ดอกไม้ที่พ่ายแพ้ (แจ้งพิมพ์ครั้งที่ 4 จ้า)

ตอนที่ 18 : บทที่ 6 คลิปลับดับเบิ้ล X 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,161
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    18 มี.ค. 62

บทที่ 6 คลิปลับดับเบิ้ล X 40%

“เป็นอะไร โกรธเหรอ ไม่พอใจหรือไง”

“ฉันต้องไม่พอใจด้วยเหรอ มีเซ็กซ์กับคุณน่ะบันเทิงเริงใจจะตาย” เธอประชด

เขายิ้มกว้าง พยักหน้าอย่างสมใจ “ก็ดี ดีแล้วนี่” เอ่ยแล้วดึงเอวบางเข้ามาใกล้

สารภีอ้าปากค้าง ไม่นะ รอบเดียวก็พอแล้ว ถ้ามีอีกรอบละก็เดินขาถ่างแน่นอน!

“พอแล้วน่า ฉันไม่เบิ้ลหรอก”

“งั้นก็ปล่อยสิ ลากฉันออกมาไม่คิดบ้างหรือว่าที่ร้านจะยุ่งแค่ไหน”

เขายักไหล่ “บอกแล้วไง ถ้าเธอยังอยากอยู่ที่นั่น ถ้าฉันเรียกเธอต้องมา อย่าคิดมากสิ ของมันเคยๆ หรือเธอเดือดร้อนเรื่องเงินล่ะ ฉันจ่ายให้ก็ได้นะ”

สารภีหัวเราะให้กับสิ่งที่ได้ยิน หัวเราะเบาๆ แต่ดวงตากลับมีหยดน้ำตาเคลือบคลอ เธอได้แต่กัดปากแน่นๆ กัดมันเพื่อข่มใจไม่ให้ร้องไห้ พอเถอะนะ อย่าพูดอะไรอีกเลย พูดอีกทีละก็จะกัดให้หูขาดคอยดู

ปัณณธรมองหยดน้ำใสที่อยู่ในดวงตาคู่ตรงข้าม หล่อนต้องใช้ความพยายามแค่ไหนในการห้ามมิให้มันไหลหยด ริมฝีปากคู่สวยก็ด้วย หล่อนมีสิทธิ์อะไรกัดมันแบบนั้น ของสวยๆ ช้ำหมดพอดี 

“อย่ากัดปาก”

“นี่ปากฉัน” เธอเถียง

“กัดอีกทีจะจูบ”

“นี่!? อื้อ....” ยังไม่ทันให้โต้เถียง เขาก็จูบลงมาหนักๆ ทั้งจูบทั้งส่งเรียวลิ้นเข้ามาพันพัวในโพรงปากของเธอ รสหวานที่เคยซ่านทรวงยังส่งความหวานสม่ำเสมอ แต่คำพูดที่เขาพูดมา ล้วนแต่ทำให้เธอต้องเจ็บช้ำน้ำใจ

“อา...หวานจริงๆ” พูดอีกก็จะจูบอีก แต่สารภีเอามือปิดปากเขาไว้

“พอแล้ว...จูบอีกทีคงได้ไปจบที่เตียงอีกแน่ๆ ฉันเหนื่อยแล้ว ฉันยังมีงานต้องทำนะ” เธอเอ่ยกับเขาดีๆ ปัณณธรจึงยอมปล่อยเธอออกจากวงแขน

“โอเค ฉันอาบน้ำแป๊บเดียว อย่าไปไหนล่ะ รอก่อน”

“อือ...เดี๋ยวสิ” เธอร้องขอ “ขอยืมโทรศัพท์หน่อย ของฉันแบตฯ หมด” บอกเขาแล้วแตะดูโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกง เขาหรี่ตามองมา เธอเลยล้วงมือถือออกมาให้เขาดู “มันแบตฯ หมดจริงๆ นี่ไง” เธอยืนยันด้วยหลักฐาน 

ปัณณธรเดินเข้าไปในห้องน้ำ ดึงเอาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงที่ถอดทิ้งไว้ในตะกร้า กดรหัสปลดล็อกหน้าจอแล้วยื่นให้หล่อน 

สารภีจ้องมือถือตาโต เอื้อมมือไปหาแต่เขาดึงมันคืนไป

“อะไรของคุณ ฉันรีบนะ!”

“อย่าตุกติก” เขาไม่ไว้ใจ

“ตุกติกบ้าอะไร กินฉันบนเตียงจนไม่เหลือซากนี่ยังไม่ไว้ใจอีกเหรอ” เธอเตือนสติให้เขาคิด ถ้าเธอจะตุกติก ต้องยอมเขาขนาดนั้นหรือ

ปัณณธรคิดตามก็เห็นว่าจริง ส่งมือถือให้หล่อนแล้วเดินเข้าห้องน้ำ สารภีมองตามด้วยดวงตาใสซื่อ แต่มีรอยยิ้มร้ายกาจอย่างกับนางแม่มด!

