Forbidden Boss 'ของสูง' [ yaoi ]

ตอนที่ 7 : CH6 100% CUT

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 473
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    29 ธ.ค. 59




Chapter 6

 

[ฝึกสุนัข]





พวกคุณคิดว่านักล่าชนิดไหนน่ากลัวที่สุดกัน?

         

หากพวกคุณคิดว่าสิ่งมีชีวิตสปีชีส์นักล่าคือสัตว์ชนิดต่างๆ ไม่ว่าเป็นสุนัข เสือ สิงโต จระเข้ หรืองู ทุกสิ่งที่คุณคิดนั้นอันตรายที่สุด นั่นเป็นความคิดที่ผิดมหันต์ เพราะสัตว์ ระบบความคิดของมันไม่ซับซ้อน ใช้เขี้ยวเล็บในการคร่าชีวิตและแสดงออกโดยสัญชาติญาณของมันเพียงเพื่อความอยู่รอด  แล้วสิ่งไหนที่น่ากลัวที่สุดกันล่ะ??...

 

          ไม่มีนักล่าชนิดใดจะน่ากลัวไปยิ่งกว่ามนุษย์...

 

          ข้อนี้ชาร์ลีพึ่งจะได้รับรู้เมื่อได้สบตาเข้ากับดวงตาสีเทาสว่างที่ทอประกายลึกล้ำด้วยกามรมณ์  ปลายลิ้นเรียวแลบเลีย คราบเลือดตามขอบปากพร้อมกับรอยยิ้มจากมุมปากสวยที่ยิ่งโค้งขึ้น

 

แฮ่ก...

 

เหนื่อยหรอ?”

 

“…”

 

เงียบทำไมล่ะ

 

อ่อ...ก็พูดไม่ได้นี่นะ

 

 


2 hours ago

 

บอกแล้วนี่ สาบานได้เลยว่าคุณต้องคุกเข่าแน่ :)

 

ที่สุนัขมันเลี้ยงไม่เชื่อง ก็เป็นเพราะเจ้าของไม่ใช่หรือไงกันครับ 

 

ชาร์ลีตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆพร้อมแฝงคำค่อนแขวะไปนิดๆหน่อยๆพอให้อีกฝ่ายยิ้มค้าง ใบหน้าคมคร้ามหันเข้าหาอุ้งมืออุ่นร้อนพร้อมกับริมฝีปากหนาหยักลึกที่พรมจูบไปตามข้อมือแข็งแรงจนถึงปลายนิ้ว

 

ยิ่งคุณไม่ใส่ใจ มันจะยิ่งไม่เชื่อฟังคุณ นั่นคือสิ่งที่คุณพลาด ถูกไหม?” รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นที่ใบหน้า 

 

และยิ่งคุณพลาด...

 

ชาร์ลีขบกัดเข้าที่ปลายนิ้วมนแรงๆ รสชาติเฝื่อนจากเลือดค่อยๆไหลซึมซาบเข้ามาผ่านปลายนิ้ว ลิ้นสากตวัดเลียทุกหยาดหยด ชิมของเหลวรสฝาดเหมือนกับสิ่งมัวเมาชนิดรุนแรง  แววตาดุดันที่ถูกกลบไว้ด้วยแววตาเรียบนิ่งฉายฉัดขึ้นมาบนดวงตาสีสนิมเหล็ก

 

มันจะกัดคุณให้จมเขี้ยว เหมือนที่ผมทำกับคุณ

 

อ่า...”  ใบหน้าตกใจแบบเสแสร้งถูกปั้นขึ้น แอชตันยกมือขึ้นกุมขมับทำท่าเครียดเสียเต็มประดา

 

นั่นสินะ..เพราะผมเลี้ยงคุณไม่ดีนี่เอง

 

