ดอกไม้ที่พ่ายแพ้ (แจ้งพิมพ์ครั้งที่ 3 จ้า)

ตอนที่ 24 : บทที่ 7 สัมผัสที่ปรารถนา 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,288
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    24 มี.ค. 62


ขอบคุณอีกครั้งสำหรับยอดโหลดอีบุ๊กนะคะ สู่ 1000 โหลดแล้วจ้า



EBOOK

          MEB ->   อัญจรี - Meb    

                         ร้อยคำรัก


          อัญจรี - hytexts.com -> อัญจรี - hytexts.com thai ebook store | ePub ไทย 


          

          Google Play-> อัญจรี - Books on Google Play



          OOKBEE -> อัญจรี (น้ำจันทร์) - OOKBEE - ฟรี อีบุ๊ค(e-book) อีแมก(e-magazine ...


<*>*<*>*


บทที่ 7

สัมผัสที่ปรารถนา


หมับ!

พรึ่บ!

“ว้าย!!!” สารภีร้องเสียงหลง ก็ผ้าขนหนูที่นุ่งอยู่ ตอนนี้กองอยู่บนพื้น เขาดึงปมมันออกหน้าตาเฉย ไม่เพียงเท่านั้น แต่ยังเริ่มปลดเข็มขัดอีก

“อย่าแม้แต่จะคิดนะ!”

“ไม่ได้คิดอย่างเดียว แต่ เอา จริง!”

เคล้ง!

เสียงหัวเข็มขัดหล่นกระทบพื้น ปัณณธรไม่เคยพูดเล่นในเรื่องนี้ หากเขาต้องการมันย่อมเกิดขึ้น 

มือแกร่งคว้าเอาเอวคอด สารภีมิอาจปัดป้องด้วยว่ามือซ้ายปิดท่อนบน มือขวาปิดท่อนล่าง รู้ตัวอีกทีก็ถูกกอดแนบแน่น ใบหน้าเขาอยู่ห่างใบหน้าเธอไม่ถึงครึ่งคืบด้วยซ้ำ

“ปล่อย!”

“ไม่ปล่อย...ตบฉันสิ ตีฉันก็ได้ ฉันไม่ว่าหรอก” เขาเอ่ยแล้วยิ้มยั่ว มองคนที่ปิดทรวงอวบด้วยมือข้างเดียวอย่างนึกสนุก 

“ร้ายกาจที่สุด!”

“สมน้ำสมเนื้อ ผู้ชายร้ายๆ ก็ต้องคู่กับผู้หญิงร้ายๆ ไม่ใช่เหรอ” 

เขาเอ่ยชิดใบหูบาง แลบลิ้นเลียไล้ติ่งหูของสารภีอย่างยั่วเย้า ส่งผลให้หญิงสาวขนลุกซู่

สารภีรู้ในนาทีนั้นว่าคงไม่รอดเงื้อมมือของปัณณธรเป็นแน่ เอาสิ เขาจะใช้ไม้นี้อีกแล้วใช่ไหม ไม้เด็ดที่ทำให้เธอต้องยอมศิโรราบ เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงโง่ๆ ที่ไม่ต่างจากแมงเม่าที่บินเข้ากองไฟ และแมงเม่าตัวนี้ก็กำลังจะถูกไฟเผาในไม่กี่นาทีข้างหน้านี้แล้ว

“ฉันเกลียดคุณ”

“ฉันก็ไม่ได้รักเธอนี่ เซ็กซ์น่ะ...มันไม่ต้องใช้ความรักหรอกสารภี ใช้แค่ตรงนั้น...” มองลงยังตำแหน่งที่มือขวาของสารภีตะปบอยู่ ความอวบอูมที่อยู่ระหว่างซอกขาทำให้หล่อนแทบจะปิดมันไม่มิด “แล้วก็ตรงนี้...” เขาชี้ลงเป้ากางเกงของตัวเอง แล้ววินาทีถัดมากางเกงชั้นในก็ถูกรูดลงไปกองยังข้อเท้า บางอย่างที่แข็งกร้าวและร้อนผ่าวดีดผึงออกมาเมื่อได้รับอิสระ มันแกว่งไปมา จนเขาต้องจับเอาไว้ ทั้งสาวรูดเบาๆ ราวกับอยากยั่วยวนกิเลศอันหนาหนักของอิสตรี 

