Forbidden Boss 'ของสูง' [ yaoi ]

ตอนที่ 28 : CH24 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 216
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    5 พ.ย. 60

CHAPTER 24

เรื่องทั้งหมด

 

ผมคิดว่าเรื่องดีๆที่คุณจะบอกคงมีประโยชน์สำหรับผมนะครับ

 

แกคิดว่าพูดจาห่างเหินกับฉันแล้วมันจะทำให้แกได้รับความสุขหรือไง

 

ป่าวครับ แค่ผมคิดว่าไม่มีอะไรต้องพูดกับคนแบบคุณมากกว่า

 

            บรรยากาศเย็นยะเยือกมาได้ซักพักตั้งแต่ที่เขากลับมาถึงบ้าน หน้าตาแสนอ่อนโยนและใจดีของแม่มองการกลับมาของเขาด้วยแววตาไม่ยินดีนัก แอชตันรู้ว่าแม่ไม่ได้รู้สึกดีกับฆาตกรแบบเขาอีกต่อไป ทั้งคู่นั่งนิ่งและพูดจาฟาดฟันกันราวกับไม่ใช่คนในสายเลือดเดียวกัน

 

อลันติดต่อมาหาฉันไม่คืนนี้จู่ๆคนเป็นพ่อก็เอ่ยขึ้นมา แอชตันขมวดคิ้ว

 

เหอะ...แล้วยังไงครับ

 

เด็กนั่นมาบอกว่าจะปิดข่าวทั้งหมดให้ แลกกับการที่แกกับเขาเลิกแล้วต่อกันทุกอย่าง

 

อ๋อหรอแอชตันพยักหน้ารับรู้ ปลายเท้ายกขึ้นมาเกยบนโต๊ะตัวเล็กๆที่ใช้วางของว่าง

 

กับเด็กนั่น แกคงเกลียดสินะอีกฝ่ายพูดขึ้นมาเรียบๆ เหลือบตามองเท้าของเขาแบบไม่พอใจเล็กๆ

 

ยิ่งกว่าเกลียด อยากจะฆ่าให้ตายคามือ

 

แอชตันแค่นยิ้มตอบกลับ ในหัวของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ภาพสีหน้าเจ็บปวดเจียนตายของไอเด็กเวรนั่นตอนเขากำลังจะเงื้อมือแทงเข้าไปที่หัวมันยังชัดติดตา แอชตันสะใจ สนุก และรู้สึกเหมือนใกล้จะได้รับการปลดปล่อยจากความเส็งเคร็งนี่ แต่เขาไม่ได้ทำ...

 

เพราะคำพูดของชาร์ลี

 

ผมคิดว่าเรื่องที่คุณจะบอกคงไม่ได้มีแค่นี้หรอกใช่ไหม

 

ฉัน...แอชตันไม่ได้สังเกตใบหน้าของคนเป็นพ่อเท่าไหร่ อารมณ์ไม่อยากจะมองหน้ามีมากกว่าเก้าสิบในร้อย เขาเลยไม่เห็นว่าแววตาสีเทาอ่อนเหมือนกับเขากำลังหลบวูบเป็นระยะๆ

 

ถ้าคุณไม่พูด...แอชตันยักไหล่ ยกเท้าลงจากขอบโต๊ะและลุกขึ้น

 

แอนนา...น้ำเสียงเรียบตึงไม่บ่งบอกอารมณ์ดังขึ้น แอชตันหันกลับไปมอง

 

เมื่อสมัยก่อนฉันพบกับเธอ เราเจอกันในงานประมูลภาพการกุศล เรารู้จักกันเพราะเรื่องหนังสือ แอนนาเป็นคนที่สวยที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอในตอนนั้น เธออ่อนหวานและนุ่มนวล ฉันคิดว่ามันอาจจะเป็นการดีถ้าหากว่าเราเริ่มต้นความสัมพันธ์แบบอื่นที่ไม่ใช่แค่คำว่าเพื่อน เราตัดสินใจคบหากัน ฉันคิดว่านั่นดีมากๆ คนแบบฉันไม่เคยเจออะไรที่ทำให้รู้สึกว่าตื่นเต้นได้มาก่อน แต่ฉันก็พึ่งมารู้ทีหลังว่านั้นมันไม่ใช่แบบที่ฉันคิด