แอชตันพึมพำ ส่ายหน้าไปมาเพื่อยืนยันคำพูดก่อนที่จะหันมามองเขา จากใบหน้าตกใจก็เปลี่ยนมาเป็นยิ้มกริ่ม ในมือถือเชือกไนล่อนขนาดพอดียื่นจ่อเข้ามาตรงหน้าโดยที่ไม่รู้ว่าหยิบมาตอนไหน ท่อนแขนแข็งแรงดึงเชือกตึงจนได้ยินเสียงตีอากาศเบาๆ  

 

จะมัดผมหรือไงมิสเตอร์คลินน์

 

          มีเพียงการไหวไหล่ แอชตันอ้อมไปหยุดอยู่ข้างหลังชาร์ลี รั้งท่อนแขนแกร่งมาไพล่หลังทาบทับเก้าอี้จากนั้นก็มัดด้วยเชือดไนล่อนด้วยความรวดเร็ว

 

แรงยังดีเหมือนเดิมเลยนะที่รัก เฮ้เบาหน่อย แขนผมไม่ใช่บาร์บี้ชาร์ลีรีบแย้ง แต่ยังพูดไม่ทันจบดี เสียงขาดของชิ้นผ้าพร้อมๆกับก้อนอะไรซักอย่างถูกยัดเข้ามาในปากกระทันหัน  ชาร์ลีกำลังจะอ้าปากแต่ก็ถูกล็อกกรามเอาไว้แน่นจากฝ่ามือขนาดกลาง สัมผัสเคราจางๆจากปลายคางลากไล้ไปตามช่วงต้นคอเรียกอารมณ์วูบวาบเล่น

 

จะแรงดีหรือไม่ดีมันต่อจากนี้ และคุณรู้ไหม...”  เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้น กกหูถูกรุกรานจากปลายลิ้นเรียวที่ตวัดลากขึ้นลง วนเวียนซ้ำๆตามขอบติ่งหู อารมณ์วูบวาบเสียดๆเริ่มตีรวนขึ้นมาตามท้องน้อยจนชาร์ลีต้องเอียงคอรับการกระทำจากอีกฝ่าย

 

อึก!”  เสียงทุ้มแหบครางในลำคอ เมื่อความเสียดบริเวณท้องน้อยเพิ่มขึ้นมาเมื่อฟันคมกัดย้ำๆเข้าที่ติ่งหูแรงๆจนได้กลิ่นคาวเลือด

 

บาร์บี้น่ะ เก็บไว้ให้Willy*ของคุณดูดีกว่า:)

 

“…”

 

หึ

 

แอชตันเดินหายเข้าไปในห้องเก็บของแล้ว  ชาร์ลีหันกลับไปมองเชือกไนล่อนที่มัดข้อมือเขาได้แน่นหนายิ่งกว่าเอากาวมาติดแล้วแทบจะถอนหายใจสิบๆรอบ สาบานว่าเมื่อกี้เขาอยากจะจับแอชตันมาฟาดที่ก้นแรงๆให้มันหายหงุดหงิด

 

แต่ติดที่ว่าเขาโดนมัดนี่ไง!

 

        ดวงตาคมๆของชาร์ลีจ้องไปที่ประตูห้องเก็บของ ชาร์ลีไม่เคยเข้าไปข้างใน  เพราะเขาหาคอนโดที่ถูกใจไม่ได้ สุดท้ายเลยต้องมาอยู่ที่คอนโดของแอชตันแทน โดยที่เขาจ่ายเงินทุกๆเดือน แต่ห้องนี้ยังไงแอชตันเป็นเจ้าของ ดังนั้นห้องอะไรที่บอกว่าเข้าไปไม่ได้เขาก็ไม่เข้า

 

          แกร๊ก!

        เสียงประตูปิดลง ร่างสูงโปร่งเดินกลับมาพร้อมกับไม้ในมือโดยที่ชาร์ลีจ้องไม้อะไรซักอย่างในมือของแอชตันด้วยความสงสัย ในหัวพยายามนึกให้ว่าไอไม้รูปร่างแบบนี้มันเอาไว้ทำอะไร

 

มันสวยใช่ไหมล่ะ?”  

