Forbidden Boss 'ของสูง' [ yaoi ]

ตอนที่ 14 : CH12 100% อัพแล้ววว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    28 ม.ค. 60



CHAPTER12

 

[แสดงให้เห็น]



 


[ASHTON PART]

 

นี่มัน...

 

ฮึ ดีใช่มั้ยล่ะแอชตันแค่นยิ้ม ยามที่ขาสองข้างก้าวผ่านตามทางเดินพื้นกระเบื้องลายหินอ่อน ฟังดูสะอาด แต่แท้จริง...สกปรก

 

          พื้นที่เต็มไปด้วยคราบน้ำอย่างว่าและเลือด ถูกชโลมทั่วพื้นในสภาพแห้งเกรอะกรัง ไหนจะกลิ่นสาบอับ ควันบุหรี่ อ้อ...ถ้าไม่นับรวมยาเสพติดที่ปนมาด้วยล่ะก็นะ

 

          ผนังห้องลายอิฐ ศิลปะสมัยกอทิกผสมผสานกันกับศิลปะเรเนซองส์ของยุโรป ห้องโถงโอ่อ่างดงามที่ประดับไว้ด้วยไม้กางเขนของผู้เป็นเจ้า ลวดลายที่บ่งบอกถึงความบริสุทธิ์งดงามหาสิ่งใดยากจะกีดขวางกลับถูกบดบังด้วยกิเลส ตัณหา และราคะ

 

          เขาเดินเบียดผ่านผู้คน แอชตันเดินนำร่างสูงที่อยู่อย่างหลังด้วยสายตาว่างเปล่า ขาทั้งสองก้าวผ่านความอัปยศทั้งหมดของจิตใจที่เคยมีทั้งหมดช้าๆ กลิ่นเลือดคาวคลุ้ง เสียงร้องครวญคราง เสียงหัวเราะ เสียงกรีดร้องเจ็บปวด

 

          ถึงอยากจะหนีแค่ไหน...แต่ส่วนลึกในจิตใจ เขาหลงใหลมันที่สุด

 

จะพาไปดูอะไรดีๆร่างสูงโปร่งเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเยาะๆ จะเรียกว่าดีเสียทีเดียวก็ไม่ถูก ขาทั้งสองก้าวนำไปยังห้องหนึ่ง

 

ฮะๆ

 

คิก...นายล่ะก็...

 

 

          ห้องสีขาว กลิ่นควันที่ดูจะหนักหน่วงขึ้นกว่าตอนห้องโถงรวม เสียงหัวเราะและร้องไห้ปะปนกันในที่แห่งนั้น แอชตันเดินนำอีกฝ่ายไปข้างหน้า เหยียบเศษผงสีขาว ซากเข็มฉีดยา เดินขึ้นบันไดและนั่งลง สายตาทอดมองไปยังชั้นล่างที่ผู้คนแออัด

 

เป็นไง?”

 

ก็...ไม่ได้แย่อะไรนักน้ำเสียงแหบพร่าดังขึ้น ใบหน้าของชาร์ลีในตอนนี้ดูสับสน

 

ฮึ...

 

ไม่สิ นี่มัน...แย่เลยต่างหาก

 

ก็แบบนั้นแหละนะแอชตันยิ้มเยาะ มองภาพของเด็กสาวในชุดนักเรียนไอสคูลที่กำลังยกแก้วดื่มอะไรบางอย่างท่ามกลางผู้ชายหลายสิบคน และดูเหมือนจำนวนแก้วมันจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆตามเสียงท้าทาย แอชตันมองด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่ว่าใคร... มันก็ทุเรศไม่ต่างกัน

 

เอามันมา ขอให้ฉัน ได้โปรด

 

ฉันมีเงิน จะเอาไปเท่าไหร่ก็ได้ ขอยาให้ฉัน!!”

