ดอกไม้ที่พ่ายแพ้ (แจ้งพิมพ์ครั้งที่ 4 จ้า)

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 ผู้หญิงสารเลว 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,620
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    18 มี.ค. 62

บทที่ 1 ผู้หญิงสารเลว  50%

ขอบคุณอีกครั้งสำหรับยอดโหลดอีบุ๊กนะคะ  1000 โหลดแล้วจ้า





EBOOK

          MEB ->   อัญจรี - Meb    

                         ร้อยคำรัก


          อัญจรี - hytexts.com -> อัญจรี - hytexts.com thai ebook store | ePub ไทย 


          

          Google Play-> อัญจรี - Books on Google Play



          OOKBEE -> อัญจรี (น้ำจันทร์) - OOKBEE - ฟรี อีบุ๊ค(e-book) อีแมก(e-magazine ...


<*>*<*>*

**บทที่ 1

ผู้หญิงสารเลว

สายวัดตัวเส้นเล็กที่คล้องอยู่รอบลำคอขาว ถูกดึงออกแรงๆ ด้วยมือเจ้าของ ความไม่พอใจอย่างยิ่งยวดยังคงปักหลักบนใบหน้าของ สารภี สุทธินี สตรีร่างบอบบางผู้เป็นเจ้าของห้องเสื้อเล็กๆ ในซอกหลืบอันเร้นลับของห้างสรรพสินค้า PJ เธอไม่เข้าใจนักว่าได้ทำผิดสัญญาข้อไหน ถึงได้มีหนังสือจากทางห้างแจ้งว่าให้เธอย้ายออกไปเสีย เธอเช่าพื้นที่ตรงนี้มากว่าห้าปีแล้ว มันแทบจะเป็นบ้านหลังที่สองของเธอก็ว่าได้

“มาอีกแล้วเหรอ เจ้าของคนใหม่นี่ยังไงนะ ถึงจะเป็นพื้นที่เล็กๆ แต่เราก็ทำสัญญาเช่าถูกต้อง มันยังไม่หมดสัญญาซะหน่อย” 

สารภีเอ่ยอย่างหัวเสีย เสยผมด้วยมือซ้ายเล็กเรียว ที่ข้อมือปรากฏว่ามีหมอนปักเข็มหมุดอันเล็กๆ ผูกติดอยู่ และเมื่อลูกน้องคนหนึ่งเอาซองสีขาวเข้ามาให้ งานที่ทำค้างไว้จึงถูกยุติเพียงเท่านั้น เห็นทีว่าวันนี้เธอคงต้องไปที่ออฟฟิศของห้างเสียหน่อย หลังจากที่เมินเฉยซองขาวมาแล้วถึงสองรอบ

“พี่น่าจะไปดูที่ออฟฟิศ” พลอยเพชร ช่างตัดเสื้อหนึ่งในสี่ของร้านเอ่ยขึ้นอย่างกังวล ถ้าเกิดสารภีต้องย้ายออกจากที่นี่แล้วลูกค้าเก่าๆ หายหน้าหายตาไป รายได้ของเธอคงลดลง และค่าเรียนค่าหน่วยกิตของเธอต้องมีปัญหาแน่ๆ

“อืม...ก็คงอย่างนั้น” สารภีพ่นลมหายใจแรงๆ ตอนเอ่ย หันมองห้องเสื้อเล็กๆ ที่วางจักรเย็บผ้าถึงหกตัวแล้วเหนื่อยใจเหลือเกิน เธอลองขอเช่าพื้นที่เพิ่มเติมไปมากกว่าสี่หน แต่กลับถูกทางห้างส่งเอกสารกลับมาว่าให้ย้ายออก เมื่อก่อนเธอก็อยู่ดีมีสุขหรอกนะ กระทั่งห้างนี้ถูกปรับปรุงและเจ้าของใหม่เข้ามาบริหาร ได้ข่าวว่ายังหนุ่มแน่น คงกะจะเปลี่ยนที่นี่ให้ทันสมัย และเฉดหัวส่งห้องเสื้อซอมซ่อของเธอทิ้งด้วยข้อหาทำให้ห้างทันสมัยแลดูไม่สดใสกระมัง

