ตราบาปนางบำเรอ

ตอนที่ 17 : บทที่ 7 รักสาม (สี่) เศร้า 100% (น่ารักค่ะ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 896
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    22 ต.ค. 57

บทที่ 7 รักสาม (สี่) เศร้า 100% (น่ารักค่ะ)

“ก็ใครใช้ให้คุณวางเสื้อทับเสื้อฉันล่ะ มิหนำซ้ำยังกล้าเข้ามาในห้องฉันอีก นี่มันจะสี่ทุ่มแล้วนะรีบออกไปเดี๋ยวนี้เลย ก่อนที่ฉันจะร้องให้คนช่วย” อรุณฉัตรขู่ฟ่อ เกาแขนขาที่อยู่ใต้เสื้อคลุมแกรกๆ เขาพรมน้ำหอมอะไรใส่เสื้อหรือเปล่าทำไมมันถึงได้คันอย่างนี้ หล่อนเริ่มเกาไม่หยุด และนาทีต่อมาก็ต้องถอดเสื้อคลุมของเขาออกเพราะมันทำให้โรคลมพิษของหล่อนกำเริบ

“สมน้ำหน้า” ชาร์ลส์ว่าแล้วพลิกกายนอนตะแคงแกว่งเสื้อคลุมในมือเล่นไปมายั่วยุอารมณ์โกรธของครูสาว เขาชอบเห็นหล่อนโกรธ มันสนุกพิลึก รู้สึกสบายใจที่ได้แกล้งหล่อน และที่สำคัญมันช่วยให้เขาไม่ต้องนึกถึงใบหน้าของภรรยาเจ้านาย

“คุณเอาอะไรใส่เสื้อเนี่ย ทำไมฉันคันอย่างนี้แล้ว...โอ...พระเจ้า อย่าเพิ่งขึ้นนะพรุ่งนี้ฉันต้องพาเด็กๆ ไปเที่ยวสวนสนุกด้วย เพราะคุณคนเดียวเลยอีตาบ้าชาร์ลส์!

อรุณฉัตรรีบวิ่งเข้าห้องน้ำ หล่อนเปลื้องเสื้อผ้าออกด้วยความรวดเร็วก่อนจะอาบน้ำอีกรอบเพื่อล้างละอองเหงื่อและอะไรสักอย่างที่ติดอยู่บนผิวเนื้อออกไปก่อนที่มันจะทำให้ผิวแพ้ง่ายของหล่อนมีผื่นขึ้น หญิงสาวต้องฟอกสบู่ถูตัวจนผิวแดงเถือกไปหมดทั้งตัว และพอโผล่หน้าออกจากห้องน้ำอีกครั้งก็เห็นอีตาเทพบุตรนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงเรียบร้อยแล้ว

“นี่คุณ! คุณชาร์ลส์!

อรุณฉัตรร้องเรียกเสียงดังเพื่อให้ชายหนุ่มลืมตาตื่นแต่เขาก็ยังนอนเฉย แสดงว่าเขาหลับแล้วใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นเธอจะได้ออกไปเอาผ้าเช็ดตัวได้ถนัด

หญิงสาวค่อยๆ ย่องออกมาหยิบผ้าเช็ดตัวที่พาดอยู่บนราวไม่ไกลนัก ก่อนจะเผ่นเข้าห้องน้ำอีกรอบเพื่อสวมชุดนอนที่ถอดออกก่อนอาบน้ำ หารู้ไม่ว่าคนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงมองเห็นการกระทำของหล่อนแทบทุกฝีก้าว และแน่นอนว่าเขาจดจำร่างขาวโพลนของเจ้าหล่อนได้ทุกกระเบียดนิ้วทีเดียว

“เฮ้ยนี่คุณไม่ได้หลับเหรอเนี่ย!?”

ครูสาวโวยวายยกใหญ่ขณะเดินเร็วๆ ออกจากห้องน้ำ ตอนนี้หล่อนไม่สนแล้วว่าชุดของตัวเองจะล่อแหลมแค่ไหน ขอแค่ให้ได้ทาน้ำผึ้งบนผื่นลมพิษนี่ก่อนไม่อย่างนั้นคืนนี้ไม่ได้นอนแน่ๆ

ชาร์ลส์เผลอสูดกลิ่นครีมอาบน้ำของอรุณฉัตรเข้าเต็มปอด ตอนนี้หล่อนนั่งอยู่ห่างจากเขาเพียงแค่มือคว้าเท่านั้น ผิวหล่อนขาวเนียนแต่มีรอยผื่นแดงเห่อไปทั่วตัวจนน่ากลัว  เขาลุกขึ้นนั่งหลังจากเอนร่างแผ่หราเพื่อสงบอารมณ์อันพลุ่งพล่าน แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ลดลงเลย ไอ้เจ้าความพลุ่งพล่านนี่เขารู้สึกว่ามันจะพุ่งสูงขึ้นกว่าเดิมเสียอีก ยิ่งเจ้าหล่อนมานั่งไกลๆ ได้เห็นด้วยตาได้ดมกลิ่นหอมๆ จะเหลือก็เพียงแค่สัมผัสเท่านั้น

“ฉันมั่นใจว่าฉันไม่ได้หลับนะ เธอเข้าใจผิดไปเอง” เขาว่าแล้วเบะปากนิดหนึ่งอย่างเห็นเป็นเรื่องสุดวิสัยก่อนจะถามต่อด้วยความสงสัย “เธอทำอะไร?”

