ดอกไม้ที่พ่ายแพ้ (แจ้งพิมพ์ครั้งที่ 3 จ้า)

ตอนที่ 5 : บทที่ 2 มาเป็นผู้หญิงของฉันไหม 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,953
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    15 มี.ค. 62


ขอบคุณอีกครั้งสำหรับยอดโหลดอีบุ๊กนะคะ  1000 โหลดแล้วจ้า



EBOOK

          MEB ->   อัญจรี - Meb    

                         ร้อยคำรัก


          อัญจรี - hytexts.com -> อัญจรี - hytexts.com thai ebook store | ePub ไทย 


          

          Google Play-> อัญจรี - Books on Google Play



          OOKBEE -> อัญจรี (น้ำจันทร์) - OOKBEE - ฟรี อีบุ๊ค(e-book) อีแมก(e-magazine ...


<*>*<*>*

*บทที่ 2 มาเป็นผู้หญิงของฉันไหม

จู่ๆ กระบอกตาของสารภีก็ร้อนผ่าวขึ้นมา วันชื่นคืนหวานที่เคยมีกำลังฉายภาพรีรันในหัวเธออีกแล้ว เธอรีบหลับตาลงเสีย ก่อนที่หยดน้ำตาอุ่นๆ จะไหลออกมา 

 

*****

เมษายน 2014

สารภีวัยย่างเข้าเบญจเพส ยืนกุมขมับอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องพักราคาถูกที่เช่าไว้เพื่อพักอาศัย อาจเป็นเพราะสิ่งที่ทำอยู่ หรืออาจเป็นเพราะเธอตื่นเช้าเกินไปเลยทำให้มีอาการเช่นนี้ ศีรษะเธอปวดตุบๆ และง่วงจนอยากจะหลับทั้งที่ยืนอยู่

“เฮ้อ...เสร็จซะที” เอ่ยกับตัวเองแล้วตรวจดูชุดราตรียาวสีขาวนวลที่ออกแบบขึ้นมาเพื่อส่งเข้าประกวดโดยเฉพาะ อันที่จริงเธอเข้าร่วมการประกวดดีไซด์เนอร์หน้าใหม่ของแบรนด์เสื้อผ้าแบรนด์หนึ่งที่โด่งดังในไทย มาหลายครั้งแล้วนับตั้งแต่เรียนจบ ทว่าไม่เคยประสบความสำเร็จสักหน หวังว่าหลังจากเก็บเกี่ยวประสบการณ์มาถึงสี่ปีจะทำให้เธอได้รางวัลบ้าง แต่ก่อนอื่น เธอควรรีบไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วไปทำงานเสีย การเป็นช่างตัดเสื้อปลายแถวที่ยังไม่มีรางวัลการันตี ทำให้เธอต้องขยันมากขึ้นเพื่อให้ฝีมือเป็นที่จดจำและถูกกล่าวถึง

“โอย...ปวดแขนชะมัดเลย” 

เสียงทุ้มนุ่มดังมาจากอีกมุมของห้อง สารภีหันไปก็เห็นแฟนหนุ่มกำลังบิดขี้เกียจ ดูจากภาพเขียนที่วางบนขาตั้งกับท่าทางอิดโรยของเขา คงไม่ได้นอนเลยทั้งคืน

“ภาพนี้น่าจะขายได้สักสองพัน” เขาเอ่ยยิ้มๆ ร่างบอบบางอย่างบุรุษที่จับแต่จานสีและพู่กันไม่ได้มีกล้ามเนื้ออย่างคนที่นิยมออกกำลัง ทว่าผิวที่ขาวจนซีดนั้นก็มิได้น่าเกลียดเกินไป อย่างน้อยรอยยิ้มของเขากับรูปโฉมที่จัดว่าหล่อเหลาก็ทำให้ปัณณธรน่ามองไม่น้อย

“ขอให้ขายได้เถอะ เดือนนี้นุ่นหาเงินไม่ทันจริงๆ ปัณพอจะมีสักสามพันก่อนไหม อีกสามวันเราต้องจ่ายค่าห้องแล้วนะ ไม่อยากเบิกเงินล่วงหน้า เจ้าของร้านแกเขี้ยวจะตาย” ปรึกษาแกมบ่นขณะถอดเสื้อผ้าเพื่ออาบน้ำ เธอมีเวลาอีกครึ่งชั่วโมง ก่อนจะไปทำงานที่ร้านตัดเสื้อที่อยู่ซอยถัดไป