และในตอนที่สารภีกำลังมึนงงกับสิ่งที่เห็น ริมฝีปากของเขาก็โน้มเข้าหาริมฝีปากของหล่อน ละเลียดจูบช้าๆ ก่อนจะทวีความรุนแรง ลิ้นร้อนอ่อนชื้นบุกทะลวงเข้าไปในโพรงปากนุ่มอุ่น แตะต้องและสัมผัส เกี่ยวกระหวัดรัดรึงเรียวลิ้นของสารภีอย่างเร่าร้อนรุนแรง

สารภีครางฮือเมื่อถูกจูบ มือสองข้างถูกดึงออกจากสิ่งที่ปกปิด เขาทำในสิ่งที่ถนัด ถอดเสื้อเชิ้ตออกอย่างรวดเร็วแล้วดึงมือของเธอขึ้นไปเหนือศีรษะ ใช้เสื้อตัวนั้นมัดข้อมือเธอไว้แล้วผูกมันกับที่จับของตู้ลอยเหนือหัว ก่อนจะยกบั้นท้ายเธอให้ลอยขึ้นเล็กน้อยเพื่อวางลงกับเคาน์เตอร์ห้องครัว ไม่สนว่าที่ตรงนี้จะเคยทำอะไรมาบ้าง นาทีนี้แรงพิศวาสคงลามเลียร่างเขาจนทุกที่ในห้องนี้คือสมรภูมิรัก ก็อยากขัดขืน อยากร่ำร้องให้เขาปล่อย แต่ก็เคยบอกแล้ว เธออาจชนะปัณณธรทุกเรื่องได้ ยกเว้นเรื่องนี้ เรื่องที่อยู่นอกเขตเสื้อผ้าอาภรณ์ เรื่องที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าควรแตะชิมตรงไหน จึงจะสามารถทำให้เธอร้องระงมเพราะความเสียวได้

“อ๊า....อย่านะ ไม่นะ...อื้อ...” 

ในที่สุดก็ไม่อาจกลั้นเสียงร้อง เมื่อปัณณธรเลื่อนริมฝีปากลงไปตามซอกคอเธออย่างรวดเร็ว เขาลากไล้จุมพิตร้อนๆ ไปที่เนินหน้าอก ค่อยๆ เลื่อนไปหยุดที่ปลายถันแล้วขบเม้มสลับกับการสะกิดเบาๆ ราวกับหยอกเย้า หนำใจแล้วก็ไปต่อ ลากลิ้นเปียกอุ่นไปตามผิวเนื้อเธอ ผ่านใต้ฐานอก ผ่านแอ่งสะดือบุ๋มเพื่อไปหยุดอยู่ตรงสามเหลี่ยมน่ารักที่อยู่ระหว่างซอกขา 

สองเข่าของเธอตั้งชันด้วยสองมือเขาจับมันเอาไว้ ก่อนที่ริมฝีปากคู่นั้นจะส่งปลายลิ้นมาทักทายเกสรเล็กๆ ที่โผล่แพลมออกมา ลิ้นของเขาตวัดขึ้นลงเร็วรี่ สร้างความหฤหรรษ์ให้บังเกิด สร้างความเสียวซ่านในแบบที่เธอต้องกัดฟันแน่นๆ เธอทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากครางดังๆ ให้สมกับสิ่งที่เขาทำ

“พะ..พอ พอเถอะ...ไม่ไหวแล้วนะ พอแล้ว...อื้อ....”

รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากของปัณณธร สองมือเขาจับข้อเท้าของหล่อนไว้มิให้กระดิกหนี ในท่านั่งคุกเข่านี้ ชิ้นส่วนอันงดงามของอิสตรีปรากฏต่อหน้าเขาพอดิบพอดี มันยังแดงระเรื่อราวกับของเด็กสาวที่ยังมิเคยได้ลิ้มรสราคะ เขาโน้มใบหน้าเข้าไปหามัน ทั้งจูบทั้งดูดดึงทึ้งเล็มเกสรเล็กๆ ของดอกสารภีที่หอมหวานเหลือเกิน

“อย่าทรมานกันได้ไหม...ขอร้องล่ะ รีบๆ ทำให้เสร็จเถอะ ได้โปรด....” 

