ดอกไม้ที่พ่ายแพ้ (แจ้งพิมพ์ครั้งที่ 4 จ้า)

ตอนที่ 3 : บทที่ 1 ผู้หญิงสารเลว 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,463
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    13 มี.ค. 62

บทที่ 1 ผู้หญิงสารเลว  100%

ขอบคุณอีกครั้งสำหรับยอดโหลดอีบุ๊กนะคะ สู่ 1000 โหลดแล้วจ้า



EBOOK

          MEB ->   อัญจรี - Meb    

                         ร้อยคำรัก


          อัญจรี - hytexts.com -> อัญจรี - hytexts.com thai ebook store | ePub ไทย 


          

          Google Play-> อัญจรี - Books on Google Play



          OOKBEE -> อัญจรี (น้ำจันทร์) - OOKBEE - ฟรี อีบุ๊ค(e-book) อีแมก(e-magazine ...


<*>*<*>*

**

“กลัวว่าจะรักฉันอีกยังไงล่ะ”

หมับ!

ลำคอของคนถามถูกบีบด้วยมือแกร่ง มันเลื่อนจากหัวไหล่ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาเขาดุกร้าววาวโรจน์ ริมฝีปากเม้มกันแน่น หน้าตานั้นห่างไกลคำว่าอ่อนโยน 

สารภีตื่นตระหนก เขาไม่เคยทำร้ายเธอเลยในตอนที่คบกับอยู่ แต่นาทีนี้ปัณณธรได้เปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปมากเสียด้วย

“ปล่อยฉันนะ!”

“ไม่ปล่อย! ฆ่าให้ตายเลยดีไหม จะได้เลิกพูดจาพล่อยๆ ซะที รักเหรอ หึๆๆ ใครจะไปลง นางมารร้ายอย่างเธอใครมันจะไปรักลงฮะ!”

“แค่กๆ แค่กๆ” สารภีไอค่อกแค่กเมื่อเขาปล่อยมือจากลำคอของเธอ

“ฉันจะไม่พูดเป็นครั้งที่สองหรือสาม ถ้าไม่ย้ายออกไปละก็เธอโดนดีแน่”

“เอาเลย! จะเล่นงานฉันยังไงก็เชิญเลย คุณอาจมีเงินจัดการกับตำรวจ มีเงินจัดการให้ฉันเป็นฝ่ายผิดในชั้นศาล แต่อย่าลืมว่าโลกเรามันเปลี่ยนไปแล้ว ถ้าคุณรังแกฉันฉันจะโพสต์ประจานในโซเชียล รับรองว่าห้างคุณได้ดังเป็นพลุแตกแน่ แต่ยังไม่จบแค่นั้นหรอกนะ คุณบอกเองว่าฉันเป็นนางมารร้าย ฉันก็จะร้ายให้ถึงที่สุดล่ะ มีตั้งหลายวิธีที่จะทำให้ห้างนี้ย่อยยับ ถ้าอยากลองก็เอาเลย!”

“นี่เธอกล้าขู่ฉันเหรอ!”

“ก็คุณขู่ฉันก่อนนี่! ทำไมไม่ต่างคนต่างอยู่ เราแทบจะไม่ได้เจอกันด้วยซ้ำ คุณอยู่ส่วนคุณ ฉันอยู่ส่วนฉัน ง่ายจะตาย!”

“ง่ายเหรอ! ไม่เลย! ฉันยอมขาดใจตายถ้าต้องใช้อากาศหายใจร่วมกันกับเธอ!”

“งั้นก็รีบๆ ตายซะ รำคาญ!” สารภีออกแรงผลักปัณณธร ทว่าเหมือนเอาไม้จิ้มฟันงัดท่อนซุง แรงเธอหรือจะสู้แรงเขา ผู้ชายหุ่นบอบบางที่มือคอยถือแต่พู่กันกับจานสีหายไปไหนกัน เขาตัวโตขึ้นมากจากการใกล้ชิดที่เธอสัมผัสได้ ใต้สูทเนื้อดีที่ตัดเย็บอย่างประณีตนั้น เธอรู้ได้ถึงท่อนแขนที่อุดมด้วยมัดกล้าม กลิ่นลมหายใจอุ่นร้อนราดรดใบหน้าเธอ หัวใจเธอเต้นแรง แก้มทั้งสองเห่อร้อน อะไรกัน มันไม่สมควรเกิดขึ้นเวลานี้เลย

แล้วในระหว่างการยื้อยุดฉุดกระชาก อุบัติเหตุบางอย่างก็เกิดขึ้น

กึก!

