Forbidden Boss 'ของสูง' [ yaoi ]

ตอนที่ 27 : CH23 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 202
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    3 พ.ย. 60

CHAPTER 23

พอ

 

อึก!”

 

เสียงร้องในลำคอแผ่วเบา อลันค่อยๆยันกายขึ้นจากโซฟาอ่อนนุ่ม ดวงตาสีน้ำตาลกวาดมองไปรอบห้อง เขายังอยู่ในห้องเดิม ทุกอย่างอยู่ในสภาพเรียบร้อยและอลันก็หันไปเจอกับคนที่ตอนนี้เขาอยากจะเจอมากที่สุด

 

เพียงแค่ได้เห็นใบหน้านิ่งเรียบนั่น เหมือนความงดงามของท้องทะเลกำลังดูดดึงเขาให้จมลงไปจนแทบหายใจไม่ออก สายตาที่ไม่มีเขาอยู่ในนั้นเลย

ร็อบส์

 

“…”

 

ฮึก”   

 

ริมฝีปากบางกัดแน่นจนห้อเลือด ยิ่งจดจ้องเข้ากับเจ้าของนัยต์ตาสีน้ำทะเลนานเท่าไหร่พลันใจก็วูบโหวงมากเท่านั้น ความเจ็บปวดช่วงล่างยิ่งตอกย้ำได้อย่างดีว่าเขาทำทุกอย่างพัง

 

อลันกำลังตัวสั่น

 

เขากลัว...กลัวความนิ่งเงียบที่แสนจะทรมานของร็อบส์มากเกินไป กลัวว่าเขาจะไม่เหลือใครให้เป็นที่พิงอีก หยดน้ำใสกลิ้งลงไปตามใบหน้าเนียนช้าๆ หยดแล้วหยดเล่า

 

เกลียดแล้วใช่ไหม...

 

“…”

 

ขอโทษนะ เพราะผม

 

            ทุกอย่างเงียบเกินไปในนาทีนี้ อลันต้องการเสียงด่าทอหรือท่าทางหงุดหงินงุ่นงานมากกว่าการเงียบ มันไม่ดีสำหรับอลัน ไม่เลย

 

คุณออกไปเถอะ ผม...

 

พอแล้ว

 

          เขาไม่ได้มองหน้าร็อบส์ มันเจ็บปวดจนเกินที่จะมองดวงตาสีน้ำทะเลได้อีก เขาจึงไม่ได้รับรู้เลยว่าภายในความว่างเปล่า ในใจของคนคนหนึ่งกลับรวดร้าวแค่ไหน

 

นั่นสินะ

 

อลันแค่นยิ้ม กับคนอย่างเขา หลายๆอย่างเดินมาถึงในจุดที่ควรพอ อลันก้าวขาลงจากโซฟาอย่างยากลำบาก ความเจ็บหน่วงทำให้เขารู้สึกสมเพชตัวเองมากขึ้น เรียวขาสั่นระริกพยายามที่จะก้าวผ่านร็อบส์อย่างช้าๆ

 

            แต่แล้วความอุ่นร้อนจากผิวเนื้อก็ตรงเข้ามากระชับเขาอย่างรุนแรง ท่อนแขนที่ทั้งใหญ่ทั้งหนาโอบกอดเขาไว้แน่นจากด้านหลัง ร็อบส์ทิ้งตัวลงมาบนไหล่อันบอบบางของเขา อลันตัวแข็งทื่อไม่กล้าแม้จะหันไปสบตา

 

อย่าขอโทษไปมากกว่านี้

 

“…”

 

มันทำให้ฉันรู้สึกว่ากำลังทำให้เธอแตกสลายโดยที่ฉันทำอะไรเพื่อเธอไม่ได้เลย

 

สัมผัสร้อนผ่าวประทับลงมาแผ่วเบาตรงเนินไหล่ ความเปียกชื้นกัดกร่อนผิวเนื้อของอลันซึมลึกเข้าไปถึงจิตใจอันบอบช้ำ ร็อบส์กำลังร้องไห้...เพื่อเขา

 

