ดอกไม้ที่พ่ายแพ้ (แจ้งพิมพ์ครั้งที่ 4 จ้า)

ตอนที่ 23 : บทที่ 7 สัมผัสที่ปรารถนา 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,518
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    23 มี.ค. 62


ขอบคุณอีกครั้งสำหรับยอดโหลดอีบุ๊กนะคะ 1000 โหลดแล้วจ้า



EBOOK

          MEB ->   อัญจรี - Meb    

                         ร้อยคำรัก


          อัญจรี - hytexts.com -> อัญจรี - hytexts.com thai ebook store | ePub ไทย 


          

          Google Play-> อัญจรี - Books on Google Play



          OOKBEE -> อัญจรี (น้ำจันทร์) - OOKBEE - ฟรี อีบุ๊ค(e-book) อีแมก(e-magazine ...


<*>*<*>*


แล้วเสียงปิดประตูก็ทำให้สารภีรู้สึกตัวตื่น หญิงสาวปรือตามองคนที่นั่งอยู่ข้างเตียง ต้องขยี้ตาอยู่หลายรอบ ก่อนจะยอมเชื่อว่าคนที่นั่งอยู่คือปัณณธรจริงๆ แล้วเขามานั่งอยู่ตรงนี้ทำไม!


บทที่ 7

สัมผัสที่ปรารถนา

คนป่วยลุกขึ้นมานั่งช้าๆ ต้องกอดผ้านวมเอาไว้เพราะใต้ผ้าผืนนี้เธอไม่มีเสื้อผ้าติดกายแม้แต่ชิ้นเดียว

“ทำไม...คุณอยู่นี่”

“บอกไว้เลยว่าไม่ได้อยากอยู่ แต่เธอป่วยมาก และบังเอิญฉันเป็นคนดีไง เลยทิ้งเธอไปไม่ลง”

“เชอะ! ฉันไม่ขอบคุณหรอกนะ ไม่ได้ร้องขอสักหน่อย คุณอยู่ของคุณเอง แถมยังจับฉันถอดเสื้อผ้าอีก” เธอเถียงเสียงแข็ง สมองยังเบลอๆ จำได้ไม่หมดว่าทำไมเขาต้องมานั่งอยู่ข้างเตียง

“ไม่มีคนไข้ที่ไหนเช็ดตัวแบบมีเสื้อผ้าครบหรอกนะ อ้อ...ต่อให้เธอแก้ผ้าล่อนจ้อน ฉันก็ไม่พิศวาสหรอก”

“เหรอ...แล้วที่ซอยยิกๆ เมื่อวานนี่ฉันละเมอไปเอง?”

“อา...ปากนี่จริงๆ เลย ไม่ต้องพูดออกมาก็ได้นะ”

“พอพูดความจริงก็ทำเป็นรับไม่ได้ ยอมรับสิว่ายังรักฉันอยู่ มันจะตายหรือไง” บ่นว่าพลางขยับลงจากเตียง ในขณะที่ปัณณธรปีนขึ้นไปแทนที่ เขานอนลงอย่างเพลียๆ เมื่อยขบไปทั้งร่างโดยเฉพาะสันหลัง “ใครให้นอน กลับไปได้แล้ว ฉันต้องไปทำงานนะ”

“หยุดสักวันจะเป็นไรไป” เขาว่าแล้วปิดเปลือกตาลงเสีย ได้ยินเสียงสารภีเปิดตู้เสื้อผ้า พอลืมตาขึ้นอีกทีหล่อนก็อยู่ในชุดผ้าขนหนูพันกาย อกอวบขาวผ่องไม่อาจซ่อนให้มิดด้วยผ้าขนหนูเพียงผืนเดียว

“ร้านฉันไม่มีแคชเชียร์ ฉันทำเองทุกอย่าง แล้วถ้าฉันไม่ไปมันต้องยุ่งแน่ๆ”

คนฟังมุ่นคิ้วแรงๆ “แล้วที่ผ่านมาล่ะ เธอไม่เคย...หยุดงานเลยเหรอ”

“ไม่! คุณไม่รู้หรอกว่าคนที่มีหนี้ท่วมหัวต้องขยันแค่ไหน ฉันต้องทำงานงกๆ ตลอดสี่ห้าปีที่ผ่านมา ในขณะที่คุณ...” เธอยักไหล่แทนสิ่งที่ควรเอ่ย

ปัณณธรชักเคือง “อย่าพูดเหมือนว่าฉันไม่ทำอะไรสิ ฉันเอง...ก็เหนื่อยไม่แพ้เธอหรอกนะ”

“ก็แล้วแต่ ฉันไม่อยากรู้หรอก มีกาน้ำร้อนอยู่ข้างนอกกับกาแฟถูกๆ ถ้าคุณกินได้ก็เชิญเถอะ ฉันจะอาบน้ำแล้วหายากินสักหน่อย อาการปวดหัวนี่น่ารำคาญชะมัด” บอกกล่าวแล้วเดินเข้าห้องน้ำ และอย่าเรียกว่าอาบเลย เรียกว่าวิ่งผ่านน้ำเถอะ เพราะมันเสร็จสิ้นเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น

กลิ่นกาแฟหอมฉุยลอยเข้ามาในห้องนอน สารภีหันมอง ปัณณธรยืนพิงกรอบประตูด้วยมาดเซอร์ๆ เสื้อแสงกระดุมหลุดไปสองเม็ด แถมชายเสื้อยังหลุดออกจากเข็มขัด ทว่าผมยุ่งๆ กับท่าทีเหมือนคนอดนอนนั่นทำให้เขาดูเซ็กซี่เป็นบ้า เขามีถ้วยกาแฟอยู่ในมือ และกำลังส่งสายตามาทางนี้ ทางโต๊ะเครื่องแป้งที่เธอนั่งอยู่ ดวงตาคู่นั้นมองมาอย่างมีนัยแอบแฝง อย่านะ...อย่ามองเธออย่างนั้นเชียว เธอไม่มีเวลามากพอจะอยู่บนเตียงกับเขาทั้งวันหรอก

