Forbidden Boss 'ของสูง' [ yaoi ]

ตอนที่ 29 : LAST CH 100% + ลงCUT

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 297
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    10 พ.ย. 60



CHAPTER 25

คนรับใช้ของพระราชา



 


สรุปแล้วที่กล่าวว่ามิสเตอร์แอชตัน คลินน์ เป็นผู้ลงมือฆ่ามิสซิสแคลเลคแฮนเป็นเรื่องจริงหรือเปล่าคะ

 

“…ไม่จริงครับ นั่นเป็นการใส่ความ

 

            เสียงรอบบริเวณดังกระหึ่มทันที ผู้สื่อข่าวหลายสำนักพิมพ์ต่างก็มีปฏิกิริยาต่างออกไป บ้างสงสัย บ้างครุ่นคิด แอชตันนั่งกอดอกและยิ้มมุมปากอย่างสุภาพเท่านั้น

 

            หลังจากการประกาศโอนหุ้นในมือของอัลเบิร์ต คลินน์ ให้กับเขาอย่างเต็มตัว บริษัทยักษ์ใหญ่ก็เกิดการกวาดล้าง หุ้นจากผู้บริหารทั้งหมดถูกกว้านซื้อและจัดการมอบมันให้กับคนที่เหมาะสม และแน่นอน แอชตันเป็นคนจัดหามาเองกับมือ ข่าวนั้นจึงดังกระหึ่มบวกกับแอชตันที่ตัดสินใจจะแถลงข่าว

 

            ชาร์ลีเป็นคนจัดการเชิญทั้งอลันและหมอร็อบส์ เข้ามาเพื่อตั้งการแถลงข่าวครั้งนี้ พวกเขาไม่ได้พูดคุยกันเลย รู้แค่ว่าชาร์ลีเป็นคนจัดการไปคุยกับสองคนนั้น และสคริบทั้งหมดก็ถูกเขียนด้วยเจ้าของตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายบุคคลตัวดี

 

            ทำตัวเหมือนหมาผู้ซื่อสัตย์ไม่มีผิด

 

แล้วฆาตกรครั้งนี้เป็นใครคะ

           

            หลังจากจบคำถาม ความเงียบก็ครอบคลุมบริเวณ แอชตันเลิกคิวหนึ่งข้างและหันไปมองกับไอเด็กเวรที่กำลังหันมามองเขาพอดี

 

            สายตาที่เหมือนขอความเห็นนั่น แอชตันไหวไหล่และไม่ได้ตอบอะไร เรียกสายตาขุ่นเคืองเล็กๆได้อย่างดีเยี่ยม แอชตันคิดว่านี่มันก็เกินความคาดหมายไปแล้วที่สองคนนี้ตัดสินใจมาแถลงข่าวร่วมกันกับเขา

 

เรื่องนั้น...

.

.

.

.

.

คุณนี่มันเหลือเกินจริงๆที่รัก

 

แอชตันครางในลำคอแผ่วเบาเมื่อถูกประกบจูบอย่างหนักหน่วง ห้องน้ำแคบๆนี่ไม่ใช่ที่ที่ผู้ชายร่างใหญ่สองคนอัดกันเข้าไปได้เลย แต่ใครจะรู้ ชาร์ลีทำได้ หมอนั่นจับเขายัดเข้ามาแล้วเอาแต่ตะโบมจูบเจ็บปากไปหมด

 

อ่า..นั่นสินะแอชตันยิ้มรับ

 

คุณไปหาหลักฐานพวกนี้มาจากไหนกันแน่ครับท่านประธาน

 

            หลักฐานที่ว่าเขาสามารถโบยความผิดทั้งหมดไปให้กับคนตายที่ไม่มีตัวตนน่ะเหรอ?

 

            แอชตันนึกในใจ เขาเตรียมการทั้งหมดนี่มาซักพักแล้ว ถึงแม้ว่าสุดท้ายถ้าเขากำจัดอลันไม่สำเร็จ อย่างน้อยก็จะมีแผนสำรอง เขาก็แค่หาแพะรับบาปมาซักคน หาข้อมูลที่สามารถโบ้ยความผิดให้กับคนคนนั้นได้ ปลอมแปลงแม้กระทั้งข้อมูลบัตรประชากร ขนาดชื่อนามสกุลเขาก็ยังเป็นคนคิดทั้งหมด

 

            อำนาจเงินมันสามารถทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ อยู่ที่ว่าจะใช้มันในทางไหน :)

 

“My Secret” แอชตันแสร้งยิ้มที่คิดว่าชาร์ลีชอบ แอชตันชอบแววตาเคลิบเคลิ้มที่ชาร์ลีมองเขานะ แต่...

 

“x!” ชาร์ลีสบถเสียงดังลั่น งอตัวลงกับพื้นและเงยหน้ามองแอชตันอย่างขุ่นเคือง

 

“Sorry”

 

            แอชตันหัวเราะเยาะ เขาเปิดประตูออกจากห้องน้ำโดยไม่สนใจคนที่โดนกระแทกของรักจนหน้าเขียว แต่ก่อนที่จะเดินกลับไปยังลานจอดรถ เสียงของอลันก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง

 

แอชตัน

 

“…”

 

เขาหันกลับไปมอง อลันมีสีหน้าอึกอักอย่างเห็นได้ชัด และเมื่อเขาขยับตัวเพื่อหันกลับไปหา เด็กนั่นสะดุ้งละตัวสั่นเล็กๆ แอชตันนึกถึงตอนเขาเงื้อมีดใส่อีกฝ่ายได้ดี

 

ธุระอะไร

 

เรื่องทั้งหมด...

 

ฉันจะคิดว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น

 

ทำไม...อลันถามด้วยน้ำเสียงไม่เข้าใจ แอชตันมองลึกเข้าไปข้างใน สีเฮเซลนัทเกิดประกายสับสน สีตาของไอเด็กนี้ทำให้เขานึกถึงแอนนา

 

ฉันกับแกเลิกแล้วต่อกัน แกยอมเสนอหน้ามาแถลงข่าวแก้ต่างให้ฉันแค่นั้นมันก็พอแล้ว และฉันไม่ต้องการคำขอโทษหรือว่าคำขอบคุณจากปากแก ฉันต้องการแค่ให้เราทั้งคู่ไม่ต้องมีเรื่องติดค้างกันอีกก็แค่นั้น

 

แววตาสีเทาอ่อนโชนแสงลงเล็กน้อย สุดท้ายแอชตันก็ยังคงใจอ่อนกับคำว่าครอบครัวเสมอ แต่ถึงอย่างนั้นความเกลียดที่มีมันก็ไม่ได้ลดลง แอชตันเลยเลือกที่จะปล่อยวาง ตัดขาดสายสัมพันธ์นี่ซะและไม่ขอยุ่งเกี่ยวอะไรอีก ความลับที่มีแค่เขาที่รู้ เรื่องบัดซบนั่น ไม่ว่าใครก็จะไม่มีทางได้รู้มันอีก

 

มันจะตายไปพร้อมกับเขานั่นแหละ

 

แต่ว่า...

