ตราบสิ้นแสงดาว (แก้ไขตอนจบแล้ว รอลบนะคะ)

ตอนที่ 13 : EP 3 เด็กมันยั่ว 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,748
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 222 ครั้ง
    16 ส.ค. 62

EP 3 เด็กมันยั่ว 60% 

ขอบคุณอีกครั้งสำหรับยอดโหลดอีบุ๊กดอกไม้นะคะ 1600 โหลดแล้วจ้า

<*>*<*>*


   EBOOK นิยายทุกเรื่องคลิกลิงก์ 

MEB -> https://bit.ly/2XOJzND

hytexts.com ->https://bit.ly/2Yhsagl

Google Play-> https://bit.ly/2XRcCAr

OOKBEE -> https://bit.ly/2SjMsQO


ผู้ชายในคืนนั้น
อัญจรี
www.mebmarket.com
ในคืนนั้น สลิสาจำได้เพียงว่าดื่มเหล้าจนเมาแล้วเดินลงทะเล ลมหายใจของเธอควรหยุดในอ้อมแขนของเกลียวคลื่น ทว่าพอลืมตาตื่น เธอกลับอยู่บนเตียงของบุรุษผู้หล่อเหลา แถมยังเปลือยเปล่าล่อนจ้อน!เอายังไงดีล่ะทีนี้ จะกรีดร้องโวยวาย หรือว่าสมยอม!?


*******อัป 60%*****


***ฝากข่าวค่ะ ผู้ชายในคืนนั้น เปิดจองแล้วนะคะ ตอนแรกว่าจะไม่ทำเล่ม แต่ทนไม่ไหวค่ะ นักอ่านสายเล่มก็มี จึงทำเป็นนิยายเล่มเล็ก ไม่หนามาก ราคา 169 บาท ส่ง 30/10 โอนเงินได้ถึงสิ้นกันยา ถ้าใครเคยอ่าน ผู้ชายในคืนนั้นแล้วชอบใจ แวะมาสั่งได้นะคะ (EBOOK เข้าสู่โหลดที่ 800 แล้วค่ะ)


******** รีไรต์แค่รอบเดียว ถ้าเจอคำผิดบอกด้วยนะคะ*********

EP 3 เด็กมันยั่ว

“มีคนอยากให้ฉันอยู่ ถ้าฉันไม่อยู่ละก็ เมื่อกี้เธอคงได้นั่งร้องไห้ยันเช้า” เขาให้เหตุผล

“งั้นคุณก็ควรไปนอนข้างนอก หรือไม่ก็ห้องนอนแขก มีห้องเล็กๆ ข้างบน คุณน่าจะนอนได้”

“ไม่” เขายืนยันแน่นหนัก เอาหมอนข้างมากั้นกลางระหว่างตัวเองกับกฤติกา

“เพราะ?” เธอย้อนถาม

“ฉันกลัวผี”

นั่นคือคำตอบของเวหาที่กฤติกาได้ยินแล้วยังอึ้ง เอาสิ...กล้านอนก็นอน ถ้าเขาทำอะไรเธอขึ้นมาจริงๆ มันจะได้เข้าแผนของเธอพอดี แต่ว่า...ถึงจะอย่างนั้น ก็อย่าเพิ่งทำอะไรกันเลยนะ ขอให้ผ่านพ้นช่วงเศร้าโศกไปก่อน แล้วเราค่อยมาปะทะกันเถอะ เมื่อถึงตอนนั้น แม้ต้องตาต่อตา ฟันต่อฟัน เธอก็จะสู้ไม่ถอย สาบานเลย

เวหาหน้าด้านนอนลงข้างกฤติกา แต่เขาไม่สามารถหลับได้อย่างสนิท มันไม่สบายตัวตั้งแต่ตอนที่นอนอยู่ข้างนอกนั่นแล้ว

“กุ๊ก?”

“อือ...”

“มีเสื้อให้เปลี่ยนไหม ฉันคัน” เขาบอกแล้วลุกมาเกาเนื้อตัวแกรกๆ กฤติกาลุกไปหาเสื้อผ้ามาให้ เวหาไม่ทันได้เห็นใบหน้าหล่อนเพราะตอนนี้มีเพียงแสงไฟที่ส่องมาจากห้องน้ำ ซึ่งประตูถูกแง้มไว้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

“มีคนมานอนบ่อยหรือไง เสื้อผ้านี่เตรียมพร้อมเลยนะ” เขาแขวะคนที่จัดแจงหาเสื้อมาให้ พอสลัดเสื้อผ้าที่พับไว้ออกดูก็รู้ว่าเป็นของผู้ชาย เป็นเสื้อยืดง่ายๆ กับกางเกงแพรนิ่มๆ ตัวหนึ่ง

“ของพ่อน่ะ”

“ฮะ?”

