Forbidden Boss 'ของสูง' [ yaoi ]

ตอนที่ 6 : CH 5 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 440
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    8 พ.ย. 59



Chapter 5

 

[เลี้ยงไม่เชื่อง]

 

 

 


ผมจำได้นะว่าคุณควรจะอยู่ที่คอนโดในเวลานี้ มิสเตอร์ชาร์ลี :) ” 

 

น้ำเสียงทุ้มแหบดังขึ้นเหนือหัว ชาร์ลีชะงักนิ่ง เขาหันกลับไปมองทางต้นเสียงก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย แอชตันในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนถึงข้อศอกกับกางเกงสแลคที่เจ้าตัวใส่เป็นประจำ ดูเหมือนว่าพึ่งจะกลับจากการเจรจาของลูกค้าเสร็จเพราะในมือมีกระเป๋าเอกสารติดมาด้วย

 

แอชตัน…”

 

“Surprise”  อีกฝ่ายลากเสียงยาว เดินตรงมาทางโต๊ะ แทรกตัวเข้ามานั่งข้างๆแล้วหันมองแบบชนิดที่ว่าไม่สนใจอลันที่นั่งฝั่งตรงข้ามเลยแม้แต่น้อย

 

ผมคิดว่าจะมีข้อแก้ตัวดีๆกับการที่ได้เจอคุณที่นี่นะ  ลอแรนซ์บอกผมว่าคุณมีธุระด่วน แอชตันเท้าคางไว้กับแขนหันหน้าเข้าหาเขา รอยยิ้มแสยะถูกส่งให้ชาร์ลีขนลุกเล่นๆ

 

          รู้แบบนี้ไม่น่าลามาซะก็ดี...

         

และเป็นอีกครั้งที่ชาร์ลีเลือกที่จะเงียบ เขาไม่คิดว่าจะได้เจอแอชตันที่นี่ ในขณะที่เขากำลังจะได้รู้อะไรบางอย่างจากอลัน อะไรบางอย่างของคนที่กำลังจ้องหน้าเขาตกเป็นเป้าสนทนา

 

ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ คุณคลินน์” 

 

“…”

 

ว่าไง..จำกันได้ไหม :)

 

ไอเด็กเปรต!”

 

จู่ๆเสียงของอลันที่แทรกขึ้นมาสร้างเดดแอร์ขึ้นชั่วขณะ แอชตันละสายตาเพื่อหันกลับไปมองใบหน้าของคนที่ขัดบทสนทนา ทันทีที่เห็นใบหน้าที่เคยติดอยู่ในความทรงจำ เค้าลางของผู้หญิงคนนั้นเด่นชัดขึ้นมาพลันอกข้างซ้ายก็เต้นพล่าน

         

          มันไม่ใช่ความหวั่นไหว แต่เป็นความกลัวกับเดือดดาล ร่างทั่วร่างเริ่มสั่นเทิ้ม รอยยิ้มกว้างเริ่มเปลี่ยนไปเป็นการขบกรามแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่โผล่ขึ้นมาเหนือขมับชัดเจน แอชตันสบถด่าแบบไม่แคร์ว่าสายตาคนในหอสมุดจะมองมายังไง ท่อนแขนแข็งแรงเอื้อมไปกระชากคอเสื้อคนนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างแรง รั้งร่างที่บางกว่าเขาทุกส่วนจนตัวแทบจะลอยข้ามโต๊ะ

 

ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่!”

 

แหม่ ทักทายแรงชะมัด คิดถึงผมหรอ?” อลันยิ้มกว้าง ก้มมองมือที่กระชากคอเสื้อตัวเองแบบไม่ทุกข์ร้อน

 

“Sh*t the fuc* up!!”

 

แอชตัน!”  เมื่อเห็นว่าแอชตันกำลังเงื้อมือขึ้นสูง ชาร์ลีรีบรั้งข้อมืออีกคนไว้ทันที

 

ใจเย็นๆแอชตันเขารีบพูดเมื่อเห็นแอชตันหันหน้ากลับมาหาเขา นัยต์ตาสีเทาสว่างส่อแววโกรธจนปิดไม่มิด ใบหน้าแดงก่ำพร้อมกับเส้นเลือนข้างขมับนูนเด่นจ้องมองเขาแบบเดือดดาล มือยังไม่ปล่อยจากการกระชากคอเสื้อของอลัน  เขาไม่เคยเห็นแอชตันในมุมนี้มาก่อน มือหนาพยายามลูบหลังของอีกคนเบาๆ เมื่อเห็นว่าร่างสมส่วนกำลังหอบหายใจแรง