 

อลันหลับตาแน่นทันทีที่เขาวางฝ่ามือลงบนกลุ่มผมนุ่มนิ่มนั่นและลูบมันเบาๆ มุมปากที่ติดรอยยิ้มเยาะออกมาเสมอปรากฏความอ่อนโยนเจือจางโดยที่แอชตันและอลันเองก็ไม่รู้ตัว

 

โชคดีล่ะ

 

            ถือว่าเป็นครั้งสุดท้ายแล้วกัน

 

          ครั้งสุดท้ายที่แอชตันได้ทำหน้าที่พี่ชายทั้งที่ตลอดชีวิตนี้ไม่ได้ทำเลย

 

อลันคุยอะไรกับคุณเหรอ?”

 

ชาร์ลีถามขึ้นในขณะที่พวกเขากำลังนั่งดูรายการภาพยนตร์ในจอโทรทัศน์หลังกลับจากงานแถลงข่าวและจัดข้าวของทั้งหมดเสร็จ นั่นเหนื่อยไม่น้อยเลยกับการยัดทุกอย่างของแอชตันเข้ามาไว้ในคอนโดที่นี่

 

ใช่ แอชตันตัดสินใจย้ายเข้ามาอยู่กับเขาแล้วเมื่อไม่กี่วันก่อน

 

เหมือนคู่แต่งงานชะมัด

 

ก็ไม่มีอะไร หมอนั่นแค่มาขอบคุณแอชตันเคี้ยวขนมในมือและตอบเรียบๆ

 

โอเค

 

            ชาร์ลีว่าอย่างไม่ใส่ใจ ค่อยๆไล้มือไปตามหน้าขาของแอชตันช้าๆ แอชตันเหลือบมองเขาก่อนจะส่งเสียงเหอะในลำคอ

 

หิวเหรอ?”

 

หิวคุณ

            ชาร์ลีกระซิบชิดใบหู ขบเม้มเบาๆและโอบกอดเอวสอบแน่นของแอชตันเอาไว้หลวมๆ ริมฝีปากหนาซุกไซ้เข้าที่ซอกคอ มืออีกข้างแอบสอดเข้าชั้นในยี่ห้อดังของแอชตันอย่างแนบเนียน

 

            เสื้อผ้ากลายเป็นสิ่งไม่จำเป็น หลายวันมานี่พวกเขามีเซ็กส์กันแทบทุกเวลา ทุกส่วนของตารางบ้านไม่มีที่ไหนเลยที่ชาร์ลีกับแอชตันไม่เคยสำลักความสุขจนตัวแทบลอย ยกเว้นห้องเก็บของ...

 

            แอชตันเคยห้ามเขาเข้าไป และชาร์ลีก็ทำตาม

 

ในห้องเก็บของมีอะไรหรือเปล่าที่รัก

 

            ชาร์ลีใช้มือยึดขาอีกฝ่ายไว้และดึงเข้าหาตัว ร่างของแอชตันไถลไปกับโซฟาตัวนุ่ม ท่อนแขนขาวสว่างจัดการโอบรอบคอเขาและดึงรั้งลงมาเพื่อแลกเปลี่ยนลมหายใจด้วยความเร่าร้อน

 

คุณอยากรู้หรือเปล่าล่ะแอชตันยิ้มเย็น ชาร์ลีหัวเราะร่วนพร้อมดึงชั้นในสีเข้มของแอชตันลงมาจนหมด

 

เขาโน้มตัวลงต่ำและจัดการปรนเปรอท่อนเนื้อตรงหน้าอย่างไม่รีบร้อน แอชตันครางในลำคอด้วยความเสียดวูบ นิ้วเรียวยาวขยุ้มกลุ่มผมสีเข้มแล้วดึงทึ้งตามแรงอารมณ์ ชาร์ลีดูดกลืนตัวตนของร่างโปร่งดุเดือดขึ้นเรื่อยๆจนเกิดเสียงเฉอะแฉะขึ้นเป็นระยะ ส่งปลายนิ้วไปทักทายช่องทางเปียกเยิ้มก่อนหน้าอย่างอดใจไม่อยู่ถึงแม้ว่าพึ่งจะใช้งานไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนนี้ก็ตาม

 

 บอกแล้วว่าตลอดหลายวันมานี้พวกเขาสนุกกันบ่อยจริงๆ

 

“I wanna know”

 

ถ้าอย่างนั้น...

 

            แอชตันลากเสียงยาว ค่อยๆใช้ปลายเท้าเกี่ยวขอบชั้นในหลุดลงจากช่วงเอวได้รูป ความใหญ่โตเรียกอาการสูดลมหายใจของแอชตันได้อย่างดี ฝ่าเท้าไล้ไปตามสีข้างของชาร์ลีช้าๆและหยุดลง ปล่อยแรงทั้งหมดลงดื้อๆเพื่อเกยท่อนขากับหัวไหล่เพื่อให้ชาร์ลีได้เห็นอะไรๆที่มันชัดเจน

 

            เมื่อขาเกยอยู่บนไหล่ สะโพกแน่นก็ส่ายคลึงกับความเร่าร้อนอย่างเนิบช้า เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นอย่างชัดเจน แอชตันหัวเราะในลำคออย่างร้ายกาจ และยิ่งแนบตัวเองเข้ากับความแข็งขึงเพื่อยั่วยวน

 

คงต้องรออีกซักครึ่งชั่วโมง

 

            เซ็กส์ภายใน30นาทีไม่ใช่เรื่องยาก แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่ผู้ชายสองคนจะห้ามใจไหว ทั้งแอชตันและชาร์ลีรู้ดีว่าพวกเขาควรออมแรงสำหรับครั้งนี้

 

            เพราะว่าหลังจาก30นาทีต่อจากนี้ต่างหากถึงจะเป็นของจริง...

 

 

 

คุณคิดว่าข้างในมีอะไร?”