“อ๊า!” ปัณณธรร้องออกมาเมื่อคางเหลี่ยมปะทะหน้าผากโหนกนูนเต็มแรง 

สารภีนิ่วหน้า เธอก็เจ็บแต่ทำได้แค่เม้มปากแน่นๆ 

“แกล้งฉันเหรอ” เขาถาม

“ไม่ใช่เด็กสามขวบจะแกล้งคุณเพื่อ?”

ปัณณธรมองคนที่ลอยหน้าลอยหน้าตอบแล้วหมั่นไส้นัก หล่อนช่างไม่มีสำนึกบ้างเลย เวลานี้ไม่สมควรหรอกหรือที่หล่อนจะคุกเข่าอ้อนวอนเขาดีๆ

“ไม่สำนึกเอาซะเลย ผู้หญิงอย่างเธอนี่เหลือเกินจริงๆ ดีเท่าไหร่แล้วที่ฉันหลุดพ้นจากเธอมาได้”

“ผิดกับฉันนะ ฉันน่ะ...คิดถึงคุณทุกลมหายใจเชียวล่ะ หึๆๆ” 

สารภีป่วนประสาท แสร้งทำเสียงอ่อนเสียงหวานยั่วเย้าเพราะรู้ว่าตอนนี้เขาคงเกลียดเธอจับใจ แน่นอนว่าสองมือเธอถูกปล่อยทิ้งในวินาทีนั้น 

“จริตมารยานี่พัฒนาขึ้นนะ หลายปีที่ผ่านมาคงโชกโชนล่ะสิ” 

สารภีหน้าม้าน แต่ไม่ยอมให้เขาได้ใจ “แน่นอน! เมื่อก่อนฉันโง่ไงถึงติดแหงกอยู่กับคุณ ลีลาก็งั้นๆ ไม่ได้ถึงอกถึงใจอะไรเลย!”

“นี่!?”

ความโกรธพาให้มือข้างหนึ่งจับไหล่สารภีแล้วเหวี่ยงหล่อนไปอีกทาง ร่างเล็กๆ นั้นหมุนตามแรงเหวี่ยง กระทั่งชนเข้ากับโต๊ะทำงาน

โครม!

“โอ๊ย!” สารภีร้องโอดโอย ร่างบอบบางทรุดลงข้างโต๊ะ ของเหลวสีสดไหลหยดลงมาทางหางตา “ละ...เลือด...เลือด? ฉันเลือดออก!”

วูบ! 

สารภีหมดสติในวินาทีนั้น ปัณณธรปราดเข้ามาดู ทว่าก่อนที่สองมือจะได้แตะร่างหล่อน ทิฐิในใจก็ทำให้เขาถอยออกไปเสีย สมควรแล้วนี่ หล่อนอยากหาเรื่องใส่ตัวทำไม แล้วไอ้นิสัยกลัวเลือดนี่ยังไม่หายอีกหรือ

“สมบูรณ์ สมบูรณ์!”

สิ้นเสียงร้องเรียก บุรุษที่ปาดผมเป๋ซ้ายก็ผลักประตูเข้ามาด้วยความรีบร้อน

“ครับ! เจ้านาย”

“เรียกรถพยาบาล!”


เวลา 22:45 นาฬิกา ณ โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

ประตูห้องพักฟื้นปิดลงเบาๆ ด้วยมือของผู้ช่วยคนสนิท สมศักดิ์ยังยืนรอรับคำสั่งแม้ว่าเวลานี้ใกล้ห้าทุ่มแล้ว เจ้านายผู้เจ้าอารมณ์ของเขานั้นนั่งนิ่งด้วยมาดอันสง่า ขาไขว่ห้าง หลังตรงหน้าเชิด สองตาจ้องมองแต่คนที่อยู่บนเตียง

“หล่อนจะตายไหม” เอ่ยถามคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง

“เธอแค่หัวแตกครับ ที่ยังไม่ฟื้นเพราะเธอเพลียมาก ร่างกายเธอเหมือนคนที่กำลังอดอาหาร”

“ลดความอ้วนเหรอ” เขามุ่นคิ้ว

สมศักดิ์ส่ายหน้า 

“เธอไม่ได้อ้วนอะไร น่าจะเป็นเพราะทำงานจนลืมกินอะไรมากกว่า”