 

มีอะไรรึเปล่าคะ?”  เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น บรรณารักษ์ประจำหอสมุดกำลังเดินตรงมาทางนี้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

 

ถ้ามีเรื่องวิวาทที่นี่ ฉันสามารถแจ้งความได้เนื่องจากผิดกฎของทางหอสมุดนะคะ”  สายตาเธอมองไปที่แอชตันกับอลัน เนื่องจากหอสมุดที่นี่มีผู้มาใช้บริการเยอะพอสมควร ตอนนี้ทุกสายตาจึงกำลังจับจ้องไปยังแอชตันด้วยสายตาแง่ลบ

 

ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่ทักทายกับเขานิดหน่อย อลันพูดขึ้น ส่งยิ้มกว้างๆให้กับบรรณารักษ์ที่มองด้วยสายตาไม่เชื่อ

 

แน่ใจนะคะ

 

ครับ ถามเขาดูสิอลันเบนหน้าไปทางแอชตัน เกลี่ยปลายนิ้วลงข้อมือที่กำเสื้อตัวเองอยู่

 

          ชาร์ลีเห็นว่าแอชตันที่ยืนสงบอารมณ์อยู่ถึงกับกำหมัดแน่นขึ้นมาอีกรอบ เขารีบกระตุกข้อมืออีกฝ่ายทันทีแล้วกระซิบเบาๆ

 

ใจเย็นๆ”     

 

ผลัก!

 

แอชตันผลักอีกฝ่ายออกไปอย่างแรงจนร่างของอลันกระแทกไปกับโต๊ะตัวอื่น เรียกเสียงร้องแบบตกใจของคนที่อยู่ในหอสมุดได้ในระดับหนึ่ง ดวงตาสีเทาอ่อนแววตาเชือดเฉือนและกดต่ำแบบที่เคยเห็นบ่อยๆปราดมองไปที่อลันอีกครั้ง   

 

ไม่มีอะไรครับ ผมแค่ทักทายเขา

 

น้ำเสียงทุ้มแหบมีเสน่ห์พูดขึ้น แอชตันย้ำคำพูดของตัวเองด้วยการก้าวไปนั่งยองๆตรงร่างที่นั่งอยู่กับพื้นสภาพไม่ค่อยดีนัก ใบหน้าหวานของอลันสะบัดเบาๆเพราะแรงตบจากฝ่ามือขนาดกลางของแอชตันเหมือนกับจะหยอกล้อ

 

“Go fu*k yourself! ไอเด็กเหลือขอ :)สิ้นเสียง ร่างที่เคยนั่งอยู่ร่วงลงไปนอนแนบพื้นเมื่อแอชตันกดหัวของอลันไปกระแทกขอบโต๊ะเต็มแรง กลิ่นคาวคลุ้งของเลือดที่ชาร์ลีคิดว่าหัวของเด็กคนนั้นน่าจะแตก

 

อึก!”

 

          เหมือนอลันจะเงียบไป แอชตันลุกขึ้นยืนเดินตรงกลับมาหาบรรณารักษ์อีกครั้งด้วยรอยยิ้มสุภาพก่อนจะหันมามองเขา รอยยิ้มนั้นเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ไม่เหมือนเดิม มันไม่ใช่รอยยิ้มแสยะ แต่มันเป็นยิ้มที่ทำให้เขาวูบวาบในช่องท้องได้อย่างน่าประหลาด ยิ่งได้มองสภาพของอลันเมื่อกี้มันยิ่งยืนยันคำพูดที่เคยได้ฟังมาก่อนหน้าเป็นอย่างดี

 

          เขารุนแรง และป่าเถื่อน...

