Fic Reborn Thank for your love ขอแค่มีนายอยู่ข้างๆ

ตอนที่ 8 : คำถามที่ยากที่จะตอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 489
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 เม.ย. 56

ในสถานที่ที่มืดมิด มีแสงจากดวงอาทิตย์ส่องถึงเพียงเล็กน้อยบวกกับกลิ่นอับชื้นที่ชวนให้หันหน้าหนี  แลดูอันตรายจนไม่กล้าจะเข้าใกล้กลับมีร่างสูงสองคนกำลังพูดคุยเรื่องบางอย่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

            “นายคิดจะโกหกแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน”

            “...”

            “ฉันเข้าใจความรู้สึกของนายดี”

            “...”

            “แต่ฉันขอเตือนอะไรไว้อย่าง...”

            “...”

            “เส้นทางที่นายเลือกเดินในครั้งนี้ ไม่นายก็เธอจะต้องเจ็บปวด”

            “อย่างนั้นเหรอ”

            “...”

            “พนันกันไหมล่ะว่าฉันไม่ได้เดินทางผิดน่ะเว้ยเฮ้ย!

            “จุดจบของการพนันมันไม่เคยทำให้ใครมีความสุขได้หรอกนะ...”

...เหมือนกับฉัน...

....

...ในครั้งนั้น...

            “ไม่น่าเชื่อว่าคำพูดนั่นจะมาจากนักฆ่าอย่างนายเลยนะเว้ยเฮ้ย!

            “หึ! เพราะว่าฉันมีบทเรียนไงล่ะ”

            “หน้าอย่างคุณเคยแพ้พนันใครด้วยหรือเหรอครับ”

            ร่างสูงอีกคนเดินเข้ามาสมทบหลังจากออกไปดูลาดเลาข้างนอกว่าไม่มีใครตามมาแน่ๆ

            “มีสิ...”

ร่างสูงทั้งสองทำหน้าฉงน ก่อนร้องอ้อพร้อมกันกับคำตอบที่ได้รับ“...ตัวเองไงล่ะ”ถึงแม้จะแปลกใจอยู่ไม่น้อยก็เหอะ...

“ไม่ว่าจะพนันด้วยอะไร กับใคร ของพนันจะเล็กน้อยจนแทบไร้ค่าแค่ไหนแต่สุดท้ายก็ต้องเจ็บปวดอยู่ดี”ร่างสูงเงียบไปสักพักก็พูดขึ้นต่อ

“ส่วนสิ่งที่นายเลือกไปน่ะ ไม่ว่าฉันจะเตือนหรือนายคิดอยากเปลี่ยนมันตอนนี้มันไม่มีความหมายอะไรแล้ว สิ่งที่ทำไปแล้วในอดีตปัจจุบันก็แก้ไขอะไรไม่ได้นอกจากทำตามสิ่งที่ตัวเองได้เลือกไว้เพื่อสานต่อไปยังอนาคต”

“ฉันไม่คิดเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปแล้วหรอกนะเว้ยเฮ้ย ทุกสิ่งที่ฉันทำนั่นแหละคือสิ่งที่ถูกต้อง!!!...เว้ยเฮ้ย!!!

...เกือบลืมน้ำเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ไปแล้วล่ะเว้ยเฮ้ย-.-...

“อ่า...ดูเหมือนผมจะไร้บทไปเลยนะเนี่ย...”

(-_-)( -_-)

“ก็พอรู้อยู่หรอกนะว่าพูดเรื่องอะไรกัน แต่รายละเอียดนี่ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเลยแฮะ”

“...”

“หรือว่าผมจะฉลาดเกินไปจนฟังคนที่อยู่ระดับต่ำกว่าไม่รู้เรื่องกับน้า~

“ไอ้ฟง!!!!!

“ครับผมJ

“แก!!!

“อย่าพูดคำหยาบในฟิคสิครับ คุณกิ้งก่าและคุณหัวขรี้ทั้งหลาย~

ปึด!//คิ้วกระตุกกันไปข้าง~

“ผมไปช่วยคุณมาม่อนนับเงินดีกว่า มาฟังพวกคุณพล่ามกันเนี่ยเสียเวลาชะมัด~

ปึด!//ไปแล้วข้างนึงขออีกข้างด้วยก็แล้วกัน~

“ไร้แก่นสารJ

กริ๊ก!