ปัณณธรลุกจากเก้าอี้เพื่อพาร่างที่ด่างพร้อยไปด้วยรอยสีมาหาคนที่ยืนอยู่ ช่วยหล่อนดึงเสื้อนอนออกจากศีรษะ เผยสายเดี่ยวอีกตัวที่หล่อนสวมไว้ด้านใน สีดำของมันช่วยขับผิวขาวๆ ให้ดูเซ็กซี่ยิ่งนัก

“เงินยังไม่มี แต่อย่าเพิ่งหมดหวังสิ ยังไม่สิ้นเดือนเลย รูปของปัณต้องขายได้แน่ๆ” ปลอบใจแล้วสวมกอดหล่อนอย่างแสนรัก

สารภีไม่ได้คล้อยตามสามีทางพฤตินัยอีกแล้ว ปัณณธรพูดแบบนี้มาเป็นปีๆ ไม่ใช่แค่ปีเดียวนะ มันมากกว่านั้น มากจนเธอเริ่มเอือมระอา ทว่าที่ยังอยู่ที่นี่ก็เพราะรักเขา เพราะความรักอันยิ่งใหญ่ที่เธอวาดหวังไว้ว่าสักวันหนึ่งมันจะทำให้เธอมีความสุข

“ไปหางานทำอีกรอบเถอะนะ ขอร้องล่ะ”

“ฮื่อ...ไม่เอา เชื่อสิว่าปัณมาถูกทาง ปัณมีฝีมือ นุ่นก็เห็น” 

เขาผายมือใส่ภาพเขียนสีน้ำที่วางอยู่บนขาตั้ง รูปที่มีท้องทะเลสีครามอันกว้างใหญ่เป็นฉากหลัง แต่มีเงาของผู้หญิงตัวเล็กๆ ปรากฏที่มุมหนึ่งให้คนได้สนใจ หล่อนหันแผ่นหลังให้เห็น เส้นผมยาวๆ นั้นปลิวสยายไปกับสายลม 

สารภีเห็นความเศร้าคละคลุ้งในภาพนั้น แม้คนในภาพไม่ได้เผยวงหน้าชุ่มน้ำตาให้เห็นก็ตาม ปัณณธรเก่ง เธอรู้

“เฮ้อ...ก็ได้ แต่ให้แค่เดือนหน้านะ ถ้ายังขายไม่ได้เป็นล่ำเป็นสันละก็ ปัณควรทำมันแค่เป็นงานอดิเรกแล้วหางานประจำซะที นุ่นอยากเปิดร้านตัดเสื้อ นุ่นอยากเก็บเงินอย่างจริงจัง” 

เธอบอกแล้วมองไปยังชุดสีขาวที่สวมอยู่บนหุ่น พรุ่งนี้เธอหยุดงานที่ร้านเสื้อหนึ่งวัน เพื่อจะพาเจ้าชุดสวยไปที่เวทีประกวด หวังว่าจะได้รางวัลอะไรบ้าง หรือท่าจะให้ดีก็มีบริษัทใหญ่ๆ มาชวนไปทำงานด้วย ทุกวันนี้ต่อให้ฝีมือดีแค่ไหน หากไร้เส้นสายก็ไร้วาสนา ไม่มีทางที่บริษัทใหญ่ๆ จะเห็นหรอก

“สวยไหมปัณ”

“สวยสิ นุ่นตัดนุ่นเย็บอะไรก็สวยหมดนั่นแหละ”

คนถูกยอได้ยินก็ยิ้มกว้าง ก่อนจะหรี่ตามองคนที่กอดอยู่ ดวงตาวิบวับนั่นมันชักยังไงๆ แล้วนะ แล้วจู่ๆ กางเกงชั้นในตัวจิ๋วของเธอก็ถูกดึงให้รูดลง

“ไม่นะ ไม่ได้ จะสายแล้ว” เธอท้วง แต่พวงแก้มเริ่มร้อนขึ้นทุกขณะ

“ห้านาทีนะคนดี แค่ห้านาที” ปัณณธรเอ่ยอย่างออดอ้อน ค่อยๆ โน้มใบหน้าลงหาริมฝีปากของสารภี บรรจงจุมพิตสนิทแนบอย่างที่ใจปรารถนา 

แล้วบทรักฉบับเร่งรีบก็เริ่มต้นขึ้นในตอนนั้น บนเตียงเล็กๆ และห้องแคบๆ ที่แทบจะไม่มีเครื่องเรือนมากมาย ทั้งสองต่างตักตวงความสุขจากกันและกัน หารู้ไม่ว่าความสุขอันเบาบางจะอยู่ได้อีกไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น เมื่อใจของคนทั้งคู่มิได้มั่นคงดั่งเคย 