ปัณณธรโบกมือให้คนที่อยู่ข้างหลัง “ช่างเถอะ กลับได้แล้วไป เดี๋ยวฉันขับรถกลับเอง โทรบอกแม่ด้วยว่าฉันไม่เข้าบ้าน จะนอนที่คอนโดฯ”

“ครับผม” สมศักดิ์รับคำแล้วถอยออกไปเงียบๆ 

สารภีพลิกกายเบาๆ ทว่ายังไม่ยอมลืมตา ปัณณธรสีหน้าเรียบนิ่ง จู่ๆ ภาพความหลังก็ไหลหลั่งเข้าสู่สมอง ภาพรอยยิ้มของหล่อน ภาพการหยอกล้อคลอเคลียบนเตียงเมื่อตอนตื่น เขาได้แต่ยิ้มเยาะมัน นั่นเพียงแค่ภาพฝัน มันจะไม่เกิดขึ้นอีก

ร่างกำยำลุกขึ้นเต็มความสูง เพื่อไปหยิบเอากระเป๋าของสารภี ถือวิสาสะเปิดดูโดยไม่ต้องแจ้งเจ้าของ ในนั้นมีข้าวของเครื่องใช้ของพวกผู้หญิงจำพวกเครื่องสำอาง โทรศัพท์มือถือ แล้วก็กระเป๋าสตางค์แบนๆ ที่มีบัตรเครดิตมากกว่าเงินสด หล่อนเป็นผู้หญิงที่เรียบร้อยเสมอ ไม่มีเศษบิลหรือเศษทิชชู่ใดๆ อยู่ในกระเป๋าของหล่อน เขาเปิดกระเป๋าสตางค์ออกดู น่าตื่นตาตื่นใจไหมเล่าที่ได้เจอรูปหล่อนกับน้องสาวแล้วก็ผู้ชายอีกคนที่เขาไม่รู้จัก รวมถึงเด็กวัยซนหน้าตาน่าเกลียดน่าชังถึง สามคน!

“คนรวยนี่นิสัยเลวกันจริง มีสิทธิ์อะไร...มาค้นกระเป๋าฉัน” คนป่วยท้วงเสียงเครือ ยื่นมือข้างที่ไร้เข็มน้ำเกลือไขว่คว้าเอากระเป๋าสตางค์จากเขา

“ก็ไม่เห็นต้องแสดงสิทธิ์อะไรนี่ กระเป๋าเธอไม่ได้ล็อกซะหน่อย ก็แค่เปิดดู อยากรู้ว่าสี่ห้าปีที่ผ่านมาชีวิตเธอเป็นยังไงบ้าง”

“เกลียดฉันไม่ใช่เหรอ จะอยากรู้ไปทำไม”

“ก็ถ้าชีวิตเธอมันแย่ ฉันจะได้ช่วยเหยียบย่ำซ้ำเติมไงล่ะ หึๆๆ”

“เลวจริงๆ”

หมับ!

ด่าเขายังไม่ทันขาดคำ มือข้างที่ไร้เข็มน้ำเกลือก็ถูกกระชากแรงๆ สารภีต้องลุกขึ้นมานั่ง ไม่อย่างนั้นแรงที่เขาใช้คงได้ลากเธอลงไปนอนที่ใต้เตียง เขากางกระเป๋าสตางค์ใส่หน้าเธอ ในนั้นมีรูปครอบครัวโชว์อยู่

“พวกเธอตั้งโรงงานผลิตลูกเหรอ ห้าปีผ่านไปถึงมีเด็กสามคนนี้โผล่มา แล้วคนไหนลูกฉันล่ะ”

สารภียิ้มเยาะ สลัดแขนออกจากมือหนาแล้วคว้าเอากระเป๋าสตางค์ไปใส่ไว้ในกระเป๋าถือดังเดิม

“อย่ามาไร้สาระ สเปิร์มคุณไม่มีทางอยู่รอดมาถึงวันนี้หรอก”

“อืม...นั่นสินะ คงจะเป็นลูกของน้องสาวเธอจริงๆ อย่างว่าละนะ คนอย่างเธออย่าเป็นแม่ใครเลย สงสารเด็ก”

“นี่คุณ!” สารภีไม่อยากทนฟังวาจาเหล่านั้นอีกแล้ว พูดออกมาแต่ละคำถ้าไม่ด่าก็ประชด ถ้าไม่เอ่ยประชดก็ฉุดกระชากลากถู เธอเป็นทาสในเรือนเขาหรือ แล้วนี่ก็อีก ไอ้ห้องพักอย่างกับโรงแรมนี่คืออะไร “คุณจะจ่ายค่าโรง’บาลให้ฉัน?”