กฤติกาเงียบเสีย นอนลงอีกครา ดึงผ้านวมมาห่มจนชิดคาง 

เวหาเป่าลมฟู่ออกจากปาก เหมือนว่าเขาได้ทำบางอย่างผิดไป

“อย่าถือสาฉัน เธอก็รู้ว่าฉันปากหมา” บอกกล่าวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

กฤติกาเงี่ยหูฟังเสียงเขา ไม่กี่นาทีถัดมาเขาร้องหาแปรงสีฟันอันใหม่ เธอบอกว่ามันอยู่บนชั้นวางเหนืออ่างล้างหน้า บอกเขาแล้วหัวใจก็ยิ่งเศร้าลงไป อันที่จริงแล้ว นอกจากเธอ คนที่แลหาแปรงสีฟันอันใหม่ในบ้านหลังนี้ ก็มีแค่บิดาเท่านั้นเอง


เวหาเดินตัวหอมฟุ้งออกมาจากห้องน้ำ กฤติกาผล็อยหลับไปแล้ว พอได้อาบน้ำแปรงฟันก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย เขาปีนขึ้นเตียงนอน ความจริงก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องมานอนบนนี้ แต่คิดอีกที การแกล้งกฤติกาให้หล่อนรำคาญใจก็ดีกว่าเห็นหยดน้ำตาของหล่อนล่ะ เสียงแวดๆ ของหล่อนดีกว่าเสียงร้องไห้เป็นไหนๆ การสูญเสียคนที่รักมันรู้สึกอย่างไรเขาเข้าใจดี มารดาที่รักจากเขาไปนานแล้ว แต่เชื่อไหมว่าเขายังรู้สึกเจ็บปวดอยู่เลย

“ยัยเด็กแสบ” ว่าคนที่พลิกกายมาหาแล้วบ่นให้ ก่อนที่ปลายนิ้วจะเลื่อนไปหาหมอนข้างอย่างนึกรำคาญ “เกะกะ”

ตุ้บ!

หมอนข้างที่เคยกั้นกลางบัดนี้หล่นอยู่ข้างเตียง ช่วยไม่ได้ มันทำให้ที่นอนเหลือน้อยเกินไป เขาต้องการที่กว้างๆ การนอนอย่างสบายไม่มีใครเบียดน่ะสบายตัวออก

“อื้อ...พ่อ...พ่อขา...” 

เสียงเล็กๆ ของกฤติกามาพร้อมร่างอวบอิ่มที่ขยับมาซุกที่ใต้วงแขน เวหาตัวแข็งทื่อ มองคนที่ละเมอขยับมากอดตน หล่อนกอดเขาจริงๆ นะ ใต้รักแร้นี่มันหอมนักหรือไงถึงซุกไซ้อยู่ได้

“พ่อคะ...กุ๊ก...คิดถึงพ่อจังเลย...”

เวหาเมียงมองคนที่นอนละเมอ เหมือนว่าจะได้ยินเสียงสะอื้นผะแผ่ว เขาอยากขเปลี่ยนไปนอนอีกฝั่ง แต่แม่คุณก็กอดเขาไว้ กอดแน่นเสียด้วย 

“ยัยตัวแสบ! แล้วฉันจะหลับได้ยังไง!”


แสงตะวันยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอน ความไม่สบายตัวเพราะโรคผู้หญิง ทำให้กฤติกาตื่นก่อน จึงได้เห็นว่าตัวเองนั้นทำอย่างไรกับเวหา เขายังหลับสนิท เสียงกรนเบาๆ ทำให้รู้ว่าเขายังไม่ตื่นขึ้นมาตอนนี้แน่ๆ เวลาหลับอย่างนี้ช่างเหมือนเด็กน้อยไร้พิษภัย ปลายจมูกเขาเชิดรั้น คิ้วโก่งเข้มคม มีขนตาที่หนายาว โหนกแก้มสูงได้รูปพอดิบพอดี ก่อนที่สายตาเธอจะหยุดอยู่ที่ริมฝีปาก มันเผยออ้าเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบที่จูบเธอจนเป็นลมล้มพับ ช่างน่ากัดให้เลือดซึมเสียจริง

หญิงสาวค่อยๆ ดึงแขนที่วางพาดเอวสอบ ใช่...เธอพลิกกายมานอนกอดเขาโดยไม่รู้ตัว อย่าถามหาหมอนข้างที่เขากั้นกลางไว้ ไม่รู้มันหายไปไหน หรือเธอถีบมันตกเตียงนะ 

“อือ...” 