เมื่อเงินตราคือตัวแปร เมื่ออุปสรรคแห่งชีวิตถาโถมเข้ามาให้พวกเขาต้องเลือกระหว่างความรักและการเอาตัวรอด ความรัก...และความฝันที่ต้องการ

*****


เช้าวันถัดมา

เข็มน้ำเกลือถูกถอดออกแล้ว สารภียินดีนัก เธอจะได้ออกจากโรงพยาบาลเสียที น่าประหลาดใจไหมเล่าที่ปัณณธรยังอยู่ ในชุดสูททันสมัยที่ไม่ใช่ตัวเมื่อวาน เขาดูสดชื่นราวกับคนที่อาบน้ำอาบท่าเสร็จใหม่ๆ และกำลังยืนโทรศัพท์อยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง ด้วยภาษาธุรกิจที่พอจะฟังออกว่าไม่ได้เกี่ยวกับห้างที่เขาเป็นเจ้าของ บางทีปัณณธรอาจทำธุรกิจหลายอย่าง และรวยมากกว่าที่เธอคิด เฮ้อ....พอนึกมาถึงข้อนี้แล้วชักเวทนาตัวเองในอดีตจริงๆ เธอน่ะ มีร้อยให้ร้อย แต่เขาสิ มีร้อยให้เธอแค่บาทเดียว ทำไมตอนนั้นเธอคิดไม่ได้นะ

ปัณณธรวางสายที่คุยอยู่แล้วหันมองคนบนเตียง

“ทำไมมองฉันอย่างนั้น คิดถึงอดีตอันหวานชื่นอยู่เหรอ”

“อดีตอันขมขื่นน่ะสิ” บอกพลางลุกจากเตียง เธอต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงไปจ่ายค่าเสียหายตามที่พยาบาลนางหนึ่งแนะนำ เมื่อครู่คุณหมอที่มาตรวจบอกว่าเธอควรกินอาหารให้ครบสามมื้อและพักผ่อนให้เพียงพอหากไม่อยากเข้าโรงพยาบาลอีก “คุณควรไปได้แล้ว”

“โอ...แน่นอน อย่าเพิ่งเข้าใจผิดล่ะ ที่ฉันอยู่นี่ไม่ใช่เพราะพิศวาสเธอหรอก แค่กลัวว่าเธอจะไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาแล้วเขาจะส่งบิลไปที่ฉันน่ะ อย่าลืมว่าฉันพาเธอมาเมื่อคืนนี้”

สารภีเหยียดปากเป็นเส้นตรง ไม่มีทางที่ปัณณธรคนนี้จะยอมลงให้เธอ

“ไม่ต้องกลัวหรอก พอดีฉันมีประกันน่ะ คุณไปซะเถอะ” บอกเขาแล้วก้าวเข้าห้องน้ำ ทว่าแม้แต่ตอนออกมา ปัณณธรก็ยังอยู่ ดูเหมือนเขามีบางอย่างในใจ บางอย่างที่เธอยังไม่กล้าถาม “จะอยู่ต่อก็เชิญนะ ฉันไปล่ะ” บอกเขาแล้วคว้าเอากระเป๋าถือ ไม่ได้อาลัยอาวรณ์ ไม่ได้อยู่ต่อเพื่อคุยเรื่องเมื่อคืน 

ก็แค่ความสัมพันธ์ฉาบฉวยของคนเคยๆ เธอจะไม่คิดมากหรอก ปล่อยให้เซ็กซ์มันเป็นเรื่องธรรมดาสามัญเถอะ มีเรื่องที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นมากนัก ปากท้องยังไงล่ะ เธอต้องรีบไปที่ร้าน เพื่อจัดการกับสูทของลูกค้า VIP ให้เสร็จก่อนพรุ่งนี้ นั่นต่างหากที่สำคัญ

ปัณณธรมองตามแผ่นหลังของสารภี เขายังเดินตามหล่อนอยู่ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร หรืออาจเพราะเรื่องเมื่อคืนก็เป็นได้ หากถามว่าเกลียดหล่อนไหม เกลียดสิ แต่หากถามว่ายังรักหล่อนหรือไม่ เขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน เพราะหากเขาลืมหล่อนได้แล้วจริงๆ ในวันที่เจอหน้ากันเขาก็คงไม่ทรมานอย่างนี้ ทรมานจนต้องยอมทำเรื่องบ้าๆ เพื่อให้ได้ใกล้ชิดหล่อน แต่เขาจะไม่มีวันให้สารภีรู้ว่าเขารู้สึกอย่างไร จะไม่ให้คำว่ารักมาเป็นจุดอ่อนให้เขาต้องทรมานอีกแล้ว ไม่มีทาง...

