[X-men fic] Sweets and Literature : ErikCharles

ตอนที่ 4 : Chapter 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 358
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    7 มิ.ย. 59

Sweets and Literature

Chapter 4

Cherik

Note : AU Warning! แต่งไปมึนไป 55555

 

 

 

 

 

 

ถ้าเทียบกับคณะอื่นๆ แล้ว ชาร์ลส์คิดว่าช่วงนี้ตารางเรียนของตัวเองค่อนข้างจะเรียกได้ว่าว่างมากที เดียว ดูจากรูมเมทที่ออกจากห้องไปตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นแล้วเรียกเขาไปปิด ประตูให้

 

ในขณะที่อีริคออกไปตั้งแต่เช้า เขากลับไม่เดือดเนื้อร้อนใจอะไรกับเช้าวันจันทร์เลยแม้แต่นิดเดียว…ตรงกัน ข้าม วันนี้เป็นวันว่างที่ไม่มีเรียนด้วยซ้ำ จะนอนกินบ้านกินเมืองไปทั้งวันก็ยังได้…แต่พอนึกว่างานกองโตวางรออยู่ ชาร์ลส์ก็ได้แต่ลุกขึ้นมาจากที่นอนเท่านั้น

 

เป็นความยินดี(ปนสะใจเล็กๆ)เมื่อเขาชนะพนันคนร่วมห้องเมื่อคืน เลยได้สิทธิ์นอนเตียงก่อนแบบงงๆ เช้านี้ชาร์ลส์เลยตื่นมาอย่างสดชื่นสุดๆ เลยทีเดียว

 

หลังจากที่เอาอาหารในตู้เย็น(ที่อร่อยจนน่าหงุดหงิด)มาอุ่นกิน…ชาร์ลส์ก็ ทิ้งตัวลงบนโซฟาหน้าทีวี พร้อมกับหยิบปึกงานที่คณะออกมาไว้บนโต๊ะ

 

พระเจ้า…หยุดเหมือนไม่ได้หยุด

 

คิดในใจพลางเลื่อนปลายนิ้วไปตามหน้าจอของโทรศัพท์มือถือเพื่อเช็คให้แน่ ใจว่าไม่มีเพื่อนที่คณะหรือที่ชมรมคนไหนเรียกหา ก่อนจะวางมันลงกับโซฟาด้วยความรู้สึกโล่งอกเมื่อมั่นใจว่าวันนี้จะไม่มีใคร เรียกให้เขาฝ่าแดดร้อนๆ ตอนกลางวันออกไปอีก

 

ชายหนุ่มไล่สายตาไปตามสิ่งของที่วางอยู่บนโต๊ะนอกเหนือไปจากงานของตัว เอง…ชาร์ลส์ขอยืนยันอีกครั้งว่าอีริค เลนเชอร์เป็นคนที่ไม่มีความละเอียดอ่อนเอาเสียเลย โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับความสามารถในการทำอาหาร บนโต๊ะมีทั้งแทบเล็ต – ที่เขาก็ไม่แน่ใจว่าแล้วอีริคไม่ต้องใช้เรียนรึยังไง – สูตรอาหารที่ถูกจดไว้ด้วยลายมือหวัดๆ และเสื้อนอกสีเทาที่ถูกโยนทิ้งไว้แบบยับเยินราวกับพึ่งผ่านสงครามโลกครั้ง ที่สองมา

 

แต่ถึงแม้ว่าจะนึกบ่นในใจ มือบางก็ยังจัดแทบเล็ตและสูตรอาหารให้อยู่ในกองเดียวกันข้างเสื้อนอกยับๆ ที่ตอนนี้ถูกพับอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยดีแล้ว

 

…และนั่นทำให้เขาอดรู้สึกหงุดหงิดอย่างหาสาเหตุไม่ได้ว่าทำไมเขาต้องมาจัดการของส่วนตัวของคู่กรณีด้วย

 

เอาเถอะ ก็ตกลงกันว่าใครอยู่ที่ห้องก็ต้องทำห้องให้เรียบร้อยนี่นา

 

ในขณะที่ชาร์ลส์กำลังความสามารถเต็มร้อยในการกล่อมตัวเองให้เชื่อว่าการ ที่เก็บของทุกอย่างของเพื่อนร่วมห้องให้เข้าที่เข้าทางเป็นแค่หนึ่งในข้อ ตกลงของการอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขและนิสัยแต่ดั้งแต่เดิมของตัวเองเท่านั้น แทบเล็ตที่เขาพึ่งปล่อยมือออกจากมันไม่ถึงสิบวินาทีก็ส่งเสียงเรียกขึ้นมาซะ อย่างนั้น