 

          หรือแม้กระทั่งภาพของเศรษฐีหนุ่มที่เคยเห็นตามหน้าสื่อโทรทัศน์บ่อยๆ สภาพที่ดูยังไงก็แย่ยิ่งกว่าหมาข้างถนน เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ใบหน้าโทรมๆ เรือนร่างที่ขาวซีดก้มลงครวญครางเพียงเพราะอยากจะได้อะไรบางอย่างเข้ามาเติมเต็มในร่างกายโสมมของตน

 

นี่หรือที่คุณบอกว่ามันดีชาร์ลีพูดเสียงไม่แน่ใจนัก แอชตันขำเบาๆ

 

ก็ดีเขาตอบเสียงราบเรียบ ดึงสายตากลับมามองชาร์ลีนิดๆ

 

แต่มีอะไรที่ดีกว่า

 

ยาเสพติดเนี่ยนะ??” ชาร์ลีสวนขึ้นมา แอชตันใช้สายตากดต่ำเพื่อปรามให้อีกฝ่ายหยุดพูด

 

เรามันต่างความคิด ชาร์ลี และใช่ ผมไม่ได้ชอบมันขนาดนั้น

 

“…”

 

ถ้าผมคิดว่ามันดีนัก...

 

ป่านนี้คุณคงไม่ได้อึ้บผมหรอก สาบานได้เลย

 

หึ..ก็จริง

 

งั้นมองเอาไว้ซะ อะไรที่ผมเคยทำ มันอยู่ในนี้ทั้งหมดนั่นแหละ

 

          ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรอีก แอชตันนั่งนิ่ง สิ่งเสพติดทุกรูปแบบถูกใช้อย่างอิสรเสรี ไม่จำกัดเพศ วัย สถานะ ฐานะ ทุกสิ่งขึ้นอยู่ที่จิตใจของคน ความมัวเมา ลุ่มหลง และเพ้อฝัน ก้าวผ่านความเป็นจริงด้วยการทำลายตัวเองอย่างถึงที่สุด

 

          มันแลกมาด้วยอะไรหลายๆอย่าง จุดประสงค์เพียงเพื่อความสนุก ลบเลือนความเจ็บปวด หรือแม้แต่ความตาย ทุกคนในนี้พร้อมที่จะเสี่ยง  และเขาก็เป็นหนึ่งในนั้น...

 

          เจ็บปวดกับอดีต หลงลืมทุกสิ่งและทำร้ายตัวเองแบบโง่งม หากแต่มันก็ไม่ได้แย่นัก

 

          แต่ตอนนี้แอชตันมีอนาคตที่ดีกว่าอยู่ข้างหน้าแล้ว จะไปสนใจทำไมกัน?

 

 

 

 

          หลังจากนั้นได้ไม่นานนัก เป็นแอชตันเสียเองที่ทนไม่ไหว ลุกเดินออกมาจากตรงนั้นแล้วพาร่างสูงกว่าเดินไปอีกทาง

 

          ถึงแม้ในสังคมอเมริกา เรื่องเซ็กซ์อาจเป็นเรื่องที่ค่อนข้างจะไม่จำกัดขอบ แต่ใครจะคิด ว่านอกจากไม่จำกัดขอบ มันยังไร้ที่สิ้นสุด...

 

          แอชตันก้าวเข้ามาในห้องอีกฝั่ง ผนังห้องสีขาว ทาบทับด้วยลายริ้วทองลากยาวขึ้นไปด้านบน เรื่องเล่าระหว่างอดัม*และอีฟ* ถูกถ่ายถอดผ่านทางรูปวาด สื่อออกมาถึงความเป็นมนุษย์ได้อย่างงดงาม

 

อ๊า...

 

“F*** me”

 

“Oh good!!”

