ในรอยเสน่หา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 497,421 Views

  • 979 Comments

  • 6,613 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    24,476

    Overall
    497,421

ตอนที่ 28 : บทที่ 18 (40%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29128
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1004 ครั้ง
    3 เม.ย. 62


บทที่ 18 (40%)


เขมชาติพาปานไพลินเดินเลยหน้าตลาดสดไปไม่มากเพื่อทานอาหารเช้า มันเป็นร้านสเต๊กเฮาส์ตกแต่งสไตล์อเมริกัน ซึ่งภายในร้านมีนักท่องเที่ยวชาวตะวันตกนั่งอยู่เพียงไม่กี่โต๊ะ ปานไพลินรับเมนูจากพนักงานมาเปิดดูผ่านๆ หญิงสาวสั่งอาหารชุดง่ายๆ แซนด์วิซ กาแฟ และน้ำส้มคั้น เขมชาติเห็นแบบนั้นก็สั่งตามหญิงสาว ปานไพลินไม่อยากสนใจจึงแสร้งมองการตกแต่งร้าน มองไปมองมาสายตาวนกลับมาปะทะกับนัยน์ตาคมกล้าซึ่งจับจ้องมองเธอตลอดเหมือนเกิดมาไม่เคยเห็นคน จึงเมินไปมองนอกร้านต่อซึ่งตอนนี้ผู้คนเริ่มคึกคักทั้งรถราก็มากขึ้นเรื่อยๆ

หลังจบมื้อเช้าหญิงสาวก็เดินตามเขมชาติที่ทำตัวไม่ต่างจากเจ้าถิ่น จนรถที่ชายหนุ่มว่าจ้างพาพ้นเขตตลาดสดมาไกลมากแล้ว ปานไพลินจึงเริ่มสงสัยว่าทำไมเขมชาติเข้าใจภาษาเมียนมาดีนัก ไม่น่าจะจดจำแค่คำง่ายๆ จากอินเตอร์เน็ตอย่างที่เขาเคยบอก ดูจากการคุยกับคนขับรถรับจ้างก็รู้ เขาพูดคล่องฟังออกและตอบโต้ฉะฉาน ที่สำคัญนอกจากหม่องส่วยอัตถ์เขายังมีเพื่อนคนอื่นอีกด้วย น่าจะเรียกว่าเพื่อนแม้จิตรกรคนที่เขากำลังจะพาเธอไปหาเป็นพ่อค้าขายภาพให้เขา แต่ดูสนิทสนมจนแนะนำฝ่ายนั้นว่า เพื่อนรุ่นพี่

ชื่ออะไรคะ ปานไพลินถามคนข้างกายโดยลืมไปว่าไม่ได้เกริ่นนำอะไรก่อน

เขมชาติเลิกคิ้วมองหน้าหญิงสาว

เขมชาติ ลินเรียกผมว่าคุณเขม

น้ำเสียงอ่อนโยนกับนัยน์ตาใสซื่อ ทำเอาคนถามแก้มแดงก่ำและคันไม้คันมือจนอยากทุบสักสามทีซ้อน

ไม่ใช่คุณ! ฉันหมายถึงชื่อเพื่อนรุ่นพี่ของคุณที่เรากำลังจะไปหา

เสียงเกือบสะบัดเลยทีเดียว เขารู้ว่าปานไพลินกำลังพยายามระงับปากระงับคำและระงับมือที่กำไว้บนตัก

ชื่ออูจ่อวิน ส่วนภรรยาของเขาเดี๋ยวคุณเห็นคงแปลกใจ

บอกไม่หมดแบบนี้จะพูดเป็นปริศนาหาพระแสงทำไม ปานไพลินเมินหน้ามองไปยังทิวทัศน์นอกรถ ยังไม่ทันดื่มด่ำกับบรรยากาศคนข้างกายก็จับมือซ้ายของเธอไปกุม หญิงสาวตกใจจนสะดุ้งหันขวับไปมอง

เขมชาติไล้นิ้วโป้งลงบนนิ้วนางข้างซ้ายที่ไร้แหวนแล้วถามขึ้น

ยังมีรอยอยู่เลย เพิ่งถอดเหรอ

ปานไพลินดึงมือออกจนแทบกระชาก เพราะเป็นคนผิวขาวจัดแก้มนวลจึงก่ำสีทันตาทำให้คนมองต้องพยายามไม่ยิ้ม การจู่โจมของเขาทำให้เธอไม่สามารถหาคำมาโต้ตอบ จึงมีเพียงนัยน์ตาที่วาวจ้าและด่าได้ตอบไปแทน

เขมชาติยิ้มให้กับศีรษะที่หันหนี ปากจัดและเป็นนักสู้แบบนี้ มิน่า! ข้าวโอ๊ตถึงดุนัก คิดจะชกพ่อเพื่อปกป้องแม่