 

“…”

 

แอนนา...หล่อนเป็นคนที่วิปริต หล่อนเล่นเซ็กส์หมู่ หล่อนเสพยา และหล่อนฆ่าคน

 

แอชตันเหลือบมองใบหน้าที่เขาถอดแบบมานั่นเงียบๆ เขาเห็นว่าสันกรามของพ่อมันขบกันแน่น เขามั่นใจว่าพ่อคงล้มเหลวในสิ่งที่คาดหวัง แอชตันหัวเราะกับตัวเองในใจ สิ่งที่พ่อของเขาพูดถึงแอนนาไม่ได้ต่างไปจากเขาเลยซักนิดเดียว เขาเคยเล่นเซ็กส์หมู่ เสพยา ฆ่าคน อะไรต่อมิอะไรสาดเข้ามาจนชีวิตแทบจะไม่เป็นผู้เป็นคน

 

ฉันรับไม่ได้ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผู้หญิงที่ดีควรทำ ฉันออกห่างจากเธอทั้งๆที่เราหมั้นกันแล้ว ฉันตัดการติดต่อกับเธอ จนวันหนึ่งมีจดหมายจากทางโบสถ์ ไม่สิ Lust ต่างหาก ฉันไปนี่นั้น เมื่อก่อนโบสถ์นั้นกำลังได้รับความศรัทธามาก ในระหว่างที่เรากำลังสวดให้พระผู้เป็นเจ้า ฉันเห็นแอนนา หล่อนเรียกให้ฉันไปหาและพาฉันลงไปที่นั้น...

 

ฉันเห็นทุกอย่างที่นั่น กลิ่นของความเน่าเฟะมันโชยออกมา ฉันพยายามจะออกมา แต่สุดท้ายหล่อนบังคับฉันให้อยู่ บังคับให้ฉันทำทุกอย่าง...

ผมไม่รู้มาก่อน...แอนนาไม่ได้บอกผม

 

นั่นสินะอัลเบิร์ตหัวเราะในลำคอ

 

ฉันอยู่ที่นั้นได้3วัน ฉันหนีออกมา แอนนาเลิกติดต่อกับฉัน เราไม่ได้คุยกันอีกและฉันก็เจอกับแม่ของแก เราแต่งงานกัน ฉันเรียกมันว่าความรัก แต่รู้อะไรไหม ไม่ถึงปี...แอนนาติดต่อมาหาฉันอีกครั้ง และเธอท้อง นั่นมันบ้า ฉันทำอะไรไม่ถูก เธอบอกว่าเธอท้องกับฉันแต่ผู้หญิงแบบนั้นจะท้องกับฉัน เหอะ!”

 

!!!!

 

ฉันปฏิเสธ นั่นไม่มีทางใช่ หล่อนบอกกับฉันว่าหากหล่อนคลอด หล่อนจะให้เขาพาไปตรวจดีเอ็นเอ หึ เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันกลัว ฉันบอกกับแม่ของแกและเธอเข้าใจ สุดท้ายหล่อนก็คลอด แกรู้ไหมว่าทั้งหมดนี่มันหมายความว่ายังไง

 

แอชตันกันฟันแน่น เขากำลังภาวนา

 

แอชตันไม่ใช่คนโง่ เขาเดาได้ว่าสุดท้ายแล้วมันจะจบยังไง นั่นเป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าเขาอยากจะอ้อนวอนพระผู้เป็นเจ้าให้สิ่งที่เขากำลังจะได้รับรู้ไม่ใช่ความจริง

 

ได้โปรดเถอะ....