 

            หลังจากเซ็กส์จานด่วนจบไปหมาดๆ พวกเขาก็มาหยุดยืนอยู่หน้าประตู ชาร์ลีพินิจพิเคราะห์มันอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะตอบ

 

เหมือนในหนังหรือนิยายอะไรทำนองนั้นหรือเปล่า...แบบว่าของเล่นเซ็กส์น่ะ

 

หึแอชตันส่ายหัว มือหมุนลูกบิดออกและเปิดมันอย่างช้าๆ

 

อยากรู้ก็ดูเอาเอง

           

            แอชตันเบี่ยงตัวหลบ ชาร์ลีเดินเข้าไปในห้องนั่นทีละก้าว จากความมืดจนแทบไม่เห็นอะไร แต่ชาร์ลีรู้สึกได้ว่าในห้องนี้มันค่อนข้างโล่ง ออกจะไม่น่าใช่ห้องที่เขาไม่ควรเข้าไปด้วยซ้ำ แต่หางตาของเขาก็เห็นความวาววับอยู่ตรงผนัง เมื่อสังเกตดีๆมันมีอยู่แทบทุกที่

 

            พรึ่บ

 

            !!!...

 

พระเจ้า...”  ชาร์ลีครางอย่างไม่เชื่อสายตา

 

            มีแต่รูปเขา รูปของเขาเต็มไปหมด!!!

 

            ไฟในห้องสว่างขึ้นเมื่อแอชตันเปิดมัน ชาร์ลีหันมองไปรอบๆห้องที่มีแต่หน้าของเขาแปะอยู่ทุกพื้นที่บนผนัง ทุกอิริยาบถ กิน นอน ตื่น อาบน้ำ จนกระทั่งระหว่างมีเซ็กส์ ชาร์ลีมองภาพต่างๆด้วยสายตานิ่งงันสลับกับอุปกรณ์ทางเพศไม่กี่อย่างบนโต๊ะข้างตัว

 

คุณ...

 

มันเป็นรสนิยมน่ะแอชตันที่เอนตัวพิงกรอบประตูพูดขึ้นมาลอยๆ เดินตรงมาหาเขาและลูบไปตามรูปพวกนั้นด้วยแววตาสนอกสนใจ

 

เมื่อไหร่ที่ผมมีความสัมพันธ์กับใคร โสเภณี คนรัก หรือว่าอะไรอื่นๆ ผมมักจะแปะรูปเอาไว้ในห้องนี้ มันเหมือนกับว่าผมได้มองอยู่ตลอดเวลา

 

            แอชตันดึงรูปออกมาจากผนังหนึ่งใบ เรือนร่างเปลือยเปล่าของชาร์ลีเอนนอนไปกับเตียงกว้าง แอชตันจูบลงไปบนรูปใบนั้นแล้วเลียเบาๆ ชาร์ลีขนลุกซู่ เนื้อตัวเริ่มร้อนลุ่มเมื่อสายตาของแอชตันชักจะออกอาการหยาบโลนจนปิดไม่มิด

 

แต่ไม่เคยมีใครมีรูปจนล้นผนังแบบคุณหรอกนะ

 

คุณนี่แม่ง!” ชาร์ลีสบถในลำคออย่างหยาบคาย เพียงแค่นึกถึงลิ้นร้อนๆกำลังลากเลียไปตามร่างกายชาร์ลีก็แทบทนไม่ไหว

 

            เขาจัดการพลิกร่างโปร่งแนบไปกับผนังห้อง ดันใบหน้าได้รูปนั่นเบียดกับรูปของเขาแรงๆ ชาร์ลีสอดมือเขาไปในกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนและขยุ้มเต็มมือ

 

อ่าห์...

 

แอชตันครางในลำคออย่างสุขสม ลำคอเหยียดตึงและแหงนเงย ขยับขาออกกว้างอย่างรู้ใจเพื่อให้ชาร์ลีได้สอดช่วงเอวสอบเข้ามา ฝ่ามือหนานั่นออกแรงกระชากสลับกดหน้าเขาลงไปกับรูปเหล่านั้นซ้ำๆ แอชตันแทบจะบ้าเมื่อมองไปยังรูปภาพอิริยาบถต่างๆของคนข้างหลัง

 

เลียหน่อยที่รัก...

 

เสียงเข้มกระซิบบอก ความใหญ่โตกำลังเปียกชื้นได้ที่ ชาร์ลีที่ตัวหอบโยนยิ่งหายใจแรงขึ้นเมื่อแอชตันเริ่มเลียรูปของเขาอย่างช้าๆ

 

อื้อ!”

 

อย่าหยุด! แบบนั้นแหละที่รัก...ดี

 

            แอชตันกระพริบตาไล่หยาดน้ำออกไปลวกๆ ความเสียวกระสันเร่งเร้าให้เขายิ่งไล้ปลายลิ้นไปตามรูปทีละใบเพื่อระบายอารมณ์ เรียวขาสั่นกระตุกเมื่อความใหญ่โตสอดเข้ามาแล้วกระแทกจนปลายเท้าเขาเขย่งเป็นจังหวะ ใบหน้าถูกกดลงแนบกับผนังซ้ำๆจนคราบน้ำใสๆเปื้อนเต็มใบหน้า

 

            เสียงครางดังลั่นคลอไปกับเสียงกระทบกระแทก ชาร์ลีเหลือบมองแส้ขี่ม้าขนาดสั้นๆกระชับมือบนโต๊ะข้าง เขาหยุดสะโพกกะทันหันเรียกเสียงสบถขัดใจจากร่างรองได้ได้ดีเยี่ยม

 

            เพี้ยะ!

 

อ๊า!”

           

            แผ่นหลังขาวๆแอ่นหยัดจนสุดจนความใหญ่โตแทบจะหลุดออก ชาร์ลีคว้าเอวแอชตันไว้แน่นและสวนเอวกลับเข้าไปอย่างดุดัน ปลายหนังแบนๆฟาดลงไปบนแผ่นหลังนั้นอีกครั้งพร้อมหยัดเอวเข้าหาบั้นท้ายแน่นอีกครั้ง

 

“Ahh..x..”

 

แอชตันหายใจหอบ ความแสบตึงกำลังเล่นงานผิวหนัง ฝ่ามือกำแน่นจนขึ้นข้อขาว เรียวขายาวสั่นน้อยๆพร้อมๆกับของเหลวสีขาวข้นกำลังไหลออกมาเป็นทางจากการร่วมรักครั้งแล้วครั้งเล่า

 

ไม่เคยโดนอะไรแบบนี้ใช่หรือเปล่า

 

            ชาร์ลีถามเสียงแหบพร่า มองแผ่นหลังขาวๆกำลังขึ้นรอยฟาดอย่างเต็มรักของเขา ในอกเต้นกระหน่ำ ชาร์ลีไม่เคยได้ยินเสียงครางสูงๆจากแอชตันเลยซักครั้ง แต่เขาพึ่งได้ยินมันมาเมื่อกี้ตอนที่เขาฟาดแส้ลงไป ยิ่งฟาดก็ยิ่งรัด เขารู้สึกดีจนแทบจะระเบิด

 

            ชาร์ลีเริ่มเข้าใจทีละน้อยแล้วว่าการเห็นร่างกายของคนรักสั่นกระตุกอย่างเจ็บปวดมันก็ชวนรู้สึกดีไปอีกแบบ...