เสียงเขาครางเมื่อคนข้างๆ ขยับตัว เธอค่อยๆ ขยับกายออกห่าง กะว่าจะลงจากเตียงเข้าห้องน้ำ แต่พอหันมองเขาก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ เธอเดินหาโทรศัพท์มือถือของตัวเอง มันน่าจะอยู่ในกระเป๋าที่เหวี่ยงทิ้งไว้บนโซฟา แต่กระเป๋ากลับวางอยู่บนโต๊ะ คงเป็นเวหาที่วางมันเอาไว้ เธอได้ของที่ตามหาแล้วกลับมาที่ห้องนอน จัดการส่องกระจกดูสภาพตัวเอง แคะขึ้นตาสักนิด หวีผมสักหน่อย แล้วกลับขึ้นเตียง จงใจวางศีรษะบนท่อนแขนของชายหนุ่ม ก่อนจะ...หลับตาพริ้ม แต่มือข้างที่ถือโทรศัพท์นั้น กดถ่ายรูปรัวๆ

แชะ! แชะ! แชะ!

ระบบถ่ายต่อเนื่องถูกนำมาใช้ในเช้านี้ กฤติกากำลังเพลินกับการแอบถ่าย บางจังหวะ เวหายังเผลอไผลเอื้อมแขนมาวางพาดที่คอของเธอ แน่นอนว่าเธอถ่ายไว้ทุกท่วงท่า 

“เรียบร้อย...” บอกตัวเองแล้วยิ้มอย่างสมใจ 

เวหาตื่นขึ้นมาในตอนนั้น ด้วยว่าได้ยินเสียงเหมือนชัตเตอร์ดังอยู่

“เธอทำ...อะไร?” ถามหล่อนในตอนที่ยังงัวเงีย

“ถ่ายรูปไว้แบล็กเมล์คุณ”

“หือ?”

แม่ตัวร้ายยิ้มสวยแล้วชูสมาร์ตโฟนให้ดู เวหาตาเบิกโต บนหน้าจอปรากฏเพียงภาพนิ่งก็จริง แต่ในขณะที่เขาหลับและหล่อนก็หลับตาพริ้มอยู่ข้างๆ แถมใส่ชุดที่มองอย่างไรก็มองออกว่าเป็นชุดนอน มันทำให้คนที่ดูรูปอยู่ เดาได้ไม่ยากหรอกว่าพวกเขามีความสัมพันธ์กันเช่นไร

เวหาเอื้อมมือคว้าโทรศัพท์ แต่กฤติกาไวกว่า หล่อนลุกจากเตียงในตอนนั้น อันที่จริงตอนนี้เขาไม่ได้สนใจโทรศัพท์เลย เนินอกขาวๆ กับบั้นท้ายอวบๆ ของหล่อนต่างหากที่ดึงดูดสายตาอย่างจัง ยัยเด็กบ้านี่เทวดาคงรักนะ อะไรๆ ก็เอามาเยอะผิดมนุษย์มนา

“ถ้าเธอกล้าปล่อยรูปละก็ เธอโดนดีแน่”






************* รีไรต์แค่รอบเดียว ถ้าเจอคำผิดบอกด้วยนะคะ

เปิดจองหนังสือวิวาห์เสนอแล้วนะคะ 

ราคา 330 ส่งฟรีลงทะเบียน

EMS 360

เคอรี่ 390 

EBOOK พร้อมโหลด 1 กันยายน ค่ะ สั่งนิยายได้ที่

หน้าเพจ เฟสบุ๊ค อัญจรี น้ำจันทร์ สิมันตรา 
 
ทางอีเมล An_jung2011@hotmail.com

ทางโทรศัพท์ 0818322579 ,   

ทางline id lilly_valalee






**ฝากผลงานเรื่องล่าสุดด้วยนะคะ แรงรักสัมผัสร้อน วางแผงแล้วที่เซเว่นฯ จ้า


****


***** มาอัปอาทิตย์ละสองครั้ง ไม่อยากพลาดตอนใหม่ กดติดตาม กดแอดแฟน เพิ่มเข้าชั้นหนังสือไว้นะคะ





EBOOK นิยายทุกเรื่อง กดลิงก์ หรือย้อนไปกดสั่งซื้อที่ตอนที่ 1-2 นะคะ

    







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 222 ครั้ง

1,280 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #771 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 21:23
    แบล็คเมล์ยังไง พระเอกได้กำไรเห็นๆ
    #771
    0