“จะไปเลยหรือคะ”

“อือ...อีกชั่วโมงห้างจะปิดแล้ว ไปตอนนี้ล่ะ” บอกขณะถอดหมอนปักเข็มหมุดออกจากข้อมือ

“แต่พี่ยังไม่ได้กินข้าวนะ ตั้งแต่เที่ยงด้วย รีบปิดร้านแล้วออกไปกินข้าวเถอะ พรุ่งนี้ค่อยไปก็ได้” พลอยเพชรแนะ

สารภีส่ายหน้า “ไม่ล่ะ ก็รู้นิสัยพี่นี่นา ถ้าอยากทำอะไรพี่ก็จะทำเดี๋ยวนั้น ไปแล้วนะ อ้อ...พี่คงไม่เข้ามาอีก บอกพี่ๆ ในร้านให้กลับไปได้เลย เธอด้วย” บอกพลางเดินกลับเข้าไปข้างใน ข้างโต๊ะทำงานของเธอมีล็อกเกอร์เล็กๆ ตั้งอยู่ เธอเปิดมันเพื่อหยิบกระเป๋าถือใบพอเหมาะ แบรนด์เนมมือสองของเลียนแบบที่ใช้มันอย่างทะนุถนอม

“แต่มันจะสี่ทุ่มแล้วนะคะพี่”

“รู้แล้วน่า ออฟฟิศน่าจะยังมีคนอยู่นี่นา แค่ฝากเรื่องไว้ พรุ่งนี้จะได้ไม่มีซองขาวมาอีก น่ารำคาญจะตาย” บอกแล้วก้าวฉับๆ ฝ่าดงเศษผ้าออกไปถึงส่วนหน้าของร้าน มีชุดสวยๆ ของร้านสารภีแขวนอยู่บนราวมากกว่ายี่สิบชุด ที่อยู่บนหุ่นโชว์หน้าร้านก็มีมากกว่าสิบตัว พื้นที่ด้านหน้าถูกจัดไว้สำหรับลูกค้า ทำให้พื้นที่ข้างในที่มีไว้เพื่อตัดเย็บนั้นคับแคบเต็มที 

เศษด้ายเศษฝุ่นผ้ายังติดตามกระโปรงของสารภี จำต้องปัดมันออกดีๆ อย่างน้อยเจ้าของห้องเสื้อก็ควรสวมเสื้อผ้าที่ตัดเย็บมาอย่างเรียบร้อยและสะอาดสะอ้าน 

“พี่เห็นเจ้าของคนใหม่หรือยังคะ เมื่อเช้าเขาเดินตรวจห้างแต่เช้าเลย” พลอยเพชรที่เดินตามมา ถามขึ้นอีก

“ไม่เห็นหรอก พี่มาช้าเมื่อเช้า อ้อ...เธอจะไปค่ายวันไหนนะ”

“อาทิตย์ค่ะ พลอยไม่อยู่สี่วัน พี่ไหวแน่นะคะ”

“อือๆ ไหวน่า ไปเถอะ พี่ๆ ในร้านก็อยู่ ไปแล้วนะ”

“ค่า...” พลอยเพชรมองตามเจ้านายคนเก่งอย่างกังวล ก่อนจะปิดประตูหน้าร้าน แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องข้างหลังที่ถูกกั้นไว้ด้วยประตูกระจก เธอยังกลับบ้านไม่ได้ จนกว่าจะเก็บกวาดเสร็จ และเธอควรทำให้เสร็จก่อนที่ห้างจะปิดในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า


สารภีลงลิฟต์ไปยังชั้นใต้ดินของห้าง พนักงานออฟฟิศบางส่วนยังทำงานอยู่ เธอยืนเก้กังอยู่หน้าห้องผู้จัดการ ก่อนที่บุรุษร่างผอมท่านหนึ่งจะเดินตรงรี่เข้ามาหา 

“เชิญทางนี้ครับ”

“คะ? ฉันหรือคะ”

“ใช่ครับ” 

อีกฝ่ายบอกแล้วขยับแว่นสายตาที่สวมอยู่ มีแท็ปเลตเครื่องบางแนบอก เขากอดมันไว้ราวกับของสำคัญที่ไม่อาจวางทิ้งที่ไหนได้

