[X-men fic] Sweets and Literature : ErikCharles

ตอนที่ 5 : Chapter 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 392
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    8 มิ.ย. 59

Sweets and Literature

Chapter 5

Cherik

Note : AU Warning! ตอนสุดท้ายที่จะลงในเว็บแล้วค่ะ ถ้าอ่านแล้วค้างก็อย่าลืมกดทำแบบสั่งจองนะคะ 555555 /ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ค้างนะ อิย์

สั่งจอง (นัดรับในงาน Movie Carnival 4 เท่านั้น) https://docs.google.com/forms/d/1t1EOoFcLyROtjpUb9YK6GKoXbPFcfmb4lM9SfYKK-BE/viewform?c=0&w=1

 

 

 

 

 

ผ่านไปได้เกือบอาทิตย์จากครั้งแรกที่เรเวนมาที่ห้องพัก…หลังจากกินๆ นอนๆ อยู่ร่วมกับหนุ่มคณะคหกรรมได้ระยะหนึ่งชาร์ลส์ก็สังเกตได้ว่ามือถือของอีก ฝ่ายแทบจะไม่เคยหยุดสั่น…โดยที่แปดสิบเปอร์เซ็นต์ของข้อความพวกนั้นเป็น ผู้หญิง และแปดสิบของแปดสิบนั้นอีกทีคือเรเวน – ไม่เยอะเท่าไร สักประมาณสองร้อยข้อความต่อวัน

 

โอเค ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก เขาเวอร์ไปเอง

 

แต่ก็เกือบๆ ล่ะ

 

“เซเวียร์” ร่างสูงเรียกจากหน้าประตูห้อง เสียงทุ้มนั่นกดต่ำลงราวกับไม่ชอบใจอะไรสักอย่าง

 

“มีคนมาหา”

 

ชาร์ลส์เงยหน้าจากกองงานอย่างงุนงง นึกสงสัยว่าใครกันที่ถ่อมาหาเขาตั้งแต่เช้าวันเสาร์อาทิตย์แบบนี้ ก่อนที่จะได้คำตอบในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา

 

“ไง ชาร์ลส์”

 

คนที่ยืนอยู่หน้าประตูสวมเสื้อแจ็กเก็ตสีน้ำเงิน ทรงผมถูกหวีอย่างเป็นระเบียบกับแว่นตาสี่เหลี่ยมกรอบพลาสติกช่วยส่งเสริม ความ ‘เนิร์ด’ ให้มากขึ้นไปอีก อีริครู้จักคนแบบนี้นับคนได้…แต่สำหรับชาร์ลส์ ครึ่งหนึ่งของคนในชีวิตเขาก็เป็นแนวๆ นี้ทั้งนั้นแหละ

 

“แฮงค์” เจ้าของเรือนผมสีเข้มลุกพรวดออกจากโต๊ะ เลือกวางงานทิ้งไว้อย่างนั้นอย่างที่น้อยครั้งจะทำแล้วเดินออกไปหารุ่นน้อง ที่หน้าห้อง “มานี่ได้ยังไงน่ะ”

 

“เรเวนบอก” แฮงค์ตอบพร้อมกับยิ้มบางๆ ตามสไตล์ของเจ้าตัว “ตอนแรกฉันว่าจะไปหานายที่คณะ แต่เดี๋ยวนี้นายก็หาตัวยากเหลือเกิน”

 

แต่ก่อนชาร์ลส์มักจะทำงานอยู่ที่คณะไม่ต่ำกว่าทุ่มหรือสองทุ่มเกือบทุก วัน ชาวคณะวิทยาศาสตร์ที่เลิกจากแล็บในเวลาใกล้เคียงกันอย่างแฮงค์หรือบางครั้ง – สก็อตกับอเล็กซ์ สองพี่น้องบ้านซัมเมอร์ส จึงนับว่าเป็นธุระที่จะแวะเข้าไปเยี่ยมเยียนเป็นประจำ

 

แต่พอชาร์ลส์ย้ายห้องพัก หนึ่งในข้อตกลงของเขากับอีริคคือสองทุ่มจะปิดห้อง เพราะทั้งคู่ต่างก็ไม่ชอบให้ใครมารบกวนเวลาทำงาน ดังนั้นบ้านหลังที่เท่าไนก็ไม่รู้อย่างห้องสมุดคณะจึงเป็นม่ายไปโดยปริยาย รวมถึงโอกาสที่จะได้เจอรุ่นน้องทั้งสามก็น้อยลงเช่นกัน

 

ผู้เป็นรุ่นพี่ยิ้มรับ แล้วจึงเริ่มวักถาถึงคนอื่นๆ ที่ไม่อยู่ในที่นี้ด้วย

 

“สก็อตสบายดี แต่พักนี้ไม่ค่อยเห็นหน้า เหมือนว่าจะติดหญิงอยู่” แฮงค์หัวเราะหึๆ “รู้จักจีน เกรย์คณะจิตวิทยาไหมล่ะ?”