 

          และมนุษย์ทุกคน ย่อมมีด้านมืดในจิตใจ กลิ่นคาวคลุ้ง ไม่ใช่เลือด หากแต่เป็นน้ำต้นกำเนิดชีวิต เสียงเนื้อกระทบเนื้อ เสียงครางแหบโหย ทั้งสุขสม ทรมาน หรือแม้แต่เสียงสบถด้วยความสะใจดังระงมไปทั่วทั้งห้อง

 

          สิ่งที่แอชตันคุ้นชินกับมันมากที่สุดในนี้ เซ็กซ์  

 

ให้ตายเถอะ...น้ำเสียงไร้อารมณ์ดังขึ้น เขาหันกลับไปมองชาร์ลีที่ยืนอยู่ข้างๆด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อเท่าไหร่นัก

 

อะไรกัน มิสเตอร์ชาร์ลี คุณควรจะจิตแข็งมากกว่านี้นะและเขาเข้าใจ ถึงได้แกล้งเอ่ยน้ำเสียงเยาะๆ ได้รับสายตาขุ่นขวางกลับมาจากชาร์ลีแทบจะทันที

 

คุณอยู่มาได้ยังไงวะเนี่ย สกปรกชิบ Damn!!”

 

ฮะๆ ชินล่ะมั้ง...แอชตันหัวเราะดังขึ้น เมื่อเห็นว่าชาร์ลีเท้ามือกับโต๊ะแถวๆนั้น และแน่นอน คราบน้ำขาวขุ่นแหนียวๆเลอะติดมือ และมันทำให้เจ้าของทรงผมสีเข้ม ทำสบถลั่น หยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดออกทันที

 

มันบ้ามาก

 

ผมรู้

 

เขายิ้มอีกครั้ง แอชตันเบนสายตาออกไป ภาพของคนที่กระหายในราคะ ไม่ว่าจะแบบ 2คน 3คน หรือกลุ่มใหญ่ๆ ไม่มีการแบ่งเพศ มีเพียงความใคร่ที่อยากจะระบาย ความรุนแรง เสียงดังจากการโถมตัวเข้าหาแต่ละฝ่ายมันก้องสะท้อนในจิตใจ

 

รับรู้ว่ามันน่ารังเกียจ แต่เขาก็เคยผ่านมันมา...

 

แต่นีไม่ใช่โซนที่ผมอยู่หรอก สบายใจได้เขาเห็นชาร์ลีถอนหายใจอย่างโล่งอก  แอชตันส่ายหัว เดินเลี่ยงไปยังอีกประตูเล็กๆในห้องนี้

 

พระเจ้า...

 

ฮึแอชตันเหยียดยิ้ม ทันทีที่ก้าวเข้ามา ความรู้สึกวาบหวามในอกก็เกิดขึ้นอีกครั้ง แต่ไม่รู้สิ

 

          เขาตื่นเต้น

 

ภายในห้องแสงสีเลือดหมูสลัวๆ ร่างของทั้งหญิงสาวและชายหนุ่มรุ่นๆที่ถูกเครื่องพันธนาการนอนเรียงราย เนื้อตัวเต็มไฟด้วยรอยฟาด รอยกรีด รอยไหม้ตามจุดต่างๆ สิ่งที่ห้องนี้วิเศษที่สุดในความคิดของแอชตันคือ ความเงียบ...

 

          เสียงหยาบโลนมีบ้างเป็นประปราย แต่ทุกครั้งที่มีเสียงของการทรมาน การตอบรับคือความสะใจที่กระแทกเข้ากลางอก คราบน้ำตา แววตาเว้าวอนขอร้องทั้งที่ถูกเหยียบย่ำเสียยิ่งกว่าสัตว์

 

          แอชตันไม่ต้องการเซ็กซ์ แต่หากเป็นการที่ได้อยู่สูงกว่าใครทั้งหมด การได้เหยียบย่ำทุกอย่างอยู่ใต้แทบเท้าเพื่อสนองความเจ็บปวดในอดีตที่ตัวเองเคยเผชิญกับแอนนา

 