 

แอชตันเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ปลายนิ้วเรียวที่เลอะคราบเลือดของเจ้าตัวลูบไปยังส่วนด้ามไม้ด้วยความแผ่วเบา และยิ่งได้สัมผัสส่วนปลายหนังแบนๆ แววตาของแอชตันดูจะคลั่งไคล้และหลงใหลเอามากๆ รอยยิ้มพึงพอใจนั่นทำให้เขาคิดขึ้นมาได้ในทันทีว่าไอไม้นี่มันคืออะไร

 

แส้ฟาดม้า...

 

‘ WTF!! ’  เขาเคยเห็นว่าไอแส้ฟาดม้านี่มันเอาไว้ใช้ทำอะไรได้บ้างกับร่างกายคน ทั้งรอยทั้งเสียงมันชัดจนชาร์ลีต้องสบถในใจหลายๆที 

 

หน้าคุณแดงนะชาร์ลี”  ปลายหนังของแส้แตะเข้าที่ข้างแก้ม ลากลงมายังไหล่กว้างช้าๆ ส่วนหนังแบนๆกับผัสผัสเอื่อยๆไล้ไปตามเสื้อสูทที่ยังไม่ได้ถอดเร่งเร้าอารมณ์เสียดวูบในช่องท้องมันพุ่งขึ้นมาอีกระรอก

 

ดูคุณน่าจะชอบแส้นี่นะ :)ร่างสูงโปร่งเดินรอบตัวเขาช้าๆ ปลายแส้เริ่มลากต่ำลงมาผ่านช่วงลำตัว

 

เพี้ยะ!

 

          เสียงผ่าอากาศดังขึ้น ร่างหนาของเขาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อต้นขาถูกฟาดด้วยปลายแส้ ใบหน้าคมคร้ามพ่นลมหายใจหอบถี่มากขึ้น ริมฝีปากหนาหยักลึกขบเศษแขนเสื้อเชิ้ตของแอชตันไว้แน่น 

 

          มันผิดปกติ...

 

ทั้งๆที่คิดว่าการโดนทรมานมันเป็นเรื่องผิดปกติ ไม่รู้เป็นเพราะการลองอะไรแปลกใหม่ เพราะร่างกายที่เย้ายวนแต่ทว่าดูแข็งแกร่งของแอชตัน หรือเพราะความรู้สึกสุขสมหลังจากเซ็กส์วิตถาร...หรือเป็นเพราะดวงตาสีเทาอ่อนน่าหลงใหลยามที่จ้องมองมา


เขากลับชอบมัน...ชอบมันทั้งหมด



และมันทำให้ขามีอารมณ์มากๆจนแทบจะกระชากเชือกในมือเพื่อรั้งอีกคนเข้ามาแล้วอัดตัวจนทั้งหมดที่มีเข้าไปให้ลึกที่สุดแทบจะเดี๋ยวนั้น

 

อึก...

 

ผมจะถามคุณอีกรอบนะชาร์ลีแอชตันพูด บังคับแส้ในมือวนเวียนแถวหน้าขาของเขาไม่หยุด

 

ไอเด็กเวรนั่นมันพูดอะไรบ้าง

 

...

 

ไม่ตอบสินะ...

 

เพี้ยะ!

