ตราบสิ้นแสงดาว (แก้ไขตอนจบแล้ว)

ตอนที่ 9 : EP 2 หัวใจที่บอบช้ำกับการกระทำของคุณ 80%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,553
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 247 ครั้ง
    12 ส.ค. 62

  EP 2 หัวใจที่บอบช้ำกับการกระทำของคุณ  80%

ขอบคุณอีกครั้งสำหรับยอดโหลดอีบุ๊กดอกไม้นะคะ 1600 โหลดแล้วจ้า

<*>*<*>*


   EBOOK นิยายทุกเรื่องคลิกลิงก์ 

MEB -> https://bit.ly/2XOJzND

hytexts.com ->https://bit.ly/2Yhsagl

Google Play-> https://bit.ly/2XRcCAr

OOKBEE -> https://bit.ly/2SjMsQO


ผู้ชายในคืนนั้น
อัญจรี
www.mebmarket.com
ในคืนนั้น สลิสาจำได้เพียงว่าดื่มเหล้าจนเมาแล้วเดินลงทะเล ลมหายใจของเธอควรหยุดในอ้อมแขนของเกลียวคลื่น ทว่าพอลืมตาตื่น เธอกลับอยู่บนเตียงของบุรุษผู้หล่อเหลา แถมยังเปลือยเปล่าล่อนจ้อน!เอายังไงดีล่ะทีนี้ จะกรีดร้องโวยวาย หรือว่าสมยอม!?



*******อัป 60%*****
* รีไรต์แค่รอบเดียว ถ้าเจอคำผิดบอกด้วยนะคะ


EP 2 หัวใจที่บอบช้ำกับการกระทำของคุณ


“กุ๊ก...กุ๊ก! ถึงบ้านแล้ว” 

เสียงทุ้มของเวหาปลุกกฤติกาให้ตื่นจากนิทรา เธอหลับสนิทตลอดเวลาที่อยู่บนรถ อาจเป็นเพราะแอร์เย็นๆ หรืออาจเป็นเพราะความรู้สึกนี้ ความรู้สึกปลอดภัยยามอยู่ใกล้ผู้ชายที่มีกระไอแสนอบอุ่น ผู้ชาย...ที่กลิ่นคล้ายบิดาของเธอเลย

“บ้านมืดเชียว ไม่มีใครอยู่เหรอ” ถามหล่อนยามมองเข้าไปข้างในแล้วเห็นว่ามืดสนิท มิได้เปิดไฟสักดวง

“ไม่มี...อยู่คนเดียว” ตอบเขาแล้วหอบเอาเสื้อตัวใหญ่ คงเพราะเสื้อตัวนี้กระมังที่ทำให้เธอหลับสบาย

“อ้าว? แล้ว...คนใช้ล่ะ”

“ไม่ได้จ้าง”

“จริงเหรอ? เธอก็น่าจะรวยนะ ทำไมไม่จ้างไว้สักคนล่ะ”

กฤติกานึกขำ เธอไม่ได้รวยเลย ถ้ารวยแล้วจะมาเป็นนักแสดงทำไม อยู่บ้านเฉยๆ ใช้เงินดีกว่า

“เบื่อพวกคนใช้ที่ชอบเอาเจ้านายไปนินทา อีกอย่างอยู่กันแค่คนสองคนจะจ้างคนใช้ทำไม เปลือง” บอกเขาแล้วก้าวลงจากรถ ต้องมุ่นคิ้วแรงๆ เพราะจู่ๆ ท้องไส้ก็รู้สึกปวดแปลบ เธอกินข้าวครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กันนะ

“ไหวหรือเปล่า” 

“ไหว...ขอบคุณที่มาส่ง” 

หนุ่มสาวสบตากันเป็นระยะเวลาสั้นๆ ไฟส่องถนนส่องตรงมาทางนี้พอทำให้เห็นหน้ากันและกัน เวหาลงจากรถแล้วก้าวมาหากฤติกาบ้าง หล่อนถือรีโมตเล็กๆ ไว้ในมือ

“มาเถอะ ฉันจะไปส่งที่ประตูข้างใน” เขาไม่รอให้กฤติกายอมรับหรือปฏิเสธ ฉวยเอากระเป๋าหล่อนมาถือไว้แล้วดึงเจ้าของให้เดินตาม 

หญิงสาวนึกเคืองท่าทีเขานัก ทำไมชอบบังคับกันจริง เธอไม่ใช่เด็กที่เขาจะจับจะจูงได้ตามอำเภอใจนะ

ปิ๊บ! ปิ๊บ!