 

หล่อนคลอดลูกของฉันออกมา แกนั่นแหละแอชตัน        

 

แต่ดูเหมือนพระเจ้าจะไม่ให้อภัยคนบาปแบบเขา ความเป็นจริงทั้งหมดโยนโครมใส่หน้า แอชตันเหมือนตีด้วยความจริงอันเลวร้ายแล้วทิ้งเอาไว้อย่างนั้น

 

เขาเป็นลูก...ของแอนนา

 

ลูกของผู้หญิงพรรค์นั้น....

 

ผม...

           

            ผมไม่เชื่อ แอชตันอยากจะพูดคำนั้น แต่ใสความเป็นจริงมันยากเหลือเกินที่จะพูดออกไป ริมฝีปากหนักอึ้งเหมือนถูกกดทับไว้ด้วยคำที่เรียกว่าความจริง

 

แอชตันเคยคิดว่าเขาหน้าเหมือนพ่อ แต่ในขณะเดียวกัน เขากลับไม่มีส่วนไหนที่เหมือนแม่เลย แต่ทุกคนรอบตัวชอบพูดกรอกหูซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเขาแทบจะถอดพิมพ์เดียวกับแม่ออกมา

 

โกหกทั้งเพ

 

ถ้าแกไม่เชื่อ อยากจะดูผลตรวจฉันก็ไม่ห้ามหรอกนะ

 

ฮ่ะๆ ไม่...ไม่มีวันแอชตันส่ายหน้า

 

ฉันไม่คิดจะบอกแกหรอกนะ ถ้าหากเรื่องนี้มันไม่เกิดขึ้น

 

แล้วมาบอกทำไม?”

 

ฉันไม่คิดว่าแกจะ...

 

อัลเบิร์ตจบประโยคด้วยคำพูดแค่นั้น แอชตันรับรู้ทั้งหมดได้ดี เขายิ้มเยาะกับตัวเองในใจ เขามีเซ็กส์กับแม่ตัวเอง เขาทรมานแม่ตัวเอง และสุดท้าย เขาฆ่าแม่ของตัวเอง

 

แล้วยังไง?” แอชตันถามกลับ

 

แกไม่รู้สึกผิดบ้างรึไง?” คนเป็นพ่อกดเสียงต่ำ

 

รู้สึกผิด? ฮ่าๆๆๆ คิดว่าในชีวิตนี้ผมจะรู้สึกแบบนั้นได้อีกหรือไง แอชตันหัวเราะออกมา ทวนคำๆนั้นซ้ำๆเหมือนว่ามันตลกนักหนา

 

ความรู้สึกของคนคนหนึ่ง ไม่สิ ความรู้สึกทั้งหมดของผม...

 

“…”

 

มันหมดไปตั้งแต่วันที่แอนนาหมดลมหายใจอยู่บนปลายเท้าแล้วล่ะ

 

แอชตัน!!” อัลเบิร์ตกัดฟันพูดอย่างดุดัน ใบหน้าเครียดขึงและชิงชัง

 

แล้วผมจะบอกให้อีกอย่าง คนที่ควรรู้สึกผิด...มันควรจะเป็นคุณ ไม่ใช่ผม

 

อะไรนะ

 

สีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธของคนเป็นพ่อเหมือนชวนระเบิด สีหน้าแบบนั้น น้ำเสียงแบบนั้น คิดเองเออเองว่าตัวเองไม่ใช่คนผิดมันทำให้เส้นอารมณ์ขาดผึง

 

คุณ! ทั้งหมดนั้นมันมาจากคุณ! คุณปล่อยผมเอาไว้กับผู้หญิงสำส่อนคนนั้น! รู้ทั้งรู้ รู้อยู่เต็มอก! แล้วยังไงวะ เห็นผมเป็นขยะที่จะทิ้งเอาไว้ที่ไหนก็ได้หรอ ระยำเอ้ย!!!”

