ตราบาปนางบำเรอ

ตอนที่ 18 : บทที่ 8 แผนรักนางมารร้าย 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 830
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 ต.ค. 57

บทที่ แผนรักนางมารร้าย 30%

สิบห้านาทีผ่านไป

อรุณฉัตรพลิกกายช้าๆ ชาร์ลส์ช่วยเอาเสื้อคลุมคลุมร่างให้ หล่อนลุกอย่างระวังจับเชือกเสื้อคลุมมามัดเป็นปมอย่างทุลักทุเล เมื่อสำเร็จก็ลุกมามองดูเนื้อตัวที่เหนอะหนะไปด้วยน้ำผึ้ง ถึงแม้ว่าจะเจือจางด้วยน้ำแต่มันก็ยังเหนียวอยู่ดี

“เฮ้อ!...เวรกรรมอะไรของฉันกันเนี่ย” หญิงสาวโอดครวญขณะที่ชาร์ลส์เริ่มแต้มยาบนพวงแก้มให้หล่อน

“อยู่เฉยๆ สิเอลลี่เดี๋ยวฉันก็เทน้ำผึ้งราดหน้าเธอพอดี” เขาปรามคนที่เอียงหน้าหลบมือเขาซ้ายทีขวาทีอย่างน่ารำคาญ

อรุณฉัตรทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ก็คนมันทั้งเขินทั้งอายทั้ง...

“ฉะ...ฉัน ฉันเขินนี่นา...”

หล่อนตอบแล้วจ้องเข้าไปในหน่วยตาสีเทาคู่นั้น ชาร์ลส์วางถ้วยยาใส่มือคืนให้หล่อน อรุณฉัตรจึงเอี้ยวกายกลับไปวางมันไว้บนโต๊ะเตี้ยข้างหัวเตียง

“เธอต้องกินยาหรือเปล่า” เขาถามแล้วจับแขนมาดู เขารูดแขนเสื้อคลุมขึ้นจนถึงศอกก่อนจะเป่าลมใส่เบาๆ อย่างอ่อนโยน ไม่ได้รู้ตัวเลยว่ากิริยานั้นทำให้อรุณฉัตรหัวใจสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาจะดีกับเธอมากไปแล้วนะ จับปล้ำทำสามีซะเลยจะดีไหมเนี่ย แต่...ไม่เอาดีกว่า น่ากลัวอ่า ตัวใหญ่เบ้อเร่อสงสัยเธอตายคาเตียงแน่นอน ฮ่าๆๆ

อรุณฉัตรหน้าแดงกับความคิดห่ามๆ ของตัวเอง หล่อนไล่มองพ่อเทพบุตรสุดหล่อไปทั่ว ตั้งแต่ใบหน้าคมขาวผ่อง จมูกโด่งคม ริมฝีปากอิ่มสีแดงระเรื่อราวอิสตรี เรื่อยลงมาตามแนวลำคอแกร่งและแผงอกอันอุดมด้วยมัดกล้าม โอ...พระเจ้าช่วยลูกด้วย เอลลี่อยากกินกล้ามอวบๆ นั่นเหลือเกิน...หมั่นเขี้ยวโว้ย!!!

“เอลลี่...เอลลี่!?”

ชายหนุ่มต้องถามย้ำครูสาวถึงสองรอบเพราะเจ้าหล่อนมัวแต่ทำหน้าทำตาเหมือนหลุดออกจากวงโคจรของโลกเสียอย่างนั้น

“หะ...หา เออ...ค่ะ ว่าไงคะ?” อรุณฉัตรอ้ำอึ้งเมื่อถูกจับได้ทางนัยน์ตาคู่สวยของเขา หล่อนคงดูง่ายกระมังว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เขาถึงได้ส่งสายตาล้อเลียนมาให้เช่นนี้

“ฉันจะถามว่าเธอต้องกินยาหรือเปล่า”

“มะ...ไม่ ไม่ต้องค่ะ ฉันทาเจ้านี่แล้วเดี๋ยวมันก็หาย” ตอบแล้วหลบสายตาเซ็กซี่ของเขามาแลดูแขนที่ถูกทาน้ำผึ้งไว้จนทั่วของตัวเอง