มันอาจจะสายเกินไป บางอย่างที่เสียไปแล้วมันเรียกกลับคืนมาไม่ได้

 

            ฝ่ามือสั่นระริกของอลันถูกกุมเอาไว้แนบแน่น อลันรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร

 

แต่ต่อจากนี้ให้เวลามันช่วยลบความเลวร้าย ฉันจะไม่มีทางทิ้งเธอไปไหน จะไม่ทำให้เธอต้องเกลียดชังตัวเองหรือเกลียดใครก็ตามอีก เริ่มต้นใหม่กับฉันนะอลัน ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้เธอต้องเจ็บปวดอีก

 

            ข้อมือขาวซีดถูกประทับจูบด้วยริมฝีปาก แทนคำสัญญาและความรู้สึกทั้งหมดที่ไม่สามารถเอ่ยออกมาได้ในครั้งเดียว

 

ฉันรักเธอ อลัน

 

ฮึก...

 

            อลันเคยคิด...เขาเกลียดแอชตัน แต่ภายใต้ความเกลียดนั้นมันเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ฝังลึกที่สุดอยู่ในใจ อะไรก็ตามที่เขาคิดว่านั่นคือความรัก

 

            ไม่ใช่ ไม่ใช่เลย

 

          ทั้งที่อยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ

 

เด็กดี...

 

            ร็อบส์ลูบหัวอลันอย่างอ่อนโยนเมื่ออีกฝ่ายร้องไห้ออกมาอย่างหนัก แรงสะอื้นจนไหล่ขยับขึ้นลงนั่นทำให้ร็อบส์ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู

 

            มันไม่ใช่เสียงร้องไห้ที่เจ็บปวดอีกแล้ว เพราะใบหน้าของอลันเต็มไปด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มที่เขาเคยเห็นครั้งแรก และจำเป็นครั้งที่เขาจดจำตลอดไป

 

            เขาเคยช่วยอลันแก้แค้น มันเป็นความหน้ามืดตามัวที่เสียเปล่า ทั้งเขาและอลันไม่ได้อะไรกลับมา มีแต่จะเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น

 

            แต่ตอนนี้เขารู้ตัวแล้ว เขาไม่มีทางที่จะหันหลังกลับไปยังเส้นทางที่มีแต่ความเจ็บปวดอีก

 

            เขารักอลันมากเกินกว่าที่จะทำแบบนั้น เพียงแค่ได้มองรอยยิ้มนี้เขาก็ไม่ต้องการที่จะทำอะไรให้มันมากไปกว่าที่เป็นอยู่

“I love you too...

 

            เสียงแผ่วๆที่ตอบกลับมาเพียงแค่นั้น ทำให้ร็อบส์ห้ามน้ำตาอีกระลอกไม่อยู่อีกต่อไป

.

.

.

.

.

[[Ashton Part]]

 

ชาร์ลี...

 

ครับ

 

มีอะไรจะพูดกับผมหน่อยไหมฮึ พ่อฝ่ายบุคคล

 

“…”

 

            สถานการณ์ตอนนี้นับได้ว่าเข้าขันวิกฤติ ชาร์ลีนั่งในท่าคุกเข่ากับพื้นและเงยหน้ามองเจ้านายสุดสวาทด้วยสายตากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

 

ผมบอกไว้ก่อนนะชาร์ลีว่าผมยังไม่หายโกรธคุณ

 

โถ่แอชตันเขารีบขยับตัวเขาไปและกดจูบผ่านหัวเขาทั้งสองข้างของแอชตันอย่างเอาอกเอาใจ

ไม่มีอะไรหรอกที่รัก เรื่องมันก็จบไปแล้วนี่นา

 

อ๋อหรอ?” แอชตันเหยียดยิ้มอย่างไม่เชื่อถือ ดันหัวเข่าลงกับอกชาร์ลีแรงๆจนต้องทรุดไปลงนั่งแบบเดิม

 

           