 

            แอชตันตะโกนออกมา เขาพยายามแล้ว...นี่มันมากไป

 

ทำไม...ทำไมถึงยอมให้เธอทำแบบนั้นแอชตันสูดหายใจเข้าลึกๆ

 

ตอนนั้นหล่อนมาขอแกคืนไป ถ้าฉันไม่ทำ หล่อนจะฆ่าเธอ ฆ่าคนรักของฉัน

 

            แววตาสีเทาอ่อนทอประกายเจ็บปวดแค่ครู่หนึ่ง แอชตันมองหน้าคนที่เรียกว่าพ่อให้ชัดๆ เป็นครั้งสุดท้าย

           

            สำหรับแอชตัน ตัวเองมีค่ามากน้อยแค่ไหนในสายตาของพ่อกับแม่ ไม่สิ...

           

            เขามีค่ามากแค่ไหนสำหรับบ้านนี้ แบบนี้คงจะถูก

 

เหตุผลแค่ข้อนี้ใช่ไหม... แอชตันยิ้มบางๆ

 

โกหกเพื่อให้ผมดูแย่ในสายตาแม่ นั้นก็เพื่อไม่ให้คนที่รักต้องโดนทำร้าย แค่นั้นใช่ไหม

 

....

 

แล้วอลัน ไอเด็กนั่น...คุณกับแอนนา

 

หล่อนบังคับฉัน ฉันไม่มีทางเลือก

 

            แอชตันเคยโกรธ โทษทุกสิ่งที่ทำให้ชีวิตเขาเป็นแบบนี้ ทำไมพระเจ้าถึงไม่รักเขา ขับไล่ไสส่งเขา แม้กระทั่งคำว่าครอบครัวยังเป็นเพียงแค่คำลวง เป็นสิ่งที่ทำให้เขายึดมั่นว่ามันสิ่งสุดท้ายที่เหลืออยู่ในชีวิต

           

ผมขอซื้อหุ้นจากคุณ อัลเบิร์ต 45% ที่อยู่ในมือของคุณ

 

นี่แกจะ...

 

ถือว่าเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะขอ

           

            น้ำเสียงที่ใช้สั่นเครือ แอชตันพยายามเรียบเรียงคำพูดทั้งหมดขึ้นมาเท่าที่สมองจะสั่งการได้ เขาร้องขอสิ่งสุดท้ายในฐานะลูก...เขาขอมันกับคนตรงหน้าเพื่อหวังว่าอย่างน้อย อีกฝ่ายจะได้รับรู้สิ่งที่เขาต้องการมาโดยตลอด

 

...ได้

 

            สิ่งที่แอชตันต้องการไม่ใช่เงิน อำนาจ หรือคำพูดใดๆ

 

แล้วผมจะส่งเอกสารไปให้

.

.

.

.

 

            แอชตันเดินออกมาจากบ้านหลังนั้นด้วยความว่างเปล่า เหลือบมองไปบนห้องนอนติดริมระเบียงที่เคยเป็นของเขา หรือรถยนต์สีดำที่อัลเบิร์ต คลินน์ ซื้อให้เป็นของขวัญต้อนรับตำแหน่งว่าที่CEO เขามองมันจนกระทั่งเขาสอดตัวเข้าไปในรถโดยสารซักคันจนลับสายตา

 

            อัลเบิร์ต คลินน์ รักภรรยามาก แอชตันรู้สึกดีเสมอว่าภรรยาของอัลเบิร์ตมีความสุขแค่ไหนที่ได้รับความรักจากคนรัก

 

            แอชตันเคยคาดหวัง ในขณะที่อยู่กับแอนนา เขาคาดหวังมาตลอดว่าซักวัน พ่อจะมาช่วยเขา จะไม่ปล่อยให้เขาต้องทนอยู่กับความโสมม เอาเขาออกไปจากนรก

 

            มันยากที่จะทำใจ แต่แอชตันรู้แล้ว...เขารู้เหตุผลทั้งหมดแล้ว เหตุผลที่เขาถูกทิ้งเอาไว้กับความเจ็บปวด

 

            แม้กระทั่งวินาทีสุดท้าย ที่แอชตันมองเข้าไปในดวงตาสีเทาอ่อนเหมือนกับตน มันมีเพียงคำว่าหน้าที่ของพ่อ ไร้ความรู้สึกใดๆ

