ดอกไม้ที่พ่ายแพ้ (Ebook ครบ 1000 โหลด เพิ่มตอนพิเศษแล้วจ้า)

ตอนที่ 20 : บทที่ 6 คลิปลับดับเบิ้ล X 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    19 มี.ค. 62

บนรถคันโก้ที่จอดนิ่งอยู่ภายในลานจอดรถของห้าง PJ มากว่าชั่วโมง ตั้งแต่ถูกคนสนิทลากลงมา บุษบงยังไม่ไปไหน นางนั่งสงบสติอารมณ์ ให้ความโกรธมันค่อยๆ ระบายไปกับลมหายใจที่ถูกพ่นทิ้ง นิ้วเรียวที่เริ่มเหี่ยวย่นของนางลูบเสยเรือนผมให้เข้าที่ ด้วยว่ามวยผมที่เกล้าไว้ดิบดีหลุดลุ่ยลงเพราะสองมือของสารภี แม่คนใจดำที่ทำให้นางต้องเจ็บช้ำน้ำใจ

“กลับเลยนะครับคุณนาย” สมศักดิ์ถามไถ่คนที่นั่งอยู่เบาะหลัง พอไม่ได้คำตอบก็ตัดสินใจสตาร์ตรถแล้วขับออกมา คุณนายบุษบงเอนหลังพิงเบาะอย่างอ่อนแรง ผิดกับตอนที่นางฟ้อนเล็บกับสารภีอย่างขันแข็ง ดวงตาของนางเจือหยาดน้ำตาใสๆ และเอาแต่มองออกไปนอกกระจก

“เธอรู้หรือสมบูรณ์ ว่าสารภีอยู่ที่นี่” หลังจากนิ่งเงียบมานานนางก็เอ่ยขึ้นบ้าง

“ครับ”

“แล้วยังไง ตาปัณ...กลับไปคบมันเหรอ”

“อ่า...ไม่น่าใช่ครับ แต่คือ...คือ...ผมพูดไม่ได้ครับคุณนาย” สมศักดิ์ตอบตามตรง

บุษบงแสยะยิ้ม แต่เป็นยิ้มที่ห่างไกลความยินดี แล้ววินาทีถัดมา น้ำตานางก็ร่วงริน นางปาดเช็ดมันอย่างรวดเร็ว เฝ้ามองออกไปนอกตัวรถทว่ากลับมิอาจแลเห็นสิ่งใด ความเจ็บแค้นมันแล่นมาจุกแน่นอก แทบหายใจไม่ได้เลย ความทุกข์ทรมานยังชัดเจนในความทรงจำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ เมื่อวานนี้นี่เอง

 

 *****

เมษายน 2014

สตรีในชุดผ้าไหมสีนิลสนิท นั่งอยู่หน้าห้องผ่าตัดทั้งหยาดน้ำตา บ่าบางที่เคยตั้งอย่างสง่าบัดนี้ลู่ลงอย่างคนหมดแรง บุษบงปล่อยให้น้ำตามันไหลไป ไม่ได้คิดจะปาดเช็ด เวลานี้ผ้าเช็ดหน้าคงเล็กเกินกว่าจะซับน้ำตาของนาง ปัณณธรยังอยู่ในนั้น ในห้องผ่าตัดหลังจากประสบอุบัติเหตุใหญ่ ยังไม่รู้ว่าเขาจะรอดไหม ทำไมทุกอย่างต้องเกิดขึ้นในวันนี้ด้วย

“คุณนายครับ” สมศักดิ์เอ่ยเรียกคนเป็นนาย ไม่ได้อยากเรียกนางในตอนนี้ แต่ก็กลัวจะไม่ทันการ

“ว่ายังไง” นางย้อนถามคนที่สวมสูทสีเดียวกันกับชุดของตัวเอง

“หุ้นบริษัทตกฮวบ คณะกรรมการกำลังเปิดประชุมเพื่อแต่งตั้งท่านประธานคนใหม่ ผมเกรงว่า ที่นี่อาจไม่ใช่ที่ที่คุณนายควรอยู่ครับ”

บุษบงแค่นหัวเราะทั้งที่หยดน้ำตาพรั่งพรู  

“ถ้าฉันอยากนั่งอยู่ตรงนี้ ฉันต้องจ่ายเท่าไหร่สมบูรณ์”