 

        ท่ามกลางความเงียบที่เข้าครอบงำสถานการณ์ บรรณารักษ์สาวยืนหน้าซีดเผือดมองไปทางแอชตันสายตาหวาดๆ เธอขยับถอยหลังไปทันทีเมื่อร่างที่สูงกว่าเขาไม่มากเดินตรงเข้ามาใกล้ แอชตันก้มลงหยิบกระเป๋าเอกสารที่ร่วงลงพื้น

 

หลังจากนี้ก็รบกวนส่งเขาไปโรงพยาบาลนะครับ ผมทักทายเขาแล้ว เรื่องค่าเสียหาย ขอให้คุณส่งข้อความเข้ามาทางอีเมลล์ในนามบัตรนี้แอชตันพูดขึ้น ยื่นนามบัตรใส่มือบรรณารักษ์ก่อนปรายตามองเขาที่ยืนหน้านิ่งอยู่

 

“…”

 

ส่วนคุณ ตามผมออกมาข้างนอก       

 

 

          ชาร์ลีไหวไหล่ เดินตามอีกฝ่ายไปอย่างไม่ยี่หระต่อสายตาทุกคู่ที่จ้องเขากับแอชตัน เขาไม่ใช่พวกที่แคร์สายตาคนรอบข้างมากซักเท่าไหร่ ดวงตาสีสนิมเหล็กมองแผ่นหลังของคนเดินนำด้วยสายตานิ่งๆ ในหัวมีคำพูดของอลันวนซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด ชาร์ลีรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดที่เข้ามาที่นี่ ถ้าลางสังหรณ์เขายังทำงานได้ดีอยู่


     หลังจากนี้ชาร์ลีคิดว่าตัวเองได้ก้าวขาเข้าไปอยู่ในโลกของแอชตันอีกก้าวเข้าเสียแล้ว...


ปึง!

 

ไอเด็กเวร!”  หลังจากออกมาจากห้องสมุด ร่างสูงโปร่งที่เดินเงียบๆมาจนถึงลานจอดรถก็เตะเข้ากับถังขยะอย่างแรง ริมฝีปากบางหยักลึกสบถคำหยาบคายออกมาด่าชนิดที่ว่าชาร์ลีถึงกับส่ายหน้า

 

แอชตัน...

 

หุบ ปาก!” ใบหน้าบึ้งตังหันขวับมามองเขา ชาร์ลียกมือขึ้นสองข้างแบบยอมแพ้

 

หุบปากครับแล้วครับ

 

หยุดกวนส้นเท้าผมซักนาทีได้ไหม!!”

 

          แต่เหมือนเขาจะติดเล่นไปหน่อย พอจบประโยค แอชตันกระชากคอเสื้อเขาจนลำตัวไปกระแทกกับรถจนสัญญาณเตือนมันดัง ร่างสูงที่ไม่ต่างกันเท่าไหร่นักยืนนิ่ง ใบหน้าที่ติดจะยิ้มแย้มเสมอของชาร์ลีกลายเป็นนิ่งสนิท

 

ผมจะขับรถให้ คุณขึ้นไปนั่งรอเถอะน้ำเสียงราบเรียบดังขึ้น ชาร์ลีคว้าข้อมืออีกฝ่ายลงมาจากการกระชากคอเสื้อเขาแล้วเปิดประตูฝั่งที่นั่งให้

 

          แอชตันมองการกระทำนั้นอยู่ครูหนึ่ง ละมือออกจากคอเสื้อของเขาแล้วกลับไปนั่งในรถฝั่งข้างคนขับ เขาปิดประตูแล้วกลับเข้าไปนั่งฝั่งคนขับ

 

ผมจะตอบคุณทุกคำถามนะแอชตัน

 

“…”

 

แต่เราจะคุยกันต่อเมื่อคุณใจเย็นมากกว่านี้ชาร์ลีบอกในขณะที่สตาร์ทรถแล้วขับออกไปตามท้องถนน มุ่งสู่เส้นทางไปคอนโดของเขา  เมื่อกี้เขารู้ดีว่าถ้าหากพูดอะไรออกไปมากกว่านี้ แอชตันคงจะยิ่งเดือดและไม่ฟัง ดังนั้นเขาจึงใช้น้ำเย็นเข้าลูบ และเหมือนมันจะใช้ได้ผลไม่มากก็น้อย

 

หึ

 

          บรรยากาศในรถทั้งคันเงียบสนิท แอชตันดูมึนตึง โกรธ และหัวเสีย ข้อนี้เขารู้ดี

 

          ชาร์ลีเลื่อนมือไปเปิดเพลงในรถเพื่อให้บรรยากาศมันผ่อนคลายลง เขาหันกลับไปคนนั่งข้างๆ  ดูเหมือนว่าแอชตันจะอารมณ์เย็นลงแล้ว สังเกตจากท่าทางที่ดูผ่อนคลาย แต่พอหันกลับมามองเขาเสียงแข็งๆก็ดังขึ้น

 

มองทำไม หน้าผมไม่ใช่ถนน

 