 

ฮึ่ม..อึก!”  ปลายแส้ฟาดลงมาช่วงหน้าท้องด้วยความแรง ความเจ็บแล่นริ้วขึ้นมาพร้อมกับความเสียว ร่างหนาภายใต้ชุดสูทนั่งงอตัวเล็กน้อยเพื่ออดกลั้นอารมณ์ดิบให้ลดลง

 

ผมจะถามอีกครั้ง ไอเด็กนั่นมันบอกอะไร?” น้ำเสียงทุ้มแหบดังขึ้นเหนือหัว แอชตันใช้มือปลดกระดุมสูทของเขาออก ตามด้วยกระดุมเสื้อเชิ้ตและกระชากมันให้หลุดลงจากหัวไหล่ เรือนร่างกำยำเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นสมบูรณ์ปรากฏสู่สายตาสีเทาสว่าง หน้าท้องมีรอยแดงเป็นแถบจากการโดนฟาดแส้เด่นชัดตัดกับผิวแทนๆได้เป็นอย่างดี

 

...

 

        เพี้ยะ!

 

ถามก็ตอบสิวะ!”

 

อึก!”  การฟาดครั้งที่ 3 ตามมา ไม่ใช่ที่หน้าท้อง แต่กลับเป็นเป้ากางเกง ชาร์ลีคำรามในลำคอแบบเหลืออดเมื่อลูกชายของเขามันโดนกระตุ้นด้วยปลายแส้แบบหนักหน่วง  

 

แตะนิดแตะหน่อยก็พอง เป็นหมาหรือไงชาร์ลี”  ฝ่ามือที่นุ่มกว่ากระชากเศษแขนเสื้อที่ยัดปากของเขาออกไป  แอชตันยิ้มเยาะ มองอะไรบางอย่างที่มันดุนดันใต้กางเกงออกมาเป็นรูปร่างด้วยสายตาด้วยแววตาเฉยเมย

 

มันจะพองกว่านี้ถ้ามันเข้าไปอยู่ในรูของคุณนะครับท่านประธาน หลังจากที่เศษผ้าถูกดึงออกไป ชาร์ลีก็โต้กลับทันควัน เขาส่งยิ้มที่คิดว่าน่าจะกวนประสาทมากที่สุดกลับไป 



                                                            CUT เจอกันได้ในธัญและแฟนเพจนะคะ




100%


*willy   เป็นคำเอ็นดูคำหนึ่งที่ใช้เรียก “ตรงนั้น” ของผู้ชาย 


                                             ปากกล้ามากนะชาร์ลี


จบแล้วกับตอนนี้ ปาดเหงื่อ มันจะSMใช่ไหม อ่านแล้วคอมเมนต์ติชมได้เต็มทีเลยจ้า 5555 



สุดท้ายนี่ขอฝากมิสเตอร์ชาร์ลีและมิสเตอร์คลินน์ไว้ในอ้อมอกด้วยนะคะ ขอบคุณทุกคอมเมนต์ ทุกเฟบ ทุกยอดวิว ทุกกำลังใจที่คอยสนับสนุนให้มีกำลังใจแต่งต่อเนอะ ^^ สำหรับคืนนี้ฝันดีค่ะ


#กระซิบนิดนึงว่าอีก50%เป็นฉากตัดนะคะ หาได้ในเพจที่คนไลก์มีน้อยนิดหรือติดตามได้ในธัญเลยค่ะ เมื่ออัพแล้วจะขึ้นเป็น100%ก็สามารถเข้าไปอ่านได้เลยเนอะ ^^



ยอดวิวจะ2000แล้ว ดีใจมาก555 หวังกว่ามันจะเพิ่มขึ้น ยอดเมนต์ยอดเฟบก็จงเพิ่มตาม 

สาธุ!!!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

139 ความคิดเห็น

  1. #135 My.sister (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 17:12

    เก็บบาร์บี้ไว้ให้ Willy เล่นนะคะ
    #135
    0
  2. #39 Som O Usanee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 16:32
    อู้ยยยยยยยยย นี่คือผลของการท้าทายอำนาจมืดสินะ แอชตันนางโกรธนะเออ แต่วิธีลงโทษก็ทำให้ชาลีคลั่งอยู่เหมือนกันแฮะ
    #39
    0
  3. #36 Som O Usanee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 07:53
    แหม ตอนนี้มีแววว่าจะแซ่บนะคะ
    #36
    0