 

เขมชาติลอบมองคนที่นั่งข้างกายตลอดเวลา ปานไพลินดูผ่อนคลายลงมากแม้ถูกจับมือก็แค่ไม่พอใจแต่ไม่โต้ตอบอะไรอย่างเจ็บแสบแบบที่เธอถนัด และตอนนี้ดูเธอจะดื่มด่ำกับทิวทัศน์จนเพลิน ชายหนุ่มมองตามสายตาของหญิงสาวและสวมบทไกด์อีกครั้ง

มันชื่อสะพานอูเบ็ง เป็นสะพานไม้สักอายุกว่าสองร้อยปี เขาได้ไม้มาจากการรื้อพระราชวังเก่าของกรุงอังวะสมัยพระเจ้าปดุงเมื่อครั้งย้ายเมืองหลวงจากอังวะมายังอมรปุระ สะพานนี้สร้างขึ้นเพื่อข้ามไปมาระหว่างสองฝั่ง ผู้คนจะเดินข้ามไปยังเจดีย์เจ๊าตอว์กยี อยู่ในเขตเมืองอมรปุระ ทะเลสาบที่เห็นชื่อตองตะมาน เป็นแลนด์มาร์คอีกแห่งของพม่าที่คนทั่วโลกนิยมมาเช็คอิน

ปานไพลินเผลอพยักหน้า และคิดว่าก็เหมือนพระราชวังของไทยที่ขนย้ายทั้งไม้และอิฐจากอยุธยามาสร้างราชธานีใหม่ เขมชาติอมยิ้มกับกิริยาของหญิงสาว และไม่ปล่อยโอกาสให้ผ่านเลยจึงปฏิบัติการ ได้คืบจะเอาศอก

มาถึงพม่าอยู่แต่เมืองหลวงเก่าไม่ได้ไปเที่ยวเมืองอื่นก็เหมือนมาไม่ถึงพม่า ย่างกุ้งเคยเป็นอดีตเมืองหลวงสวยไปคนละแบบกับมัณฑะเลย์ เสร็จงานจากที่นี่เราไปย่างกุ้งกันดีไหม

ปานไพลินตวัดตาไปมองหน้าชายหนุ่มนิดหนึ่ง หมั่นไส้ใจจะขาดแต่ก็อยากไปอย่างกุ้งใจจะขาดเช่นกัน  จึงไตร่ตรองอีกครั้งด้วยการสมมุติตัวเองเป็นคนนอก แล้วมองเข้าไปสำรวจความจริงของความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอ ถ้ามองในมุมของคนที่มีวุฒิภาวะ มาถึงเมียนมาจนไปค้างอ้างแรมกับเขาสองต่อสองในเมืองสะกาย จะไปย่างกุ้งมันอันตรายน้อยกว่ากันตรงไหน จะว่าอันตรายก็ไม่เชิง ถ้าเธอ ไม่ เขาก็ทำอะไรเลยเถิดไม่ได้ เพราะในมุมมองของเธอไม่ใช่จากคนภายนอก เขมชาติไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบหักหาญจิตใจของผู้หญิง ยกเว้นเมื่อคืน ซึ่งเขาพยายามเอาชนะเธอเท่านั้น

และการไปย่างกุ้งในครั้งนี้ นอกจากดื่มด่ำกับประเทศที่งดงามชื่อว่าเมียนมา เธออาจได้เจอหม่องส่วยอัตถ์ก่อนกลับเมืองไทย หวังจะมอบภาพเขียนที่เธอตั้งใจซื้อให้เขากับมือ และหวังว่าเขาจะให้อภัยกับกิริยาวาจาของเธอในวันแรกเจอ

ปานไพลินถอนหายใจแผ่วและตอบรับเสียงค่อนข้างเบา

ค่ะ

ค่ะ แปลว่าตกลงไปย่างกุ้งใช่ไหม

คิดว่าฉันตอบตกลงไปปลูกป่าถาวรรึไง ก็ไปย่างกุ้งน่ะสิ...ถามบ้าๆ

เขมชาติหัวเราะเบาๆ กับคำตอบเกือบห้วนและหน้าที่สะบัดหนีจนกลัวแทนว่าคอจะเคล็ด ยังไม่ทันจะพูดอะไรต่อรถก็จอดลงตรงที่หมายพอดี ชายหนุ่มจึงยื่นหน้าไปกระซิบที่หูของหญิงสาว

เพื่อนผมค่อนข้างเรียบร้อยทั้งสามีและภรรยา ลินอย่าร้ายกับเขามากนะ ถ้าดื้อผมจะไม่รัก