“อืม...งั้น...ฉันกลับก่อนนะ” เขาบอกแล้วลุกไปหยิบเสื้อคลุมมาสวม อรุณฉัตรทำหน้าแหยเมื่อเห็นเขาสวมเสื้อคลุมมรณะที่ทำให้เธอต้องคันคะเยอไปทั้งตัว

“ถึงห้องแล้วถอดมันทิ้งเลยนะเจ้าเสื้อบ้าเนี่ย” หญิงสาวบอกพลางเดินไปส่งชายหนุ่มที่ระเบียง เอ...แล้วทำไมต้องมาที่ระเบียงด้วยละ? “เฮ้ย! ทำไมคุณไม่ออกทางประตูห๊ะ” อรุณฉัตรเท้าสะเอวอย่างเดือดดาลขณะที่ชาร์ลส์ปีนขึ้นไปนั่งที่ราวระเบียง ชายหนุ่มหัวเราะเล็กน้อย นัยน์ตากรุ้มกริ่มพริ้มเพรา เพราะขณะที่ครูเอลลี่กำลังโกรธเขาสองมือหล่อนก็เท้าสะเอวไปด้วยมันยิ่งทำให้เขาเห็นทรวงอวบอิ่มของเจ้าหล่อนเป็นรูปทรงชัดเจนเสียนี่กระไร

“ก็ฉันมาทางนี้ฉันก็จะกลับทางนี้แหละ คราวนี้เธอคงรู้แล้วนะว่าทำไมเสื้อคลุมฉันมันถึงทำให้เธอคันคะเยอน่ะ” เขาบอกยิ้มๆ

“ย่ะ พ่อคุณ ขอบคุณที่เอาความทรมานมาส่งถึงที่ แล้วนั่น เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ”

อรุณฉัตรวิ่งไปเอาพลาสเตอร์ยาในลิ้นชักข้างเตียงซึ่งรวมสารพัดยาและอุปกรณ์ปฐมพยาบาล หล่อนหยิบพลาสเตอร์มายื่นให้เขา

“อ้าว...ทีฉันยังทายาให้เธอทั้งตัว ใจคอแค่แปะพลาสเตอร์เธอจะไม่ทำให้ฉันหน่อยหรือเอลลี่”

พ่อเทพบุตรรูปงามมีท่าทีน้อยอกน้อยใจจนอรุณฉัตรรู้สึกผิด หล่อนเลยต้องขยับร่างเข้าไปใกล้แล้วแปะแผ่นยาลงบนแก้มขวาทับรอยข่วนจากเล็บของคุณเอลิซ

“เจ็บไหมชาร์ลส์” เธอถามด้วยความห่วงใย และมันทำให้ชายหนุ่มหัวใจกระตุกอย่างประหลาด ความอบอุ่นอ่อนโยนแล่นพล่านไปทั่วร่างแกร่งด้วยความรวดเร็ว อุ่นซ่านจนต้องรั้งร่างอรชรมาแนบชิดอีกหน

“ปะ...ปล่อยนะ เดี๋ยวใครมาเห็นพอดี” เธอเตือนเขาด้วยว่าระเบียงห้องนี้สามารถมองเห็นระเบียงห้องของเด็กๆ และของคุณเอลิซ ซึ่งแน่นอนว่าหากเธอเห็นพวกเขาพวกเขาก็สามารถเห็นเธอได้เช่นกัน

“งั้นกลับไปกอดต่อในห้องนะ” เขาตีมึนจะปีนลงจากขอบระเบียง

เผียะ!

อรุณฉัตรฟาดฝ่ามือใส่ท่อนแขนแกร่งผ่านความมั่นลื่นของเสื้อคลุมสีเขียวเข้ม เขาจะหน้าด้านไปแล้วนะ

“ฉันเป็นสาวเป็นนางนะเห็นใจกันบ้างสิตาบ้าเอ๊ย เดี๋ยวจับ เดี๋ยวจูบ เดี๋ยวกอด ฉันขาดทุนย่อยยับไปหมดแล้ว อย่างนี้ผู้ชายที่ไหนจะมาขอฉันไปแต่งงานเล่า” หญิงสาวเง้างอน หล่อนพยายามผลักมือเขาออกแต่กลับกลายเป็นว่าเขายอมปล่อยแต่โดยดี