 

            เพราะความรักเหล่านั้นไม่เคยเผื่อแผ่มาที่เขาเลย

 

            เขาเป็นลูกคนผู้หญิงน่ารังเกียจ พ่อไม่คิดจะรักเขาตั้งแต่แรกที่เขาลืมตามองดูโลกเลยด้วยซ้ำ แต่ที่ทำทั้งหมดมันก็เพื่อคำว่าพ่อที่ดี มันเป็นเหมือนหน้าที่

 

            แอชตันต้องการความรักจากพ่อมากที่สุด มันทำให้เขานึกถึงที่นั่น บริษัทที่พ่อสร้างมาเองกับมือ บริษัทที่พ่อของเขาทุ่มเทและให้ความรักความเอาใจใส่จนเติบโต และในตอนนี้เขาได้มันมาแล้ว

 

            ขอแค่นี้ก็พอ เท่านี้แอชตันก็จะได้เป็นอิสระจากความรักที่อยากได้มานานซักที

 

ขอบคุณครับ...

 

            น้ำเสียงทุ้มแหบเอ่ยกับตัวเองแผ่วเบา แอชตันระบายยิ้มขึ้นมาที่ริมฝีปาก ปล่อยความรู้สึกบัดซบทั้งหมดออกมาผ่านคำขอบคุณ

 

            RR..

 

            CHARLIE>>>>>ผมทำมื้อเย็นเอาไว้แล้ว รอทานพร้อมคุณ

 

หึ

 

            ชั่งแม่ง...

 

            เขาไม่แคร์อะไรอีกแล้ว

 

            แอชตันคิดว่าพระเจ้าไม่ได้ใจร้ายกับเขาซะทีเดียว ท่ามกลางความดำมืด พระเจ้าทรงยื่นสิ่งที่เรียกว่าแสงสว่างมาให้เขา และแสงสว่างนั่นคือชาร์ลี

 

            ASHTON>>>>>เจอกัน

 

            ไม่ว่าอะไรก็แล้วแต่ ตอนนี้แอชตันเหลือเพียงแค่สิ่งนี้สิ่งเดียว และเขาขอสัญญากับตัวเอง เขาจะไม่มีทางปล่อยชาร์ลีให้กับใคร ไม่มีวัน

 

            เพราะเขาเริ่มจะยึดติดกับแสงสว่างที่พระเจ้ามอบให้แบบขาดไม่ได้อีกแล้ว...

 

.

.

.

.

.

.

.

หน้าผมมีอะไรติดหรอ?”

 

ถามทำไม

 

ป่าว ผมแค่เห็นคุณมองหน้าผมมาซักพักแล้ว

 

            ชาร์ลีพูดขึ้นมาเบาๆแล้วหั่นสเต็กในจานกินอย่างเงียบเชียบ เหลือบตามองแอชตันเล็กน้อย

 

            ไม่แน่ว่าอาจจะมีทั้งเรื่องดีและเรื่องเลว แอชตันกลับเขามาด้วยสีหน้าจะยิ้มก็ไม่ใช่ จะร้องไห้ก็ไม่เชิง แต่เขาไม่คิดจะถามอะไรตอนนี้

 

ผมมีเรื่องจะบอก

 

            ดูเหมือนว่าเขาอาจจะไม่ต้องถามแล้วล่ะ...

 

ว่ามาสิ

 

ผมกับอลันเป็นพี่น้องกัน

 

            เคร้ง!

 

            ส้อมในมือร่วงลงกระทบจานทันที ชาร์ลีโงหัวขึ้นมาจากจานพร้อมทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก แน่ล่ะว่าเขาอาจจะไม่ได้เอาอะไรออกจากหูมาหลายวัน แต่เชื่อเถอะว่ามันไม่ใช่การหูฝาด

 

หึ และแอนนาก็เป็นแม่แท้ๆของผม เขาท้องกับพ่อของผม มีทั้งผมแล้วก็อลันออกมาแอชตันยักไหล่ด้วยสีหน้าไม่ทุกข์ร้อน

 

คุณ...