 

            เพี้ยะ!

 

อึก! ม..ไม่เคยแอชตันตอบออกมาเสียงเครือ

 

หึ

 

ชาร์ลี!”

 

เงียบ!”

 

            เพี้ยะ!

 

“อ๊า! อะ...”

 

            แอชตันสาบานว่าเขาพึ่งเข้าใจว่าทำไมต้องร้องเสียงสูงเวลาโดนทรมาน มันยิ่งกว่าความรู้สึกดี ความเจ็บแสบสลับกันเด่นชัดควบคู่ไปกับความเสียดเสียว ชาร์ลีไม่ได้กระแทกเอวเข้ามาอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่เอวสอบนั่นกดอัดเข้ามาทุกครั้งที่เจ้าตัวฟาดหลังเขา และมันแทบจะทำให้แอชตันระเบิดออกมาตรงนั้น

 

มองผม...แอชตันหันกลับไปแต่ก็ถูกดันหัวกลับมาตรงหน้าเหมือนเดิม

 

มอง...

 

            แอชตันมองตรงไปข้างหน้า รูปที่ชาร์ลีกำลังถึงจุดสุดยอด เขาเคยถ่ายเอาไว้และนำมันมาติดในห้องนี้ ใบหน้าคมเข้มและแววตาคมกริบดูดิบเถื่อนกำลังจ้องมาที่แอชตัน ชาร์ลีกำลังจ้องเขา

 

อยากได้อะไรที่รัก...

 

            ชาร์ลีกระซิบชิดใบหู เอาคางเกยไหล่อีกคนเอาไว้และเลื่อนมือไปกอบกุมความร้อนด้านหน้าด้วยมือแทน เขาเร่งจังหวะถี่กระชั้นต่างจากด้านหลังที่ไม่มีการขยับเขยื้อน มองรูปของตัวเองด้วยแววตากระหาย ถึงแม้ความร้อนชื้นข้างในจะโอบรัดจนเจียนคลั่งขนาดไหน เขาจะไม่ทำให้แอชตันได้สุขสมหากยังไม่คิดจะร้องขอ

 

            เขาอยากให้แอชตันเสียวจนแทบบ้าจนต้องร้องขอให้เขาเติมเต็มบ้างก็เท่านั้น

 

ได้โปรดชาร์ลี...แววตาสีเทาอ่อนดูเลื่อนลอย แอชตันมองตรงไปที่รูปของเขา ชาร์ลียิ้มออกมาอย่างตื่นเต้นก่อนจะมอบรางวัลให้กับแอชตันเต็มรัก

 

            เพี้ยะ!!!!

 

อ่าห์..ร.แรงอีก!!!!”

 

            เพี้ยะ!!!!!

 

แบบนั้น อ๊า..!!!!”

 

            แอชตันทิ้งทั้งลำตัวช่วงบนแนบไปกับผนังอย่างหมดแรง เสียงชื้นแฉะ แรงกระทบอันหนักหน่วงและเสียงเนื้อปริแตกดังสลับกันวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา แอชตันทำได้แค่ร้องขอความรุนแรงจากชาร์ลี ยิ่งอีกฝ่ายรุนแรงเท่าไหร่เขายิ่งสุขสมจนแทบบ้า บั้นท้ายหนั่นแน่นขยับสวนกลับไปด้วยความเร่าร้อนและถูกให้รางวัลก้วยการเฆี่ยนอย่างรุนแรงซ้ำๆจนถึงจุดสูงสุดของอารมณ์

 

“Ah…x!!”

 

            ชาร์ลีหยุดมือทันทีที่แอชตันครางออกมาครั้งสุดท้าย ช่วงล่างกระตุกและดูดรัดลูกชายของเขาแน่นพร้อมๆกับที่ปลดปล่อยออกมา มือหนาโยนแส้ทิ้งไปลวกๆและช้อนช่วงเอวเพรียวไว้แทน พรมจูบไปตามแผ่นหลังประดับรอยเลือดซิบๆชวนใจสั่นอย่างปลอบประโลม

 

            เขายังไม่เสร็จ ชาร์ลีรู้สึกเหมือนทุกอย่างมันไม่พอ

 

            ต้องการมากกว่านี้...

 

อะ

 

          ผ้าปิดตาและสายรัดข้อมือถูกใช้เป็นชิ้นต่อไป แอชตันถูกอุ้มไปวางบนเก้าอี้ทรงสูง ท่อนขาถูกจับแยกพาดเกยกับตัวพนักวางแขนจนทั้งหมดเปิดเปลือย แขนถูกมัดไปด้านหลังและดวงตาถูกปิดสนิท

 

อืมมม...

           

            แอชตันหายใจแผ่ว ริมฝีปากอ้าออกเปิดรับนิ้วหนาเข้ามาเกาะเกี่ยว ลากลิ้นไปตามความยาวและใช้ปากครอบดูดมันเบาๆ ใต้เก้าอี้รู้สึกได้ถึงความของเหลวกำลังไหลออกมา ความเย็นของเครื่องปรับอากาศยิ่งทำให้แอชตันสั่นสะท้าน

 

            ในอกเต้นกระหน่ำ สิ่งที่แอชตันไม่เคยได้รู้สึกถึงมันมาก่อนกำลังเล่นงานเขา ชาร์ลีถอนนิ้วออกมาและใช้มันกดกลับเข้าไปยังช่องทางร้อนจัดอีกครั้ง

 

อ่าห์...

 

คุณโอเคไหมแอชตันพยักหนาเบาๆ ชาร์ลียิ้มขึ้นมาบางๆอย่างพึ่งพอใจ

 

ดี

           

            ปลายนิ้วถูกถอนออกไป แทนที่ด้วยสัมผัสเย็นวาบของปลายเท้า ฝ่าเท้าถูกเกลี่ยด้วยปลายนิ้วแผ่วเบาสลับกับริมฝีปากร้อนๆกำลังกดจูบไปตามหน้าเท้าของเขาช้าๆ แอชตันตัวแข็งทื่อ ยิ่งตามองไม่เห็นสัมผัสนั้นก็ยิ่งชัดเจน

 

ชาร์ลี...