“ฉันขอโทษนะเอลลี่ ฉันก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ฉันควบคุมมันไม่ได้เลยเวลาที่อยู่ใกล้ๆ เธอ”

“คุณจะบอกว่าชอบฉันหรือเปล่า” อรุณฉัตรถามแล้วพวงแก้มทั้งสองก็สุกปลั่งแดงระเรื่อ

“เปล่าแน่นอนเอลลี่ ฉันมีคนที่ฉันรักอยู่แล้ว

ชาร์ลส์ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายจิตใจใครแค่อยากจะบอกความจริงเท่านั้น เขารู้ว่าเอลลี่คงมีใจให้เขาตั้งแต่แรกพบ ยิ่งเขาบุกเข้ามาในห้องของหล่อนแล้วได้ทำอะไรๆ ที่มันมากกว่าที่คนเพิ่งจะพบกันไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงจะทำได้ ก็ยิ่งทำให้เขามั่นใจว่าหล่อนคงมีใจให้เขาไม่น้อย เขาอยากให้หล่อนทำใจเพราะเขาไม่แน่ใจว่าจะรักใครได้อีกนอกจากเธอคนนั้น

“โอ...ชาร์ลส์...ทำไมคุณถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้เนี่ย ฉัน...ฉันพูดอะไรไม่ออกเลย”

หญิงสาวแค่นยิ้มก่อนจะหันหลังกลับเข้าห้อง ไม่ลืมที่จะปิดประตูกระจกให้แน่นหนาและปิดม่านจนสนิทก่อนจะโผขึ้นเตียงแล้วปิดไฟนอนด้วยความเสียใจ หล่อนเหนื่อยหัวใจตั้งแต่ยังไม่ได้ลงแข่งขันกับใครด้วยซ้ำ เขาช่างใจร้ายเหลือเกิน ทำไมถึงทำกันได้ลงคอ ไม่รักไม่ชอบก็ไม่ว่าแต่ทำไมต้องบอกว่ารักคนอื่นอยู่แล้ว มันเจ็บนะชาร์ลส์ เจ็บเหลือเกิน...

ชาร์ลส์เฝ้ามองจนแสงไฟในห้องดับลง เขาปีนลงจากระเบียงห้องของครูสาวเพื่อกลับสู่บ้านหลังน้อยด้วยหัวใจที่รู้สึกผิดชอบกล เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย มันไม่สบายใจ อึดอัดและ...คล้ายๆ มีใครเอาอะไรหนักๆ มาทับตรงตำแหน่งหัวใจจนปวดร้าวไปหมด มัน...ทรมานอย่างไม่เป็นมาก่อน ไม่เคยเลยจริงๆ

 

อีกห้องหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากห้องของครูสาวเพียงแค่มีห้องเด็กกั้นอยู่ตรงกลาง อดีตภรรยาของโจนาธานกำลังยืนข่มอารมณ์โกรธอยู่หน้ากระจกเงา หล่อนยังเจ็บแค้นเรื่องที่ชาร์ลส์ดูถูกจนไม่สามารถหลับตานอนได้ เมื่อเวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง ความโกรธกรุ่นที่มีก็ถูกความเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องค่อยๆ สลายไปเหลือเพียงความน้อยเนื้อต่ำใจเท่านั้น

ก๊อกๆ ๆ

เสียงเคาะประตูเบาๆ ทำให้เอลิซถอนหายใจแรงๆ ก่อนจะเดินไปเปิดประตู และคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ทำให้เธอต้องรีบปรับอารมณ์ให้สดใสร่าเริงด้วยความรวดเร็ว

“มีอะไรหรือเปล่าคะ?” ถามพร้อมยิ้มเยือนส่งให้ นึกดีใจที่ยังไม่ได้ดึงเสื้อคลุมให้ปกปิดทรวงอวบ เพราะตอนนี้โจนาธาน คิงส์ กำลังยืนมองเธอตาปรอยทีเดียว

“อ่า...คือ...ผมแวะมาดูว่าเด็กๆ หลับหรือน่ะ อะแฮ่ม!