เธอกดรีโมตปลดล็อกประตูรั้ว มันเปิดอ้าในทันใด พวกเธอเดินไปไม่เท่าไหร่ก็ถึงประตูเข้าบ้าน

“กุญแจอยู่ไหน” ถามหล่อนแล้วล้วงมือลงในกระเป๋า

กฤติกาตาเบิกโต “อย่าล้วงนะ! เอากระเป๋าคืนมาเดี๋ยวนี้เลย!”

ไม่ทันแล้ว ในมือของเวหาไม่ใช่ล้วงได้กุญแจบ้าน แต่เป็นอะไรสักอย่างที่นุ่มๆ แบนๆ ซึ่งถูกห่อไว้ด้วยซองพลาสติกขนาดเล็กราวครึ่งฝ่ามือ

“ตาลุงบ้านี่!” สบถแล้วดึงผ้าอนามัยชิ้นนั้นเข้าใส่ไว้ในกระเป๋าเช่นเดิม คนยิ่งเพลียๆ ยังมาทำให้อายอีก

ชายหนุ่มยิ้มขัน เขาไม่ได้ตั้งใจนะ ที่แท้ที่ดูเพลียๆ นี่ส่วนหนึ่งเพราะเป็นโรคผู้หญิงหรอกหรือ

“ฉันไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษที เอากุญแจมาสิ ฉันจะไขให้”

“ไม่ต้อง คุณกลับไปได้แล้ว กลับไปรายงานคนของคุณโน่น” ไล่เขาแล้วล้วงเอากุญแจบ้านขึ้นมาถือไว้

เขายักไหล่ แย่งเอากุญแจจากมือหล่อน จัดการเปิดประตูแล้วโผล่เข้าไปข้างใน ไม่ถึงนาทีดี ไฟบางส่วนที่หน้าบ้านและภายในก็สว่างวาบขึ้น เขากวาดตามองไปรอบๆ ที่นี่เป็นทาวน์เฮาส์สามชั้นที่กะทัดรัดพอสมควร ไม่น่าเชื่อว่ากฤติกาจะอยู่บ้านหลังเล็กๆ อย่างนี้ ตอนที่โทรไปถามเจ๊หวีเรื่องทางกลับบ้านของหล่อน เขานึกว่าจะเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่โตเสียอีก

“พี่ไหมห่วงเธอนะ”

“แล้วแต่ ฉันไม่สนหรอก”

“เธอน่าจะอ่อนลงให้พี่เขาบ้าง อย่างน้อยนั่นก็แม่ของเธอ”

“ถ้าจะมาพูดแทนผู้หญิงคนนั้นก็กลับไปเลย เขาไม่ใช่แม่ฉัน ฉันไม่มีแม่!” ประกาศดังๆ แล้วต้องเอามือค้ำขอบประตูไว้ จู่ๆ ก็เกิดหน้ามืดตาลาย กระเพาะของเธอมันเรียกร้องให้เอาอะไรใส่ลงไปให้มันย่อยบ้าง

เวหายื่นมือไปจับไหล่สาวเจ้า หล่อนไหวแน่หรือ

“ไปโรง’บาลดีไหม เธอดูเพลียๆ นะ”

“ไม่...กลับไปเลยไป กลับไปสิ!” สะบัดไหล่ออกจากมือหนา ทั้งที่รู้ว่าเขาห่วงใย เขาก็แค่ห่วงตามหน้าที่ ตามที่ผู้หญิงคนนั้นสั่งมา น่าโมโห!

“โอเคๆ กลับก็ได้ อะไรกัน คนมาส่งแท้ๆ” บ่นพึมพำกับตัวเองแต่เจ้าบ้านกลับได้ยิน

“ก็บอกดีๆ ไม่ไปนี่ กลัวผู้หญิงคนนั้นจะว่าหรือไง”

“แน่นอน!”