“รู้หรือคะว่าฉันเป็นใคร และมาที่นี่ทำไม”

“ทราบครับ ผมชื่อสมศักดิ์ครับ เป็นเลขาเจ้าของห้างนี้”

“อ่า...ค่ะ คุณสมศักดิ์”

“เรียกสมบูรณ์ก็ได้ครับ ชื่อเล่นน่ะ” 

สมศักดิ์แนะแล้วปั้นยิ้มสามวินาที สารภีเป็นงงกับชื่อของเขา และไม่แน่ใจนักว่าอีกฝ่ายยิ้มหรือแยกเขี้ยวกันแน่ คุณสมศักดิ์เป็นบุรุษร่างผอม ท่าทีคล่องแคล่ว หวีผมเป๋ซ้ายเรียบแปล้และสวมแว่นสายตาเลนส์หนาเตอะ เขาผายมือเชื้อเชิญเธอไปยังอีกฝั่งของออฟฟิศ ห้องที่ประตูไม่มีป้ายบอก แต่มีโต๊ะวางอยู่ด้านหน้า ซึ่งน่าจะเป็นโต๊ะของสมศักดิ์

“เชิญครับ”

สารภีเดินเข้าไปอย่างมึนงง กลัวนิดๆ แต่ปลอบใจตัวเองว่าคงไม่มีอะไร ที่นี่ออฟฟิศนะ แถมเปิดไฟสว่างโร่ พนักงานข้างนอกก็ยังมีทำงานกันอยู่ 

ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบห้อง ใครบางคนนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่

“อ่า....สวัสดีค่ะ คุณเรียกฉันมาหรือคะ” ถามออกไปอย่างประหม่า อันที่จริงเธอไม่เคยเข้ามาในห้องนี้ อย่างมากก็แค่ห้องทำงานเล็กๆ ที่แออัดไปด้วยเอกสารของผู้จัดการห้าง 

แล้วอึดใจถัดมาเก้าอี้ตัวใหญ่ก็หมุนกลับ บุรุษที่นั่งอยู่ยกยิ้มที่มุมปากอย่างน่าเกลียด รอยยิ้มนั้นเหมือนกับสารภีเป็นเพียงแมลงวันที่กำลังดอมดมของสกปรก ปากของเธออ้าค้าง ดวงตาเบิกกว้าง โลหิตในกายราวกับว่ามันย้ายออกไปจากร่างชั่วครู่ เธอชาไปหมด หัวใจก็คล้ายจะหยุดเต้น นั่นเขา...นั่น...

ฟึ่บ!

เอกสารในแฟ้มบางๆ ถูกโยนลงบนโต๊ะ ปัณณธร ธันยวีร์ บุรุษที่ร่างสูงเกินมาตรฐานชายไทยลุกยืนอย่างมีมาด เขามองไปยังสารภีอย่างเหยียดหยัน 

“ปะ...ปัณ?” เธอครางชื่อที่ติดอยู่ริมฝีปาก

“ปัณณธร ครับคุณผู้หญิง กรุณาให้เกียรติคู่สนทนาของคุณด้วย เราไม่ได้สนิทกันกระทั่งเรียกชื่อเล่นกันได้ไม่ใช่เหรอ”

สารภีชาร่างครั้งที่สอง มือสั่นๆ ดึงทิ้งกระโปรงตัวสวยอย่างประหม่า รู้สึกเหมือนถูกตบจนแก้มชาแล้วถูกสาดด้วยน้ำผสมก้อนน้ำแข็ง ก็เข้าใจว่าเธอทำกับเขาไว้มาก แต่ต้องพูดจากับเธออย่างนี้หรือ เรื่องมันตั้งแต่ปีมะโว้แล้ว เขาไม่คิดจะลืมบ้างหรืออย่างไร

“ขะ...ขอโทษค่ะ ฉันคง...จำคนผิด”

“ไม่ผิดหรอก นี่ฉันเอง แต่ก็อย่างที่เห็น ตอนนี้ฉันรวยแล้ว ในขณะที่เธอยังจนและต่ำต้อยเหมือนเดิม”

