Fic Reborn Thank for your love ขอแค่มีนายอยู่ข้างๆ

ตอนที่ 12 : A Short Arcobaleno's Day

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 ต.ค. 56

            แสงอรุณยามเช้ารับได้ดีกับกลิ่นหอมอ่อนๆของกาแฟ ร่างบางเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินนั่งจิบกาแฟอยู่ที่เก้าอี้ชิงช้าข้างบ้านพัก บรรยากาศหนาวเย็นรอบตัวถูกกลบด้วยความอุ่นที่แผ่ไปโดยรอบหรืออาจจะเป็นความอบอุ่นจาก...หัวใจ...พอคิดอย่างนั้นหน้าหวานก็แดงซ่านพลางปัดความคิด(ที่ตัวเองคิดว่า)บ้าๆออกจากหัวไป

            “อรุณสวัสดิ์ ตื่นเช้าจังนะรัล”เสียงทุ้มทักจากทางด้านหลังทำให้รัลพยักหน้ารับโดยไม่คิดหันไปมอง กลิ่นกาแฟเอสเปรสโซ่ที่โชยมาจากด้านหลังไม่จำเป็นต้องหันไปมองก็รู้ว่าใคร

            “อืม นายก็ด้วยนะ”

            “มอคค่างั้นเหรอ...”คิ้วเรียวเลิกขึ้นพร้อมกับมองแก้วกาแฟในมือตัวเอง รัลมองกาแฟที่ถูกร่างสูงเรียกว่ามอคค่าอย่างไม่สนใจนักก่อนจะจิบของเหลวสีเข้มเข้าปากอีกอึกหนึ่ง กลิ่นหอมคล้ายชอคโกแลตให้ความรู้สึกผ่อนคลายทั้งๆที่ในแก้วไม่ได้มีส่วนประกอบของมันอยู่เลย

“ไม่รู้เหมือนกัน เห็นมันวางอยู่บนโต๊ะน่ะ”คำพูดที่ดูเหมือนไร้ความรับผิดชอบถูกเปล่งออกมาทำให้รีบอร์นยกยิ้มขึ้น...

ปกติคนอย่างรัล มิลจิไม่เคยคิดที่จะหยิบอะไรมากินสุ่มสี่สุ่มห้า แล้วยิ่งอาชีพของตัวเองนั้นก็เสี่ยงอันตรายมากพออยู่แล้วคงไม่คิดสั้นถึงขนาดหยิบกาแฟบนโต๊ะที่ใครก็ไม่รู้ชงมากินโดยไม่รู้เรื่องรู้ราวหรอกนะ...แต่ช่างเถอะเขาเองน่ะ...ก็ไม่ได้เป็นคนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านสักเท่าไหร่(แค่รู้ทุกเรื่องของคนรอบตัว)...ปล่อยให้คู่นี้ไปเคลียร์กันเองเถอะ...เหนื่อยจะเชียร์แล้วอวยมาเป็นชาติตั้งแต่พึ่งรู้จักยันตอนนี้มันยังซึนใส่กันไม่เลิกเลยคิดดูดิ!!!

ดวงตาสีโกเมนเหล่มาใบหน้าเรียบเฉยที่ออกไปทางหน่ายๆของเพื่อนตัวเองอย่างยิ้มๆ คนอย่างอัลโกบาเลโน่อรุณน่ะเหรอจะไมรู้คำโกหกของเธอเมื่อกี้ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจอะไรมากแหงดิเรื่องของตัวเองยังไปไม่รอดเลยนี่นา สมน้ำหน้า!ก่อนหน้านั้นชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นดีนัก!!!

(เรื่องคนอื่นทำไมรู้ดีกันจังฟระ//แกเป็นคนแต่งเองไม่ใช่รึไง!!!)