ผมว่าเราควรออกจากที่นี่ แอชตันพูดขึ้น ความรู้สึกต่างๆมากมายชนกันจนเริ่มจะทนไม่ไหว ถอยออกมา และลากชาร์ลีออกไปห้องสุดท้ายอย่างรวดเร็ว

 

          เพราะสายตาของชาร์ลี มันดูจะเข้าใจอะไรมากขึ้นเรื่อยๆ และว่างเปล่า

 

          ให้ตายเถอะ ตาแบบนั้น

 

        มันทำให้เขารังเกียจตัวเองขึ้นมาหน่อยๆซะแล้ว

 

 

 

ที่สุดท้ายแล้ว

 

อืม

 

พร้อมใช่ไหม

 

เปิดเลย ผมรอดูอยู่

 

 

ไอระยำเอ้ย! ฆ่ามันสิวะ!!!”

 

ไอสวะ อย่าให้มันรอดไปได้ จัดการมัน!!”

 

มีปัญญาแค่นี้หรือไงวะไอกร๊วกเอ้ย!!”

 

          เมื่อเปิดประตูเข้าไป บรรยากาศเดิมๆหลังไหลกลับเข้ามา ท่ามกลางความมืดมิด ผู้คนมากมายทั้งหลายชนชั้นต่างตะโกนกู่ร้องอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าโกรธเกรี้ยว เสียงก่นด่าดังไปทั่วห้อง แสงไฟสลัวๆตรงกลางมันมากพอที่จะเห็นสิ่งสุดท้ายที่เขาว่าไว้

          กรงขัง...ร่างของผู้ชายร่างยักษ์สองคนที่เต็มไปด้วยคราบเลือด สนับมือ ไม้เบสบอล เศษซากเก้าอี้ระเกะระกะกระจายเต็มพื้น ทั้งสองเข้าซัดกันด้วยความหน้ามืดตามัว มีดในมือของแต่ละฝ่ายถูกกระซวกเข้าหากันแบบไม่มีใครยอมใคร ไม่มีชั้นเชิง มีเพียงความอยากเอาชนะที่กัดกินจิตใจ

 

          และแน่นอน การต่อสู้อย่างบ้าคลั่งจบลงเมื่อมีฝ่ายหนึ่งกระแทกมีดปักเข้าที่คอหอยของอีกคนได้สำเร็จ แต่ยังไม่สาแก่ใจ กรีดมีดจนสุดความยาว เลือดสีเข้มไหลทะลักออกจากบาดแผล เส้นเลือด เศษเนื้อ ถูกเหยียบย่ำโดยฝ่ายที่ชนะอย่างไม่เหลือชิ้นดี

 

ไอเวร! แม่งกระจอกสิ้นดี

 

ไอบ้าเอ้ย เพราะแก ฉันถึงต้องจ่าย!!”

 

          ไม่จบแค่นั้น แอชตันรู้ ถึงการต่อสู้จะจบลง แต่ปากคน ใช่ว่าจะจบ เสียงสบถหยาบคายของคนไม่ได้ดั่งใจ มีคนบางส่วนที่พุ่งตัวเข้าไปกรงเหล็กเปิดออก อุปกรณ์ที่หล่นตามพื้นถูกใช้ฟาดกระหน่ำเข้าที่ร่างไร้ลมหายใจต่อเนื่องจนกระทั่งถูกลากออกไป

 

         

 

          ถัดไปจากกรงขัง โต๊ะไม้เก่าๆ แบงค์เป็นปึกถูกวางกองไว้สองฝั่ง การพนัน สิ่งนี้อาจเป็นที่รู้จักในหลายๆแง่เช่นการเล่นเกม แต่หากในที่นี้ เกมนี้กลับเดิมพันด้วยชีวิต ไร้ความปราณี และแอชตันตระหนักได้ ทั้งหมดทั้งมวลนั่น เพราะเงิน...

 

          ปัง!

 

“x!”