“ฝันอยู่เหรอ เป็นเธอที่นอนอยู่บนเตียง ไม่ใช่ฉัน”

“แล้วทำไมต้องพามาที่นี่ ฉันไม่มีเงินจ่ายหรอกนะ!”

“เรื่องของเธอสิ ถ้าไม่มีเงินจ่าย โรง’บาลก็คงแจ้งตำรวจเองนั่นแหละ”

คำพูดของปัณณธรทำให้สารภีอยากฆ่าเขานัก หากไม่คิดจะรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเองก็ไม่น่าพาเธอมาที่นี่ อันที่จริงช่วยทำแผลที่หัวให้ กับให้เธอนอนพักสักหน่อยก็คงไม่เป็นไรแล้ว อาการกลัวเลือดน่ะ มันไม่ได้หนักหนานักหรอก ถ้าไม่มีเลือดให้เห็นละนะ

“ไปซะ ไปซะทีเถอะ ถ้าคุณอยู่ต่อ ความดันฉันขึ้นแน่ๆ” ว่าแล้วหย่อนขาลงจากเตียง ทว่าด้วยเลือดลมที่ยังไม่ปกติจึงทำให้ร่างซวนเซ “อ๊ะ!?”

ปัณณธรคว้าร่างหล่อนไว้ก่อนที่จะล้มลงไป ทว่าแม้สองมือช่วยเหลือ แต่ใบหน้าช่างห่างไกลความอ่อนโยน ริมฝีปากเขายังแสยะยิ้มเยาะ ยิ้มแบบที่สารภียังนึกอาย

“อา...จุ๊ๆๆ อ่อยเก่งซะด้วยแฮะ”

“ปากหมาจริงๆ ทำไมฉันต้องอ่อยคนที่เกลียดฉันด้วยล่ะ อย่างคุณน่ะอ่อยยังไงก็ไม่ติดหรอก” บอกพลางพยายามสลัดแขนออกจากมือหนา เจอกันไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่เนื้อตัวเธอช้ำไปหมดเพราะเขาแท้ๆ

“รู้ได้ยังไงว่าไม่ติด ห้าปีผ่านไปบังเอิญฉันกลายเป็นคนต่อติดง่ายน่ะ โดนผู้หญิงอ่อยนิดอ่อยหน่อยไม่ได้ ฉันจะมีอารมณ์ทันทีเลยล่ะ ลองดูก็ได้นะ เธอจะได้ตัดสินอีกรอบว่าลีลาฉันมันงั้นๆ จริงหรือเปล่า” แนะพลางไล้ปลายนิ้วไปตามแนวคางมน ส่งความร้อนลากไล้ให้สารภีรู้สึก

“อยากตายหรือไง! อ๊ะ!?” มือข้างที่ง้างไว้หมายจะตบเขาสักทีมีอันต้องหยุดชะงัก สายน้ำเกลือดันมาไม่ถึง มันสั้นไป

“ดูเหมือนสวรรค์จะไม่เข้าข้างเธอนะ ตอนนี้สวรรค์เข้าข้างฉันมากกว่า หึๆๆ” 

เสียงหัวเราะเจ้าเล่ห์นั้นทำอย่างไรสารภีก็ไม่ชิน และเพราะมัวแต่สนอยู่กับเสียงเขา รู้ตัวอีกทีเอวบางก็ถูกครอบครอง เขาดึงเธอเข้าไปหา มันอันตรายเมื่อทรวงอกที่ไร้เสื้อชั้นในหุ้มห่อแนบชิดกับแผงอกเขาอย่างนี้ 

“เข้าไปในห้องกันน้ำดีกว่า”

“เข้าไปเพื่อ?” เธอถามกลับรวดเร็ว

“ถ้าไม่เข้าไป แล้วฉันจะจัดการเธอได้ยังไง”

“แล้วมันหมายความว่ายังไงที่ว่า...จัดการ” 

หากจะบอกว่าไม่เข้าใจความหมายก็ออกจะเสแสร้งเกินไป เพียงแต่เธอไม่แน่ใจว่าเขาจะทำแบบนั้นจริงหรือ 