ผมขับอยู่นี่ไงครับ

 

ถึงคอนโดเมื่อไหร่  สาบานว่าคุณต้องคุกเข่าแน่

 

ผมรอจนแทบทนไม่ไหวเลยล่ะชาร์ลียิ้มบางๆ มือปัดพวงมาลัยเพื่อเลี้ยวเข้าจอดในลานจอดรถของคอนโด ตัวรถยังไม่ทันจอดสนิท แอชตันก็รีบเปิดประตูโพล่งเดินเข้าไปในตัวอาคารแบบไม่รอ ร้อนถึงชาร์ลีที่ต้องรีบเดินตามอีกฝ่ายให้ทัน

 

          ปึก!

 

นั่งลงไป

 

          เมื่อมาถึงห้อง สิ่งแรกที่แอชตันทำที่ผลักเขาลงไปนั่งกับเก้าอี้กลางห้องนั่งเล่น แทรกตัวเข้ามายืนกลางหว่างขาและใช้มือทั้งสมองข้างรั้งหัวเข่าเขาให้แยกออกจากกัน ใบหน้าคมหวานมีเสน่ห์โน้มเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่รดรั้งริมฝีปาก

 

บอกผมว่าคุณไปเจอเด็กนั่นได้ยังไง

 

อลันน่ะหรอ?”

 

อย่าพูดชื่อนั้นให้ได้ยินเชียว!”  แอชตันพูดเสียงต่ำ ฝ่ามือตะบบต้นขาแล้วออกแรงบีบอย่างแรงจนเขาสะดุ้ง

 

ผมเห็นคุณถาม

 

แค่ตอบมาชาร์ลี คุณไปเจอมันได้ยังไง 

 

ในตอนผมประชุม มีคนเสริฟกาแฟ ผมได้กระดาษที่อยู่มาแผ่นหนึ่ง...ชาร์ลีพยายามนึกหน้าคนที่แนบกระดาษให้เขา แต่ก็นึกไม่ออก

 

“…”

 

แต่ผมนึกไม่ออกหรอกนะว่าใครให้มา ตอนนั้นผมไม่ได้สนใจชาร์ลีรีบพูดดักเมื่อเห็นว่าแอชตันกำลังจะอ้าปากถาม

 

แล้วคุณก็ไป?”  สาบานว่าเขาได้ยินเสียงขบฟันของแอชตัน มันดังอยู่ข้างๆหูและเหมือนว่าอีกฝ่ายกำลังครางในลำคอแบบหงุดหงิด มือที่บีบอยู่ตรงต้นขามันแรงขึ้นกว่าเดิม ถ้าให้เดาใต้กางเกงมันคงเป็นรอยมืออย่างไม่ต้องสงสัย

 

ครับ ผมไป

 

แล้วมันพูดอะไร

 

มันพูดอะไรบ้าง...บอกมา...ให้หมด

 

          น้ำเสียงทุ้มแหบเริ่มจะเข้มขึ้นตามอารมณ์คุกรุ่น  ปลายเล็บจากนิ้วมือเรียวยาวจิกลงกับท่อนขาแข็งแกร่งแน่นจนชาร์ลีเริ่มจะเจ็บขึ้นมานิดๆ

 

ใจเย็นๆก่อนที่รัก

 

มันพูดอะไร บอกมาสิวะ!!!”

 

เขาพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่ได้ผล แอชตันตะโกนเสียงดังใส่หน้าเขาอย่างที่ไม่เคยทำ นัยต์ตาสีเทาอ่อนจ้องมองเขาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

 

“…” แต่ชาร์ลีเลือกที่จะเงียบ เขากำลังดูท่าทีของแอชตัน ถึงแม้ว่าใบหน้านั้นกำลังเครียดขึงและโกรธเคืองมากเท่าไหร่ นั้นคือสิ่งที่เขาต้องการ

 

ยิ่งโกรธมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ยิ่งบ้าก็ยิ่งดี

         

แสดงออกมาให้มากกว่านี้..สิ่งที่เขาไม่เคยรู้

 

 

        เหมือนเป็นโรคจิต ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากพูด แต่เขาอยากจะเห็นแอชตันร้อนรน ยิ่งโกรธยิ่งบ้าเท่าไหร่ นั่นทำให้เขารับรู้ว่าความลับนั่นมันสำคัญกับคนตรงหน้ามาก มากพอที่จะไม่อยากให้เขารู้  และมากพอ...