 

ชาร์ลี!!”

 

          เสียงตบผนังดังลั่น ชาร์ลีหุนหันเดินออกไปจากห้องทันที สีหน้าที่เครียดขึง ใบหน้าแดงก่ำ เส้นเลือดข้างขมับและมือที่กำแน่นเป็นสิ่งเดียวที่แอชตันเห็น เขารีบเดินตามไปจนถึงตัวรถ

 

ไอเวรเอ้ย!!”

 

          ปึก!

 

          ชาร์ลีถีบเข้าที่ตัวรถข้างๆ สบถไม่เป็นภาษาด้วยน้ำเสียงเดือดจัด ถีบเข้าไปซ้ำๆ แน่นอนว่าคนธรรมดาไม่สามารถออกแรงมากจนรถเริ่มขึ้นรอยถลอกได้ แต่ชาร์ลีทำมัน และทำแบบต่อเนื่อง แอชตันไม่เคยเห็นอีกฝ่านด้วยท่าทางแบบนี้มาก่อน

 

ชาร์ลี

 

หยุดอยู่ตรงนั้น แอชตัน ...โอเคผมอยากกลับบ้าน เสียงตวาดดังขึ้น ชาร์ลีหันมามองเขาด้วยแววตาดุดัน ใบหน้าคมๆขบแน่นแบบระงับอารมณ์ ชารีลีทึ้งผมตัวเองแรงๆ

 

กลับบ้านกับผม ตอนนี้ ได้โปรดแอชตัน...

 

          การร้องขอด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง แอชตันไม่ปฏิเสธ ก้าวขึ้นรถและสตาร์ทเครื่องทันที สภาพในตอนนี้หากให้ชาร์ลีขับพวกเขาคงเป็นศพอยู่ข้างทางแน่

 

ได้สิ

 

 

 

          จนถึงคอนโด บรรยากาศในรถเงียบสนิท มีเพียงเสียงลมหายใจของเขาทั้งคู่ และเมื่อรถจอดสนิท ชาร์ลีจับแขนเขาและออกแรงกระชากให้ตามขึ้นไปถึงชั้นบน

 

แอชตัน

 

ขอเลยชาร์ลี ถ้าจะโวยวาย…” เสียงของเขาเงียบลง เมื่อร่างถูกรั้งเข้ามากอด

 

        แอชตันยืนนิ่งแบบไม่เข้าใจ สัมผัสที่ต้นคอหนักๆและแรงรัดมันทำให้เขางุนงง

 

ทำไมผมไม่เจอคุณให้เร็วกว่านี้?”

 

          เสียงราบเรียบดังขึ้น เหมือนเวลาหยุดนิ่ง แอชตันเบิกตากว้าง อะไรบางอย่างในใจกำลังส่งเสียงออกมา

 

ถ้าผมเจอคุณเร็วกว่านี้...ผมสาบาน ว่าจะหาทุกวิธีที่จะตามหาคุณ

 

          อย่า

 

มันเป็นไปไม่ได้ เนิ่นนานกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ เขาตอบกลับไปในที่สุด แต่กลับได้การส่ายหน้าเป็นคำตอบ

 

ผมรู้

 

มันน่ารังเกียจใช่ไหม

 

ใช่

 

“…”

 

ที่นั่นน่ารังเกียจ แต่คุณ...ไม่เลยแอชตัน คุณดียิ่งกว่าใครสำหรับผม

 

          แววตาสีสนิมเหล็กนั่นมันบอกเขาได้อย่างดี ว่าสิ่งที่พูดออกมามันเป็นเรื่องจริง เสียงในอกที่เริ่มดังยิ่งขึ้น จนกลายเป็นชัดเจนอยู่ในหัว

 

          อย่าพูดแบบนั้นออกมา

 

และถ้าคุณยังพูดแบบนั้นอีก

 