 

ชาร์ลีคิดว่าถ้ามากกว่านี้อีกซักสิบวินาทีแมลงคงบินเข้าปาก เขาอ้ำอึ้ง พูดไม่ถูก ทำได้แค่มองอยู่แบบนั้นอย่างไม่เข้าใจ

 

ตกใจล่ะสิ มันมากกว่าตกใจ ชาร์ลีรู้สึกว่าเขาลืมหายใจไปชั่วครู่เลยก็ว่าได้

 

งั้นคุณก็...

 

มีเซ็กส์กับแม่กับน้องของตัวเอง ฆ่าแม่ตัวเอง แล้วก็เกือบจะฆ่าน้องแท้ๆของตัวเองอีกคน

 

            อาหารหมดรสอร่อยไปในทันตา สิ่งที่รู้จากปากนั่นทำให้ชาร์ลีรู้สึกแย่มาก...หากเป็นเขา ไม่สิ ไม่ว่าใครก็คงจะเจ็บปวดแน่ๆถ้าหากได้รู้เรื่องเฮงซวยแบบนี้

 

พ่อของคุณเป็นคนบอก?”

 

ใช่ ผมเกิดมาจากความไม่ตั้งใจ อลันก็ด้วย เขาทำก็เพื่อปกป้องภรรยาของเขาเท่านั้น

 

แอชตันตอบอย่างไม่ยี่หระ มือบรรจงหั่นชิ้นเนื้อเป็นชิ้นพอดีคำอย่างเรื่อยเปื่อยราวกับเรื่องที่พ่นออกมาเหมือนการดูหนังตลกซักเรื่อง แต่อาจจะเป็นหนังที่ตลกด้วยการทำร้ายชีวิตคนได้เจ็บแสบเหลือเกิน

 

คุณโอเคไหมแอชตัน บางทีเราควรจะ...

 

คุณถามคำนี้กับผมรอบที่สอง และผมจะบอกว่าผมสบายดีแอชตันหัวเราะเบาๆ

 

...

           

            ชาร์ลีมองหน้าอีกฝ่ายนิ่ง เขาลุกขึ้นยืนและพาร่างของเขาเข้าไปกอดอีกฝ่ายจากด้านหลังแรงๆ

 

ชาร์ลี

 

“You lie” ชาร์ลีกระซิบเสียงแผ่ว กดจูบตรงกกหูเบาๆและลากต่ำลงไปยังลำคอ เขากระชับกอดนอนขึ้นถึงแม้ว่าจะมีเก้าอี้ขวางไว้ก็ตาม

 

ผมโอเคชาร์ลี จะดีมากถ้าคุณปล่อยให้ผมทานอาหาร

 

คุณทำได้นะแอชตัน ถ้าคุณต้องการ

 

            เขากำลังรู้สึกแย่ แต่แอชตันกลับแย่กว่า เขามันก็แค่คนนอก ได้ฟังทั้งหมดยังรู้สึกเหมือนชีวิตไม่เหลือใคร แล้วแอชตันล่ะ? อีกฝ่ายจะรู้สึกยังไง

 

ผมอยากเห็นน้ำตาของคุณ แอชตัน ปล่อยมันออกมา

 

เขาอยู่ใกล้กับแอชตัน ใกล้มากพอที่จะเห็นว่าขอบดวงตาอีกคนนั้นเป็นสีแดงอ่อนๆ มือหนาจับสันกรามได้รูปให้แหงนเงยขึ้นพร้อมประทับจูบลงไปบนเปลือกตาทั้งสองข้างเบาๆ

           

            ชาร์ลีกระซิบด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน

 

ไม่ต้องร้องเพื่อใครทั้งนั้น แต่ร้องเพื่อตัวคุณเอง

 

ฮึก...