รอยยิ้มเหยียดๆ นั่นทำเอาสารภีคอแข็งขึ้นมา 

“ฉันไม่เข้าใจว่าการเป็นคนจนที่ต้องดิ้นรนทำมาหากินนี่ต่ำต้อยตรงไหน  จะพูดอะไรคิดก่อนดีไหม เดี๋ยวคนฟังก็รู้หมดว่าจริงๆ แล้วพวกคนรวยนิสัยใจคอเป็นยังไง”

“ไม่จำเป็นที่ฉันต้องปั้นแต่งนิสัยให้ดูดีต่อหน้าเธอ ในเมื่อความจริงนิสัยเธอเลวกว่าฉันอีก”

เหมือนพายุแห่งความจริงสาดซัดเข้าใส่ ใช่...เรื่องในอดีต สารภีผิดเต็มประตู เธอสำนึกอยู่ทุกคืนวันเลยล่ะ

“ฉันขอโทษสำหรับเรื่องนั้น ฉันผิดเอง”

“ไม่จำเป็นหรอก รีบย้ายออกจากห้างของฉันซะ! อย่ามาอยู่ให้เป็นเสนียดจัญไร ฉันรังเกียจ!”

สารภีอึ้งจนพูดไม่ออก หยดน้ำตาไหลมาคลอในสองเบ้า ผ่านไปไม่กี่ปี ปัณณธรปากร้ายได้มากขนาดนี้เชียวหรือ

“หมายความว่าไง ฉันทำสัญญาถูกต้องตามกฎหมาย ถึงจะเป็นเจ้าของก็ไม่มีสิทธิ์มาไล่นะ”

“ฉันยินดีจ่ายค่าชดเชยตามความเหมาะสม”

“ฉันไม่รับ พื้นที่เล็กๆ นั่นเป็นของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์ไล่ หรือต้องให้ไปแจ้งความล่ะ”

“ก็เอาสิถ้าเธออยากยุ่งยาก ฉันมีทนายส่วนตัว แต่เธอน่ะ...คิดดีแล้วหรือที่จะไปเสียเวลาขึ้นโรงขึ้นศาล” บุรุษหนุ่มเอ่ยอย่างรู้ดี เดินหน้าเข้าหาสารภีอย่างได้ใจ ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แม้ยามโกรธก็ยังดูดีไร้ที่ติ 

สารภีจ้องเขาเขม็ง ใต้ความโกรธนั้นดวงตาของเธอยังได้พิจารณาชายตรงหน้า เมื่อก่อนใบหน้าเขามิได้ดูดีขนาดนี้ โหนกแก้มเขาเลือนหาย คิ้วเขาหนาขึ้น จมูกนั่นก็โด่งขึ้นด้วย กี่ปีแล้วนะ กี่ปีแล้วที่ไม่ได้เห็นเขา แต่เชื่อไหมว่าเธอยังจำเขาได้ แม้อยากลืมมากแค่ไหนก็ตาม

“ฉันจะฟ้องคุณที่ทำผิดสัญญา” เธอยืนยันแล้วหันหลังกลับ ทว่าแขนเรียวกลับถูกกระชากอย่างแรง! “โอ๊ย! เจ็บนะ!”

ปึ้ก!

แผ่นหลังบางกระแทกผนังเมื่อถูกเขาผลักเต็มแรง เขาคงบ้าไปแล้ว เธอเป็นคนนะไม่ใช่ตุ๊กตา

“นิดๆ หน่อยๆ ทำเป็นสำออย ทีทำคนอื่นเจ็บปางตายไม่เห็นว่าจะรู้สึก” มิใช่เพียงประชดแต่ยังเดินเข้าหาสารภีอย่างคุกคาม เขาจับข้อมือหล่อนไว้ หล่อนใช้อีกมือจะตบเขา แต่ไม่มีวันเสียหรอก มือน้อยๆ ของหล่อนไม่มีวันได้แตะต้องแก้มเขาอีกต่อไปแล้ว

“นี่เอาจริงเหรอ จะเล่นแบบนี้ใช่ไหม! ฉันไปทำอะไรให้คุณนักหนาฮะ!” 

