ตราบสิ้นแสงดาว (แก้ไขตอนจบแล้ว)

ตอนที่ 7 : EP 2 หัวใจที่บอบช้ำกับการกระทำของคุณ 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,697
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 260 ครั้ง
    11 ส.ค. 62

  EP 2 หัวใจที่บอบช้ำกับการกระทำของคุณ  40%

ขอบคุณอีกครั้งสำหรับยอดโหลดอีบุ๊กดอกไม้นะคะ 1600 โหลดแล้วจ้า

<*>*<*>*


   EBOOK นิยายทุกเรื่องคลิกลิงก์ 

MEB -> https://bit.ly/2XOJzND

hytexts.com ->https://bit.ly/2Yhsagl

Google Play-> https://bit.ly/2XRcCAr

OOKBEE -> https://bit.ly/2SjMsQO


ผู้ชายในคืนนั้น
อัญจรี
www.mebmarket.com
ในคืนนั้น สลิสาจำได้เพียงว่าดื่มเหล้าจนเมาแล้วเดินลงทะเล ลมหายใจของเธอควรหยุดในอ้อมแขนของเกลียวคลื่น ทว่าพอลืมตาตื่น เธอกลับอยู่บนเตียงของบุรุษผู้หล่อเหลา แถมยังเปลือยเปล่าล่อนจ้อน!เอายังไงดีล่ะทีนี้ จะกรีดร้องโวยวาย หรือว่าสมยอม!?



*******อัป 60%*****
* รีไรต์แค่รอบเดียว ถ้าเจอคำผิดบอกด้วยนะคะ



 EP 2 หัวใจที่บอบช้ำกับการกระทำของคุณ

พอ! ฉันบอกให้พอไงเล่า!”


“ไม่พอ! ฉันจะทุบคุณให้ตายคามือเลย กล้าดียังไงพาผู้หญิงคนนั้นมาฮะ! กล้าดียังไง!”


“ก็เขาเป็นแม่เธอนี่!”


“เขาไม่ใช่แม่ฉัน! ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แม่ฉัน เธอไม่สมควรเป็นแม่ใครด้วยซ้ำ! ไม่สมควรเลย ฮือ...” แล้วร่างอวบอิ่มของกฤติกาก็ทรุดลงที่โคนต้นสาละ สองเข่าตั้งกับพื้นดิน หยดน้ำตาหลั่งไหลราวกับเขื่อนใหญ่ที่กำลังปริแยกแตกออก


“ฉันเกลียดคุณ...ฮึกๆ เกลียดผู้หญิงคนนั้น เกลียดโรคบ้าๆ ที่มาพรากพ่อไปจากฉัน! ฉันไม่เหลือใครแล้ว! ทุกคนเอาแต่ทิ้งฉัน ทิ้งไปหมดเลย! ฉันต้องอยู่คนเดียวใช่ไหม ฉันทำผิดอะไรทำไมสวรรค์ต้องลงโทษฉัน ทำไม...ฮือ...”


เวหามองคนที่กำลังคุกเข่าร้องไห้ ไหล่ของหล่อนสะเทือนสะท้านเพราะแรงสะอื้น เขาไม่เคยเห็นกฤติการ้องไห้มากขนาดนี้มาก่อน หล่อนไม่สนว่าหน้าตาเนื้อตัวจะเป็นเช่นไร ไม่สนว่าน้ำมูกน้ำตาจะทำให้ล่อนดูไม่สวย หล่อนเพียงแค่อยากร้องไห้ให้สมกับความคับข้องหมองใจ เขาไม่รู้จะปลอบหล่อนอย่างไร เขารู้ว่าหล่อนเจ็บปวด แต่พี่ไหมล่ะ พี่ไหม...ก็เจ็บปวดเช่นกัน


ฟึ่บ!


เสื้อแขนยาวตัวหนึ่งถูกโยนใส่คนที่นั่งอยู่บนพื้น ก่อนที่เจ้าของจะย่อกายลงเพื่อโอบประคองเอาร่างของกฤติกา พาหล่อนเดินไปหาม้านั่งสักตัวที่อยู่ไม่ไกล


หญิงสาวที่กำลังร้องไห้ ไม่รู้สักนิดว่าเขาทำแบบนี้ทำไม แต่เสื้อตัวใหญ่ที่คลุมศีรษะอยู่ ช่วยทำให้เธอร้องไห้ได้มากกว่าที่เป็น เธอไม่ต้องสนว่าใครจะมองมา ไม่ต้องสนว่าจะมีภาพแย่ๆ ไปปรากฏในกล้องของนักข่าว เธอแค่อยากร้องไห้ ร้องให้หนักๆ ให้สมกับความทุกข์ทรมานที่กำลังเผชิญ


“นั่งลง” เวหาบอกแล้วดันร่างกฤติกาให้นั่งลง แรกเริ่มนั้นหล่อนขืนร่างเอาไว้ ทว่าไม่อาจทนแรงที่เขาบังคับ เขานั่งลงข้างหล่อน นั่งเงียบๆ ฟังเสียงสะอื้นถี่ๆ ที่ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะจิตวิญญาณของนักแสดง แต่มันคือจิตวิญญาณของความเป็นลูก ลูกที่กำลังสูญเสียบิดาผู้เป็นที่รัก ไม่แปลกที่หล่อนจะร้องไห้คร่ำครวญ เพราะหากเป็นเขา ก็คงทำไม่ต่างจากหล่อนเช่นกัน


“เธอเสียใจ ฉันรู้ ฉันเข้าใจเธอ แต่พี่ไหม...”