 

*****

เมษายน 2014

สารภีออกไปทำงานแล้ว ปัณณธรเริ่มเปิดโน้ตบุ๊กเพื่อเช็กว่าภาพที่ลงขายในเว็บไซต์มีคนซื้อหรือไม่ ทว่าก็เป็นอย่างเมื่อวาน ยังไม่มีใครซื้อ เขาลุกไปดูรูปที่เพิ่งวาดเสร็จ เฝ้ามองความงามที่เขาเข้าใจมากที่สุดแล้วหยิบจานสีขึ้นมา เผื่อว่าอาจมีบางจุดที่มองข้ามไป 

แล้วโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นในตอนแปดโมงพอดิบพอดี เวลาเดิมของทุกวัน เขาชักสีหน้าใส่โทรศัพท์อย่างนึกรำคาญ 

“เลิกโทรมาซะทีได้ไหม!” เขาตวาดใส่คนปลายสายที่อายุแก่กว่าหลายปี “ก็ออกมาแล้วจะเอาอะไรกับฉันอีก” เขาหัวเสียเล็กน้อย ได้ยินเสียงเล็กๆ เล็ดลอดมาตามสาย มิใช่คนที่คุยกับเขา แต่เป็นคนที่ถูกเขาทำร้ายจิตใจ มันรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ แต่ทิฐิในใจก็ทำให้เขาต้องยืนหยัดในสิ่งที่ได้ทำไปแล้ว แล้วในที่สุดคนปลายสายก็เอ่ยในสิ่งที่เขาไม่อยากได้ยิน

“อะไรนะ!? หมายความว่าไง!” หัวใจเขาเต้นรัว ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินอย่างนั้น มือเริ่มสั่น จานสีที่อยู่ในมือเริ่มไม่อยู่นิ่ง ความเจ็บปวดถาโถมราวกับพายุที่กำลังตกกระหน่ำ และแม้ว่าคนที่คุยอยู่จะวางสายไปแล้ว แต่ความทุกข์ในใจก็ยังขุ่นคลั่กอยู่เช่นเดิม

“โธ่เว้ย!”

โครม!

จานสีในมือถูกขว้างไปยังโต๊ะที่วางเครื่องสำอางของสารภี เขาขว้างไปอย่างเร็วแรง ยังผลให้ของที่อยู่บนนั้นตกเกลื่อนพื้น มิเพียงเท่านั้น จานสีแบนๆ ยังไถลไปด้วยความลื่น ไถลตกจากโต๊ะเครื่องแป้ง เพื่อหล่นคว่ำลงบนชายชุดราตรีของสารภีพอดิบพอดี ชุดที่อยู่บนหุ่นโชว์ ชุดที่หล่อนตั้งใจ ส่งเข้าประกวด!

“โอ...ไม่ๆๆ ไม่นะ! ให้ตายเถอะ ทำไมไม่มีอะไรได้ดั่งใจเลย!” 

ปัณณธรปวดใจเหลือจะกล่าว รีบไปหยิบเอาจานสีขึ้นมาจากชายชุด ทว่าไม่ทันแล้ว สีน้ำเข้มข้นเริ่มซึมลงในเนื้อผ้า เปลี่ยนชายชุดสีขาวให้กลายเป็นอีกสีที่ไม่น่าดูชม เขานั่งลงตรงนั้นอย่างหมดแรง รู้สึกเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างถล่มลงตรงหน้า มีมันวันอะไรกัน ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไม!

ชายหนุ่มไม่มีเวลาคิดมากนัก เขาทิ้งจานสีลงอีกครั้งอย่างเหลืออด ก่อนจะคว้าเอากุญแจรถมอเตอร์ไซค์คันเก่งแล้วหุนหันออกจากห้องไปด้วยความเร่งรีบ หารู้ไม่ว่าเมื่อกลับเข้ามาอีกครั้ง ทุกสิ่งทุกอย่างจะไม่มีวันเหมือนเดิม




อัป 60% เหมือนเคยค่ะ



**%






หน้าเพจ เฟสบุ๊ค อัญจรี น้ำจันทร์ สิมันตรา 
 
ทางอีเมล An_jung2011@hotmail.com

ทางโทรศัพท์ 0818322579 ,   

ทางline id lilly_valalee



****นิยายที่พร้อมส่ง จัดส่งนิยายทุกวัน จ - ศ นักเขียนส่งเอง ได้รับของแน่นอน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

41 ความคิดเห็น