 

          มากพอที่เขาจะได้เข้าไปใกล้แอชตันขึ้นอีกนิดหากรู้ความลับนั่น...

 

มันไม่สำคัญ เด็กนั่นพูดแนะนำตัวไม่กี่ประโยคคุณก็เข้ามาแล้วทำเขาซะอ่วมชาร์ลีพูดติดตลก


จะไม่บอกสินะ?”  ชาร์ลีเงยหน้าขึ้นมอง  มุมปากหยักลึกที่คว่ำลงค่อยๆยกเหยียดเป็นรอยยิ้มแสยะช้าๆ มือทั้งสองข้างผละออกไปปลดเนกไทของตัวเอง

 

แต่ก็ดี สุนัขที่ไม่เชื่อฟังคำสั่งเจ้านาย เขาเรียกเลี้ยงไม่เชื่อง

 

          ฝ่ามือขนาดกลางเลื่อนลงมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกกว้าง จนกระดุมเม็ดสุดท้ายหลุดออกจากกัน  เผยให้เห็นแผ่นอกตึงแน่นและหน้าท้องที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเรียงตัวสวย เชิงกรานเว้าลึกลงไปถึงขอบกางเกงในสีเข้มและไรขนที่แทรกขึ้นมาตามท้องน้อยเรียกสายตาชาร์ลีให้มองจ้องเรือนร่างนั้นอย่างตาไม่กระพริบ

 

อยากรู้มั้ย วิธีจัดการสุนัขที่เลี้ยงไม่เชื่องใบหน้าของชาร์ลีเชิดขึ้นจากฝ่ามือที่เข้ามาล็อคช่วงกรามไว้แน่น สายตาสีสนิมเหล็กเงยขึ้นไปสบกับดวงตาของแอชตัน ดวงตาสีเทาอ่อนในตอนนี้มันดูเป็นประกายลึกล้ำจนยากที่จะถอนสายตา

 

อึก...

 

เป้ากางเกงถูกคว้าหมับเข้าด้วยมืออีกข้าง ปลายนิ้วจงใจกดขยี้ลงมาเน้นๆเรียกลมหายใจให้ขาดห้วงไปพักหนึ่ง เขาเห็นริมฝีปากบางแสยะยิ้มขึ้นจนเห็นเขี้ยวคมของแอชตันก็เกิดเข้าใจขึ้นมาได้ในทันที...

 

บอกแล้วนี่ สาบานได้เลยว่าคุณต้องคุกเข่าแน่ :)

 

          การฝึกสุนัขให้เชื่องมันกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว...

     

100%.....


เอ่อ...แอชตัน ทำไมต้องปลดกระดุมเสื้อคะลูก...แค่จะลงโทษชาร์ลีเองนะ //แค่ก! 5555 สำหรับตอนหน้า...คงไม่มีเอ็นซีนะคะ หรือจะมีดี 5555 แต่ฉากSM แน่นอนต้องมา -..- แต่จะตัดไปที่ธัญกับบล็อคในเพจนะคะ ถึงบล็อกจะคนน้อยมากก็เถอะ//ปาดน้ำตา


     ขอบคุณทุกเฟบ ทุกคอมเมนต์ และทุกยอดวิวนะคะ กำลังใจล้นหลาม ยอดวิวขึ้น >< หวังว่าจะขึ้นเรื่อยๆนะคะ //ปาดเหงื่อ สำหรับวันนี้ฝันดีนะคะทุกคน 






 




ยอดวิว 1600 แล้วดีใจจัง ><
ขอให้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ โอมเมนต์และเฟบจงเพิ่มตาม
เพี้ยงๆ!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

139 ความคิดเห็น

  1. #134 My.sister (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 17:03

    เลี้ยงไม่เชื่อง ชอบอ่าาาา
    #134
    0
  2. #37 nonticha183 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 23:32
    ชื่อเพจอะไรหรอคะ
    #37
    1
  3. #35 Som O Usanee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 07:52
    แอชตันนี่มีความเผ็ชตลอดเลยค่ะ แอร๊ยยยยยยย
    #35
    0
  4. #34 ammykjd (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 06:52
    แซ่บ@*&@^#^@&
    #34
    0
  5. #33 Som O Usanee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 18:06
    ก็อลันมันหาเรื่องเองนี่นา
    #33
    0
  6. #32 Som O Usanee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 07:07
    รอควีนทำโทษชาลีที่กลับบ้านผิดเวลา อิอิ
    #32
    0