 

            แอชตันเลียริมฝีปากจนเปียกชุ่ม หน้าเท้าของเขากำลังถูกโลมเลียด้วยลิ้นร้อนชื้น สัมผัสวูบวาบนิ่มหยุ่นชวนรู้สึกดีกำลังจากผ่านส่วนข้อเท้า...ค่อยๆขยับต่ำลงจนกดผ่านร่องนิ้วทีละข้อ แอชตันรู้สึกหัวหมุน ท้องน้อยเริ่มปั่นป่วนอีกครั้งเมื่อชาร์ลีใช้ฟันขบกัดปลายนิ้วอย่างแรง

 

อ่าห์!...

 

            เขาว่าปลายเท้าเป็นจุดรับอารมณ์ แอชตันเชื่อสนิทใจ ยิ่งชาร์ลีตวัดลิ้นเขายิ่งเสียวซ่านไปทั้งตัว เรียวขาสั่นกระตุกน้อยๆสลับกับครางเสียงสั่นเมื่อริมฝีปากดูดปลายนิ้วเท้าของเขาอย่างแรง

 

คิดว่าผมกำลังดูดของคุณสิ

 

            เสียงทุ้มแหบเจือด้วยความเร่าร้อนสั่ง ภาพในหัวปรากฏขึ้นมาอย่างไม่อาจห้าม ภาพของชาร์ลีที่กำลังดูดกลืนตัวตนของเขาจนคับปาก เสียงดูดกลืนดังก้องในหัวซ้ำๆยิ่งกระตุ้นอารมณ์อย่างห้ามไม่อยู่ แอชตันครางเสียงหนักซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อระบายความอัดแน่นทั้งหมด

 

คุณแข็งจัดและ..เยิ้ม...

 

            ชาร์ลีจงใจขบกัดปลายนิ้วเท้าแรงๆ แอชตันสะดุ้งสุดตัว ความเจ็บแล่นเข้าสู่ใจกลางเมื่อนึกภาพถึงส่วนหัวของเขากำลังถูกฟันนั่นขบจังๆ ความร้อนผ่าวกระตุกสั่น ชาร์ลีมองภาพนั่นด้วยความพึงพอใจ

 

ผมกำลังทำอะไร

 

เลีย...ของผม

 

หึ

            แอชตันใกล้จะขาดใจ ชาร์ลีลากปลายลิ้นขึ้นมาตามปลีน่องจนถึงซอกขา ทิ้งรอยขบกัดฝังลึกจนได้เลือดเต็มไปหมด ไม่ว่าจะกัดตรงไหน แอชตันไม่มีสติเหลือพอที่จะคิด เขาเห็นแค่ภาพของชาร์ลีที่กำลังขบกัด ดูดดุนลูกรักของเขาจนมันปวดหนึบไปทั้งท่อน

 

คุณอยากได้อะไร...

 

            คำถามนี้ถูกใช้อีกครั้ง ชาร์ลีลากปลายนิ้วปัดผ่านซอกขาขาวและขยับวางเอวสอบไว้ตรงกลาง รอยยิ้มและแววตากระหายเด่นชัดท่ามกลางความสลัวของแสงไฟ

 

ไอนั่น...เอาเข้ามา

 

ขอสิ

 

“Please Sir”

 

            ไม่ทันจบคำ แอชตันก็ต้องหลุดครางออกมาอีกครั้งเมื่อถูกเติมเต็มด้วยไอนั่นที่เจ้าตัวร้องขอ ชาร์ลีมองภาพเหล่านี้ด้วยความรู้สึกอัดแน่นในขณะที่ปรนเปรอเจ้านายสุดที่รักอย่างเต็มใจ

 

            ชาร์ลีได้จดจำภาพที่ไม่เคยได้เห็นเอาไว้ในใจ เซ็กส์ในห้องไม่ได้เกิดขึ้นเพียงสุ่มๆ แต่เป็นเพราะวันนี้เป็นวันที่ทั้งเขาและแอชตันจะปลดปล่อยทุกอย่างออกมาทั้งหมด ดื่มดำกับความเสียวซ่านจนแทบล้นทะลัก เปิดเปลือยทุกอย่างออกมาในห้องนี้

 

            ขอแค่ช่วงเวลานี้ที่ชาร์ลีจะได้ใช้มันควบคุมคนตรงหน้า สุดเหวี่ยงและพึงพอใจกับมันให้มากที่สุดก็พอ...

.

.

.

.

.

 

 

          ความเย็นเฉียบของผ้าปูที่นอนข้างๆเป็นสัญญาณให้ชาร์ลีลืมตาตื่นขึ้นมาทันที เสียงน้ำกระทบกันดังเอื่อยแว่วเข้ามาในโสตประสาท ชาร์ลีถอนหายใจอย่างโล่งอกและล้มตัวนอนอีกครั้ง

 

            จุ้บ...

 

          ชาร์ลียิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับตัวเอง กดจูบลงบนที่ว่างข้างตัวอย่างอารมณ์ดี บทเจ้านายผู้โหดเหี้ยมก็เยี่ยมไม่เลวสำหรับเขา เพราะเขาได้เห็นสีหน้าสุขจนแทบทะลักทลายของแอชตัน มันมากพอที่จะทำให้เขาเสร็จออกมาอีกครั้งโดยไม่แตะต้องลูกชายเลยด้วยซ้ำ

 

หือหางตาเหลือบไปเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มบนหัวเตียง ชาร์ลีหยิบมันลงมาและเปิดดูด้านใน

 

            ใบเปลี่ยนนามสกุลและ...ใบสมรส

 

เปิดดูของของคนอื่นไม่เสียมารยาทไปหน่อยหรือไงฮึ ผู้จัดการฝ่ายบุคคล

 

นิดหน่อยเองที่รักชาร์ลียิ้มแห้งๆแต่ก็ยังคงถือซองไว้แน่น

 

สงสัยอะไรรึไง

 

ไม่สงสัยสิแปลก นี่มัน...

 

ใบสมรส

 

            แอชตันไหวไหล่และตอบออกมาเอง ก่อนจะเคลื่อนยายตัวเองออกจากประตูห้องน้ำมาเป็นหน้าตักของเขา ชาร์ลีหัวเราะชอบใจ เหลือบมองรอยเฆี่ยนจากความรักของเขาอย่างมันเขี้ยว

 

ผมคิดว่าผมอ่านหนังสือออกนะ

 

ปากดีชาร์ลีเบ้หน้าออกมานิดๆ แรงตบเมื่อกี้ทำเอาเขาหน้าหัน คงเส้นคงวาความแสบสันได้ดีเยี่ยม

 

มานี่สิ

 

            แอชตันเปลี่ยนมาคว้ามือของเขาเอาไว้และลากให้มาด้วยกัน ลิฟต์ถูกกดขึ้นไปบนชั้นดาดฟ้า ชาร์ลีคิดหวั่นในใจว่าแอชตันของเขาคงไม่นึกคึกอยากระเล่นเสียวกันบนขอบปูนเนื้อดีหรอกนะ

 

เห้!”