“ไม่ค้างที่นี่ซะเลยล่ะ จะได้รู้ว่าฉันหลับสบายไหม!” ประชดเขาแล้วปิดประตูลงเสีย เขายังยืนอยู่ข้างนอก ไม่รู้ว่าห่วงใยหรือสงสารกันแน่ แต่คงเป็นอย่างหลังนั่นแหละ เธอเดินเข้าไปช้าๆ ถอดรองเท้าแล้วกวาดตามองไปรอบๆ แอบมองข้างหลังแต่ไม่ได้ยินเสียงรถแล่นออกไป เขาคงรออยู่สินะ คงกลัวว่าเธอจะเป็นลมเป็นแล้งเข้า กลัวว่าพี่ไหมของเขาจะไม่สบายใจถ้ารู้เรื่องกระมัง

“อะไรๆ ก็พี่ไหม รักกันมากจริงนะ” ประชดคนที่ไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้วเหวี่ยงกระเป๋าถือลงโซฟาแรงๆ ก่อนจะขยับมาที่บาร์เล็กๆ ที่ตั้งอยู่อีกฝั่งของบ้าน มีเหยือกน้ำตั้งวางอยู่ มีน้ำอยู่ในนั้นเพียงครึ่งค่อน 

กฤติกามองมันอย่างขุ่นเคือง ราวกับว่ามันคือผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่ทิ้งลูกทิ้งสามีไป ผู้หญิงที่ได้ครอบครองความรักของเวหา แล้วจู่ๆ ความคับแค้นแน่นอกก็ผุดพรายขึ้นมา เหมือนกับหมอกสีดำที่กำลังคลี่คลุมหมอกขาว ความคิดของหญิงสาวมืดดำชั่วขณะ พาให้มือเรียวๆ เลื่อนไปหาเหยือกน้ำทีละน้อย...ทีละน้อย...

ก่อนจะผลักมันตกจากหน้าบาร์!


เพล้ง!

“กุ๊ก! กุ๊ก!?”

เวหาร้องดังๆ อยู่ด้านนอก เขาเคาะประตูไปสองสามที พอหล่อนไม่เปิดก็จับลูกบิดประตูดู มันไม่ได้ล็อก เขาผลักประตูเข้าไปอย่างเร็วรี่ เจอร่างอวบอัดของนางร้ายจอมแสบนั่งกองอยู่กับพื้น ข้างๆ มีเศษแก้วแตกและน้ำเจิ่งนองอยู่

“กุ๊ก!?”

“อือ...คุณ...ฉันเวียนหัว มองไม่เห็นอะไรเลย...”









************* รีไรต์แค่รอบเดียว ถ้าเจอคำผิดบอกด้วยนะคะ

เปิดจองหนังสือวิวาห์เสนอแล้วนะคะ 

ราคา 330 ส่งฟรีลงทะเบียน

EMS 360

เคอรี่ 390 

EBOOK พร้อมโหลด 1 กันยายน ค่ะ สั่งนิยายได้ที่

หน้าเพจ เฟสบุ๊ค อัญจรี น้ำจันทร์ สิมันตรา 
 
ทางอีเมล An_jung2011@hotmail.com

ทางโทรศัพท์ 0818322579 ,   

ทางline id lilly_valalee






**ฝากผลงานเรื่องล่าสุดด้วยนะคะ แรงรักสัมผัสร้อน วางแผงแล้วที่เซเว่นฯ จ้า


****


***** มาอัปอาทิตย์ละสองครั้ง ไม่อยากพลาดตอนใหม่ กดติดตาม กดแอดแฟน เพิ่มเข้าชั้นหนังสือไว้นะคะ





EBOOK นิยายทุกเรื่อง กดลิงก์ หรือย้อนไปกดสั่งซื้อที่ตอนที่ 1-2 นะคะ

    







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 247 ครั้ง

1,280 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #10 CherrBiie (@ippujung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 21:23
    รอ ๆ จะเกิดไรต่อน้าาาา
    #10
    0
  2. #9 อ้วน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 20:34

    รักกันมากใชิไหมเราจะแยกกันให่ได้เลย

    #9
    0