 

“คนที่สอบเข้าได้ที่หนึ่งปีก่อน” ดวงตาสีฟ้าฉายแววตกตะลึงแกมทึ่ง “ว้าว…เขาไปรู้จักกันได้ไงน่ะ”

 

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” รุ่นน้องไหวไหล่เบาๆ “รู้แค่ว่าตอนนี้ว่างทีไรสก็อตแทบจะไม่อยู่ติดคณะ…ยิ่งวิชาหลายตัวลงซ้ำกันยิ่งไปกันใหญ่”

 

“แล้วอเล็กซ์ล่ะ?”

 

“หึ…คนนี้นายต้องไม่เชื่อแน่” แฮงค์กลอกตาประกอบ ในน้ำเสียงมีกระแสขบขันอยู่จางๆ “อเล็กซ์เดทอยู่กับรุ่นน้องชมรมหนังสือพิมพ์คนหนึ่ง”

 

“…อเล็กซ์อ่ะนะ?” ชาร์ลส์ทวนคำอย่างไม่เชื่อหู ในขณะที่คู่สนทนาพยักหน้าเพื่อยืนยันคำพูดของตัวเอง

 

แต่เดิมอเล็กซ์อยู่ในช่วงเฮิร์ตหนักจากการถูกสาวสวยคนหนึ่งปฏิเสธ (ซึ่งสาวคนนั้นมาคบกับเลนเชอร์ในเวลาต่อมา และก็ถูกทิ้งในเวลาต่อมาเช่นกัน) และหลังจากนั้นไม่ว่าทั้งแฮงค์ ทั้งชาร์ลส์หรือใครก็ตาม จะแนะนำสาวสวยปานนางฟ้าที่ยังไม่มีเจ้าของให้ อเล็กซ์ก็ทำเมินใส่ทุกที

 

หมายถึงเมินพวกเขานะ ไม่ใช่สาวๆ

 

อย่างไรก็ตามอเล็กซ์ไม่เคยคบกับใครจริงจัง – ไม่จริงจังในระดับที่เดทก็ยังไม่มี กินข้าวด้วยก็ยังไม่เคย แล้ววันหนึ่งอยู่ๆ ก็มีคู่เดทโผล่มาเนี่ยนะ

 

“เหนือคาดสุดๆ…”

 

“ยังมีเหนือกว่านั้น” รุ่นน้องพูดอย่างภูมิใจนำเสนอเต็มที่ “รู้รึเปล่าว่าอเล็กซ์เดทกับใคร”

 

เขายังไม่รู้เลยว่าอเล็กซ์ออกเดทแล้วจะไปรู้ได้ยังไงว่าเดทกับใคร…

 

ชาร์ลส์แอบคิด แต่แฮงค์ก็ไม่ได้รอคำตอบของเขาแต่อย่างใด เจ้าตัวรีบพูดต่อทันทีอย่างกับว่ารอที่จะเล่าถึงตรงนี้สักพักแล้ว

 

“อเล็กซ์เดทกับปีเตอร์ที่บาร์มหาลัยมาสองอาทิตย์แล้ –”

 

“…พูดอีกทีซิ”

 

ไม่ คนที่พูดประโยคนี้ไม่ใช่ชาร์ลส์

 

แต่เป็นคนที่กำลังแผ่ออร่าทะมึนๆ จากด้านหลังเขาต่างหาก…

 

มายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย

 

รุ่นพี่รุ่นน้องที่ยืนคุยกันอยู่หน้าประตูเงียบเป็นเป่าสากทั้งคู่ เนื่องจากในมือหนุ่มคณะกรรมฝีมือดีกำลังถือมีดปาดหน้าเค้กได้อย่างน่า อันตรายสุดๆ – และไม่ว่าเจ้าตัวจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม ภาพที่คนคนหนึ่งแผ่ออร่าสีดำทะมึนไปด้วยพร้อมกับถือมีดปาดหน้าเค้กที่มีครีม สดติดอยู่ เป็นอะไรที่ไม่ได้เข้ากับบรรยากาศเอาซะเลย

 

“อเล็กซ์เดทกับพีท” เสียงนุ่มเรียกสายตาคมๆ ให้หันไปมองได้อย่างดี

 

“…แฮงค์พูด ไม่ใช่ฉัน”

 

“ใครคืออเล็กซ์”

 

แล้วจะอธิบายให้นายรู้จักคนที่นายไม่รู้จักยังไงไม่ทราบ!?