 

ชู่ว...แอชตันกระซิบให้เขาเงียบ ชาร์ลีที่ถูกปิดตาเอาไว้แน่นไม่สามารถมองเห็นอะไรได้ เขาเพียงแค่เดินตามแอชตันไปเท่านั้น

 

            จนกระทั่งปลายเท้าหยุดนิ่ง ชาร์ลีไม่ได้ยินเสียงอะไรในหัว แอชตันปล่อยมือและทิ้งเขาเอาไว้ตรงนั้น

 

แอชตัน

 

คุณเล่นอะไรอยู่ที่รัก ไม่ใช่ว่าแก้ผ้ารอผมอยู่หรอกนะชาร์ลีพยายามติดตลก แต่นั่นก็ไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมา

 

แอชตัน

 

...

 

แอชตัน!”

 

!!!

 

ผ้าปิดตาถูกกระชากออกอย่างแรง ชาร์ลีขณะเกิดอารมณ์ร้อนๆเปลี่ยนเป็นนิ่งเฉยแทนเมื่อสิ่งที่เขาเห็นคือแอชตันที่ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าเขา

 

แอชตัน...

 

ชาร์ลีเรียกอีกฝ่ายอย่างไม่แน่ใจ เขาหันมองซ้ายมองขวาอย่างุนงงและสับสนท่ามกลางดาดฟ้าที่ไม่มีอะไรเลยเรียกรอยยิ้มเหยียดจากริมฝีปากคู่สวยนั่นได้โดยทันที

 

มองผมชาร์ลี

 

...ชาร์ลีหยุดการกระทำทุกอย่างและหันมาสนใจกับคนตรงหน้าทันที

 

โอเคว่าที่ผ่านๆมาเราเริ่มต้นกันด้วยเซ็กส์ มันไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่อะไรทั้งนั้น

 

ผมคิดว่าคุณมันจอมสอดรู้สอดเห็น ผมอยากจะอัดหน้าคุณให้คว่ำกับเรื่องที่คุณไปเจอไอเด็กเวรนั่นตอนนั้น ฮ่ะๆ แต่ตอนนี้มันไม่สำคัญหรอกแอชตันหัวเราะเบาะๆและส่ายหัวกับตัวเอง

 

ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกมันเกิดขึ้นตอนไหน ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความรักมันเป็นยังไง แต่ชาร์ลี คุณทำให้ผมเจ็บปวดมากกับสายตาที่คุณมองผมในคืนนั้น และทั้งหมดนั้นมันทำให้ผมรู้...

 

            ชาร์ลีนึกไปถึงตอนที่เขามองแอชตันด้วยความตกใจในคืนที่สารภาพออกมาว่าฆ่าแอนนา นึกกี่ครั้งเขาก็ยังรู้สึกผิดไม่หาย แต่นั่น...

 

คุณยังไม่พูดคำนั้นกับผม ผมรู้ว่าคำนั้นมันคืออะไร และผมจะพูดมันกับคุณ ที่นี่ ตอนนี้ และเดี๋ยวนี้

 

            ร่างโปร่งคุกเข่าลง กล่องแหวนกำมะหยี่เปิดออกเผยให้เห็นแหวนเงินเรียบๆภายในถึงสองวง ชาร์ลีเบิกตากว้างจนแทบถลน

 

            สาบานว่าเขาไม่ได้ฝันไป

 

ผมรักคุณ ชาร์ลี

           

            แอชตันพยายามที่จะยิ้มให้อ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะตัวเองคิดว่าทำได้ แต่มันก็เป็นเพียงรอยยิ้มเหยียดๆขึ้นมาข้างมุมปากเท่านั้น แต่นั่นไม่สำคัญเลยในเมื่อแววตานั่นสั่นไหวบ่งบอกความรู้สึกในใจทั้งหมด

 

“Will you marry me?”

 

            ชาร์ลีสูดหายใจเข้าลึกๆ ความรู้สึกรุนแรงกำลังพุ่งออกมาจากอก ชาร์ลีเบือนหน้าหนีและพยายามอย่างมากที่จะซ่อนสิ่งที่เรียกว่าน้ำตาเอาไว้ไม่ให้อีกฝ่ายเห็น

 

            ใจเขาสั่น เขาไม่รู้จะบรรยายมันออกมาเป็นยังไง ทุกอย่างมันตื้อและเหนือสิ่งอื่นใด...ชาร์ลีกำลังดีใจ

 

            บางทีนี่อาจจะเป็นของขวัญที่ดีที่สุดในชีวิตของเขาตั้งแต่เกิดมาเลยก็ได้

 

ผมไม่อยากใช้นามสกุลเดียวกับฆาตกรหรอกนะไม่รู้ด้วยความเขินหรืออะไร ชาร์ลีหยอกเย้าแอชตันด้วยคำพูดเสียดแทงอันรุนแรง แต่กลับได้เสียงหัวเราะออกมาจากร่างโปร่งแทน

 

ผมเปลี่ยนนามสกุลแล้ว ถ้าคุณจะสังเกตเห็นมันอยู่ในซอง

 

“…”

 

ชาร์ลี ผมเจ็บเข่า

 

...

 

“Please answer me Darling”

 

            เกิดความเงียบรอบตัว แอชตันที่คุกเข่าอยู่ซักพักแล้วเริ่มใจสั่น เขากลัวว่าสิ่งที่รู้สึกอาจจะไม่ตรงกับอีกฝ่าย แต่ในขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้นและบอกกับชาร์ลีว่าทั้งหมดนั้นมันก็แค่มุก คำตอบที่ทำให้เขายิ้มได้ก็ดังขึ้นมาซะก่อน

 

“Yes…I will”

 

            ชาร์ลีโถมเข้ามากอดเขาทั้งตัวและซุกหน้าเข้ากับซอกคอ กระชับกอดแรงจนแอชตันหายใจไม่ออก ฝ่ามือลูบแผ่นหลังกว้างที่กำลังสั่นระริกอย่างแผ่วเบา

 

“I Love You…”

 

“I Know” แอชตันหัวเราะอย่างเป็นสุข คอยลูบหลังปลอบทาสผู้ซื่อสัตย์ที่ตอนนี้น้ำตากำลังไหลลงเสื้อเขาเป็นดวงๆ

           

            ไม่คิดเลยว่าชีวิตของเขาจะได้ขอใครซักคนแต่งงาน ตอนนี้มันเป็นจริงแล้ว กับคนที่ร่างกายหนาล่ำกว่าเขา แอชตันไม่เคยคิดว่าเขาจะสามารถหาความสุขที่มากมายได้จากที่ไหนอีกเมื่อเขาได้ยินคำตอบรับนั้น