 

“เลนเชอ –”

 

…ไม่อยู่นี่นา

 

แทบเล็ตสั่นขึ้นมาอีกครั้ง

 

เอาไงดี จะอ่านก็เสียมารยาท…

 

…และอีกครั้ง

 

ครับ ครับ

 

ชาร์ลส์ถอนหายใจ ยอมเปิดอุปกรณ์ที่ไม่ใช่ของตัวเองเปิดขึ้นอ่าน อ้างอยู่ในใจว่าเผื่อเป็นเรื่องด่วน

 

ซึ่ง…ด่วนรึเปล่าก็ไม่รู้หรอก แต่ที่แน่ๆ เจ้าของแทบเล็ตเครื่องนี้นี่…น่าหงุดหงิดชะมัด

 

แล้วที่น่าหงุดหงิดมากกว่านั้น คงจะเป็นตัวเขาทีจัดการรวบของบนโต๊ะทั้งหมดแล้วรีบวิ่งออกจากห้องนั่นแหละ

 

 

 

Sweets and Literature

 

 

 

เหลือเวลาอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมแล้วในตอนที่อีริครู้สึกตัวว่าทิ้งแทบเล็ต กับสูตรเค้กไว้ในห้อง…จริงๆ แล้วมันไม่ได้จำเป็นกับการเรียนวันนี้เท่าไรนัก แต่มันจำเป็นสำหรับคนที่เขามีนัดด้วยหลังจบคลาส…หลังจากอุทิศห้านาทีแรกให้ กับการต่อว่าตัวเองในหัว ก็นึกถึงใครบางคนที่ไม่รู้ว่าวันนี้จะมีเรียนรึเปล่า

 

‘เซเวียร์ อยู่ไหม?’

 

‘เซเวียร์ เอาแทบเล็ตมาให้หน่อย’

 

‘ด่วนมาก จำเป็น’

 

ผ่านไปสิบนาที ก็ยังไม่มีวี่แววของอีกคน…อีริคนึกปลงอยู่ในใจ คิดตารางงานเย็นวันนี้ใหม่อย่างรวดเร็ว

 

ปึง!

 

“ขออนุญาตครับ”

 

เสียงกระแทกประตูดังจากทางด้านขวา เรียกความสนใจจากทุกคนในห้องเป็นอย่างดี ทั้งคลาสหันไปมองคนที่พึ่งมาใหม่เป็นตาเดียว

 

ก็ใครใช้ให้ชาร์ลส์ ฟรานซิส เซเวียร์มาถึงห้องทำอาหารในสภาพที่เปียกซกไปตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างกับลูกหมาโดนถีบตกสระน้ำแบบนั้นกันล่ะ

 

“เลนเชอร์!”

 

…ใช่ และหลังจากนั้นทุกคนในห้องก็เปลี่ยนเป้าหมายมาทางอีริคแทน แต่ใช่ว่าเขาจะสนใจ…สิ่งที่ต้องทำก็แค่เดินนำชาร์ลส์ออกไปนอกห้องเรียนก่อน แค่นั้นเอง

 

“ตกน้ำมา?”

 

“เป็นคำทักทายที่ดีมากสำหรับคนที่เรียกให้ฉันตื่นไปเปิดประตูแถมด้วยเป็น พนักงานส่งของ เลนเชอร์” คนตรงหน้าย่นจมูกอย่างไม่ชอบใจนิดๆ “และเปล่า ฉันไม่ได้ตกน้ำ เมื่อกี๊ฉันแวะไปหาแฮงค์ที่คณะวิทย์ แล้วเขาทดลองอะไรกันก็ไม่รู้ –”

 

“ใครคือแฮงค์?”

 

“ฮะ?”

 

ชาร์ลส์ทำหน้าเหวอกับคำถามที่ไร้ที่มาที่ไป

 

ก็เพื่อน ก็รุ่นน้องไหมล่ะ…จะให้ตอบว่าอะไร…ไม่สิ ทำไมอยู่ๆ ถึงถามมากกว่า

 

“ไปนั่งรอตรงนั้นไป” อีริคชี้ไปทางเก้าอี้หน้าห้องที่ปกติจะเอาไว้นั่งรอสอบ “เดี๋ยวฉันเรียนเสร็จแล้วค่อยว่ากัน”

 

“ฮะ?”