 

“รุ่นน้องฉันเอง…เลิกจ้องแฮงค์เหมือนจะเขมือบเขาได้แล้วเลนเชอร์”

 

ชาร์ลส์รีบพูดเมื่อเห็นแววตาสีเทาเบนไปยังอีกคน ก่อนจะส่งสัญญาณให้รุ่นน้องกลับไปก่อนเพื่อความปลอดภัยของชีวิตและทรัพย์สิน

 

ชายหนุ่มคณะวิทย์เข้าใจสิ่งที่ชาร์ลส์ต้องการสื่ออย่างง่ายดาย ร่างโปร่งรีบขอตัวกลับ พร้อมทั้งทิ้งท้ายว่าว่างๆ ก็ให้ไปเจอกันที่คณะบ้าง ซึ่งรุ่นพี่ที่แสนดีก็พยักหน้ารับทั้งที่คิดอยู่ในใจว่าด้วยปริมาณงานตอนนี้ แค่จะขยับออกจากคณะยังขี้เกียจเลย…

 

“เอาล่ะ” เมื่อให้แฮงค์กลับไปเรียบร้อยชาร์ลส์ก็หันมาทำเสียงเข้มใส่อีริคเต็มที่ สองมือยกขึ้นกอดอกประกอบกับนัยน์ตาที่หรี่ลง – แต่ในสายตาของคู่สนทนา – ไม่ได้ทำให้เจ้าตัวดูดุขึ้นเลยแม้แต่น้อย

 

“นี่มันเรื่องอะไรเลนเชอร์”

 

“เดาสิ”

 

“สวรรค์เถอะ” ชาร์ลส์กลอกตา “ใครจะไปเดาความคิดในหัวนายได้…”

 

“ไหนบอกว่าเป็นคนประเภทเดียวกัน?” คนกวนประสาทเลิกคิ้วเป็นเชิงท้าทาย “อย่างนั้นก็ต้องรู้สิ”

 

แม้จะคิดว่าการต่อล้อต่อเถียงกับรูมเมทเป็นอับดับหนึ่งในลิสต์สิ่งที่ทำ ให้เสียเวลามากที่สุด แต่ร่างบางก็เผลอนึกไปถึงบทสนทนาเมื่อครู่อย่างไม่ตั้งใจ ก่อนจะถอนหายใจแล้วพูดสุ่มๆ ออกมา

 

“ถ้าฉันไม่รู้จักนายฉันคงคิดว่านายหวงพีท…”

 

“อืม หวง”

 

“…หา?”

 

ประโยคตอบกลับที่ได้ยินตั้งแต่ยังไม่จบประโยคสร้างความงุนงงไม่น้อย พอดีกับที่อีริคหันกลับไปจัดการเค้กของเขาตามเดิม

 

“เป็นพี่แล้วหวงน้องผิดตรงไหน…จริงไหมคุณพี่ชาย?”

 

 

 

Sweets and Literature

 

 

 

ตกบ่ายแล้ว แต่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องชาร์ลส์เลยแม้แต่คำเดียวตั้งแต่ตื่นขึ้นมา

 

หนึ่งเป็นเพราะเพื่อนร่วมห้องที่แสนดียึดห้องครัวเป็นห้องทดลองสูตรอาหาร ไปแล้ว…และสองคืองานกองโตที่เดดไลน์อยู่ห่างออกไปอีกแค่สองวัน – เยอะจนพาลกินอะไรไม่ลง – และไม่มีเวลาจะกิน

 

แต่ก็ไม่รู้ว่าคนนิสัยไม่ดีบางคนตั้งใจจะแกล้งกันรึเปล่า ถึงได้เอาขนมหวานมากมาย(ที่พึ่งอบออกมาจากเตาและหอมสุดๆ) ออกมาวางไว้บนโต๊ะสองสามอย่าง…ถึงแม้ว่าชิ้นหนึ่งจะไม่ใหญ่มาก ก็ใหญ่พอที่กินเข้าไปแล้วจะอิ่ม ชวนให้แอบจิ้มไปกินสักชิ้นสองชิ้นจริงๆ