โจนาธานกระแอมเมื่อความอวบอัดของอดีตภรรยากำลังปั่นป่วนร่างกายเขา แต่มันก็แค่ปั่นป่วนไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น เพราะเขายึดมั่นไว้ในใจอยู่เสมอว่าเวลานี้เขาไม่ได้อยู่ในสถานะที่ทำเจ้าชู้ยักษ์ใส่ใครได้อีกแล้ว

“หลับกันหมดแล้วค่ะ เด็กๆ บ่นคิดถึงคุณกันใหญ่เลย ตั้งแต่ลูกๆ ของคุณมาอยู่ด้วยคุณไม่มีเวลาให้พวกแกเลยนะคะ”

เอลิซไม่ได้พูดเกินจริงเลย เด็กๆ ยังถามหาแด็ดดีคนนี้อยู่เสมอเธอรับรู้ได้ถึงความเศร้าของลูกๆ ที่คงรู้สึกเหมือนโดนแย่งบิดาไป

โจนาธานขอเข้าไปในห้องซึ่งเอลิซแทบจะทำลายประตูทิ้งเพื่อเปิดทางให้เขา ตอนแรกหล่อนจะปิดประตูลงเพื่อจะได้ใช้โอกาสที่มียั่วยวนอดีตสามีคนนี้ให้กลับมาลุ่มหลงเธอตามเดิม แต่แล้วก็เกิดเปลี่ยนใจ เธอคาดเดาได้ว่าอีกไม่นานนิลอรจะต้องมาตามสามีเจ้าหล่อนกลับไปนอนเป็นแน่ เธอจึงจงใจเปิดประตูแง้มไว้ให้ผู้ที่เดินผ่านไปมาเห็นเหตุการณ์ในห้องได้โดยสะดวก

โจนาธานเดินไปนั่งหมิ่นๆ ที่ขอบเตียง แล้วก้มลงหอมกลิ่นแก้มหอมของอลิเซียและอันโทนี่คนละสองฟอดทั้งแก้มซ้ายและแก้มขวา เขารักเด็กๆ ทั้งสองคนมาก ในวันที่เขาสิ้นหวังครั้งหนึ่งลูกๆ ทั้งสองช่วยให้เขามีแรงที่จะลุกขึ้นมาทำงานทำการ เขารักพวกเด็กๆ เหมือนกับที่รักชาร์ลส์และลูกๆ ของเขาทั้งสองคน ไม่ได้ลดน้อยถอยลงไป เพียงแค่ว่าในช่วงนี้อาจจะห่างๆ ไปบ้างเพราะเด็กฝาแฝดต้องการความรักที่ถูกพรากไปตลอดสี่ปีเขาจึงต้องชดเชยมากหน่อย อีกไม่นานเมื่อทุกอย่างลงตัว เขาได้แต่หวังว่าลูกๆ และทุกคนจะรักใคร่ปรองดองเป็นดังเช่นพี่น้องร่วมอุทรเดียวกันและเขาจะมีเวลาให้ความรักและความอบอุ่นแก่ทุกคนเท่าๆ กัน
 
 
****สั่งจองเรื่องนี้ โอนเงินได้เลทสุด 20-11-57 นะคะ อัญจะพิมพ์ขั้นต่ำที่ 50 เล่ม ใครโอนเงินช้า ถ้าหมด 50 เล่มแล้วก็หมดเลยจ้า 

 
ตราบาปนางบำเรอ มี E-BOOK ที่ MEB นะคะ แต่เป็นฉบับเก่าที่คำผิดอาจจะเยอะไปหน่อย แนะนำให้นักอ่านโหลดเรื่องนี้ในตอนที่อัญอัพเป็นปกเดียวกับแบบเล่มนะคะ หรือถ้าใครใจร้อน จะโหลดมาอ่าน แล้วค่อย รีโหลดปกใหม่ในตอนหลังก็ได้จ้า นิยายอัญมีหลายเรื่อง เข้าไปโหลดตัวอย่างอ่านกันฟรีๆ ได้เลยจ้า
 
รายการหนังสือจาก : อัญจรี
  1. Pag
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(