“มานี่!” สั่งจบก็ลากแขน ไม่ได้สนว่าคนที่ลากจะเป็นคนป่วย

“เอ๊ะ!? ฉันเจ็บนะ นี่คุณ! เสาน้ำเกลือ!” บอกดังๆ แล้วอยากจะกรี๊ด เขาผละจากเธอแค่เสี้ยวนาทีเพื่อปลดเอากระปุกน้ำเกลือออกจากเสา ก่อนจะดึงข้อมือเธอแรงๆ ให้เดินตามเขาเข้าไปในห้องน้ำ ใจเธอเต้นรัว และยังงงอยู่ว่าตามเขาเข้ามาในนี้ได้ยังไง

สารภีมองคนที่กำลังแขวนถุงน้ำเกลือเข้ากับตะขอเล็กๆ ที่มีไว้เพื่อแขวนมันโดยเฉพาะ นี่เขาเอาจริงหรือ เขาถามความสมัครใจของเธอหรือยัง

“เอาล่ะ ฉันพร้อมแล้ว” เอ่ยพลางแกะเข็มขัดที่พันรอบเอวให้คลายออก

สารภีอ้าปากค้างไว้ พวงแก้มเริ่มมีสีชาดแต้มแต่ง ภาพวันเก่าๆ หวนคืนมาเหมือนละครโทรทัศน์ที่เอามาฉายรีรัน ทว่าไม่ได้ทำให้เธอคุ้นชินสักนิด แม้แต่ฉากบนเตียงก็เถอะ

“ออกไป”

“หือ?” เขาครางคล้ายคำถาม หล่อนโง่หรือไง อุตส่าห์บอกเจตนาโจ่งแจ้งแล้วยังไม่เข้าใจอีก

“คุณล้อฉันแรงเกินไปแล้ว”

“ทำไมถึงคิดว่าล้อเล่นล่ะ” เขาย้อน

คนป่วยกลอกตามองบน “นี่มันโรงพยาบาลนะ ถ้าเกิดหมอโผล่มา...”

“หมอมาตรวจแล้ว และคงไม่มาอีกจนกว่าจะถึงพรุ่งนี้”

“แล้วพยาบาลล่ะ พวกหล่อนอาจจะโผล่เข้ามาตอนไหนก็ได้” เธอพยายามใช้ไม้อ่อน ก็อยากกระโดดกัดหูไอ้คนหื่นให้รู้สำนึก แต่ดูสังขารตัวเองแล้วถอดใจ ในสภาพคนป่วยร่างกายอ่อนแรง แถมยังมีเข็มน้ำเกลือเป็นเครื่องประดับ บอกได้เลยว่าถ้าสู้ต่อเธอเจ็บตัวแน่

“เอ...หรือที่ทำเป็นบ่ายเบี่ยงเพราะอยากจะเรียกค่าตัวล่ะ เอาเท่าไหร่ก็ว่ามาสิ อา...ให้ตายเถอะ! เพราะเธอหรือห้องแคบๆ นี่นะที่ทำให้ฉันร้อนไปหมด” 

สารภีมองเขาเหมือนไม่อยากจะเชื่อสายตา ผู้ชายจิตใจดีที่เธอเคยรู้จัก สงสัยจะตายไปแล้วจริงๆ

“ทำไม สงสัยเหรอว่าฉันเลวขนาดนี้ได้ยังไง ไม่หรอกสารภี ปกติฉันก็เป็นผู้ชายดีๆ นี่แหละ แต่ฉันเลวเฉพาะกับเธอน่ะ พอจะเข้าใจไหม!”

เพียงแค่เขาพูดจบ แขนขวาของสารภีก็วาดไปข้างหน้า หมายว่าจะฟาดแก้มเขาให้สาแก่ใจ ทว่าปัณณธรไวกว่าเธอ เขาคว้ามือเธอไว้ และบีบกำมันสุดแรง!

หมับ!

“อ๊า!” เธอร้องเสียงหลง ก็มือข้างที่เขากำสุดแรงนั่นน่ะ มันมีเข็มน้ำเกลือเสียบอยู่

“ทำร้ายจิตใจฉันมามากแล้ว อย่าได้คิดว่าจะทำร้ายร่างกายฉันได้อีก ลองตบฉันสิสารภี เธอได้เจ็บแน่!”

เผียะ!