“ลาล่ะครับJ

ไม่รอให้เพื่อนที่ตัวเองรักเอาลูกลั่นไกปืนใสหัว ร่างสูงในชุดกี่เผ้าสีแดงก็อาศัยความสามาถเฉพาะตัววิ่งหนีลูกปืนด้วยความเร็วสูงกลับบ้านพักทันที ทิ้งให้อีกสองคนยืนหัวเสียอยู่ที่เดิม มือหนากำปืนของตนด้วยท่าทีเคียดแค้นเต็มทน

บางทีอัลโกบาเลโน่อาจจะต้องหาผู้พิทักษ์วายุคนใหม่...

เพราะเขาอาจจะเผลทำปืนลั่นไปโดนหัวมันโดยไม่รู้ตัว!!!

...

..

.

ทุ่งหญ้าสีเขียวขจีในขุนเขา ใบหญ้าเพรียวลู่ไปตามสายลมราวกับกำลังหยอกล้อกันภายใต้ผืนนภายามเย็น เบื้องหน้าเป็นเทือกเขาที่แม้จะไม่ได้สูงมากนักแต่ก็ยาวไกลสุดลูกหูลูกตา ริมทุ่งหญ้าปรากฏร่างของหญิงสาวในชุดสีขาวบริสุทธิ์ที่รับกับเรือนผมสีเขียวเข้มและหมวกสีขาวใบโต ดวงหน้าหวานเงยหน้ามองท้องฟ้าสีส้มที่ทอประกายอ่อนโยนนัยต์ตาสไพลินดูเหม่อลอยแต่กลับแฝงไปด้วยความเศร้าราวกับกำลังตัดพ้อกับโชคชะตา...

“ทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะ ลูเช่”

เจ้าของชื่อหันมาตามเสีงเรียกก่อนจะส่งรอยยิ้มบางๆไปให้

“ฉันก็แค่อยากจะมาดูพระอาทิตย์ตกดินน่ะค่ะ”

รีบอร์นหัวเราะเบาๆกับคำตอบที่ได้รับก่อนจะทรุดลงนั่งพิงกับต้นไม่ใหญ่ข้างๆ ทั้งๆที่รู้ว่ากำลังโกหกแต่กลับไม่ได้ว่าอะไร...

“ฉันมาเอาคำตอบน่ะ”

“คงไม่ได้หรอกค่ะ”

เสียงหวานตอบปฏิเสธทันควัน ซึ่งก็เรียกน้ำโหจากร่างสูงข้างๆได้ไม่ยากนัก“ทำไมล่ะ!!!

“คุณก็รู้ว่าชีวิตของอัลโกบาเลโน่นภามันก็ไม่ได้ยั่งยืนนักหรอกนะคะ ยิ่งโดยเฉพาะตัวแทนอย่างฉันด้วยแล้ว...”

“...”

“สิ่งที่ฉันปรารถนาคือความสุขของคุณ กรุณาอย่ามาจมปลักกับฉัน คนที่เส้นด้ายแห่งชีวิตไม่ยืดยาวอย่างฉันไม่สามารถทำให้คุณมีความสุขได้หรอกนะคะ ได้โปรดลืมฉันไปจากใจของคุณด้วยเถอะค่ะได้โปรด...”
            “หึ
!”ร่างสูงสบถออกมาอย่างหงุดหงิดพลางเงยหน้าขึ้นผิดกับอีกฝ่ายที่กำลังก้มหน้าลงปกปิดความรู้สึกผิดภายในจิตใจ

“ให้ตายสิคนอย่างเธอน่ะมันเข้าใจยากชะมัด ฉันน่ะไม่จำเป็นจะต้องให้ใครมาสั่งหรอกนะ ถ้าฉันต้องการลืมเธอจริงๆฉันคงลืมเธอไปตั้งนานแล้วไม่มาแบกสังขารมาเพื่อขอคำตอบจากเธอหรอก เธอน่ะตายจากฉันไปตั้งหลายปีแต่ฉันกลับไม่เคยลืมเธอได้ ในหัวของฉันก็มีแต่ภาพของเธอ ในใจของฉันน่ะมันสลักชื่อว่าหัวใจดวงนี้มีเจ้าของที่ชื่อว่าลูเช่มาตั้งนานแล้วยัยโง่!!!