“น่าจะ...มากกว่าร้อยล้านครับ”

เมื่อได้ยินจำนวนเงิน บุษบงก็ได้แต่ถอนหายใจ น้ำตาร่วงรินถี่ๆ ก่อนที่สตรีบอบบางร่างน้อยจะลุกยืน ฝืนกายให้เข้มแข็ง หยดน้ำตาไม่ทำให้นางอิ่มท้อง นางต้องทำอะไรสักอย่าง

“กระเป๋าเครื่องสำอางฉันอยู่ในรถหรือเปล่า” ถามแล้วแตะลูบที่ดวงตาบวมช้ำของตัวเอง

“อยู่ครับ”

“ดี ฉันจะเข้าบริษัท”

“ผมจะขับรถให้ครับ”

“ไม่ต้อง เรียกคนรถที่บ้านมา ส่วนเธอก็อยู่นี่ เฝ้าตาปัณแทนฉัน” 

“แต่ว่า...” 

“ฉันจะรักษาทุกสิ่งที่มีในตอนนี้ไว้ให้ลูกฉัน ต่อให้มันเหลือแค่น้อยนิดก็ตาม อ้อ...ห้องที่ตาปัณเคยอยู่ ให้คนไปจัดการขนของออกมาซะ อย่าให้นังสารภีมันตามเจอ อย่าให้มันได้เข้าใกล้ลูกชายฉันอีก อย่าให้ได้เฉียดใกล้แม้แต่เงาของปัณณธร” 

น้ำเสียงที่ใช้แม้แผ่วเบาด้วยร่างกายอิดโรย แต่กลับหนักแน่นจนคนฟังมิอาจเพิกเฉย สมศักดิ์รับคำดิบดี เฝ้ามองสตรีตัวเล็กๆ ที่กำลังฮึดสู้ เพื่อบุตรชาย เพื่อครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวของนาง และดูเหมือนว่าความโกรธความแค้นทั้งหลาย จะไหลรวมไปอยู่ที่สตรีที่ชื่อสารภี แต่เพียงผู้เดียว....

 *****


เสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นไม่สามารถขายได้ในราคาเต็ม และถึงแม้จะลดราคาจนถึงขั้นแจกฟรี สารภีก็คิดว่าไม่มีทางที่ใครจะกล้าเอา เธอได้แต่นั่งถอนหายใจ จะโกรธก็เหนื่อยเปล่าๆ ในเมื่อของของเธอเสียหาย เธอก็ควรได้จากเขาคืนมา

เกือบสี่ทุ่มแล้วตอนที่ช่างในร้านทยอยกลับ วันนี้ลูกค้าไม่มาก ช่างสาวน้อยสาวใหญ่ของเธอไม่มีงานติดไม้ติดมือกลับไปทำที่บ้าน ยกเว้นก็แต่พลอยเพชร รายนี้มักมีถุงเสื้อผ้ากลับบ้านด้วยเสมอ

“จะกลับแล้วเหรอ” สารภีถามช่างคนสุดท้ายที่เหลืออยู่

“ค่ะ เหลือเก็บงานรอบสุดท้ายของคุณหญิงสุ พลอยจะเอากลับไปทำที่บ้าน พรุ่งนี้พลอยมีเรียนทั้งวัน คงไม่ได้เข้ามานะคะ”

“อือ...โอเค ตั้งใจเรียนล่ะ” บอกสาวน้อยอย่างนั้นแต่ตายังจ้องอยู่ที่แฟ้มรายงาน เธอไม่ได้ลงโปรแกรมอะไรสำหรับการค้าขาย แต่ตั้งใจจดทุกอย่างด้วยลายมือในทุกครั้งที่มีคนซื้อเสื้อที่ร้านไป และคราวนี้ บัญชีของเธอติดลบอย่างไม่ต้องสงสัย หลายบาทเสียด้วย

“ออกบิลไปเก็บกับคุณปัณเถอะค่ะ”

“คุณปัณเหรอ?” เธอทวน เพราะจำได้ว่าไม่เคยได้ยินพลอยเพชรเรียกปัณณธรอย่างนั้น

“คือ...อันที่จริง พลอยรู้จักคุณปัณค่ะ”