สารภีวอนขอคนที่อยู่เบื้องล่าง แผ่นหลังบางแอ่นหยัดในทุกคราวที่เขาตวัดลิ้นขึ้นลงที่เกสรสวรรค์ ปัณณธรไม่เคยทำให้เธอผิดหวังในเรื่องนี้ ลิ้นของเขายังร้ายกาจเสมอยามแตะต้องยังผิวเนื้อของเธอ และต่อให้เธออ้อนวอนเขาจนสิ้นท่า เขาก็ไม่มีวันหยุด มีแต่จะเร่งความเร็วพลิกพลิ้วปลายลิ้น เพื่อส่งให้เธอก้าวสู่วิมานสวรรค์ ล่อลวงให้เธอสุขสมก่อนที่เขาจะตักตวงจากร่างเธอจนหนำใจ

“อ๊า...” สารภีร้องระงมเมื่อความสุขแตกผลิราวกับพลุไฟในราตรีอันมืดมิด เขาทำสำเร็จอีกแล้ว ทำให้เธอเสร็จสมด้วยปลายลิ้นร้อนๆ นั่น เขายังดื่มด่ำกับหยาดธารารักของเธอ เฝ้าจูบชิมลิ้มรสมันราวอร่อยนักหนา ก่อนจะลุกขึ้นมาเพื่อส่งสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามมาให้ มือข้างหนึ่งของเขาบีบขยำที่พุ่มทรวงข้างหนึ่งของเธอเบาๆ เธอจ้องเขาบ้าง ดวงตาสองดวงเลยได้สานสบกันนิ่งๆ ชั่วเวลาหนึ่ง

“ดีไหม...” เขาถาม

หญิงสาวได้แต่พยักหน้า ความสุขล้นปรี่คงมิอาจปฏิเสธได้หรอกว่าไม่ดีไม่มีความสุข มือข้างหนึ่งของเขาแตะลูบเบาๆ ที่ใต้สะดือ พอก้มลงไปมองจึงได้เห็นปลายนิ้วขาวๆ กำลังลากไล้ผ่านรอยเล็กๆ ตรงนั้น

“นี่?...อะไร”

“รอยเอ่อ...รอยแผล...ผ่าตัดไส้ติ่งน่ะ” เสียงที่ตอบแผ่วเบาจนปัณณธรต้องเงี่ยหูฟัง เขาไม่ได้ติดใจในคำตอบนั้นอีก แค่ปล่อยผ่านมันไปมิได้คิดอะไร “ปลดผ้าออก ได้ไหม” 

เมื่อหญิงสาวร้องขอ ชายหนุ่มก็หาได้ปฏิเสธ เขาปลดผ้าที่มัดข้อมือหล่อนออก แต่ไม่ยอมให้หล่อนได้ทิ้งกันไปไหน เขาดึงเอวบางให้เข้าใกล้อีกนิด แล้วจับอาวุธของชายชาตรีสวมสอดเข้าไปในโพรงเนื้อสาว ความนุ่มอุ่นในตัวหล่อนกำลังบีบรัดตัวตนเขาอย่างบ้าคลั่ง

“อา...แน่นเหลือเกินสารภี อ๊า...ซี้ด...” เสียงครางระงมดังขึ้นในที่สุด 

สารภีกัดฟันแน่นๆ แม้ผ่านมามิรู้กี่ครั้ง แต่ความใหญ่โตของเขาก็ยังทำให้เธอรู้สึกคล้ายวันนั้น วันแรกที่ตกเป็นของกันและกัน และดูเหมือนว่าความใหญ่โตนั้นจะเติบใหญ่ขึ้นตามวันเวลาที่เปลี่ยนผ่านเสียด้วย เธอจุกแน่นไปหมด หน้าท้องแบนราบถึงกับมีรอยนูนขึ้นมาเมื่อเขาสวมสอดตัวตนเข้าไปจนมิดโคน

“เจ็บ!”