หญิงสาวไม่ตอบแต่เอาถ้วยใบเล็กๆ ออกมาจากในลิ้นชัก รินน้ำในขวดพลาสติกที่วางอยู่บนโต๊ะลงไปเล็กน้อยแล้วเติมอะไรสักอย่างลงไปอีก ชายหนุ่มรอจนหญิงสาวปิดฝาเจ้าขวดสีน้ำตาลยาวเท่าฝ่ามือ แล้วจึงหยิบมาดู

“น้ำผึ้ง? เธอจะกินเหรอ” เขาถามต่อแต่อรุณฉัตรก็ยังไม่ใส่ใจตอบ หล่อนเอามือแกว่งๆ ในน้ำผสมน้ำผึ้ง เมื่อแน่ใจว่าทั้งสองเข้ากันเรียบร้อยก็เอาป้ายตามผิวกายที่เริ่มเห่อแดงขึ้นมาด้วยอาการของลมพิษ

“เธอทาเจ้านั่นทำไม แล้วนั่นเธอไปทำอะไรมาทำไมถึงได้...”

“พูดมากจริงๆ ฉันอยากรู้จังว่าปกติคุณพูดมากอย่างนี้ไหมชาร์ลส์”

อรุณฉัตรแขวะจนชายหนุ่มยกมือขอยอมแพ้ เขามองหล่อนป้ายยาไปตามส่วนต่างๆ ของร่างกายทั้งแขนขาทั้งน่องเรียว แม้แต่เนินหน้าอกอวบๆ นั่นก็ยังไม่เว้น เอาเป็นว่าที่ไหนมีรอยแดงเขาก็เห็นหล่อนป้ายเจ้าน้ำผึ้งผสมน้ำจนตัวเปียกไปหมด

“ฉันว่าถ้าไม่หายเธอคงถูกมดกันตายแน่นอนเลยเอลลี่”

ชาร์ลส์แสดงความคิดเห็น เอลลี่ไม่ได้โกรธเขาแต่นึกขำตามไปด้วยซ้ำ เวลาที่ลมพิษขึ้นเธอมักจะเอาน้ำผึ้งมาเจือจางด้วยน้ำแล้วทาเพื่อบรรเทาอาการ มันช่วยได้เยอะทีเดียวเพราะเธอไม่ชอบกินยาแก้แพ้ ไม่ชอบให้ตัวเองต้องกินยาเป็นคนป่วยอยู่ตลอดเวลา

ชาร์ลส์นั่งมองผิวเนื้อที่แวววาวด้วยน้ำผึ้งผสมน้ำแล้วอมยิ้มน้อยๆ มันจะเป็นอย่างไรนะหากเขาได้ชิมรสของน้ำผึ้งที่ถูกป้ายบนผิวของหล่อน

“นี่คุณ! มองอะไรนักหนายะ ออกไปจากห้องฉันเลยนะ!

อรุณฉัตรตวาดแหว เตือนสติชายหนุ่มว่าเขาไม่ควรจะอยู่ในห้องของเธอในเวลานี้ แต่ชาร์ลส์กลับส่ายหน้าแล้วเอาถ้วยเล็กๆ ที่หล่อนถืออยู่มาถือไว้เสียเอง

“นั่นคุณจะทำอะไร? เอาคืนมานะฉันคันจะแย่แล้ว” อรุณฉัตรร้องขอถ้วยน้ำผึ้งของหล่อนคืน

“ฉันช่วยทานะ หันหลังมาสิ” เขาบอกหน้าตายแต่อรุณฉัตรหน้าแดงก่ำ เขาจะบ้าไปแล้วหรือถึงได้อาสา แม้ว่าเธอจะทามันไม่ถึงก็เถอะแต่ขอทนเกาเอาจะปลอดภัยกว่าแน่ๆ

“ไม่มีทาง จะให้ฉันเปิดเสื้อให้คุณทายาเหรอ ฉันคงบ้าไปแล้วล่ะ” หล่อนชี้แจงก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้จึงดึงหมอนมาปิดบังยอดทรวงที่ไม่ได้สวมเสื้อชั้นใน หล่อนถูกเลี้ยงมาแบบตะวันตกก็จริงแต่ก็ไม่ได้กล้าพอจะนั่งให้ผู้ชายจ้องหน้าอกเพียวๆ หรอกนะ เมื่อกี้นี้หล่อนต้องทายาเลยอนุโลมให้เขามองเป็นทานก็แล้วกัน