“หึๆๆ”

เสียงหัวเราะนั้นทำเอาสารภีเสียวสันหลัง 

“สมองกลวงหรือไงถึงจำไม่ได้ว่าทำอะไรไว้กับฉัน!”

“คุณต่างหากที่ไม่โตซะที! ความสัมพันธ์ของเรามันจบลงเหมือนชาวบ้านชาวช่องนั่นแหละ เมื่อไหร่จะยอมรับความจริงฮะ! กี่ปีๆ ก็ยังเหมือนเดิม โตซะทีปัณณธร เลิกเจ้าคิดเจ้าแค้นซะทีได้ไหม!”

“ไม่ได้! ต่อให้ฉันมีความสุขจนแทบสำรอกออกมาฉันก็จะจำไปจนตาย จำวันที่เธอเดินออกไปจากชีวิตฉัน ไม่สนเสียงอ้อนวอนของฉัน! เป็นยังไงล่ะสารภี ชีวิตที่ต้องดิ้นรนเอาตัวรอดน่ะ สนุกดีไหม!”

สารภีแค่นยิ้ม สนุกหรือ ไม่เลย ไม่สนุกสักนิด ถ้าเขาบอกกันก่อนว่าในอนาคตจะกลายมาเป็นเจ้าของห้างดังละก็ ต่อให้เขาทำตัวเอื่อยเฉื่อยแฉะแค่ไหน เธอก็จะไม่ทิ้งเขาหรอก คนเราย่อมต้องมองหาสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเองไม่ใช่หรือ คนที่เอาแต่จ่อมจมอยู่กับบ้านไม่ลุกออกไปหางานหาการทำน่ะ เธอจะฝากชีวิตไว้ได้อย่างไร 

อีกอย่าง...เธอเพิ่งเข้าใจเดี๋ยวนี้เองว่าทำไมเขาถึงกล้าใช้ชีวิตแบบนั้น เพราะแบบนี้ไงล่ะ เพราะเขารวย และเธอช่างโง่จริงๆ ที่ตลอดเวลานั้นเป็นเธอที่เที่ยวหาเงินหาทองเพื่อเป็นค่าใช้จ่าย ค่าข้าวค่าน้ำค่าไฟ ในขณะที่เขาไม่ทำอะไรเลยนอกจากนั่งวาดรูปอยู่ในห้อง รูปที่เดือนหนึ่งจะขายได้เงินสักพันสองพัน โอ๊ย! ให้ตายเถอะ! เธอผิดนักหรือไง!

“ฉันไม่อยากพูดเรื่องเก่าๆ โอเค ใช่ ฉันยังจนอยู่ในขณะที่คุณรวยขึ้น ยังไงดีล่ะ อยากอวดฉันเหรอ เอาสิ อวดเลย แต่อย่ามาใช้วิธีสกปรกอย่างนี้บีบฉันให้ออกไปจากที่นี่ ฉันยังมีภาระค่าใช้จ่าย ถ้าไม่เห็นแก่คืนวันเก่าๆ ที่เราเคยมีร่วมกัน ก็ได้โปรดสำนึกสักนิดว่าฉันไม่ได้ผิดสัญญา คุณต่างหากที่กำลังทำผิดสัญญาอยู่”

“แต่ฉันอยากให้เธอออกไปซะ!”

“ฉันไม่ออก!”

“โธ่เว้ย! บอกให้ออกไปไง แค่เห็นเธอฉันก็จะอ้วกแล้ว ไปซะสารภี ออกไปจากห้างของฉัน!”

ปึ้ก! ปึ้ก!