 

เจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าที่เต็มไปด้วยความงุนงงทวนคำเดิมออกมาอีกครั้ง

 

“แล้วของๆ นายล่ะ?” มือบางยกถุงใสใบใหญ่ที่ในนั้นมีทั้งแทบเล็ต สูตรเค้กและเสื้อนอกตัวที่วางอยู่บนโต๊ะมา

 

พูดง่ายๆ ก็คือกวาดมาทั้งโต๊ะนั่นแหละ

 

ถึงเป็นหนึ่งในโชคดีที่ชาร์ลส์มักจะเก็บอะไรก็ตามที่เปียกแล้วจะเสียหาย ย่อยยับใส่ถุงซิบพลาสติกก่อนค่อยใส่กระเป๋าอีกทีจากประสบการณ์มัธยมที่ไม่ น่าพิสมัยเท่าไร สมบัติทุกอย่างที่เขาหอบมาเลยยังอยู่ดีครบร้อยเปอร์เซ็นต์

 

“ฝากนายไว้ก่อน ตอนนี้ยังไม่ต้องใช้” อีริคพูดพลางเปิดถุงเอาเสื้อนอกสีเทาตัวหนาออกมาคลี่ “เพราะฉะนั้นต้องนั่งรอ”

 

ชาร์ลส์กำลังจะอ้าปากแย้ง ว่าถ้าจะยังไม่ใช้แล้วจะส่งข้อความเหมือนจะใช้ในอีกสามวินาทีมาทำไม แต่ก็โดนขัดด้วยเสื้อนอกที่ถูกโปะเข้ามาเต็มหน้าซะก่อน

 

“อะไรของนา –”

 

“ไม่หนาวรึไง”

 

“…หนาว”

 

ให้ตาย

 

ชาร์ลส์สาบานได้เลยว่าเขาเกลียดเวลาอีริค เลนเชอร์ยิ้มแบบนี้ – แบบที่เหมือนได้ชัยชนะอะไรสักอย่าง — ที่สุดในสามโลก

 

 

 

Sweets and Literature

 

 

 

ชายหนุ่มผมสีเข้มไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอหลับไป จนกระทั่งรู้สึกตัวขึ้นมาเองนั่นแหละ ถึงได้เห็นว่ามีใครบางคนนั่งอ่านหนังสือรออยู่ที่เก้าอี้ตัวข้างๆ ซึ่งใครคนนั้นก็สังเกตเห็นในเวลาไม่ถึงนาทีว่าเขาตื่นแล้ว

 

“ตื่นแล้วก็ไปกัน”

 

ยังไม่ทันจะได้ถามว่าไปไหน ในหัวก็นึกเรื่องอื่นขึ้นมาได้ซะก่อน

 

“ทำไมไม่ปลุกล่ะ?”

 

พอถามจบประโยค ชาร์ลส์ก็รู้สึกตัวว่าไม่น่าถามออกไปเลย…เพราะรอยยิ้มเยาะๆ ตามฉบับของอีกคนที่ถูกส่งมาแทบจะทันทีที่เขาพูดจบประโยค

 

“ปลุกไม่ตื่น…แล้วก็ยังไม่ถึงเวลาที่ฉันมีนัด” อีริคลุกขึ้นยืน เก็บหนังสือเข้าชั้นวางแถวๆ นั้น “ถ้านายยังไม่ตื่นอีกสักสิบนาทีก็คงต้องเรียกไปเรื่อยๆ”

 

เป็นเรื่องช่วยไม่ได้จริงๆ ที่อยู่ๆ หนุ่มวรรณกรรมก็รู้สึกร้อนๆ ที่ใบหน้าซะอย่างนั้น…เพราะคำพูดเมื่อครู่ก็ไม่ต่างอะไรกับการบอกว่าจะนั่ง รอจนกว่าจะรอไม่ได้แล้วนั่นแหละ…

 

“เอ้อ…” ชาร์ลส์กระแอมอย่างไม่ค่อยจำเป็นเท่าไร “งั้นฉันกลับหอได้แล้วสินะ? นายเรียนเสร็จแล้วนี่?”

 

“ก็ใช่” อีริคเลิกคิ้วนิดๆ “แต่ฉันว่าจะให้นายไปด้วย”

 

หา?

 

“เพื่อ?”

