ดอกไม้ที่พ่ายแพ้ (แจ้งพิมพ์ครั้งที่ 4 จ้า)

ตอนที่ 17 : บทที่ 6 คลิปลับดับเบิ้ล X 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,681
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    18 มี.ค. 62

บทที่ 6 คลิปลับดับเบิ้ล X 30%

“ดี...ดีมาก...ดีเหลือเกิน...อา...ซี้ด...” เขาพร่ำคำหวานยามได้รับความเสียวซ่านจากกายสาว ผิวเนื้อนุ่มหยุ่นที่เพียรสวมสอดเสียดสีให้ความรู้สึกที่วิเศษเกินบรรยาย ควรเป็นอย่างนี้หรือ หลังจากห้าปีผ่านไป คิดว่าคงไม่มีอะไรที่เหมือนเดิม แต่กลายเป็นว่าสารภียังเป็นสารภีคนเก่า ยังคับแน่นฝืดตึงไม่ต่างจากวันวานเลย มันทำให้เขาใคร่รู้ว่าห้าปีที่ผ่านมา หล่อนมีใครเข้ามาในชีวิตบ้างไหม มีผู้ชายคนอื่นได้ทำอย่างที่เขากำลังทำบ้างหรือเปล่า

“พอ...พอแล้ว ไม่ไหวแล้ว ฉันเหนื่อย!”

“ชู่ว์...ไม่เหนื่อยหรอก เธอเก่งจะตาย เอาอีกสารภี อ๊า...อย่างนั้นสารภี กระแทกแรงๆ อย่างนั้น อ๊า!”

แล้วคำสั่งของปัณณธรก็ทำให้สารภีฮึดสู้ ได้สิ ได้เสมอนั่นล่ะ อยากได้แรงๆ เน้นๆ กระแทกให้หักเลยดีไหม จะได้ทำอย่างนี้กับเธอไม่ได้อีก เธอจะต่อให้ก่อน ให้บทรักอันเร่าร้อนจบลงก่อนก็แล้วกัน!

แล้วปัณณธรก็จับสารภีเปลี่ยนท่าอีกครั้ง คราวนี้เขาจับสารภีหันหลังแล้วสวมสอดเข้าหาในท่านั่งเช่นเดิม และก็ไม่ต่างจากท่าที่แล้ว สารภียังรับรู้ตัวตนของเขาได้อย่างชัดเจน ทุกแรงเสียดสีสร้างความซ่านสยิวลึกล้ำ พุ่มทรวงที่ถูกขยำทั้งเจ็บและเสียวซ่านระคน ไม่ไหวแล้ว เส้นขนในร่างเธอกำลังลุกพรึ่บอย่างพร้อมเพรียง 

เธอกัดฟันแน่นๆ มั่นใจในบางอย่างที่กำลังจะเกิด ใช่...เธอกำลังจะเสร็จสมอารมณ์ใคร่ มิใช่แค่เธอ ปัณณธรก็ด้วย แล้วในวินาทีที่ความชาแล่นปราดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ปัณณธรก็กระแทกกระทุ้งเข้าหาเธออย่างรุนแรง บางอย่างอุ่นวาบฉีดพุ่งเข้ามาในร่างเธอ ให้ตายเถอะ เขาปลดปล่อยเข้ามาในร่างเธออีกแล้ว และเธอ...ยังไม่ได้กินยาคุม!

“อ๊า!...ซี้ด...อืม....สารภี...สารภี!”

ปัณณธรร้องระงม เนื้อตัวที่ร้อนรุ่มด้วยไฟราคะเย็นลงในฉับพลัน สมองปลอดโปร่ง มีความสุขลึกล้ำอย่างเช่นทุกครั้งที่ร่วมรักกับสารภี หล่อนถูกสร้างมาเพื่อเขา แม่ดอกไม้แสนบอบบางของเขา...เพียงคนเดียว

“เสร็จแล้วก็เอามันออกไปซะที!” 

เสียงขุ่นเขียวนั่นทำเอาปัณณธรเลิกคิ้วสูง

“ไม่ใช่เธอหรอกหรือที่ครางระงมเมื่อกี้ พอเสร็จแล้วก็เปลี่ยนอารมณ์เร็วจริงนะ” ย้อนถามแบบประชดแล้วดึงเอาความเป็นชายออกจากร่างของสารภี หยาดธารารักหนืดเหนอะยังหยดลงที่ผ้าปูเตียง เขาช่วยดึงผ้าออกจากข้อมือหล่อน นำมันมาพันที่เอวสอบในขณะที่หล่อนควานหาผ้านวมมาปิดกาย เนื้อตัวขาวโพลนนั้นชื้นไปด้วยเม็ดเหงื่อ หล่อนนอนหอบเบาๆ แต่ตาเขียวๆ คู่นั้นจ้องเขม็งมาที่เขา

“อะไรของเธอ จะหาเรื่องฉันเหรอ”

“ฉันไม่ได้กินยาคุม คราวที่แล้วฉันกินไม่ทัน ฉันลืม”

เขายักไหล่ “ก็แล้วแต่ ถ้าท้องขึ้นมาก็เรื่องของเธอ บอกไว้ก่อนว่าฉันไม่รับ”

“ไอ้คนเลว!”

“ขอบใจ นั่นล่ะฉัน ช่วยไม่ได้ เป็นคนดีๆ แล้วถูกทิ้งนี่ แล้วฉันจะดีไปทำไม”

สารภีสุดจะเอ่ยเมื่อเขาเอาเรื่องนั้นมาอ้าง เธอเถียงไม่ได้หรอก แต่เขาช่างมั่นใจว่าตัวเองดีพร้อม คนเรานี่มองไม่เห็นข้อบกพร่องของตัวเองบ้างหรือยังไง

หญิงสาวลุกไปเข้าห้องน้ำในสภาพที่ผ้านวมพันกาย เสียงน้ำไหลซู่ๆ ดังอยู่ราวสิบนาที ก่อนที่สารภีจะเดินออกมาด้วยชุดผ้าเช็ดตัวที่มีอยู่ในนั้น เธอแลหาเสื้อผ้าของตัวเอง จับมันมาสวมอย่างเร็วในขณะที่เขาเอาแต่จ้องกัน 

โทรศัพท์ของเธอหลุดออกจากกระเป๋ากางเกง ไม่รู้มันกระแทกอะไรตอนไหน หรือปัณณธรขว้างมันลงมาจากเตียง ตอนนี้หน้าจอดับไปแล้ว เธออยากถามแต่ไม่อยากปริปาก ไม่มองหน้าเขา ไม่พูดด้วย จนเขาต้องตามมาตอแย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

41 ความคิดเห็น