 

คนไม่มีนามสกุลน่ะ อยู่บนโลกนี้ไมได้หรอกนะแอชตันแหย่ขำๆ

 

หยุดล้อปมชีวิตผมซักทีเถอะชาร์ลีกัดลงบนซอกคอขาวแรงๆ แอชตันเบ้หน้าแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

 

            เขารู้มาว่าชาร์ลีไม่มีนามสกุล อีกฝ่ายให้เหตุผลว่าไม่อยากจะใช้นามสกุลใครทั้งนั้นในเมื่อเจ้าตัวก็อยู่ตัวคนเดียว นั่นจึงเป็นข้อสงสัยว่าใครๆในบริษัทต่างก็เรียกเขาว่ามิสเตอร์ชาร์ลีแอชตันหงุดหงิดอยู่บ่อยครั้งเมื่อไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่ได้เรียกชื่อต้นของอีกฝ่าย

 

แล้วนามสกุลใหม่ของคุณคืออะไรล่ะน้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามคำถามนี้ขึ้นมา แอชตันก็อดหัวเราะไม่ได้

 

คิงส์...

 

“…”

 

คุณมันแสบเหลือเหลือเกินที่รัก

 

ไม่อย่างนั้นจะรัดคุณไว้ได้อยู่หมัดเหรอฮึ

 

ฮ่าๆๆๆ!!” ทั้งสองคนอดหัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างช่วยไมได้

 

ไม่คิดเลยว่าผมจะเป็นฝ่ายถูกขอแต่งงาน

 

ผมก็ไม่คิดจะถูกขอแต่งงานเหมือนกันหรอกนะ

 

งั้นผมยอมก็ได้

 

หมาที่ดีย่อมทำตามคำสั่งเข้านาย

 

งั้นหมาตัวนี้ขอกัดคุณให้จมเขี้ยวซักทีเถอะที่รัก

 

ร่างแอชตันลอยหวือขึ้นห้อยหัวอยู่ตรงแผ่นหลังกว้าง ชาร์ลีแบกเขาขึ้นบ่าแล้วตรงกลับเข้าไปที่ลิฟต์เพื่อที่จะพาเขาไปกัดให้จมเขี้ยวตามที่อีกฝ่ายว่าไว้

 

คิงส์... ในที่นี้หมายถึงคนรับใช้ของพระราชา แอชตันจงใจเลือกนามสกุลนี้ก็เพราะชาร์ลี เจ้าตัวเปรียบเหมือนทาสผู้ซื่อสัตย์ของเขา จงรักภักดีและคอยให้การช่วยเหลือ แต่ในทางกลับกัน คิงส์ตรงตัวในที่นี้ยังหมายถึงพระราชา และก็เป็นชาร์ลีอีกนั่นแหละที่พลิกบทตัวเองและกุมหัวใจของเขาเอาไว้ในกำมืออีกฝ่าย แอชตันตกเป็นทาสและยอมรับสถานั้นแต่โดยดีด้วยความรู้สึกที่ฝังลึกลงไปในจิตใจ

 

            เขาขาดชาร์ลีไม่ได้ ในขณะเดียวกัน หมอนั่นก็ขาดเขาไมได้เช่นกัน...

 

            เพราะฉะนั้น นามสกุลคิงส์นี่แหละจึงเหมาะสมที่สุด

 

            ถึงแม้ว่าความรักเขาพวกเขาจะเกิดขึ้นมาจากความบิดเบี้ยวก็ตาม นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่าสนใจ

           

            แต่ถ้าหากว่านั่นคือรัก ต่อให้มันบิดเบี้ยวแค่ไหนก็ยังคงเป็นความรักอยู่ดี

 

            เขาจะไม่สนว่าความสัมพันธ์ทั้งหมดนี่จะจบลงอีกภายในกี่ปี แต่แอชตันจะทำเพื่อให้ความสัมพันธ์ครั้งนี่อยู่ในนานที่สุดเท่าที่เขาจะรักษาไว้ได้ ชาร์ลีเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียว ต่อให้พระเจ้าจะมาพรากไปจากเขา เขาไม่มีวันยอม

 

ผมจะทำให้คุณร้องครางทั้งคืนเลยที่รัก

 

ถ้าทำได้ ก็ลองดู...

.

.

.

.

.

.

.

 

คุณชาร์ลีคะ!”

 

ครับมิสนาตาเซีย

 

ท่านประธานเรียกหาคุณค่ะ

 

ขอบคุณครับ ผมจะรีบตามไป

 

            พนักงานสาวได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับและหันหลังเดินออกมา แต่เพียงไม่กี่ก้าวก็ถูกขัดไว้เสียก่อน

 

มิสนาตาเซีย

 

คะ?”

 

ต่อไปนี้เรียกผมว่ามิสเตอร์คิงส์ด้วยนะครับ

 

ค..ค่ะ!”

 

            นาตาเซียหน้าแดงวาบอย่างไม่ทราบเหตุผล หล่อนหยักหน้ารับและรีบเดินออกมาจากห้องของผู้จัดการสุดหล่อโดยเร็วที่สุด

 

            จะไม่ให้หล่อนหน้าแดงได้ยังไง ก็ในเมื่อผู้ชายที่หลอนเคยแอบอยากได้มาไว้ในครอบครองกำลังใช้นามสกุลเดียวกันกับCEOของบริษัท

 

            หล่อนไม่คิดเลยด้วยซ้ำว่าผู้ชายที่หล่อน่าลากทั้งสองคนนั้นเขาจะลากกันเอง!!

 

            ชาร์ลียิ้มอย่างเหนื่อยใจพลางเหลือบตามองไปยังป้ายหน้าห้องทำงานของเขาที่พึ่งเปลี่ยนใหม่

 

‘Charlie King’

 

          ดูเหมือนเขาจะเห่อนามสกุลที่ได้มาใหม่นี่อย่างถอนตัวไม่ขึ้นซะแล้วล่ะ

 

            ทำไมต้องขอแต่งงานบนดาดฟ้า?’

 

          ‘ผมก็แค่อยากให้มันดูโรแมนติก...มั้ง

 

          ‘ทั้งที่มีแค่ดาดฟ้าโล่งๆเลยเนี่ยนะ?’

 

          ‘มีแค่ความรู้สึกของผมก็พอ

 

            แต่ก็ดีแล้วล่ะนะ...

 

            เท่านี้เขาก็จะได้เป็นเจ้าของท่านประธานสุดที่รักเต็มตัวเสียที

 

 

 

 

 

The End…….