“ชู่ว์...” เขาปรามเสียงเล็กๆ นั้น แล้วดึงแขนหล่อนให้โอบรอบลำคอ สองขาที่ตั้งอยู่บนเคาน์เตอร์ก็ถูกดึงมาคล้องรอบเอวสอบ ก่อนที่เขาจะอุ้มหล่อนออกมาจากตรงนั้นในท่าที่สองส่วนยังเชื่อมชิดติดกัน แล้วดวงตาสองดวงก็ได้สานสบกันอีกครั้ง ราวกับว่าเหตุการณ์ที่คล้ายกันได้เคยเกิดขึ้นเมื่อวันวาน “หลับตาซะ”

“แต่ฉันอยากมองคุณ” เธอเอ่ย กัดฟันเบาๆ เมื่อการเดินของเขาทำให้ชิ้นส่วนที่อยู่ในร่างเธอขยับโยก ก่อให้เกิดความซ่านสยิวอันแสนร้ายกาจ

“อย่ามอง...อย่ารักฉันด้วย” เขาสั่ง

เหมือนมีเข็มนับพันพุ่งตรงเข้ามาปักที่กลางใจ มันเจ็บปวดทรมานจนสารภีมิอาจทำได้แม้การเอื้อนเอ่ยวาจา

“ถ้าเธอรักฉัน เธอจะแพ้” เขาเอ่ยราวหวังดี หัวใจในอกเริ่มเอนไหวไปกับสายตาอ่อนโยนคู่นั้น สายตาที่มองมาราวกับว่ายังรักเขาเต็มหัวใจ

สารภีไม่พูดอะไร ตายังจ้องเขาอยู่ ริมฝีปากที่กำลังเอื้อนเอ่ย เธอควรทำอย่างไรกับมันดี

“บอกว่าอย่ามอ...อื้อ!?” ดวงตาเขาเบิกโตเมื่อถูกสารภีจูบดื้อๆ ลิ้นของหล่อนตอนเป็นผู้นำช่างเก่งฉกาจนัก หล่อนจูบเขาแรงๆ จ้วงชิมความหวานในโพรงปากเขาอย่างที่เขาทำอะไรไม่ได้ นอกจากคล้อยตามหล่อนแต่โดยดี

ตุ้บ!

ทั้งสองทิ้งกายลงพร้อมกันบนเตียงนุ่ม ผิดก็แต่ตอนนี้คนที่อยู่เบื้องล่างคือชายหนุ่ม คนที่อยู่เบื้องบนคือหญิงสาว สองมือเขาโอบอุ้มพุ่มทรวง สองมือหล่อนค้ำยันไปด้านหลังแล้วขยับโยกเรือนกายควบขี่อาชาหนุ่มที่ชื่อปัณณธร 

“อา...ดี อย่างนั้น ดี..อ๊า...” ปัณณธรครางระงมเมื่อคนข้างบนขยับควบขี่เร็วขึ้นหนักหน่วงขึ้น พุ่มทรวงของหล่อนแกว่งไกวไปมา พอๆ กับเบื้องล่างที่กำลังซ่านสยิวเพราะแรงเสียดสีอันถี่ยิบ เขาหลับตานิ่งเสีย ให้สารภีกระทำต่อร่างเขาเสียให้พอ มันสุขล่ะ สุขจนท่วมท้นล้นอก ราวกับว่าหล่อนกำลังล่อหลวงเขา ให้เขาต่างหากที่เป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำพ่ายแพ้ พ่ายแพ้ต่อเสน่หาราคะอันเร่าร้อนที่หล่อนตั้งอกตั้งใจบำรุงบำเรอให้เขาอย่างถึงอกถึงใจ!



หนังสือยังไม่ออกจากโรงพิมพ์ นะคะ อัญเขียนตอนพิเศษเพิ่มเข้าไป เลยช้าจ้า ขออภัยที่ให้รอนะคะ










อัป 60% เหมือนเคยค่ะ



**%






หน้าเพจ เฟสบุ๊ค อัญจรี น้ำจันทร์ สิมันตรา 
 
ทางอีเมล An_jung2011@hotmail.com

ทางโทรศัพท์ 0818322579 ,   

ทางline id lilly_valalee



****นิยายที่พร้อมส่ง จัดส่งนิยายทุกวัน จ - ศ นักเขียนส่งเอง ได้รับของแน่นอน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

41 ความคิดเห็น