 

น้ำใสๆค่อยๆหยดออกมาจากดวงตาสีเทาอ่อนช้าๆ จากหยดเล็กๆกลับกลายเป็นม่านน้ำตา เสียงสะอื้นในลำคอและอาการสั่นที่ไหล่ช่วยให้ชาร์ลีรู้สึกดีขึ้น

 

ไม่เป็นไรที่รัก ผมอยู่ตรงนี้ ทุกอย่างจะโอเคชาร์ลีพรมจูบไปทั่วใบหน้าของแอชตันเพื่อปลอบประโลม

 

            ทุกคนๆเมื่อเห็นน้ำตาของคนรักในใจมักจะเจ็บปวดเสมอ แต่กับชาร์ลี น้ำตาของแอชตันเหมือนกับการปลดปล่อยสิ่งแย่ๆออกมา เขารู้สึกดีที่ได้เห็นดวงตาสีเทานั่นเกิดประกายความเจ็บปวดและอ้างว้าง

 

ผมเจ็บ...

 

ผมรู้ที่รัก ไม่เป็นไรชาร์ลีคลี่ยิ้มด้วยความโล่งใจ

 

            เขาเคยเห็นว่าผู้ชายคนนี้อารมณ์ร้อนได้ขนาดไหน รุนแรงได้ขนาดไหน ยั่วได้ขนาดไหน เขาเห็นทุกๆอย่างยกเว้นความเสียใจ แอชตันจะไม่มีวันได้รับรู้ถึงสิ่งที่เรียกว่าความสุขถ้าหากไม่รู้สึกถึงความเศร้า

 

            ภายในห้องว่างๆที่มีเพียงเสียงสะอื้น ชาร์ลีโอบกอดแอชตันเอาไว้ด้วยสองมือและถ้อยคำปลอบประโลมเพื่อช่วยบรรเทาความรู้สึกในใจ

 

            ร้องไห้หมดเถอะที่รัก...ต่อไปนี้คุณจะไม่มีวันได้เสียน้ำตากับเรื่องบัดซบพวกนี้อีก

 

            ไม่มีวัน...




100% 

        ชีวิตของแอชตันน่าสงสารนะคะTT ทำร้ายทั้งแม่ทั้งน้องของตัวเองโดยไม่รู้ตัวเลย แต่จะโทษใครก็ไม่ได้ล่ะเนอะ เพราะว่าทุกตัวละครต่างก็มีมุมมองต่างกัน ในส่วนของพ่อแอชตัน เราบอกตามตรงเลยว่าเขาเป็นคนเห็นแก่ตัวค่ะ เขารักแค่ตัวเองและภรรยา กับแอชตันก็เหมือนกับหน้าที่ที่ต้องทำ และเรื่องที่ไม่ไปช่วย ตามหลักการเลยค่ะ ถ้าหากมีคนที่ทำให้คุณรู้สึกไม่ปลอดภัย คุณจะไม่มีทางอยู่กับเขา แน่นอนค่ะ พ่อของแอชตันทำแบบนั้น แต่มันเป็นการทำลายเด็กคนนึงมากๆ เราเจ็บปวดแทนTT อ้อ...อลันก็ด้วยค่ะ ตามเนื้อเรื่องเลย เขาเกิดมาจากพ่อของแอชตันแล้วก็แอนนา อลันเกิดจากการโดนบังคับค่ะ อันนี้ก็น่าสงสาร แต่เรื่องทั้งหมดนี้ไม่มีใครรู้เลย นอกจากอัลเบิร์ตและแอนนา อ้อ ตอนนี้มีแอชตันกับชาร์ลีมาด้วย แต่มันจะตายไปกับแอชตันค่ะ เขาไม่คิดจะพูดเรื่องนี้อีก อารมณ์ว่าตัดขาดเถอะ ลาก่อน บายยย 5555 

     เอาล่ะ อีก1ตอน ให้หวานเล่นๆ บอกเลยว่าเตรียมทิชชู่5555 ตอนหน้าจะเป็นตอนจบของเรื่องนี้แล้วนะคะ ซึ้งมาเลยอะTT นิยายเรื่องนี้จะจบไม่ได้เลยหากขาดนักอ่านทุกคน ขอบคุณจริงๆค่ะ //กราบสวยๆ 


อ้อ! ฝากนิยายค่ะ หลอนจิตหลอนใจหน่อยๆ หวังว่าจะชอบกัน


"มึงถือมีดไปยืนหน้าประตูไอคิมทำไมตอนตี3วะ?"