 

โดยเฉพาะเค้กวานิลาบลูเบอร์รี่สีขาวฟ้าก้อนเล็กที่วางอยู่ใกล้เขาที่สุด – และถึงแม้ว่าอีริค เลนเชอร์จะเป็นคนไร้ความละเอียดอ่อน ชีวิตยุ่งเหยิง กวนประสาท แข็งกระด้างแค่ไหน – แต่ลวดลายบนเค้กที่บอกได้เลยว่าบรรจงสร้างก็พอจะลบล้างข้อหาเหล่านั้นออกไป ได้

 

นี่ถ้าไม่ได้เห็นเจ้าตัวยืนทำอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสองเมตรอาจจะไม่เชื่อก็ ได้ว่าคนแบบนี้จะทำขนมเค้กออกมาได้ดูน่าอร่อย…ทั้งโทนสีที่เลือกใช้ให้ความ รู้สึกหวานๆ รายละเอียด ที่ไม่คิดว่าจะทำลงไปในอาหารได้ แล้วยังมีช็อกโกแลตสีฟ้ารูปดอกกุหลายที่ตกแต่งอยู่บนหน้าเค้ก

 

ตัวเค้กอร่อยรึเปล่าไม่รู้ แต่ช็อกโกแลตอร่อยแน่นอน เพราะเลนเชอร์โยนชามให้เขาตีส่วนผสมช็อกโกแลตเมื่อคืนนี้…

 

เสียงโครมครามที่ดังจากในครัวบอกให้รู้ว่าเทศกาลขนมหวานขนาดย่อมได้สิ้น สุดลงแล้ว ชาร์ลส์รีบละสายตาจากขนมเค้กกลับมามองที่ชาร์ตงานตัวเอง ทำใจว่าถึงอย่างไรขนมหวานที่ดูน่าอร่อยพวกนี้อีกฝ่ายก็ต้องเอาไปส่งอาจารย์ หรืออะไรทำนองนั้นอยู่ดี

 

ผ่านไปสักพักเพื่อนร่วมห้องก็เดินออกมาจากส่วนที่เป็นครัว มือหนาเอื้อหยิบรีโมททีวีที่วางอยู่ไม่ไกลขึ้นมาดก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา ข้างๆ ชาร์ลส์

 

สาบานได้ว่าไอ้ที่อยู่ๆ ใจก็กระตุกผิดจังหวะนี่เป็นเพราะงานยังไม่เสร็จล้วนๆ

 

ไม่ได้เป็นเพราะมีใครบางคนมานั่งข้างๆ เลยแม้แต่นิดเดียว

 

หนุ่มวรรณกรรมสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติตัวเองเล็กน้อย…สงสัยว่าพักนี้เขาอาจจะทำงานมากเกินไป คงถึงเวลาที่จะต้องหาอะไรกินจริงๆ แล้วก็ได้

 

“ไม่หิวรึไง”

 

ประโยคคำถามลอยมาจากคนที่นั่งอยู่ข้างๆ และไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ชาร์ลส์ก็เลือกที่จะตอบว่าไม่หิว ก่อนที่ท้องเจ้ากรรมจะทรยศ ส่งเสียงร้องออกมาดังลั่น ชนิดที่ว่าถ้าไม่ได้ยินเขาก็น่าจะต้องพาอีกคนไปตรวจสุขภาพหูแล้ว

 

แน่นอนว่าเมื่อมีโอกาสอีริคก็ไม่พลาดที่จะเผยรอยยิ้มเยาะๆ อันกลายเป็นเอกลักษณ์อย่างหนึ่งของเจ้าตัวไป พร้อมกับคำพูดที่ทำให้ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจางๆ ได้ไม่ยาก

 

“หิวก็บอกว่าหิวสิ”

 

และหลังพยายามกลั้นใจสุดชีวิตไม่ให้หลุดส่งเสียงชิหรืออะไรประมาณนั้นออกมา ชาร์ลส์ก็จำเป็นจะต้องยอมรับความจริง…ว่าเขาโคตรจะหิวเลย

 

“ขนมพวกนั้นกินได้หมด ฉันทดลองสูตรใหม่เฉยๆ”

 

โอ้โห ความเปลือง…

 