เสียงตบจากอีกมือของสารภีดังก้องห้องน้ำแคบๆ ปัณณธรชาไปทั้งซีกแก้ม ช้อนดวงตามองหล่อนอย่างเดือดดาล 

“ฉันตบคุณแล้วนี่ไง สะใจชะมัด!”

“หึ! โง่แล้วยังอวดฉลาด อยากลองดีกับฉันใช่ไหม!”

“ฉันไม่ได้อยากลองดีลองเลวอะไรกับคุณทั้งนั้น แล้วถ้าจะกรุณาละก็ ช่วยไปให้พ้นๆ หน้าฉันซะที อื้อ...”

เพียงแค่เอื้อนเอ่ยวาจา สารภีก็รู้ว่าได้ทำผิดมหันต์ เขาบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างรุนแรงประหนึ่งต้องการสั่งสอนให้เธอสำนึก กลิ่นลมหายใจเขาเปลี่ยนไป แต่รสจุมพิตหวามไหวที่เคยคุ้นกลับทำให้ร่างเธอเผลอตอบสนอง แม้ร่างกายดิ้นหนีแต่กลับเผลอเผยอปากให้เขามีโอกาสแทรกปลายลิ้นเข้ามา และเพียงแค่เขาเกาะเกี่ยวลิ้นของเธอได้ ก็คล้ายว่าเกมแห่งการเอาชนะจะจบลง ใช่...เธอกำลังก้าวสู่ความพ่ายแพ้แล้วจริงๆ

“จุ๊ๆๆ เอาสักทางสิสารภี จะจูบตอบหรือจะขัดขืน เธอทำสองอย่างพร้อมกันนี่ฉันงงนะ”

“ไอ้-เลว!”

“หึๆๆ นั่นคำชมใช่ไหม ฉันโคตรชอบเลย ไหนๆ ก็ว่าฉันเลวแล้วนี่่ งั้นเลวให้สุดๆ เลยละกันจะได้ไม่ถูกกล่าวหาฟรีๆ”

“อื้อ...” 

สารภีครางอู้อี้เมื่อถูกจุมพิตอีกครา รสหวานของจุมพิตมาพร้อมความเจ็บปวด เจ็บอย่างตื้นเขินบนหลังมือที่มีเข็มน้ำเกลือเสียบอยู่ และเจ็บลึกในอกตรงตำแหน่งของหัวใจที่เคยมีแผล บัดนี้แผลนั้นได้ปริแยกแตกออก พร้อมจะสร้างความทุกข์ทรมานให้เธออีกครั้งแล้ว

พรึ่บ!

เสียงกางเกงสองตัวหล่นลงไปกองแทบเท้าในเวลาพร้อมกัน บั้นท้ายเปล่าเปลือยของสารภีบดบี้ไปกับผนังห้องน้ำเมื่อเขาโน้มกายเข้ามา ชิ้นส่วนมวลกายของชายหนุ่มที่มิเคยได้เฉียดใกล้ส่วนสงวนของอิสตรีมาถึงห้าปี บัดนี้กำลังทักทายกันและกันอย่างสนิทเสน่หา ก่อนที่มันจะบุกทะลวงเข้ามา ฝ่าความคับแน่นที่ไม่ต่างจากสาวบริสุทธิ์

ตุบตับ! ตุบตับ!

เสียงกำปั้นน้อยทุบลงที่แผ่นหลังของปัณณธร ยิ่งถูกทุบแรงเท่าไหร่ น้ำหนักที่กระแทกเข้าร่างสารภีก็แรงตาม หล่อนจ้องมองมาอย่างโกรธกรุ่น ทว่าริมฝีปากคอยแต่เผยออ้าเพื่อส่งเสียงครางผะแผ่ว นี่เขาเข้าไปอยู่ในตัวหล่อนแล้วใช่ไหม ให้ตายเถอะ วันแรกที่เจอกันหลังจากผ่านไปห้าปี เขาไม่ได้คิดถึงช่วงเวลานี้เลย 

“อา...ห้าปีผ่านไปก็ยังแน่นเหมือนเดิม” 

เขาชมเปาะแล้วก้มมองสิ่งที่กำลังผลุบเข้าผลุบออกยังช่องทางรัก ความอวบอูมของอิสตรีกำลังอ้าอมเอาความเป็นชายของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า กลีบร่องโยนีสีชมพูระเรื่อตัดกับผิวเนื้อสีน้ำตาลอ่อนของเขา ช่างเป็นความงดงามที่สะใจเหลือเกิน