หากคำถามครั้งแรกของเขาทำให้อยากด่า คำพูดครั้งนี้ของเขาทำให้อยากกางเล็บข่วนสักควากลงบนหน้าที่หนายิ่งกว่าถนนคอนกรีต

ถ้าดื้อผมจะไม่รัก แล้วครั้งนั้นเธอดื้อนักหรือไง นอกจากไม่ดื้อยังออดอ้อนทุกคืนเพื่อให้เขารักตอบ ตอนนี้จะมาพูดพล่อยๆ ทำไม อ้อ! เพราะลูกใช่ไหมล่ะ ฝันหวานไปเถอะ เธอทนทรมานและโทษตัวเองมาตลอดสี่ปี ยอมรับความเจ็บปวดขมขื่นที่บั่นทอนพลังใจจนเกือบพัง ความรู้สึกเหล่านั้นกลับมารวมตัวจนแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งแกร่งมั่นคงดุจหินผา

ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถปานไพลินจึงหันหน้าไปบอกชายหนุ่ม

เสียใจด้วยนะ บังเอิญฉันไม่อยากได้ความรักจากคุณอีกแล้ว

เขมชาติยังคงยิ้มให้กับน้ำเสียงเย็นชา ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดร้าวรานใจสักนิด เพราะนัยน์ตาของเธอไม่ได้แข็งกร้าวหรือเย็นชาเหมือนคำพูด

ปานไพลินไม่ยอมรับว่าสิ่งที่ตนเองยกมาอ้างนั้น มันก่อตัวขึ้นเพื่อบดบังความหวั่นไหวยามเมื่อได้มองสบนัยน์ตาทรงพลังของเขมชาติ ความอบอุ่นสุขใจมันไม่ใช่สิ่งจอมปลอม ซึ่งเกิดขึ้นทุกครั้งยามที่เธอได้ต่อปากต่อคำกับเขา...

 

ขอบคุณทุกคอมเมนท์มากๆค่ะ

ปล.พิมพ์แบบไม่อ่านทวนเลย 5555 งานเยอะมากแทบไม่มีเวลานอน

แต่อยากเขียน ตอนนี้แยกสมองแทบไม่ออกทั้งงานที่ทำและนิยาย

หากเจอคำผิดบอกไรท์นะคะ

ขอบคุณมากๆ ค่ะที่ยังไม่ทิ้งกัน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.004K ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #561 Lamaiann (@Lamaiann) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 00:13
    สู้ๆนะคะ
    #561
    0
  2. #539 Amy_aim (@Amy_aim) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 21:48
    รอ ร้อ รอ
    #539
    0
  3. #538 Thira88k (@Thira88k) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 21:31
    สู้ๆนะคะไรท์
    #538
    0
  4. #533 25142551 (@25142551) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 09:37

    เมื่อไหร่จะใจอ่อน เหลืออีกไม่กี่วันแล้วนะ อ.เขม

    #533
    0
  5. #532 fsn (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 23:42

    ตามเชียร์ต่อคะ

    #532
    0
  6. #530 fangosakatim (@fangosakatim) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 18:53
    ทำไม๊?!เขียนให้นางเอกใจง่ายจัง เจ็บไม่รู้จักจำ
    #530
    1
  7. #529 kanchanachanakul (@kanchanachanakul) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 17:57
    สนุกมากๆ
    #529
    0
  8. #528 Banna (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 16:49

    สวัสดีค่ะที่นี่มีอีกหนึ่งกำลังใจนะคะติดตามตลอดทุกเรื่องเลยค่ะ

    #528
    0
  9. #526 RungrakCha (@RungrakCha) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 15:47

    เป็นกำลังใจให้นะคะ💖💖
    #526
    0
  10. #525 YupawadeeAllamat (@YupawadeeAllamat) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 14:50
    สู้ๆค่ะรอออออออ
    #525
    0
  11. #524 NungningJunart (@NungningJunart) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 14:45
    ใจอ่อนเร็วไปมั๊ย​

    ง่ายเกินไปนะ4ปีกับความเจ็บปวดที่ผู้หญิงคนนึงได้รับ
    #524
    0
  12. #522 noomamjaa (@noomamjaa) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 13:52
    คุณชเล. รักษาสุขภาพด้วยนะคะ

    ปล. อย่างกุ้ง -> ย่างกุ้ง
    #522
    0
  13. #521 Ploiizii (@ploiizii555) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 13:43

    สู้ๆนะคะ​ พักผ่อนเยอะๆนะคะ​ รอได้ค่ะ
    #521
    0
  14. #520 Teamjai Incham (@teamjai) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 13:02
    ขอบคุณเช่นกันคะรักษาสุขภาพนะคะรอตอนต่อไปคะ
    #520
    0
  15. #519 NitSi (@NitSi) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 12:56
    ขอบคุณที่ลงให้อ่านค่ะ
    #519
    0