“ความจริงเธอน่ะไม่ต้องกลับมาให้ฉันเห็นหน้าก็ได้ทั้งที่เวลามันช่วยรักษาฉันให้ดีขึ้นนิดหน่อย เธอเข้าใจไหมว่าไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ใจฉันก็ยังเจ็บเหมือนเดิม แล้วยิ่งเธอมาอยู่ตรงหน้าฉันแบบนี้มันก็ยิ่งตอกย้ำว่าฉันยังรักผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าฉัน แล้วก็ไม่เคยลืมเธอแม้แต่เสี้ยววินาที!!!

“ยัยบ้าเอ๊ย!เธอคิดอยากจะมาก็มาคิดอยากจะไปก็ไปเคยคิดบ้างไหมว่าฉันจะรู้สึกยังไงกับการที่สูญเสียใครไปสักคน!

รีบอร์นเงยหน้าพิงกับต้นไม้อย่างหมดแรงเมื่อพูดความรู้สึกของตัวเองออกไปจนหมดเปลือก

ดวงตาสีไพลินที่เคยทอประกายสดใสบัดนี้เต็มไปด้วยน้ำตาที่เต็มเบ้าจนในที่สุดก็ล้นออกมาเปรอะใบหน้าหวาน ทำไมความรู้สึกของร่างสูงข้างๆเธอจะไม่รับรู้ในเมื่อเธอเองก็เฝ้ามองอีกฝ่ายตลอดเวลา...

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

[Luce’s  Day]

น้ำตาที่คลอเบ้าฉันเมื้อกี้กำลังไหลออกมาเป็นสายเพียงเพราะคำพูดของคุณรีบอร์น คุณต่างหากล่ะที่ไม่เข้าใจความรู้สึกฉันเลยเคยคิดบ้างไหมว่าทำไมพลังของจุกนมถึงเลือกฉันออกมาเป็นบอสของอัลโกบาเลโน่อีกครั้งทั้งๆที่ฉันก็ตายไปแล้ว เพราะวิญญาณของฉันยังไม่ไปสู่สุคติต่างหาก! หากคุณจะถามว่าหลังจากฉันตายวิญญาณของฉันไปไหนคำตอบของฉันคือวิญญาณของฉันวนเวียนอยู่ใกล้คุณตลอดมา คอยเฝ้ามองคุณไม่ว่ายามหลับหรือยามเตือน คุณจะรู้ไหมนะว่าฉันเจ็บและทรมานไม่ได้ต่างอะไรจากคุณเลยสักนิด...

“ก็ฉันมันไม่ดีพอนี่นา...”ใช่ เพราะฉันยังไม่ดีพอคุณอย่ามาเสียเวลากับฉันเลย

“เอาอะไรมาตัดสินกัน...”

คุณรีบอร์นพึมพำเบาเหมือนกับคนที่กำลังหมดแรง

“เพราะฉัน...ทำให้คุณต้องเจ็บปวด...”ฉันทิ้งคุณไปเพียงร่างกายที่สูญสิ้นไป แต่จิตใจของฉันยังอยู่ที่คุณเสมอมา

คุณรีบอร์นลุกขึ้นมาหาฉันก่อนที่จะจับไหล่ทั้งสองข้างของฉันเบาๆ ดวงตาสีดำสนิทที่ฉายแววมั่นคงนั่นทำให้ฉันไม่สามารถละสายตาไปจากเขาได้เลย

“ยังจำได้ไหมคำถามของฉันในวันนั้น...”จำได้สิคะ จำได้ดีซะด้วยสิ...

คำถามที่ทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงทุกครั้งเมื่อนึกถึงมัน...