สารภีไม่อยากได้ยินคำชมนั้น เธอหลับตาลงเสีย เลือดลมสูบฉีดรวดเร็ว หัวใจเต้นถี่เร็วแรง เส้นขนบนร่างลุกพรึ่บพร้อมเพรียง เจ็บชาตรงที่มีเข็มน้ำเกลือเสียบอยู่ เขายังจับมันไว้ ราวกับว่าหากปล่อยไปแล้วเธอจะดิ้นหนี เธอจะหนีไปไหนได้ ในเมื่อร่างกายยังเชื่อมชิดติดเขา ทุกแรงกระทำที่กระแทกกระทั้นเข้ามา ราวกับว่าเขาทำไปเพื่อให้เธอได้หวนคิดถึงวันเก่าๆ วันชื่นและค่ำคืนอันเร่าร้อน วันที่เหน็บหนาวแต่มีเขาคอยเคียงข้าง และวันที่เธอหมดสิ้นหนทาง กระทั่งทอดทิ้งเขามา 

ช่วยทำมันให้จบเร็วๆ เถอะปัณณธร ก่อนที่เธอจะขาดใจตายเพราะรังเกียจร่างกายของตัวเอง

แล้วเสียงหอบหายใจของทั้งสองก็ได้ดังประสานกันในห้องแคบๆ หยาดเหงื่อหนุ่มสาวหลอมรวมเป็นหนึ่ง มือข้างที่คอยแต่จะทุบตีเขาก็หล่นลงข้างตัว ยอมรับต่อความพ่ายแพ้ ไร้จะประโยชน์จะดึงดันดิ้นหนี ในเมื่อเขากอดเธอไว้ทั้งตัว ไร้ประโยชน์ที่จะร้องขอความช่วยเหลือ ในเมื่อเพียงแค่ริมฝีปากเผยออ้า เขาก็มอบจุมพิตลงมาจนแทบลืมหายใจ ก็ได้...ปัณณธร เชิญตักตวงจากนี้ให้พอเถิด ให้สาแก่ใจคุณเลย!


บทที่ 2

มาเป็นผู้หญิงของฉันไหม




อัป 60% เหมือนเคยค่ะ



**%






หน้าเพจ เฟสบุ๊ค อัญจรี น้ำจันทร์ สิมันตรา 
 
ทางอีเมล An_jung2011@hotmail.com

ทางโทรศัพท์ 0818322579 ,   

ทางline id lilly_valalee



****นิยายที่พร้อมส่ง จัดส่งนิยายทุกวัน จ - ศ นักเขียนส่งเอง ได้รับของแน่นอน

EBOOK กดเลยจ้า











บุหงาราคี
อัญจรี
www.mebmarket.com
เพราะความเมาทำให้เขาเผลอกาย เพราะรักมากมายทำให้เธอเสียตัว ***** ในค่ำคืนที่อบอวลด้วยกลิ่นอายแห่งราคะและวิสกี้ หม่อมหลวงเปรมินทร์ ได้ลิ้มรสความสดสาวของ...
 

 
จุมพิตอัคคี
อัญจรี
www.mebmarket.com
*นิยายเคยออกเล่มกับสำนักพิมพ์ทัช ชื่อเรื่องนี้ นามปากกา น้ำจันทร์ ค่ะ * หากเขามา ด้วยจิต คิดไม่ซื่อ เธอนั้นหรือ จะใช้มารยา เข้าล่อชาย กระชากฉุด หัว...



หัวใจใกล้เกินเอื้อม (พิมพ์ครั้งที่ 2)
อัญจรี
www.mebmarket.com
ในบ้านเอวะโยธิน เมธาวีคือกาฝากผู้น่าสงสาร แต่ไม่ใช่สำหรับธีรภัทร เขาเกลียดชังหล่อนตั้งแต่แรกเห็น เกลียดที่หล่อนมาแย่งทุกอย่างไปจากเขา แย่งแม้แต่กระทั...

 

 

 

รอยจูบจอมมาร
อัญจรี
www.mebmarket.com
“มินัญญา! เธอกำลังปั่นหัวพี่เล่นใช่ไหมฮะ! ที่ผ่านมาเธอแค่หลอกใช้พี่ใช่หรือเปล่า” “ปล่อยนะพี่กันย์ จะบ้าหรือไงฮะ! ปล่อย!” ...