“ฉันสิบ้ากว่า เพราะยอมปล่อยเธอให้หลุดเงื้อมมือแล้วมานั่งเถียงฉันคอเป็นเอ็นอยู่ได้ เพราะฉะนั้นช่วยระลึกไว้สักนิดสาวน้อยว่าถ้าฉันจะทำอะไรเธอจริงๆ เธอไม่รอดเงื้อมมือฉันไปได้หรอก หึๆ นอนคว่ำลงเร็วเข้าก่อนที่เจ้าผื่นลมพิษมันจะลามไปเห่อในลูกตาเฟอร์บี้ของเธอ”

เขาประชดประชันแต่อรุณฉัตรยังเฉย หล่อนเคืองนะที่เขาหาว่ามีดวงตาเหมือนตาโปนๆ ของเจ้าตุ๊กตาเฟอร์บี้ แต่หล่อนทำอะไรไม่ได้นอกจากเลยตามเลย เขาจึงบังคับให้หล่อนนอนคว่ำหน้าลงด้วยมือเพียงข้างเดียว แน่นอนว่าบังคับให้หล่อนถอดเสื้อด้วย อรุณฉัตรนอนนิ่งเกร็งสองแขนแนบสนิทกับลำตัวด้วยกลัวว่าเขาจะเห็นผิวทรวงของตน

“อีตาบ้าเอ๊ย! พลังช้างสารหรือไงยะ ถ้ากระดูกฉันหักแม้แต่ท่อนเดียวคุณได้รับเลี้ยงฉันชั่วชีวิตแน่ๆ”

หญิงสาวตีโพยตีพายกลบเกลื่อนอารมณ์พิศวาสที่ถูกกระตุ้นด้วยความเย็นของน้ำผึ้งเจือจางที่ถูกทาเบาๆ ด้วยนิ้วอุ่นร้อนของเขา ชาร์ลส์ไม่ได้โต้ตอบครูสาว เขายังทาน้ำผึ้งไปเรื่อยๆ ทั่วแผ่นหลังที่เปล่าเปลือย

“ฉันไม่ถอดกางเกงเด็ดขาด” อรุณฉัตรร้องบอกก่อนที่ชาร์ลส์จะจับขอบกางเกงชั้นในของเธอ เพราะแค่นี้ก็แทบจะล่อนจ้อนต่อหน้าเขาแล้วนะ

“ฉันไม่ได้ถามและเธอก็ไม่ต้องถอดหรอกกางเกง เพราะฉันจะถอดมันเอง”

อรุณฉัตรใจหายวูบ เพราะเขาไม่ได้พูดเปล่าๆ แต่ดึงกางเกงเธอลงจนส่วนที่ไม่ควรเอ่ยถึงสัมผัสกับความเย็นของผิวผ้าปูที่นอนอย่างสนิทชิดเชื้อ

“โอย...ชาร์ลส์! ถ้ามีคนรู้เรื่องนี้ฉันต้องขายไม่ออกแน่เลย โฮๆๆ”

หญิงสาวคร่ำครวญ ยกหน้าผากโขกกับหมอนนุ่มๆ ไปหลายที ขณะที่ชาร์ลส์ต้องควบคุมอารมณ์อย่างหนักไม่ให้ตัวเองเผลอใจทำมากกว่าสิ่งที่กระทำอยู่ ห้านาทีถัดมาภารกิจของเขาก็ลุล่วงไปได้แม้ว่ามันจะเป็นไปอย่างทุลักทุเลก็ตาม

“คุณ...ช่วยเอาอะไรพัดๆ ให้มันแห้งเร็วๆ หน่อยสิฉันคันนะ” ร้องสั่งเขาราวกับว่าชายหนุ่มเป็นพี่เลี้ยงคนสนิทของตัวเอง ตอนอยู่บ้านคนที่จะช่วยเธอในทุกๆ ครั้งที่มีอาการลมพิษก็คือพี่เลี้ยงสาวคนสนิท

ชาร์ลส์อยากจะบ้าตาย เขาต้องเอาเสื้อคลุมของหล่อนนั่นแหละมาพัดวีให้เกิดลมเย็นๆ เพื่อช่วยให้น้ำผึ้งซึมลงไปในผิวเนื้อเจ้าหล่อนให้เร็วที่สุด

 

บทที่ 8

แผนรักนางมารร้าย
 
พบกันอีกที 24-10-57
นิยายสั่งซื้อได้เลยนะคะ ตีพิมพ์เดือนหน้า
จัดส่งปลายเดือนค่ะ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #15 ไรเฟิล (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 09:50
    หวานอาบน้ำผึ้งน่ากินมาก จะรอดมั้ยคะ
    #15
    0