กาแฟรสขมทำให้ประสาททุกส่วนของปัณณธรตื่นตัว โดยเฉพาะส่วนที่อยู่ใต้เข็มขัด ยิ่งในตอนที่เห็นสารภีอาบน้ำอาบท่าสะอาดสะอ้านแล้วนั่งเช็ดผมในชุดผ้าขนหนูก็ยิ่งทำให้อวัยวะชิ้นที่ไร้มวลกระดูก แข็งขึงขึ้นมา ความต้องการอันมากล้นกำลังก่อตัวขึ้นในร่างเขาอีกแล้ว

“ถ้ามองนานกว่านี้จะควักลูกตาซะ” เธอขู่เขาแล้วแลหาบางอย่าง “โทรศัพท์ล่ะ มือถือฉันอยู่ไหน” ถามแล้วลุกมาหาที่กระเป๋าถือ เททุกอย่างในนั้นออกมาทว่าไม่เจอ เธอจ้องเขาอย่างต้องการคำตอบ

“อันที่จริง...ฉันเห็นอะไรแวบๆ ที่อ่างล้างจานน่ะ” เขาเอ่ยคล้ายผู้หวังดีแต่มีรอยยิ้มเยาะเย้ย

สารภีตาเบิกโต วิ่งผ่านร่างปัณณธรออกมาข้างนอก แล้วหัวใจก็ได้หล่นวูบ โทรศัพท์ของเธออยู่ในนั้น ในอ่างล้างจาน!

“กรี๊ดดด!!! ไอ้คนสารเลว!” ด่าเขาแล้วรีบเอามือถือขึ้นมาจากน้ำ หน้าจอมันดับสนิท เธอรีบแกะเอาชิ้นส่วนออกมาเท่าที่ทำได้ ทว่า...การ์ดความจำที่ควรมี มันหายไป!

“อยู่บนเขียงน่ะ” เขาเอ่ยขึ้นอีกอย่างรู้ทัน  

สารภีอยากจะฆ่าเขานัก การ์ดความจำของเธอถูกสับเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอยู่บนเขียง ไอ้บ้า! ไอ้เลว! ไอ้... โอ๊ย! ไม่รู้จะด่าคำไหนดี!

“ให้ตายเถอะ! คลิปของฉัน!!!”

ปัณณธรเลิกคิ้วสูง เดินเข้ามาใกล้สารภี ใกล้จนสามารถพ่นลมหายใจราดรดลำคอด้านหลังของหล่อนได้

“ก็ไหนว่ามีก็อปปี้”

“ก็อปกะผีน่ะสิ! ฉันยังไม่ได้ก็อปโว้ย! อ๊ายยย!!!” 

สารภีเดือดดาล โยนทั้งมือถือทั้งเขียงบางๆ ลงอ่างล้างจานที่มีน้ำอยู่ครึ่งค่อน เขาโยนถ้วยกาแฟลงมาบ้าง น้ำในนั้นได้กระฉอกโดนแขนเธออีก เขาคงสะใจกระมังที่เอาคืนเธอได้ อย่างนี้เธอก็ไม่มีอะไรไว้ขู่เขาแล้วสิ

“หึๆๆ นึกแล้วเชียว ผู้หญิงอย่างเธอซื่อจะตาย ไม่ใช่คนรอบจัดพอที่จะทำอะไรรอบคอบอย่างนั้นหรอก”

สารภีมองเขาด้วยดวงตาเขียวปัด “กล้าดียังไงทำแบบนี้กับฉัน!”

“เธอเริ่มก่อนนี่” เขาเถียงนิ่งๆ 

“คุณต่างหากที่เริ่ม ฉันอยู่ของฉันดีๆ คุณนั่นแหละที่เข้ามาป่วนชีวิตอันสุขสงบของฉัน!”

“ไร้สาระ ฉันก็แค่ทำในสิ่งที่ควรทำ ฉันเจรจากับเธอดีๆ เธอไม่ยอมย้ายออกไปเองนี่”

“นั่นเพราะเหตุผลของคุณมันห่วยแตก คิดได้ยังไงถึงกล้าไล่ผู้เช่าที่ยังไม่หมดสัญญา ถามจริงๆ ได้เรียนหนังสือมาไหม!”

“สารภี!? ไม่ต้องมาหาเรื่องทะเลาะ ไม่มีใครสั่งสอนหรือไงว่าอย่าเถียงกับผู้ชายในชุดที่ถอดง่ายขนาดนี้”

หมับ!

พรึ่บ!

“ว้าย!!!” สารภีร้องเสียงหลง ก็ผ้าขนหนูที่นุ่งอยู่ ตอนนี้กองอยู่บนพื้น เขาดึงปมมันออกหน้าตาเฉย ไม่เพียงเท่านั้น แต่ยังเริ่มปลดเข็มขัดอีก





อัป 60% เหมือนเคยค่ะ



**%






หน้าเพจ เฟสบุ๊ค อัญจรี น้ำจันทร์ สิมันตรา 
 
ทางอีเมล An_jung2011@hotmail.com

ทางโทรศัพท์ 0818322579 ,   

ทางline id lilly_valalee



****นิยายที่พร้อมส่ง จัดส่งนิยายทุกวัน จ - ศ นักเขียนส่งเอง ได้รับของแน่นอน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

41 ความคิดเห็น