  


ภรรยาชั่วราตรี

อัญจรี

www.mebmarket.com

ภรรยาชั่วราตรี มีสามีเพียงค่อนคืน รุ่งเช้าพอฟื้นตื่น เขาก็ลืมว่าเคยมี ยอมทนด้วยหัวใจ ได้พลีให้เขาย่ำยี ร่างกายมีราคี เพราะสามีไร้หัวใจ...



 

 

เผด็จศึกซาตาน

อัญจรี

www.mebmarket.com

ชายหนุ่มค่อยๆ ไล้หลังมือไปตามวงหน้าเรียวขาวซ้ายทีขวาทีอย่างต้องการปลุกอารมณ์อันน่าพิศวงให้เกิดขึ้นอีกครั้ง และเขาคิดว่าทำมันสำเร็จ เพราะตอนนี้เสื้อผ้า...

 

 

 

เพลย์บอยร้อยรัก

อัญจรี (น้ำจันทร์)

www.mebmarket.com

เขาคือมาเฟียค้าอาวุธ เขาฉุดผู้หญิงขึ้นเตียงด้วยความหล่อเหลา เขาคือเพลย์บอยผู้เร่าร้อนเกินคาดเดา แต่สุดท้ายเขาก็หยุดอยู่แทบเท้าเธอ **** หนึ่งในซีร...

 

 

 

แรงรักยั่วพิศวาส

อัญจรี

www.mebmarket.com

มีนาเดือดดาลอย่างที่สุดเมื่อถูกอัจฉราโป้ปดว่าเขาฉุดคร่าพรหมจรรย์ของหล่อน เขาอยากปฏิเสธเพราะจำอะไรไม่ได้แต่ดันมีภาพถ่ายมัดตัวแน่นหนา เขาโมโหจัดจึงได้ห...

 

 

 

แรงรักซ่อนปรารถนา

อัญจรี

www.mebmarket.com

เมื่อความสัมพันธ์ทางกายเกิดขึ้นเพราะแรงปรารถนา หาใช่ ความรัก ดังนั้น การรับผิดชอบด้วยการแต่งงาน มันจึงเป็นไปไม่ได้! เผียะ! “เห็นแก่ตัว ทุเรศที่สุด!”...

 

 

 

แรงรักทวงแค้น

อัญจรี

www.mebmarket.com

เกล็ดมุกรักวาคิม เธอทุ่มเท เธอเฝ้ารอความรักจากเขา แต่มันไร้ประโยชน์ ผู้ชายหัวใจน้ำแข็งอย่างวาคิมไม่เคยแสดงออกว่ารักใคร่ไยดี เธอมีหน้าที่เพียงสนองความใ...

 

 

 

ตราบาปนางบำเรอ

อัญจรี (น้ำจันทร์)

www.mebmarket.com

นิลอร หญิงสาวที่ถูกตราบาปในอดีตขีดเส้นทางเดินจนต้องรับภารกิจผลิตทายาท แต่ด้วยหัวใจที่เผลอไปรักผู้จ้างวาน นิลอรจึงทำทุกวิถีทางเพื่อที่นางบำเรอเช่นเธอ จ...

 

 

 

 

นางบำเรอตีทะเบียน

อัญจรี

www.mebmarket.com

บุพเพฤาชะตา ที่นำพามาพบเจอ หน้าที่เมียบำเรอ เขาให้เธอจำขึ้นใจ ฉากหน้าแสนโสภา ภรรยานิตินัย ฉากหลังนั่งร้องไห้...นางบำเรอตีทะเบียน

 

 

 

เล่ห์นรี (พิมพ์ครั้งที่ 2)

อัญจรี (น้ำจันทร์)

www.mebmarket.com

สองเดือนก่อนงานวิวาห์ บุรุษหนุ่มอย่างผาทิศกลับถูกลักพาตัวไป ข่มขืน !ด้วยน้ำมือของโจรสาว ที่ยัดเยียดความเป็นภรรยามาให้เขาครั้งแล้วครั้งเล่า ยัดเยียดมาใ...

 

 

 

รักยั่วริษยา

อัญจรี (น้ำจันทร์)

www.mebmarket.com

 

 

 EBOOK

MEB -> อัญจรี - Meb"

hytexts.com -> อัญจรี - hytexts.com thai ebook store | ePub ไทย 

OOKBEE -> อัญจรี (น้ำจันทร์) - OOKBEE - ฟรี อีบุ๊ค (e-book) อีแมก (e-magazine ..."

<*>*<*>*

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

41 ความคิดเห็น