 21:41
    เอลลลลล แกหัดละเว้นเรนโชในตอนนี้ไว้บ้างสิยะ
    #1,834
    0
  12. #1832 koko (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 19:06
    เอาเป็นพระเอดด้วยเลยค่ะ พยายามมาตั้

    นานมากกกกกกกกกๆๆๆเลย
    #1,832
    0
  13. #1831 TKFletgo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 16:39
    พี่ไรท์เตอร์สู้ๆนะ จะรอพี่กลับมาค่าาา ^^
    #1,831
    0
  14. #1830 ไม่เอาอาร์ท (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 13:17
    รู้สึกว่าอาร์ทควรเป็นแค่พระรองมากกว่า เพราะตอนที่เรนโรคิดว่า 'คนที่ไม่ใช่ก็คือคนที่ไม่ใช่ ต่อให้พยายามเปิดใจรักแค่ไหนมันก็รักไม่ได้' รู้สึกว่าโดนอารท์เต็มๆ ถ้าไรท์เตอร์ให้อาร์ทมาเป็นพระเอกจริงๆ พยายามทำให้เราเชื่อแค่ไหนก็รู้สึกไม่เชื่ออยู่ดี เพราะกับนายท่านทั้งหลายเรนโชมีอาการใจเต้น หวั่นไหวบ้าง แต่กับอาร์ทอยู่ด้วยกันมาตั้งนานไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย จะมารู้สึกตอนนี้มันก็แปลกๆ

    #1,830
    0
  15. #1829 meawptw (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 12:31
    จะให้อาร์ทเปนพระรองก้สงสาร จะไห้เปนพระเอกก้แปลกๆ เฮ้ออออ
    #1,829
    0
  16. #1827 Som O Usanee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 03:34
    โอ๊ย แต่ละคน เห็นหนูเรนเป็นอะไรน๊าาาาาาาาาาาา คิคิ หนูเสือปะพ่อจระเข้ล่ะสิทีนี้ ท่านพี่จะเล่นอะไรกับหนูเรนน๊าาาาาาาาาาาา แต่มิวมิวน่ารักจัง
    #1,827
    0
  17. #1826 Honey_dew (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 01:31
    ชัดเจน อยู่กับฟุนน่าจะปลอดภัยสุดนะ
    #1,826
    0
  18. #1825 LadyJ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 23:45
    กรี๊ดดดด ร่างเล็กๆแบบนี้จะทำไรได้คะ ท่านพี่อิอิ
    #1,825
    0
  19. #1824 Annelida (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 23:41
    เมื่อไรน้อ เรนโชจะโต
    #1,824
    0
  20. #1822 Narmtip (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 21:36
    ชอบทุกคนเลยจ้าาาาา
    #1,822
    0
  21. #1821 คิมดงจุน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 21:26
    หนีเสือปะจิ้งจอกค่ะ5555
    #1,821
    0
  22. #1820 Zombiezz Toon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 20:40
    ไม่เอาพรระเอกกกก ไม่ชอบอาร์ทตอนอยู่กับเรนโชชชช
    #1,820
    0
  23. #1819 ParnOneFour (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 20:11
    กรี๊สสสสสสสส มาอัพอีกนะ พี่มาเอลนี่น้อววววว ง่อว ขโมยยยยยยย
    #1,819
    0
  24. #1818 ( . * M o O Y o N g * . ) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 19:38
    แหม... จะเข้าข่าย จิ๋วแต่แจ๋วอะป่าวว Ps. พี่เหมช่างน่าเห็นใจ
    #1,818
    0
  25. #1817 ฮาเเบ็ค (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 19:34
    คนที่เคยรักเขาคือใคร...
    #1,817
    0