“นานแค่ไหน” สารภีถาม ยอมรับว่าประหลาดใจที่ได้รู้

“ก็สักสี่ห้าปีได้”

“หือ?” สารภีงงหนัก ด้วยระยะเวลาที่ยาวนาน นั่นมิใช่ความสัมพันธ์ฉาบฉวยแน่ๆ

“ทำไมไม่เคยเล่าให้พี่ฟังล่ะ”

“ก็เมื่อก่อนเขาไม่ใช่เจ้าของห้างนี่คะ อีกอย่าง...พลอยไม่รู้ว่าพี่กับเขา เอ่อ...” พลอยเพชรไม่รู้จะพูดอย่างไรดี ก็ท่าทีที่เขาฉุดกระชากลากถูสารภีออกไปจากร้านนั่นน่ะ เธอก็พอจะเดาอะไรๆ ได้นะ

“ช่างเถอะ มันไม่ใช่เรื่องสำคัญ ลืมๆ ไปก็ได้ แล้วไปรู้จักเขาได้ยังไงล่ะ”

“เฮ้อ...เรื่องมันยาวค่ะพี่”

“งั้นค่อยเล่าวันหลัง วันนี้ดึกแล้ว กลับบ้านเถอะ”

“ค่า ไว้เจอกันนะคะ”

“กลับดีๆ ล่ะ”

สาวน้อยส่งยิ้มมาให้ ก่อนจะออกจากร้านไปในเวลาต่อมา สารภีทำบัญชีจนเรียบร้อย แล้วออกจากห้างก่อนเวลาปิดเพียงเล็กน้อย มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นในวันนี้ มันมากจนทำให้เธอรู้สึกเหมือนจะเป็นไข้ ตัวเธอรุมๆ จะกลืนน้ำลายก็เริ่มลำบาก ใช่แน่ๆ ทำไมถึงมีไข้ได้นะ นอน...เธอต้องนอนพักสักหน่อย เธอแค่อยากกลับถึงบ้านของเธอ ห้องเล็กๆ แต่อบอุ่นนั่น แล้วล้มกายลงนอนอย่างที่ต้องการ


ทว่าความต้องการของสารภีไม่มีวันเป็นจริง เชื่อเถอะว่าหากประตูหน้าห้างเปิดไว้ เธอจะไม่ออกประตูด้านหลังเด็ดขาด ปัณณธรยืนอยู่ข้างรถยุโรปคันโก้ของเขา หน้าตาไม่ค่อยสบอารมณ์นัก เขารออยู่สินะ

“ฉันมีเรื่องจะตกลงกับเธอ”

“ฉันไม่มี อย่ามาหาเรื่องได้ไหม วันนี้ฉันเหนื่อยและเพลียมาก อ้อ...พรุ่งนี้จะส่งบิลไปเก็บนะ นับหมื่นเลยล่ะ”

“ค่าอะไร”

“ก็เสื้อผ้าที่คุณนายบุษบงฉีกทิ้งไงล่ะ” 

เขาหัวเราะเบาๆ พลางยักไหล่ “ฉันไม่จ่าย”

“จุ๊ๆๆๆ ตายละ นิ้วฉันสั่นระริก ส่งคลิปไปให้ว่าที่แม่ผัวดีไหมนะ”

กำปั้นของปัณณธรได้กำมันแน่นๆ เขาพลาดแล้ว พลาดอย่างมหันต์เลยด้วย

“เอาบิลไปวางไว้ที่โต๊ะเลขาก็แล้วกัน” 

“โอเค...อย่างนี้ค่อยน่ารักหน่อย” เอ่ยชมว่าน่ารัก ยิ้มให้เขาแต่คล้ายแยกเขี้ยวมากกว่า 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

41 ความคิดเห็น

  1. #40 NoonamIntaraksa (@NoonamIntaraksa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 19:14
    อยากได้เล่มค่า
    #40
    0
  2. #20 SuthidaNakabhat (@SuthidaNakabhat) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:04
    เราชอบนางเอกไรท์นะ​มีเรียลดี ​มันรีเลทได้​ นางเอกในชีวิตจริง
    #20
    1
  3. #4 gnojubjub345 (@gnojubjub345) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:33
    อยากอิป้านี้โดนสักที
    #4
    0