เสียงกำปั้นซ้ายทุบผนังอยู่ปึ้กๆ สารภีมองมือขวาที่บีบหัวไหล่ตัวเองอยู่ ถ้าไหล่เธอเป็นเต้าหู้อ่อน ป่านนี้คงเละคามือเขาไปแล้ว วินาทีนี้เธออยากกรีดร้องดังๆ อยากตะโกนใส่หน้าถึงความยากลำบากตลอดมาตั้งแต่เลิกรากับเขา แต่เธอทำไม่ได้ เขาไม่ได้ทิ้งเธอ เป็นเธอต่างหากที่ทอดทิ้งเขามา มันสมควรแล้วกระมังกับสิ่งที่สวรรค์ลงโทษเธอ เพราะฉะนั้นสิ่งที่ทำได้ในตอนนี้ คงมีแค่การเข้มแข็ง อย่าให้เขาเห็นถึงความพ่ายแพ้อ่อนแอ

“ดูเหมือนว่าเราจะคุยกันไม่รู้เรื่องนะคะคุณปัณณธร ไปคุยกันที่โรงพักดีกว่า ไปตอนนี้เลย”

ปัณณธรแสยะยิ้ม 

“อย่ามาหัวหมอหน่อยเลย ไม่รู้หรือไงว่าเงินทำได้ทุกอย่าง เธอไม่มีทางเอาผิดฉันได้หรอก ยอมรับความจริงแล้วย้ายร้านของเธอออกไปซะ!”

ดวงตาของสารภีวาววับขึ้นมา เมื่อคุยกันดีๆ ไม่รู้เรื่องก็อย่าหาว่าเธอใจร้ายนะปัณณธร เขาลืมหรือเปล่าว่าเราคบกันมานานแค่ไหน สี่ปีในรั้วมหาวิทยาลัย กับอีกสี่ปีที่อยู่กินด้วยกัน มันทำให้เธอรู้ดีเลยละว่าเขาเป็นคนเช่นไร

“คุณกลัวใช่ไหม”

“ฮะ?”

“กลัวว่าจะรักฉันอีกยังไงล่ะ”




อัป 60% เหมือนเคยค่ะ



**%






หน้าเพจ เฟสบุ๊ค อัญจรี น้ำจันทร์ สิมันตรา 
 
ทางอีเมล An_jung2011@hotmail.com

ทางโทรศัพท์ 0818322579 ,   

ทางline id lilly_valalee



****นิยายที่พร้อมส่ง จัดส่งนิยายทุกวัน จ - ศ นักเขียนส่งเอง ได้รับของแน่นอน

EBOOK กดเลยจ้า











บุหงาราคี
อัญจรี
www.mebmarket.com
เพราะความเมาทำให้เขาเผลอกาย เพราะรักมากมายทำให้เธอเสียตัว ***** ในค่ำคืนที่อบอวลด้วยกลิ่นอายแห่งราคะและวิสกี้ หม่อมหลวงเปรมินทร์ ได้ลิ้มรสความสดสาวของ...
 

 
จุมพิตอัคคี
อัญจรี
www.mebmarket.com
*นิยายเคยออกเล่มกับสำนักพิมพ์ทัช ชื่อเรื่องนี้ นามปากกา น้ำจันทร์ ค่ะ * หากเขามา ด้วยจิต คิดไม่ซื่อ เธอนั้นหรือ จะใช้มารยา เข้าล่อชาย กระชากฉุด หัว...



หัวใจใกล้เกินเอื้อม (พิมพ์ครั้งที่ 2)
อัญจรี
www.mebmarket.com
ในบ้านเอวะโยธิน เมธาวีคือกาฝากผู้น่าสงสาร แต่ไม่ใช่สำหรับธีรภัทร เขาเกลียดชังหล่อนตั้งแต่แรกเห็น เกลียดที่หล่อนมาแย่งทุกอย่างไปจากเขา แย่งแม้แต่กระทั...

 

 

 

รอยจูบจอมมาร
อัญจรี
www.mebmarket.com
“มินัญญา! เธอกำลังปั่นหัวพี่เล่นใช่ไหมฮะ! ที่ผ่านมาเธอแค่หลอกใช้พี่ใช่หรือเปล่า” “ปล่อยนะพี่กันย์ จะบ้าหรือไงฮะ! ปล่อย!” ...




  


ภรรยาชั่วราตรี

อัญจรี

www.mebmarket.com

ภรรยาชั่วราตรี มีสามีเพียงค่อนคืน รุ่งเช้าพอฟื้นตื่น เขาก็ลืมว่าเคยมี ยอมทนด้วยหัวใจ ได้พลีให้เขาย่ำยี ร่างกายมีราคี เพราะสามีไร้หัวใจ...