            หลังจากคืนนั้น วันต่อมาข่าวคราวทุกอย่างก็เงียบสนิท ในโทรทัศน์ที่เคยประกาศข่าวของแอชตันโครมๆหายไป แต่ก็ยังมีบ้างประปรายตามอินเตอร์เน็ต  ชาร์ลีคาดเดาว่าน่าจะเป็นร็อบส์จัดการปิดข่าวทั้งหมดนี่

 

ครับ

 

ชาร์ลีแอชตันกดเสียงต่ำและมองเขาอย่างคาดโทษ

 

โอเคเขายกมือเป็นเชิงยอมแพ้

 

คุณไปเสนอหน้า ไม่สิ คุณไสหัวไปที่นั่นได้ยังไง?” แอชตันถามทั้งรอยยิ้มเชือดเฉือน

 

ผมมีทางของผมแล้วกัน

 

ผมไม่ได้ต้องการให้คุณช่วย ชาร์ลี

 

ผมรู้ แต่มันเกิดขึ้นไปแล้วนี่ชาร์ลีตอบกลับไปเนิบๆ เปลี่ยนเป็นนั่งแบบปกติแทนด้วยความเมื่อย

 

แล้วคุณกับผมก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องมาเจอหน้ากันแล้วด้วย

 

แอชตัน...

 

ผมก็บอกไปหมดแล้ว ผมฆ่าคน คุณไม่จำเป็นต้องมายุ่งกับฆาตกร

 

คุณฆ่าใคร ชาร์ลีขมวดคิ้ว จ้องแอชตันกลับ

 

ผมฆ่าแม่อลัน แล้วเมื่อวานก็จะฆ่าไอเด็กนั่นตายตามแม่มันไปด้วย

 

คุณฆ่าใครอีก

 

แล้วมันยังไง? สำคัญหรือว่าเกี่ยวอะไรกับคุณ ชาร์ลี?” แอชตันขึ้นเสียง มองเขาด้วยแววตาดุดัน

 

คุณจะฆ่าใครที่ผ่านมา นั่นเป็นเรื่องของคุณแอชตัน

            ชาร์ลีใช้ความเย็นเข้าว่าเมื่อเห็นว่าแอชตันเริ่มจะหงุดหงิด บางทีการพูดอ้อมค้อมก็ไม่จำเป็นสำหรับทั้งคู่ในเวลานี้

 

ผมไม่สนว่าจะมีกี่ชีวิตที่ตายไปด้วยมือคุณ หรือต่อให้คุณจะฆ่าผมตรงนี้ ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ผมก็ไม่แคร์ เพราะอะไรรู้ไหม?”

 

            ริมฝีปากหยักลึกกดยิ้ม เบาดึงท่อนขาเรียวมาไว้บนตักและบีบนวดเบาๆ การกระทำตื้นๆที่ไม่ได้วิเศษอะไรแต่เรียกอารมณ์เย็นๆกลับมาได้อย่างน่าประหลาด

 

ผมคิดว่ามันอาจจะไม่เหมาะที่จะพูดมันตอนนี้เพราะคุณโกรธผม แต่รู้อะไรไหม ผมโคตรจะหลงคุณ หลงจนหัวปักหัวปำ แน่นอนว่าวันนั้นที่ผมได้ยินว่าคุณฆ่าแม่อลันมันทำให้ผมช็อก แต่แล้วยังไง สุดท้ายผมก็ไสหัวกลับมาหาคุณอยู่ดี

 

และผมจะพูดให้ฟังอย่างชัดเจน ผมกลัวว่าคุณจะเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยง เสี่ยงทั้งคุกหรือไม่ก็ชีวิต ผมไม่ยอมแอชตัน คุณไม่มีสิทธ์ฆ่าใครอีกแล้ว สิ่งสุดท้ายที่คุณจะฆ่าได้ในชีวิตก็คือผมเท่านั้น

 

“…”

 

            แอชตันเงียบ ใบหน้าได้รูปนั้นอ้ำอึ้งอย่างทำอะไรไม่ถูก ชาร์ลียิ้มบางๆ ก้มตัวลงจรดริมฝีปากไปตามหัวเข่าและส่วนแข้งอย่างแผ่วเบา ลิ้นร้อนคอยลากเลียซ้ำๆจนเปียกชื้น นัยต์ตาสีดำสนิทเหล็กเต็มไปด้วยความอัดอั้น