 

แม้จะนึกรำคาญตัวเองที่ไม่รู้ว่าวันนี้ทำหน้าเหวอไปกี่รอบแล้ว แต่เขาไม่ได้นึกไปเองแน่ๆ ว่าเลนเชอร์ทำตัวประหลาดเอามากๆ

 

“วันนี้ฉันมีคุยงาน…กับเรเวน”

 

“…”

 

“ถ้าอยากจะไปก็ตามมาแล้วกัน”

 

 ประโยคกึ่งบอกเล่ากึ่งท้าทายนั้นเรียกความสนใจจากชาร์ลส์ได้ ไม่ยาก โดยเฉพาะเมื่อมีน้องสาวนอกสายเลือดเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ร่างบางก็แทบจะก้าวขาเดินตามไปทันที

 

“…แน่ใจนะว่าแค่คุยงาน” พูดไปก็หรี่ตาประกอบความจริงจัง ถึงจะรู้สึกได้ว่าคู่สนทนาไม่ได้ให้ความจริงจังคืนมาเลยก็ตาม

 

“พูดไปแล้วเชื่อฉันรึไง”

 

“ไม่”คำตอบถูกส่งคืนคนถามทันทีอย่างไม่ตริตรองใดๆ “นายมันมนุษย์ประเภทเดียวกันกับฉัน เลนเชอร์”

 

“หึ” คนที่ถูกเรียกแค่นหัวเราะในลำคอ “นายเลยดูหวงน้องสาวเอามากๆ?”

 

ชาร์ลส์ไม่ได้ประหลาดใจที่สุดท้ายแล้วอีริคก็ไปหามาจนได้ว่าเขากับเรเวน เป็นอะไรกัน…จริงๆ มันก็ไม่ได้เป็นความลับ แต่ในชีวิตจริงก็ไม่มีใครประกาศกันออกหน้าออกตาอยู่ดี

 

“เชื่อเถอะ ถ้านายมีน้อง ฉันว่านายหวงกว่าฉันอีก” เป็นฝ่ายชาร์ลส์บ้างที่ได้หัวเราะหึๆ ในลำคอ “นายต้องเป็นอภิมหาพี่ชายที่หวงน้องจนเหมือนจะครอบจักรวาลได้ – หรืออะไรทำนองนั้น”

 

อีริคกลอกตาให้กับคำเปรียบเทียบนั้นหนึ่งครั้งถ้วน ก่อนที่จะดึงคนที่เดินอยู่ข้างๆ ให้หยุดเมื่อเห็นข้อความในโทรศัพท์ที่เด้งขึ้นมาพอดี

 

“อะไร?”

 

“กลับห้อง” น้ำเสียงนิ่งราบเรียบเจือความอ่อนอกอ่อนใจนิดๆ “เรเวนไปทำงานแถวๆ ตึกเราพอดี เลยจะไปเจอที่นั่น”

 

“…สมกับเป็นเรเวนจริงๆ” เจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าส่ายหน้า ในใจคิดไปถึงคนที่เขารู้จักตั้งแต่ยังเด็ก…คนที่มักจะทำอะไรตามใจตัวเอง เสมอ…แถมยังบวกความเป็นน้องเล็กเข้าไปอีก

 

ชาร์ลส์แอบถอนหายใจเมื่อนึกถึงนิสัยของตัวเองกับเอ็มม่าที่ก็ไม่แตกต่างกันเท่าไร

 

การทำอะไรตามใจตัวเองนี่ก็ดูเหมือนจะเป็นลักษณะร่วมของสามพี่น้องซะด้วยสิ

 

 

 

 

Sweets and Literature

 

 

 

 

“คิดถึง”

 

คำแรกที่ออกมาจากปากของสาวผมทองเรียกรอยยิ้มบางๆ ให้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผู้เป็นพี่ได้เป็นอย่างดี

 

“นี่เธอหนีออกจากบ้านไปเองนะ”

 

ตอนนี้ทั้งสามคนกำลังนั่งเอกเขนกอยู่ในห้อง โดยที่ชาร์ลส์กับอีริคนั่งอยู่บนโซฟากันคนละมุม และเรเวนนั่งอยู่ที่เก้าอี้สูงฝั่งตรงข้าม

 

“บางครั้งน้องสาวก็ต้องการความเป็นส่วนตัวบ้าง” เรเวนยักไหล่ “ไม่คิดเหรอว่าฉันพึ่งเข้าวัยต่อต้าน”

 

“เธอเลยวัยนั้นมาหลายปีแล้ว…”

 

“เดี๋ยวเถอะ”

 