 

 

เผด็จศึกซาตาน

อัญจรี

www.mebmarket.com

ชายหนุ่มค่อยๆ ไล้หลังมือไปตามวงหน้าเรียวขาวซ้ายทีขวาทีอย่างต้องการปลุกอารมณ์อันน่าพิศวงให้เกิดขึ้นอีกครั้ง และเขาคิดว่าทำมันสำเร็จ เพราะตอนนี้เสื้อผ้า...

 

 

 

เพลย์บอยร้อยรัก

อัญจรี (น้ำจันทร์)

www.mebmarket.com

เขาคือมาเฟียค้าอาวุธ เขาฉุดผู้หญิงขึ้นเตียงด้วยความหล่อเหลา เขาคือเพลย์บอยผู้เร่าร้อนเกินคาดเดา แต่สุดท้ายเขาก็หยุดอยู่แทบเท้าเธอ **** หนึ่งในซีร...

 

 

 

แรงรักยั่วพิศวาส

อัญจรี

www.mebmarket.com

มีนาเดือดดาลอย่างที่สุดเมื่อถูกอัจฉราโป้ปดว่าเขาฉุดคร่าพรหมจรรย์ของหล่อน เขาอยากปฏิเสธเพราะจำอะไรไม่ได้แต่ดันมีภาพถ่ายมัดตัวแน่นหนา เขาโมโหจัดจึงได้ห...

 

 

 

แรงรักซ่อนปรารถนา

อัญจรี

www.mebmarket.com

เมื่อความสัมพันธ์ทางกายเกิดขึ้นเพราะแรงปรารถนา หาใช่ ความรัก ดังนั้น การรับผิดชอบด้วยการแต่งงาน มันจึงเป็นไปไม่ได้! เผียะ! “เห็นแก่ตัว ทุเรศที่สุด!”...

 

 

 

แรงรักทวงแค้น

อัญจรี

www.mebmarket.com

เกล็ดมุกรักวาคิม เธอทุ่มเท เธอเฝ้ารอความรักจากเขา แต่มันไร้ประโยชน์ ผู้ชายหัวใจน้ำแข็งอย่างวาคิมไม่เคยแสดงออกว่ารักใคร่ไยดี เธอมีหน้าที่เพียงสนองความใ...

 

 

 

ตราบาปนางบำเรอ

อัญจรี (น้ำจันทร์)

www.mebmarket.com

นิลอร หญิงสาวที่ถูกตราบาปในอดีตขีดเส้นทางเดินจนต้องรับภารกิจผลิตทายาท แต่ด้วยหัวใจที่เผลอไปรักผู้จ้างวาน นิลอรจึงทำทุกวิถีทางเพื่อที่นางบำเรอเช่นเธอ จ...

 

 

 

 

นางบำเรอตีทะเบียน

อัญจรี

www.mebmarket.com

บุพเพฤาชะตา ที่นำพามาพบเจอ หน้าที่เมียบำเรอ เขาให้เธอจำขึ้นใจ ฉากหน้าแสนโสภา ภรรยานิตินัย ฉากหลังนั่งร้องไห้...นางบำเรอตีทะเบียน

 

 

 

เล่ห์นรี (พิมพ์ครั้งที่ 2)

อัญจรี (น้ำจันทร์)

www.mebmarket.com

สองเดือนก่อนงานวิวาห์ บุรุษหนุ่มอย่างผาทิศกลับถูกลักพาตัวไป ข่มขืน !ด้วยน้ำมือของโจรสาว ที่ยัดเยียดความเป็นภรรยามาให้เขาครั้งแล้วครั้งเล่า ยัดเยียดมาใ...

 

 

 

รักยั่วริษยา

อัญจรี (น้ำจันทร์)

www.mebmarket.com

 

 

 EBOOK

MEB -> อัญจรี - Meb"

hytexts.com -> อัญจรี - hytexts.com thai ebook store | ePub ไทย 

OOKBEE -> อัญจรี (น้ำจันทร์) - OOKBEE - ฟรี อีบุ๊ค (e-book) อีแมก (e-magazine ..."

<*>*<*>*

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

41 ความคิดเห็น