 

ผมเห็นแก่ตัว ที่อยากจะให้คุณปลอดภัย ผมทนไม่ได้หากตื่นมาแล้วพบว่าคุณตายไปหรือไม่ก็นอนอยู่ในคุกซักที่ ที่ผ่านมาผมไม่รู้ว่าคุณฆ่าไปแล้วเท่าไหร่หรือทำอะไรมา ผมจะทำทุกทางเพื่อให้คุณอยู่กับผมต่อให้ผมต้องทุ่มหมดกระเป๋าเพื่อปิดข่าวของคุณ หรือ...

 

...

 

            ชาร์ลีคิดอะไรไม่ออก เขาเพียงแค่อยากจะบอกให้อีกฝ่ายรับรู้ความรู้สึกทั้งหมดของเขาที่มี เหตุผลที่เขายังอยู่ตรงนี้

 

ผมจะยังไม่พูดคำนั้นกับคุณ แอชตัน ผมมั่นใจว่าคุณรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร

 

ผมรู้...

 

            RRRRRRRRRR

         

          เป็นพ่อที่โทรมา แอชตันมองหน้าจอมือถือไปซักพักก่อนจะกดรับ ปลายสายไม่ได้พูดอะไร เลยเป็นแอชตันเสียเองที่ส่งเสียงออกไปเพื่อให้อีกฝ่ายได้ยิน 

 

          [ครับ]

 

            [กลับบ้าน ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย]

 

            [เรายังมีอะไรต้องพูดกันอีกหรอครับ]

 

            [อยากรู้อะไรดีๆก็กลับมา]

 

พ่อคุณหรอ?” ชาร์ลีปล่อยขาของแอชตันลง เงยมองสีหน้าไม่สู้ดีอีกคนอย่างเป็นห่วง

 

ใช่ เขาบอกมีเรื่องดีๆจะบอกผม

 

คุณโอเคนะ

 

ผมสบายดีแอชตันยกยิ้ม เหลือบมองทรงผมสีเข้มของอีกฝ่ายพลางลอบกลืนน้ำลาย

 

            เขาไม่ได้ขยุ้มมันตอนที่กลุ่มผมนั่นอยู่บนหว่างขาของเขามานานแค่ไหนแล้วนะ

 

ชาร์ลี

 

ครับ

 

ถ้าผมกลับมา

 

แอชตันเว้นจังหวะไปเล็กน้อย จงใจเลียริมฝีปากตัวเองแรงๆแล้วกัดมันเบาๆ เรียกความแพรวพราวจากดวงตาคมได้เป็นอย่างดี แอชตันหัวเราะในลำคอ ใช้เท้าบดขยี้ซอกขาอ่อนของอีกฝ่าย เขารู้ดีที่สุดว่าจุดไหนจะทำให้ชาร์ลีตื่นตัวครางออกมาเหมือนอาการติดสัด

 

“Ah..Ashton!”

 

แอชตันหอบหายใจเล็กน้อยด้วยอาการประหม่าในอก เพียงแค่ได้ขยี้ซอกขา ฟังเสียงคำรามต่ำนั่นอารมณ์ของเขาก็พลุ่งพล่านจนอยากให้ความร้อนระอุกระแทกเข้ามาให้ลึกที่สุดในตัวเขา อยากจะแนบชิดกันให้ทั่วทุกมุมของห้องนี้

 

ทำตัวดีๆและรอผมอยู่ที่นี่ เข้าใจใช่ไหม

 

“Y..Yes”

 

ดี

 

เขาชักปลายเท้าออกพร้อมหยิบเสื้อผ้าชุดเดิมขึ้นมาสวมอย่างไม่รีบร้อน แต่ในจังหวะที่ก้มลงหยิบกางเกงขึ้นมาสวม เอวก็ถูกคว้าเอาไว้ สัมผัสนิ่มหยุ่นและร้อนฉ่ำจากด้านหลังต้นขาละเลงลงมาไม่หยุด บั้นท้ายแน่นถูกกัดอย่างรุนแรงละโลมเลียซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนชั้นในของเขาเริ่มเปียกเป็นวงกว้าง

“Ashton..”