“อย่าพูดชื่อนั้น ได้โปรด...คุณอยากเห็นฉันตายอีกคนเหรอ ฉันไม่อยากได้ชื่อนั้น ฉันเกลียด เกลียดที่สุดเลย...ฮึกๆ” พร่ำบอกแล้วใช้หลังมือปาดน้ำตาแรงๆ ยิ่งได้ยินชื่อนั้นน้ำตายิ่งไหลไม่หยุด


“เธอมาดี” 


“ฉันไม่ต้องการ ห้าปีที่ผ่านมาฉันรอผู้หญิงคนนั้นมามากพอแล้ว พ่อฉันไม่ได้ต้องการอะไรเลย ท่านแค่อยากขอโทษเท่านั้น ขอโทษเรื่องอะไรฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำ”


เวหากัดริมฝีปาก อยากพูดออกมาในสิ่งที่รู้ แต่ว่า...มันไม่ใช่เรื่องของเขานี่นา


“มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่” เขาเอ่ยออกไป บางทีก็นึกสงสารกฤติกานะ เหมือนอย่างที่หล่อนว่า มีแต่คนทิ้งหล่อนไปจริงๆ


ฟึ่บ!


เสื้อตัวใหญ่ที่คลุมศีรษะหล่อนไว้ถูกดึงออกแรงๆ เผยใบหน้าชุ่มน้ำตาของคนที่กำลังร้องไห้ เวหาอยากขำก็ขำไม่ออก อยากมีกระจกให้หล่อนส่องดูสภาพตัวเองเหลือเกิน


“ฉันก็เป็นผู้ใหญ่ ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ บรรลุนิติภาวะแล้วด้วย”


“ถ้าเธอโตจริงๆ คงไม่ทำอย่างนั้นกับคนที่มางานศพพ่อตัวเองหรอก ต่อให้เธอเกลียดเขาแค่ไหน แต่อีกฝ่ายก็มาเพราะพ่อของเธอ มาเพราะอยากส่งเขาไปสวรรค์ เธอต้องทำอย่างนั้นกับคนที่หวังดีกับพ่อของตัวเองเหรอ แล้วนี่ก็อีก...” ว่าพลางหยิบชายเสื้อที่คลุมบ่าหล่อนอยู่มาเช็ดถูที่ใต้ตา ด้วยว่ามาสคาร่าของหล่อนเลอะเทอะชนิดที่ว่าถ้าใครมาเจอหล่อนตอนมืดๆ คงคิดว่าเป็นผีสาง มิใช่มนุษย์


“ทำอะไร”


“เช็ดไง ใครใช้ให้แต่งหน้า”


“เจ๊หวี เจ๊บอกว่าเขียนคิ้วกับปัดมาสคาร่าก็ยังดี รูปจะได้ออกมาไม่น่าเกลียดเกินไป”


“แล้วทำไมไม่ใช่มาสคาร่ากันน้ำ เจ๊ลืมหรือไงว่าวันอย่างนี้เธอต้องมีน้ำตา”


กฤติกานั่งคิดในสิ่งที่เขาพูด ในขณะที่มือเขาเช็ดที่ใต้ตาของเธอแรงๆ ไม่ได้ทำอย่างอ่อนโยน แต่ทำไมเธอถึงรับรู้ว่าเขากำลังอ่อนโยนนะ เขาสงสารกันใช่ไหม ใช่...มันต้องเป็นเพราะความสงสารแน่ๆ


“เออ...อย่างนี้ค่อยดูได้หน่อย พอเถอะนะ”


“พออะไร”


“เธอร้องไห้มากพอแล้ว หักห้ามใจไว้บ้าง พ่อเธอไม่อยู่ แต่เธอยังอยู่บนโลกนี้ เธอต้องทำร้ายตัวเองด้วยการร้องไห้ตลอดเวลาเหรอ กินข้าวกินปลาซะบ้าง งานศพมันไม่ได้จบแค่นี้ อย่างน้อยเธอก็ควรกินอะไรให้มีเรี่ยวแรง”


“คุณห่วงฉัน?”