สิบห้านาทีหลังจากนั้นปัณณธรก็อาบน้ำเสร็จ เขาเปิดตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่เพื่อหยิบเสื้อแสงออกมาแต่งตัว ดวงตาลอบมองคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่ปลายเตียง รอยยิ้มของหล่อนชวนให้เขาสงสัยยิ่งนัก เขาไม่ได้เอ่ยคำถามแต่แต่งตัวจนเรียบร้อยแล้วค่อยเจรจา

“รอยยิ้มนั่นทำให้ฉันขนลุก”

สารภียิ้มกว้างอย่างถูกใจ ส่งโทรศัพท์มือถือคืนให้เขา แล้วดึงเอาของตัวเองออกมาจากกระเป๋ากางเกงบ้าง หน้าจอมันไม่ได้ดับแล้ว เธอจัดการเปิดเครื่องตอนที่เขาไปเข้าห้องน้ำ มีแบตเตอรี่เหลืออยู่ เมื่อกี้มันคงกระแทกอะไรจริงๆ จนหน้าจอดับไป

“ไหนว่าแบตฯ หมด”

คนถูกถามเลิกคิ้วสูง “หือ? ฉันบอกคุณแบบนั้นเหรอ จำไม่ได้แฮะ” ตอบเขาหน้าตาย ทำไม่รู้ไม่ชี้

ปัณณธรเช็กดูโทรศัพท์ตัวเองก็ไม่เห็นว่าจะมีข้อมูลอะไรหายไป 

“เธอเล่นตุกติกอะไรกันแน่”

ติ๊ง!

เสียงข้อความเข้า ปัณณธรก้มลงไปดู หล่อนส่งอะไรมาให้เขาล่ะ 

“คลิปลับดับเบิ้ล X” เขาทวนชื่อคลิปที่ถูกส่งมา ก่อนจะเปิดดู แล้วใจก็ได้หล่นไปอยู่ตาตุ่มเมื่อเห็นว่าใครคือพระนางในคลิปดังกล่าว “โรคจิตหรือไงถึงทำแบบนี้”

“เปล่านี่! สติฉันยังดี คุณคิดว่าไง ฉันพอจะเป็นนางเอกหนัง X ได้ไหม”

“ทุเรศ! เอาสิ เธอคงอยากเอาคืนฉัน เชิญเอาคลิปไปปล่อยเลยสิ ฉันไม่สนหรอก”

“อา...เลือดเย็นจริงๆ ตัวเองจะโดนหางเลขไปด้วยก็ไม่สนสินะ”

“แน่นอน หรือจะเอาไปให้นักข่าวก็ได้นะ ถ้าอยากดัง”

“หึๆๆ แล้วทำไมฉันต้องประจานตัวเองด้วยล่ะ”

“หมายความว่าไง”

สารภียังไม่ตอบ ลุกไปหาเขาพร้อมรอยยิ้ม ทว่าเมื่อได้เผชิญหน้ากันตรงๆ รอยยิ้มงามก็เลือนหายในพริบตา

“แม่คุณชื่ออะไรนะ”

เขามุ่นคิ้วสงสัย “บุษบง แม่ฉันชื่อบุษบง ถามทำไม”

“นั่นแหละ แม่คุณไง” เธอตอบ เอื้อมมือไปที่คอเสื้อเขา ช่วยจัดให้มันเข้าที่ทั้งที่มันก็เรียบร้อยดีอยู่แล้ว “ฟังนะคะคุณเจ้าของห้าง ถ้าคุณมีซองขาวไล่ฉันออกอีกละก็ ฉันจะส่งคลิปอันเร่าร้อนของเราไปให้คุณนายบุษบงซะ ทีนี้ล่ะ...ถ้าไม่เรียกรถพยาบาล คุณก็คงได้จองวัดแน่ๆ หึๆๆ”

ปัณณธรยังไม่สะทกสะท้าน “เธอไม่มีเบอร์แม่ฉัน”

สารภียิ้มหวานผู้ชนะ “เมื่อก่อนไม่มี ตอนนี้มีละ มีเมื่อกี้...” เธอตอบเขาหน้าตาใสซื่อ 

ปัณณธรเข้าใจในฉับพลัน กรามแกร่งขบกันดังกรอดๆ โมโหที่เผลอพลาดท่าสารภีจนได้ เขาคว้าเอามือถือหล่อน ตั้งท่าจะแกะเอาการ์ดความจำในนั้น

“ทำไมคิดว่าฉันไม่มีก็อปปี้ล่ะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

41 ความคิดเห็น