        ร่างทั้งร่างลอยขึ้น แอชตันวางเขาลงกับเตียงแล้วตามทาบทับ หลังมือถูกอีกฝ่ายกุมไว้แน่นพร้อมกับกดจูบหนักๆ สายตาวอนขอที่เขาเคยรู้สึกว่าตัวเองอยู่เหนือใครทั้งหมดมันเปลี่ยนไป มันใช้ไม่ได้กับคนตรงหน้า

 

          เพราะมันทำให้เขารู้สึก

 

“…”

 

ช่วยแสดงให้ผมเห็นที

 

 

สิ่งที่คุณเป็นทั้งหมด ผ่านคืนนี้

 

          รัก...

 

 

*อดัม  เป็นมนุษย์คนแรกที่พระเป็นเจ้าสร้างขึ้นจากดิน ตามคติของศาสนาอับราฮัม ปรากฏทั้งใน คัมภีร์ฮีบรู คัมภีร์ไบเบิ้ลภาคพันธสัญญาเดิม และอัลกุรอ่าน

 

*อีฟ เป็นผู้หญิงคนแรก ที่หนังสือปฐมกาลบันทึกไว้ โดยคำว่า เอวา เป็นคำมาจากภาษาฮีบรู แปลว่า มีชีวิตอยู่ ตามบันทึกพระคัมภีร์ มนุษย์ผู้หญิงถูกตั้งชื่อว่า เอวา หรือ อีฟ


100% 


     กลับมาพร้อม 100%  เอาล่ะ แอชตันใจแกว่งๆ 555 ยังไงดี แต่งให้แสดงความรู้สึกไม่ค่อยเก่ง แต่คิดว่าในส่วนของบทแอชตันคิดว่านี่ดีที่สุดแล้วนะคะ ตอนแรกๆ เขารู้สึกสนุกแหละที่ได้อยู่กับชาร์ลี พาร์ทแอชตันเป็นอะไรที่สั้นๆแต่กระแทกใจได้ทุกครั้ง หากใครคิดว่ามันรุนแรง ไม่ห้ามเลยค่ะ กดออกได้เลย TT เพราะแต่งเองก็รู้สึกสงสารแอชตันที่ทนสภาพนี้มาเกือบ 5 ปี แต่ส่วนของชาร์ลี รายนี้เขาไม่ได้สงสารนะคะ แต่เขาโทษตัวเอง อาจจะดูบ้าๆ แต่คิดว่า ถ้ารู้จักกันเร็วกว่านี้คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้  และเขาไม่ได้รังเกียจแอชตันนะคะ ไม่งั้นจะให้แสดงตัวทำไม หึหึ!!


   4000 ยอดวิว รักมาก>< สำหรับคืนนี้ฝันดีค่ะ ชอบไม่ชอบยังไงเม้นบ้างน้าา อยากได้ TT 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

139 ความคิดเห็น

  1. #83 Som O Usanee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 23:58
    โธ่ แอชของชาร์ ดีใจที่ชาร์ลีรู้สึกดีกับแอชตันนะ แบบ อุ่น ๆ ใจ อิอิ
    #83
    0
  2. #76 Dark-Phoenix (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 22:07
    สู้ๆค่ะ เรารอได้เสมอ
    #76
    0
  3. #75 Som O Usanee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 02:32
    ตั้งใจสอบนะคะ
    #75
    0
  4. #73 wanpink (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 23:30
    มาแล้ว เจิมๆๆ สู้ๆๆไรท์
    #73
    0
  5. #71 Som O Usanee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 04:38
    ใจเย็นค่ะ บางคนที่ถอนไปเขาอาจจะอ่านแล้วไม่ใช่แนวก็ได้ค่ะ
    #71
    0
  6. #67 Dark-Phoenix (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 22:15
    ยังรออยู่เสมอค่ะ สู้ๆนะคะ
    #67
    0
  7. #66 anchiZz (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 21:33
    ไรท์สู้ๆ
    #66
    0