 

“Hmmmm” เขาครางออกมาเสียงแผ่ว ไม่แน่ใจตัวเองว่ากำลังตอบรับหรือกำลังครางอย่างพึงใจ

 

“If you don’t come back to me…”

 

            เสียงแหบพร่าดังขึ้นมาเบาๆ แอชตันโค้งตัวลงต่ำและมองลอดหว่างขาตัวเอง มองสีหน้าที่ดูก็รู้ว่าอยากจะกระแทกเขาใจแทบขาดไม่ละสายตา

 

“I wii x you ”

 

          แอชตันสะดุ้ง ครางเสียงหนักอย่างอดกลั้นเมื่อถูกฟาดบั้นท้ายด้วยมือหนา ชาร์ลีทั้งลูบไล้ บีบเคล้นมันอย่างหื่นกระหายและเร่าร้อน มุมปากสวยยกยิ้ม ฟังเสียงลมหายใจแรงๆอย่างย่ามใจ

 

“I know Charlie because…”  แอชตันเว้นจังหวะเล็กน้อยพลันพลิกตัวออกห่างแอชตันได้อย่างรวดเร็วเรียกเสียงสบถจากเรือนร่างแน่นดังๆ เขาหัวเราะเบาๆในขณะที่ติดตะขอกางเกงชิ้นส่วนสุดท้ายของร่างกายเสร็จ ปลายนิ้วเรียวยื่นเกลี่ยเส้นผมสีเข้มแล้วทึ้งมันแรงๆ

 

“I wanna see your climax on the bed my darling” 


100% 

     //ค่อยๆย่องมากดอัพ เขากำลังเคลียร์กันเนอะ เกือบจะดีแล้วถ้าพ่อไม่โทรมา -..- ตอนสุดท้ายจะมาบอกว่าทำไมแอชตันถึงอยู่กับแม่ของอลันมาได้หลายปีจนแทบจะเป็นผัวเมียกัน มาฟังจากปากพ่อเขากันค่ะ หุหุ

     ตอนแรกว่าจะเอาให้จบในตอนนี้เลย แต่คิดว่ามันยาวเกินไปเกิดจากความเวิ่นเว้อของตัวละคร(หรือก็ตัวเค้าเอง) 555 ขอโทษด้วยนะคะที่หายไป อีกนิดเดียวเท่านั้น!! ขอบคุณที่ทุกๆคนยังติดตามกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ ซึ้งมาก รักนักอ่านทุกคนเลย TT 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

139 ความคิดเห็น

  1. #120 Som O Usanee (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 12:49
    พ่อคะ โทรมาผิดเวลามั่ก ๆ โลยยยยยย แง้งงงง ชอบความช่างยั่วของแอช =.,=
    #120
    0
  2. #119 Som O Usanee (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 12:49
    พ่อคะ โทรมาผิดเวลามั่ก ๆ โลยยยยยย แง้งงงง ชอบความช่างยั่วของแอช =.,=
    #119
    0
  3. #118 Som O Usanee (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 12:49
    พ่อคะ โทรมาผิดเวลามั่ก ๆ โลยยยยยย แง้งงงง ชอบความช่างยั่วของแอช =.,=
    #118
    0
  4. #112 Markimoo (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 15:33
    น่อววววว แอบเขินแฮะะ งุ้ยย
    หื่นเสมอต้นเสมอปลายจริงๆค่ะะะ
    #112
    0
  5. #111 Felinonajang (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 00:36
    ขอสารภาพว่าลืมเนื้อเรื่อง
    ตอนช่วงแรกที่อลันคุยกับร็อบก็งงๆ พอตัดมาทีแอชตันเลยนึกออก ฮ่าๆ
    จะรอน้าคะ
    #111
    0
  6. #110 EternalBlizzard (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 21:22
    โง้ยยยยเป็นประโยคที่กินใจเรามาก55555(///) รอไรท์น้าค้าาา
    #110
    0