     ไม่มีอะไรแล้วเนอะ จะรีบอัพให้ไวที่สุด-..- สำหรับคืนนี้ฝันดีนะคะทุกคน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

139 ความคิดเห็น

  1. #121 Som O Usanee (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 13:06
    ช็อคสุดดดดดด แต่เรารู้สึกว่าคนที่ร้ายที่สุดก็คืออัลเบิร์ต ความเห็นแก่ตัวของเขาคือการส่งลูกไปอยู่ในนรกทั้งเป็น ร้ายอะ เป็นการกระทำที่โหดร้ายมาก ๆ แอนนานางจิตอยู่แล้ว จะไปว่าอะไรก็คงจะไม่ได้ทำให้สิ่งที่เป็นอยู่ดีขึ้น แต่อย่างน้อยถ้าอัลเบิร์ตเอานางเข้า รพ. จิตเวชไปบำบัดหรืออะไรซะ มันก็ดีกว่าส่งแอชไปให้เปล่าล่ะ อัลทำร้ายแอชด้วยมือตัวเองชัด ๆ แล้วจะมาบอกเรื่องนี้ให้แอชเสียใจเพิ่มอีกเพื่อ? นี่ดีแค่ไหนที่แอชมีชาร์ลอยู่ด้วยน่ะ
    #121
    0
  2. #116 Markimoo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 12:14
    โอ๊ยยย แค่ตอนนี้ทิชชู่ก็มาแล้วค่ะ ฮือออ ช๊อคมากก ไม่เคยคิดว่าจะลงอีหรอบนี้ แงงง ยังดีที่แอชตันมีชาลีย์ ฮึก
    #116
    0
  3. #115 Suthida3141 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 11:35
    ทำไมนี้ อ่านแล้วน้ำตาจะไหล สงสารแอชตัน พ่อเค้าเลวมากอะ สงสาร ชีวิตมันจะแน่แค่ไหน ที่รู้ว่าตัวเอง ฆ่าแม่แท้ๆของตัวเอง มีเซ็กกับน้องตัวเอง ฮืออออออ
    #115
    0
  4. #114 Felinonajang (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 22:11
    ตอนนี้ไม่มีรู้พิมพ์อะไรลงไปเลยค่ะ
    มันแย่มากๆอะ ชีวิตแอชตันโคตรบัดซบเลย และคิดว่าอลันก็คงไม่ต่างกัน
    พ่อเนี่ยเป็นผู้ชายที่แย่มากเลย ถ้าเราเจอผชแบบพ่อ ยังไม่รู้จะรักลงไหม คือมันแย่มากอะ ถ้าเรายังรักผชคนนี้อยู่ เราจะช่วยเขาแก้ปัญหาไม่ใช่ปล่อยให้เขาทำให้ปัญหามันพอกพูน ส่วนผญป่วยคนนั้นควรไปรับการรักษา ไม่ควรมีลูก หรือไม่ควรเลี้ยงลูก
    มันแย่จริงๆอะ ถ้าเราเป็นชาร์ลีก็คงโคตรอึ้งอะ
    ดีใจที่แอชตันกับอลันเจอคนที่รัก แต่ก็อยากให้สองคนนี้กลับมาคุยกัน อยากให้รักกัน เพราะอย่างน้อยก็มีสองคนพี่น้อง ดีกว่ามีพ่อแบบนั้นจริงๆ
    #114
    0
  5. #113 ....DisPlay.... (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 21:51
    ฮือออ กอดๆแอชตัน #เป็นพ่อที่อย่มากอ่ะ
    #113
    0