นัยน์ตาสีฟ้ากวาดตามองขนมทั้งหมดที่วางอยู่บนโต๊ะ ในหัวนึกไปถึงราคาวัตถุดิบทดลองทั้งหลาย(ที่แน่นอนว่าทางคณะก็คงไม่ออกให้ ร้อยเปอร์เซ็นต์) ก่อนจะถอนหายใจเฮือกเมื่อคิดไปคิดมาก็พบว่ามันคงพอๆ กันกับราคาของหนังสืออ้างอิงที่กองอยู่เต็มห้องนั่นแหละ

 

“ไม่มีอันไหนจะเก็บไปส่งอาจารย์เลยเหรอ…”

 

ถึงเจ้าตัวจะยืนยันเองว่ากินได้ แต่ความกังวลก็ยังไม่หายไปอยู่ดี

 

“เซเวียร์ นี่มันวันเสาร์ กว่าจะถึงวันจันทร์มันก็เละหมดแล้ว” อีริคพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ตู้เย็นใช่ว่าจะเก็บพอ”

 

“สรุปว่าฉันกินได้หมดเลย?”

 

“ฉันพูดไปแล้ว”

 

ชาร์ลส์สูดหายใจเข้าสึกๆ อีกครั้งเพื่อระงับอารมณ์อยากต่อยคนแถวๆ นี้ พร้อมกับที่ในหัวนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ และปากก็เอ่ยถามไปโดยที่ไม่ทันได้ห้ามตัวเอง

 

“แน่ใจนะว่ากินได้”

 

…ก็มันเป็นสูตรทดลอง ใครจะรู้ว่ากินเข้าไปแล้วเป็นยังไงล่ะ…

 

“อยากรู้ก็ลอง”

 

เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองตาฝาดไปรึเปล่า แต่ชาร์ลส์คิดว่าเขาเห็นเพื่อนร่วมห้องยกยิ้มมุมปากแบบที่อันตรายสุดๆ อยู่ประมาณเสี้ยววินาที ก่อนที่อีกฝ่ายจะหยิบช้อนไปตักเค้กมาจ่อปากเขาเองและนั่นก็ทำให้เขาถอยหลังไปสองสเต็ปโดยอัตโนมัติ

 

…ซึ่งไม่ช่วยอะไรเลย เพราะสุดท้ายอีกคนก็ยื่นมือตามมาอยู่ดี

 

“ชิมสิ?”

 

ช้อนสแตนเลสที่มีเค้กอยู่ถูกยื่นมาตรงหน้า…บนช้อนคันนั้นคือเค้กก้อนสี ฟ้าที่เขาเล็งไว้เมื่อครู่พอดิบพอดี…และนั่นก็ควรจะเป็นเหตุผลที่ชาร์ลส์ยอม กินเค้กคำนี้ในที่สุด

 

“เป็นไง?” คำถามถูกส่งมาพร้อมกับรอยยิ้มอีกแบบ – แบบที่เหมือนพึ่งรบชนะสงครามอะไรสักอย่างมา – “ไม่ต้องตอบก็ได้ ฉันรู้ว่าอร่อย”

 

เป็นประโยคบอกเล่าที่มีความหลงตัวเองสูงเกินจะมีบรรยายใดๆ แต่คนฟังก็เถียงอะไรไม่ได้เพราะว่าทุกอย่างที่ประกอบขึ้นมาเป็นเค้กงี่เง่า ก้อนนี้มันอร่อยจริง

 

เอ๊ะ หรือว่าจริงๆ แล้วเพราะเขาหิว ทุกอย่างมันก็เลยอร่อยไปหมด?

 

“เอาช้อนคืนมาได้แล้ –”

 

คำพูดสะดุดไปกลางคัน เมื่อปลายนิ้วโป้งของอีกฝ่ายแตะลงที่มุมปากเขาแผ่วเบา ปาดเอาเนื้อครีมที่ชาร์ลส์เองก็ไม่รู้ตัวว่าติดมาตั้งแต่ตอนไหนออกไป…การ กระทำที่อีริคทำแล้วดูเป็นธรรมชาติมากจนน่าอิจฉา แต่กลับทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะไปมากกว่าเดิม

 

ความรู้สึกคล้ายๆ เวลาจะขับรถฝ่าไฟแดงตอนถนนโล่งนั่นแหละ…

 

“อืม” อีริคเลียปลายนิ้วของตัวเองที่มีครีมสดติดอยู่เล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ “บอกแล้วว่าอร่อย?”

 

 

 

ให้ตายเถอะ

 

ชาร์ลส์คิดว่าเขาอาจจะพอเข้าใจอารมณ์สาวๆ พวกนั้นขึ้นมาจริงๆ แล้วก็ได้…

 

 

 

 

Tbc.