100%


     ปลื้มมาก!!! ไม่รู้จะพูดอะไรเลย นิยายเรื่องนี้ใช้เวลาปีกว่าๆเลยในการแต่งเรื่องราวทั้งหมด รู้สึกดีใจมากๆเพราะนี่เป็นนิยายเรื่องแรกที่แต่งจบ รู้สึกว่าเรารักตัวละครทั้งหมดในนี้มากๆ ทั้งชาร์ลี แอชตัน อลัน ร็อบส์ หรือตัวละครอื่นๆ ขอบคุณทุกคนจริงๆค่ะที่ยังติดตามมาจนถึงขนาดนี้ นักอ่านท่านใหม่ๆด้วย ^^ ดีใจจัง5555 คอมเม้นต์แต่ละคอมเม้นต์มีความหมายกับเรามากๆเลยนะคะ TT เขามาเช็คบ่อยๆ แต่อย่างว่าละเนอะ เราอัพช้า555นักอ่านหายหมด -..-


     มาพูดถึงตอนจบ...แอชตัน หนูจะแมนมากกว่านี้ไม่ได้แล้วนะลูก มีอย่างที่ไหนขอเขามาเป็นสามี//แค่กๆ 555 ส่วนชาร์ลีนางก็ไม่ได้เคืองอะไร ออกจะชอบนิดๆได้ของแถมเป็นนามสกุลด้วย เราจงใจใช้ชื่อนี้มานานแล้ว พี่นักเขียนคนนึงก็เคยถามว่าทำไมเวลาใช้มิสเตอร์ถึงไม่มีนามสกุล ก็เพราะเหตุนี้แหละค่ะ ตอนจบคือให้แอชตันขอนางมาเป็นสามี555 ส่วนเรื่องความแค้น ความสัมพันธ์อะไรเทือกๆนั่นคือส่วนตัวมองว่าแอชตันน่าจะอยากให้มันตายไปกับตัวเองดีกว่าค่ะ หากว่าอลันรู้เข้าก็คงไม่จบไม่สิ้น แอชตันถือว่าแข็งแกร่งมากนะคะถ้าเทียบกับสิ่งที่เจอมา เขาคอนโทรตัวเองอยู่ แต่อลันไม่ค่ะ ถ้าเกิดรู้ขึ้นมาทุกอย่างจะหลุดทันที และแอชตันไม่ต้องการความวุ่นวาย ขอปลงทุกอย่างแล้ไม่ต้องยุ่งกันดีกว่า ส่วนทางพ่อ...อืมมม ขอหุ้นมาแล้ว บริษัทนี้ก็ตกเป็นของนาง คงไม่มีอะไรจะไปหาอีกแล้วแหละค่ะ นอกจากงานกุศลบลาๆอาจจะต้องสร้างภาพนิดนึง^^


     ยังเหลือพวกบทส่งท้ายกับตอนพิเศษอื่นๆเนอะ ความใฝ่ฝันของเราคือการรวมเล่มค่ะ 5555 แต่คงไม่มีใครซื้อ ดังนั้น!! ใครอพอจะแนะนำโรงพิมพ์ดีๆเพื่อให้เราทำเล่มเก็บไว้ดูเล่นเองบ้าง เสนอมาได้เลยค่ะ!! 


     สำหรับตอนนี้ยาวนิดนึง TT หวังว่านักอ่านจะสนุกกันนะคะ ขอบคุณจริงๆที่ยังคงติดตามกันอยู่ เนื้อหาอะไรไม่เหมาะสมอย่าแบนเราเลย กราบล่ะTT ไปแล้วค่ะ ฝันดีนะคะทุกคน รักมากๆๆๆ//โปรยจูบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

139 ความคิดเห็น

  1. #130 khawfangg (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 11:43
    ดีๆๆๆๆชอบๆๆๆๆ
    #130
    0
  2. #125 Markimoo (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 16:46
    แอชตันนนนนน จะหล่อลากเกินมิสเตอร์ คิงส์แล้วนะคะะ แมนสุดๆเลยค่า ฉากขอแต่งงานนี่สุดๆ
    ดีใจมากกกกกที่สุดท้ายนางก็ได้มาความสุขกับคนที่รัก ฮือออ
    ขอบคุณคนเขียนที่แต่งเรื่องราวแซ่บๆเผ็ชๆแบบนี้ให้อ่านกันนะคะ ชอบมากค่ะะ
    #125
    0
  3. #124 ....DisPlay.... (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 09:03
    สนุกๆมากๆเลยค่ะ ขอบคุณนะค่ะ????????
    #124
    0
  4. #123 Som O Usanee (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 06:27
    ชอบความเข้มแข็งของแอช นางเจอมาหนักมากจริง ๆ แต่ยังคงเข้มแข็งและใช้ชีวิตอยู่ต่อได้ขนาดนี้คือน่านับถือมากกกกกกก และดีใจมากที่แอชได้มาเจอชาร์ล คือ เหมือนคนทั้งคู่เยียวยากันและกัน ต่างฝ่ายต่างก็ทำให้อีกฝ่ายได้รู้จักความรัก ได้เรียนรู้ความรู้สึกที่ไม่เคยได้ เราว่าเป็นการดีที่แอชตัดขาดกับพ่อนาง อย่าอยู่ใกล้ให้รู้สึกเจ็บปวดอีกเลย ส่วนอลัน อันนี้ก็ดีที่ไม่บอกเรื่องทั้งหมด เพราะนี่คิดว่าถ้าบอกเรื่องไม่จบจริง ๆ
    อะแหละ คงวุ่นวายกันน่าดู ให้ความลับมันอยู่แค่นี้เถอะ และ ห้องเก็บของของแอชนั้นนนนนนน เผ็ชมากค่ะ ปลุกอะไรใหม่ ๆ ในตัวชาร์ล อิอิ
    #123
    0
  5. #122 Felinonajang (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 00:33
    แอชตันเข้มแข็งจริงๆ
    ดีใจที่แอชตันเข้มแข็งขนาดนี้
    ส่วนคุณพ่อก็อย่าพยายามมีลูกอีกเลยนะ รับไม่ได้ถ้าต้องปล่อยเชื้ออะไรออกมาอีก ถึงคุณพ่อจะรักคุณแม่มากแค่ไหนแต่การทำลายชีวิตเด็กคนนึงมันก็ทำให้รู้สึกถึงความโรแมนติกของคุณพ่อไม่ได้เลย
    ดีใจืี่แอชตันเข้มแข็ง และได้เจอชาลี
    ปล.แอบสงสารความนกของอนาตาเซีย ฮ่าๆ
    #122
    0