...

..

.

ยามผืนนภาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีรัตติกาล เพียงพรุ่งนี้เหล่าผู้ถูกเลือกจะได้รับพลังจากจุกนมแล้วกลายเป็นอัลโกบาเลโน่เต็มตัว ฉันยิ้มให้กับชะตากรรมของตนเองบางๆ มันเป็นสิ่งที่หลบหนีไม่พ้นสินะ...

“ยิ้มอะไรน่ะ”

คุณอัลโกบาเลโน่ธาตุอรุณเดินมาข้างหลังฉันอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง อย่างนี้มันก็ตกใจเหมือนกันนา...

“ชะตากรรมน่ะค่ะ”

คุณผมจอน(เปลี่ยนสรรพนามไปเรื่อยๆ)เลิกคิ้วขึ้นหน่อยๆอย่างสงสัย”ไม่กลัวบ้างเลยเหรอ”

“ปลงแล้วล่ะมั้งคะ”

“อ่อนแอซะจริงนะ...”อะไรกัน ฉันออกจะแข็งแรงพอๆกับนักมวยปล้ำกับพวกเล่นกล้ามเชียวนะอย่าดูถูกไป-o-

“งั้นฉันจะปกป้องเธอเอง”

“เห???

ฉันตกใจไม่น้อยกับคำพูดที่คุณสูทดำพูดออกมาปกป้องฉันงั้นเหรอ บ้าจริง ในโลกมาเฟียใครจะอยากมาเสียสละให้กับคนอื่นกันโดยเฉพาะกับคนที่พึ่งจะรู้จักกันอย่างฉัน...

“อะไรเล่า ฉันพูดจริงนะฉันจะปกป้องเธอจนกว่าลมหายใจสุดท้ายของใครคนใดคนหนึ่งจะหมดลง”

“...”

“ว่าไง?

“ขอคิดดูก่อนล่ะกันค่ะ^^

.

..

...

“อย่าเอาคำว่าไม่ดีพอมาอ้างเพราะมันฟังไม่ขึ้น”

เสียงคุณรีบอร์นกดต่ำลงจนน่ากลัว แต่ว่ามันก็เป็นความจริงนี่...

“ฉันไม่ดีพอที่จะต้องให้คุณมาปกป้อง เวลาทุกวินาทีของคุณสำหรับฉันแล้วมันมีค่า อย่าเสียเวลามาปกป้องคนที่ต้องทำให้คุณเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่าเลยนะค่ะ”

คุณรีบอร์นยกมือของฉันมากำไว้แน่น“ฉันไม่เคยคิดถึงอดีตที่ผ่านมาหรอกนะ ตอนนี้ฉันคิดแค่ว่าเวลาต่อจากนี้ฉันจะทำยังไงให้มันคุ้มค่าที่สุด การปกป้องและได้อยู่ใกล้กับเธอคือสิ่งที่ฉันต้องการ”

มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้วล่ะค่ะ...

“ถ้าเธอบอกว่าความสุขของฉันคือสิ่งที่เธอปรารถนา งั้นการที่ฉันได้ปกป้องเธอมันก็คือความสุขของฉัน เพราะฉะนั้น...ให้ฉันได้ปกป้องเธอเถอะนะ...”

ความสุขงั้นเหรอ...การปกป้องคนที่ทำลายความรู้สึกของคุณจนไม่เหลือชิ้นดีอย่างฉันมันเป็นความสุขงั้นเหรอคะ ความสุขของฉันคือความสุขของคุณ แล้วความสุขของคุณก็คือการที่ได้ปกป้องฉันงั้นเหรอคะ...ฟังดูเห็นแก่ตัวจังเลยนะ...ฉันเนี่ย...

ตอนนี้ฉันสับสนจังเลยล่ะค่ะ...ฉันควรจะทำยังไงดีล่ะคะ...ฉันไม่รู้ว่าควรจะเลือกเดินทางไหนอีกแล้ว...

“ถ้าเธอยังตอบไม่ได้ก็ไม่ต้องตอบฉันหรอกนะฉันเข้าใจ...”