 

 

 

 

 

Talk:

อมกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก.

มาสารภาพบาปค่ะ ว่าตอนแรกฉากจบไม่มีอยู่ในร่าง ก๊ากกกกกกกกกกกกกกก/หัวเราะอย่างสะใจ

เผื่อใครไม่ได้อ่านโน้ตด้านบน ตอนนี้เป็นตอนสุดท้ายที่จะลงในเว็บแล้วนะคะ ที่เหลือพบกันได้ในเล่มค่ะ

และเนื่องจากแบบสอบถามมีคนตอบเยอะเกินคาด(มากๆๆๆๆๆๆ) เลยกะว่าจะพิมพ์สองรอบ ในงานรอบนึง แล้วพิมพ์รอบไปรอีกรอบ ดังนั้นใครสั่งไปรก็อาจจะช้าไปนิดหน่อย แต่รับรองว่าได้ครบทุกคนแน่นอนค่ะ ????

ราคากับรูปปกจะมาประกาศอีกครั้งในทวิตและในเพจนะคะ ขอบคุณทุกคนที่อ่าน คอมเม้นท์ ไลค์ รีทวิตและทำแบบสอบถามมากค่ะ เกิดมาไม่เคยคิดว่าจะเห็นเลข80อยู่ในแบบตอบรับมาก่อน 55555555

ขอบคุณมากๆๆๆๆๆ อีกครั้งค่ะ

ปล.เจอคำผิดแจ้งได้เลยนะคะ ตอนนี้เราเบลอมาก อีดิทไปสองรอบแล้ว…

 

 

แบบสั่งจองฟิค สำหรับนัดรับในงาน #moviescnv4 เท่านั้นนะคะ >> https://docs.google.com/forms/d/1t1EOoFcLyROtjpUb9YK6GKoXbPFcfmb4lM9SfYKK-BE/viewform?c=0&w=1

Page : https://www.facebook.com/ProudtobeShipper/

Twitter : valentearz

#valentearzfic

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น

  1. #17 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 22:07
    อัยย่ะ อยากเป็นโตะเก้าอี้จริงๆ
    #17
    0
  2. #13 danger^_^ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 10:40
    อ๊ากกกก หนังสือยังเหลือมั้ยคะอยากได้มากๆเลย รบกวนติดต่อกลับได้มั้ยคะ idline:kpiyawan
    #13
    1
    • #13-1 VaLnE_C(จากตอนที่ 5)
      19 มิถุนายน 2559 / 14:41
      ขอติดต่อกลับทางนี้แล้วกันนะคะ พอดีไลน์เราเดี้ยงอยู่ 5555
      หนังสือยังมีอยู่ค่า ถ้าเล่นเฟสติดต่อที่เพจ Shipper and Proud ได้เลยนะคะ หรือถ้าเล่นทวิต ติดต่อได้ที่ @valentearz ค่ะ
      ขอบคุณที่สนใจนะคะ ^^
      #13-1
  3. #12 kuwa[R]i... (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 23:54
    กรี๊ดดดด เพิ่งได้พบกับฟิกเรื่องนี้ค่ะ Au แนวนี้ถูกใจมากๆ มันละมุนละไมมุ้งมิ้ง ทั้งอบอุ่นทั้งจั๊กจี้หัวใจ เป็นที่สุด ชอบอีริคที่เจ้าเล่ห์ขี้แกล้งแบบนี้มากๆ

    อยากได้รวมเล่มแต่ไม่ได้ไปงาน สงสัยต้องขอรอรอบไปรค่ะ งือออ
    #12
    1
    • #12-1 VaLnE_C(จากตอนที่ 5)
      9 มิถุนายน 2559 / 19:55
      หลังจบงานจะรีบเปิดรอบไปรเลยค่ะ รอหน่อยน้าาาาาา ♥
      #12-1
  4. #11 Ouji-san (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 22:09
    อร๊ายยยยยย นี้คือความฟินสุดยอด >///<
    #11
    0
  5. #10 LovinU1999 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 06:44
    กรี๊ดดดดดดด ! ! ! โมเม้นแบบนี้มันฟินเหลือเกินนนน #รอรอบไปรนะคะ
    #10
    1
    • #10-1 VaLnE_C(จากตอนที่ 5)
      9 มิถุนายน 2559 / 19:54
      #ทีมรอบไปร ก็มา
      #10-1