เวลาสะดุดลมหายใจ “ฉัน...ทำหน้าที่ผู้กำกับที่ดีไง ถ้าเธอหายเศร้าไวๆ เราจะได้กลับไปถ่ายงานกันต่อ”


กฤติกาหน้าเจื่อนในบัดดล เขาต้องพูดอย่างนั้นเพื่อทำร้ายใจเธอหรือ แค่พูดออกมาว่าห่วง มันเสียฟอร์มนักหรืออย่างไร


“บางทีคุณก็เป็นคนดีนะ”


“แน่นอน ฉันดีจะตาย แต่บางทีฉันก็ร้ายนะ โดยเฉพาะกับเด็กดื้ออย่างเธอ”


“ฉันไม่ใช่เด็ก!”


“ชู่ว์...ฉันขี้เกียจเถียงด้วย เธอกลับไปศาลาเถอะ ฉันจะพาพี่...เอ่อ...จะพาผู้หญิงคนนั้นกลับแล้ว” เขาเอ่ยเพียงเท่านั้นแล้วลุกจากไปเงียบๆ 


แผ่นหลังกว้างใหญ่ของชายที่กำลังเดินห่างออกไป กฤติกาอยากรู้นักว่าเหตุใดจึงไม่สามารถละสายตาไปได้ เธอยังมองเขา กระทั่งเขาเดินเข้าไปในศาลาแล้วประคองพี่ไหมของเขาออกมา เธอลุกจากม้านั่งตัวยาว เดินตรงไปช้าๆ พวกเขาหันมามองเธอ เหมือนกับว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังร้องไห้ ช่างสิ จะมามีน้ำตาอะไรกันตอนนี้ ตั้งแต่วันนี้ไปเธอไม่ต้องหน้าด้านไปอ้อนวอนขอร้องอีกฝ่ายอีกแล้ว เราสองคน...ไม่มีอะไรให้ต้องมาเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป!






*** อันที่จริงพระเอกเราก็น่ารักอยู่เด้อ เขาอาจจะปากร้ายไปบ้าง ชอบใช้กำลังสักหน่อย แต่ลึกๆ แล้ว ก็มีควาบอบอุ่นจนอยากเอาหน้าไปซุกอก เป็นผู้ชายแบบที่นางร้ายอยากได้ 5555











************* รีไรต์แค่รอบเดียว ถ้าเจอคำผิดบอกด้วยนะคะ

เปิดจองหนังสือวิวาห์เสนอแล้วนะคะ 

ราคา 330 ส่งฟรีลงทะเบียน

EMS 360

เคอรี่ 390 

EBOOK พร้อมโหลด 1 กันยายน ค่ะ สั่งนิยายได้ที่

หน้าเพจ เฟสบุ๊ค อัญจรี น้ำจันทร์ สิมันตรา 
 
ทางอีเมล An_jung2011@hotmail.com

ทางโทรศัพท์ 0818322579 ,   

ทางline id lilly_valalee






**ฝากผลงานเรื่องล่าสุดด้วยนะคะ แรงรักสัมผัสร้อน วางแผงแล้วที่เซเว่นฯ จ้า


****


***** มาอัปอาทิตย์ละสองครั้ง ไม่อยากพลาดตอนใหม่ กดติดตาม กดแอดแฟน เพิ่มเข้าชั้นหนังสือไว้นะคะ





EBOOK นิยายทุกเรื่อง กดลิงก์ หรือย้อนไปกดสั่งซื้อที่ตอนที่ 1-2 นะคะ

    







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 260 ครั้ง

1,280 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #764 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 20:01
    ไม่ชอบพระเอกเลย หลงแม่นางเอกอย่างหนัก
    #764
    0
  2. #523 ชณิชามล (@Chanamol1213) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 06:50
    ไม่เอาแบบนี้ แม่กับลูก รักสามเศร้า
    #523
    0
  3. #452 pen12345 (@pen12345) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 20:57

    พระเอกดูไม่ค่อยแมนนะคะ

    #452
    0
  4. #339 nighttime_bad (@nighttime59) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 14:39
    อารมณ์แบบ-แล้วยังมาหวั่นไหวกับผู้ชาย? ผู้ชายที่ไม่เคยเข้าใจตัวเองแล้วมากับผู้หญิงที่ตัวเองไม่ชอบ what?
    #339
    0
  5. #247 yaya39 (@yaya39) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 22:55
    ทว่า คืออะไรคะ??

    &#128517;
    #247
    0
  6. #97 25142551 (@25142551) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 11:57

    น่ารักตรงไหน มองไม่เห็นเลยความน่ารักของผู้ชายคนนี้

    #97
    0
  7. #19 wilawankung1869 (@wilawankung1869) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 06:18

    มีคำผิดค่ะตรงชื่อ พระเอกค่ะ เวหากลายเป็นเวลา*

    #19
    0
  8. #7 อ้วน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 22:53

    ชอบมากลงทุกนะ

    #7
    0