คุณรีบอร์นหันหลังแล้วเดินจากไปปล่อยให้ฉันจมอยู่กับความสับสนพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาเป็นรอบที่สอง...

จบไปอีกตอนแล้วนะเออ-.,-

รู้สึกว่าตอนนี้จะดราม่ากว่าตอนอื่นๆนะเนี่ย//แต่ช่างมันเหอะดราม่าสักนิดชีวิตจะได้มีสีสัน

คือว่าแม้ตอนนี้จะปิดเทอมแล้วแต่เดียร์เองก็ต้องไปเรียนพิเศษช่วงปิดเทอม ก็แทบไม่ได้แตะคอมเลยสักนิด ถ้าอัพช้าแล้วทำให้รีดเดอร์คนไหนไม่พอใจก็ขอโทษด้วยล่ะกันนะคะ(. .)

ส่วนเหตุผลที่เดียร์มาอัพงั้นเหรอ...ก็แค่เพื่อนเฟสมาถามเรื่องฟิคของมัน(คือเดียร์เล่นในไอโฟนนะไม่ใช่คอม)ก็ตระหนักได้ทันทีว่าฉันควรจะอัพฟิคตัวเองได้แล้วล่ะ=_=ตอนนี้เดียร์แต่งสดหน้าคอมภาษาไม่สวย ดราม่าแล้วไม่เศร้า อ่านไม่รู้เรื่องก็ขอโทษอีกครั้งนะคะ//เม้นมาบอกด้วยล่ะเดียร์จะได้ปรับปรุง~

คือถ้ามีเวลาก็จะรีบปั่นแล้วมาอัพให้เร็วที่สุดล่ะกันนะคะ รีดเดอร์ที่น่ารักอย่าพึ่งหนีเค้าไปล่ะ>3<

เม้นด้วยนะจ๊ะ:)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

114 ความคิดเห็น

  1. #58 Cindy.com (@cinderella-tneb) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 เมษายน 2556 / 16:03
    โคโรเนโร่นายแกล้งความจำเสื่อมหรอ
    ฟงปากนายสุนักแบบสุภาพนะ
    ลูเช่เธอน่าจะตอบตกลงไปนะ รีบอร์นจะได้ไม่เจ็บปวด
    รู้สึกว่าตอนนี้จะเศร้าจัง
    สนุกค่ะ
    #58
    0
  2. #56 subagi...sugi (@nussareya) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 เมษายน 2556 / 07:03
    ดราม่าเอาเรื่องนะคะ
    #56
    0
  3. #54 Pinpin Waran (@waranutrakun) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 เมษายน 2556 / 12:50
    ถ้าเค้าไม่เตือนแกคงลืมไปแล้วว่าแกแต่งฟิคอยู่ - -
    ดราม่าใช้ได้ แต่ก็ยังคงฮาไม่หายตรงไปคุณฟงอยู่ดี XD
    อัลโกวุ่นแน่เตรียมหาผู้พิทักษ์วายุคนใหม่ได้เลย -w-b
    #54
    1
    • #54-1 Rainbow Dash Mlp (@himeragi) (จากตอนที่ 8)
      30 เมษายน 2559 / 22:48
      พวกคุณสองคนรู้สึกจะมีความคิดในการแต่งเหมือนกันคือ"ให้ฟง"น่ะ
      ปล.คนนี้แต่งเรื่อง"รักเธอจังยัยรูมเมตของผม"ชัวร์-A-
      ปล2.พวกคุณพนันอะไรไว้รึเปล่าเนี่ย- -''
      #54-1
  4. #53 otakumamon (@otakumamon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 16:09
    แต่งเก่งแบบน้ำตาเกือบไหล TT[]TT
    #53
    0
  5. #52 Wawa You (@wawawised) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 11:37
    สนุกๆ ทำไมทั้งเพื่อนแต่งกันเก่งจริง
    #52
    0
  6. #51 EveLGarry (@weerazxzx1234) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 08:39
    เริ่มชอบคู่นี้แล้ว~
    +ขอบคุณนะคะ><~
    #51
    0