เจ้าของห้องนั่งฟังบทสนทนาของสองพี่น้องอยู่เงียบๆ เห็นจากหางตาว่าเรเวนกำลังไล่ตีพี่ชายของตัวเองอยู่…มือยกแก้วกาแฟดำในมือ ขึ้นจิบ…การดื่มกาแฟในเวลาหกโมงครึ่งตอนเย็นอาจไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าใดนัก แต่เมื่อคิดว่าคืนนี้มีงานกองสูงเกือบจะท่วมหัวรออยู่ ดื่มสักสองสามแก้วเลยก็คงไม่เลว

 

“เลนเชอร์ – เฮ้ เลนเชอร์” มือบางโบกไปมาหน้าเขา “ยังอยู่ไหม? เรเวนเรียกนายหลายรอบแล้ว”

 

“ยังอยู่ดี” แก้วกาแฟถูกวางบนโต๊ะอย่างสงบ นัยน์ตาสีเทาเบนไปหาหญิงสาวที่นั่งอยู่อีกฝั่ง “ว่าไงเรเวน รายละเอียดงานล่ะ?”

 

“เอ่อ…”

 

“ว่าไง?”

 

“จะคุยตรงนี้จริงๆ เหรอ…”

 

แม้จะไม่ได้ตั้งใจ สายตาของทั้งสองคนเหลือบไปทางชาร์ลส์วูบหนึ่ง จนคนที่ถูกมองอดจะแซะไม่ได้

 

“อะไร…จะให้ฉันไปอาบน้ำสักสองชั่วโมงก็บอกกันดีๆ ก็ได้…”

 

“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก” สาวผมทองหัวเราะคิก “สักชั่วโมงเดียวก็พอ”

 

คำตอบนั้นทำให้ใบหน้าหวานๆ คว่ำลงยิ่งกว่าเดิม ก่อนจะปรับสีหน้าให้ดูเป็นปกติเมื่อสำนึกได้ว่าไม่ได้อยู่กันสองคนกับเรเวน เหมือนที่บ้าน

 

ขอบคุณสวรรค์ที่ครั้งนี้เจ้าของห้องเหมือนจะให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ด้วยการไม่ยิ้มเยาะหรือแสดงอาการใดๆ ออกมา…ไม่สิ บางทีในหัวของอีกฝ่ายตอนนี้อาจจะมีแต่เรื่องงานไปแล้วก็ได้

 

ซึ่งนั่นเป็นเรื่องดีทีเดียวสำหรับคนห่วงน้องอย่างชาร์ลส์ที่ต้องไปอาบน้ำสักชั่วโมง

 

 

 

Tbc.

 

 

Talk:

ตอนนี้เหนื่อยและไร้สาระมากค่ะ ขออภัย 5555555555

ตอนหน้าจะลงเป็นตอนสุดท้ายแล้วนะคะ ใครยังไม่ได้ทำแบบสอบถาม กดลิงค์นี้ได้เลยนะคะ >>> https://docs.google.com/forms/d/1DM9CmC5JUPA-CoP7pl0UXEVVWOgzyZLUHT66dDUmkdk/viewform?c=0&w=1

 

ขอบคุณที่อ่าน และขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ด้วยนะคะ หลายคนที่เม้นท์มาเร็วมากๆ เราตกใจ 55555 แต่ก้ดีจเพราะหมายความว่าเรามีคนติดตามอยู่ — จะพยายามออกเล่มนี้ให้ทันงานหนังค่ะ!

 

Page : https://www.facebook.com/ProudtobeShipper/

Twitter : valentearz

#valentearzfic

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น

  1. #16 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 22:02
    ห่วงน้องหนักมาก
    #16
    0
  2. #9 Ouji-san (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 17:17
    ชอบเรื่องนี้มากๆเลย สนุกมาก //รอรวมเล่มนะคะ ✨
    #9
    1
    • #9-1 VaLnE_C(จากตอนที่ 4)
      9 มิถุนายน 2559 / 19:54
      ขอบคุณมากๆ ค่ะ ดีใจที่ชอบนะคะ ถ้าร้อรวมเล่มอย่าลืมกดติดตามเพจหรือทวิตเตอร์น้า 555/ขายตรงแรงมาก
      #9-1
  3. #8 N-chY++ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 08:04
    ฟินมากๆ รอเล่มอย่างทรมาน 555555
    #8
    1
    • #8-1 VaLnE_C(จากตอนที่ 4)
      9 มิถุนายน 2559 / 19:53
      รอแล้วทำแบบสอบถามรึยังน้า อิอิย์(?)
      #8-1