เสียงในใจของอัลโกบาเลโน่ตะโกนด่าใส่กันอย่างดุเดือดผิดกับภายนอกนอกที่นั่งนิ่งไร้คำพูดใดๆต่อกัน เหล่าลูกแกะผู้หลงทางทั้งหลาย ขอพระผู้เป็นจงคุ้มครอง อาเมน(- -)#ผิด

[A Short Luce’s Day]

เช้าวันใหม่วันนี้แจ่มใสมากๆเลยล่ะเหมาะกับการทำอาหารเป็นที่สุดเลยล่ะค่ะ~ฉันเดินลงมาข้างล่างด้วยสีหน้าที่ลัลลาสุดขีด เมื่อคืนได้นอนหลับเต็มอิ่มแถมรู้สึกเหมือนฝันอะไรสักอย่างที่นึกดูเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกด้วยล่ะ แต่ช่างมันเถอะอากาศแบบนี้อยากทำควายป่าอบวุ้นเส้นกับสมเสร็จทอดกระเทียมพริกไทยจัง(?)~

“อรุณสวัสดิ์ลูเช่ เมื่อคืนหลับสบายดีนะเว้ยเฮ้ยJ”ใบหน้าที่สุดแสนจะเป็นประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าเอาหลอดนีออนมาแปะหน้าทำให้ฉันถึงกับหรี่ตาลง ฉันว่าวันนี้ฉันจะเป็นคนที่ลัลลาปาจิงโกะที่สุดแล้วนะ แล้วทำไมคุณโคโรเนโร่ถึงดูอารมณ์ดีกว่าฉันอีกล่ะ=[]= โอวไม่จริงน่าซาร่าทำไมฉันถึงรู้สึกพ่ายแพ้อย่างบอกไม่ถูกกัน!

ฉันเลื่อนสายตามองคุณโคโรเนโร่ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า...ฉันไม่เห็นอะไรที่ผิดปกติไปเลยทั้งเสื้อผ้าหน้าผมเหมือนเดิม...บางทีหมอนี่อาจจะไม่ได้ซักเสื้อผ้าของตัวเองก็เป็นได้...แต่มีอยู่อย่างเดียวที่ฉันสังเกตได้นั่นก็คือ...

“กาแฟหรอคะ...”

ดวงตาสีฟ้าอ่อนเบนลงมามองถ้วยกาแฟที่ดื่มหมดแล้วในมือตัวเองก่อนจะมองหน้าฉันแล้วส่งยิ่งเจิดจ้าใหม่อีกรอบ

“อืม^^”โปรดหยุดยิ้มเถอะค่ะฉันแสบตา!

“แต่ไม่ใช่ของฉันหรอกนะ...”หืม ก็เห็นว่าอยู่ในมือคุณแล้วมันจะเป็นของใครได้ล่ะ

“ของลัลน่ะ...”

“...”บอกฉันทำไม(‘ ‘)

“แต่ฉันดื่ม...”

“....”อาฮะ...

“ฝากล้างด้วยนะเว้ยเฮ้ย!!!

ว่าจบก็ยัดถ้วยกาแฟใส่มือฉันแล้ววิ่งตัวปลิวออกไปทันที นี่ใช่ไหมจุดประสงค์หลักของสิ่งที่นายอุตส่าห์พล่ามมาหลายบรรทัดน่ะ!!! อีตาทหารหัวเน่าความจำเสื่อม!!!ลัลจังช่วยมากระทืบหมอนี่ที!

[A Short Reborn’s Day]

ผมเดินกลับเข้าบ้านพักพร้อมกับแก้วกาแฟเอสเปรสโซ่ที่ดื่มหมดแล้วสวนกับโคโรเนโร่ที่วิ่งกระดี๊กระด๊าเหมือนพวกจิตวิปริตออกไป ถ้าผมเดาไม่ผิดคงไปแกล้งอะไรลูเช่ไว้แน่ๆคาดคะเนจากใบหน้าบูดบึ้งที่ดูจะอารมณ์เสียผิดจาดปกติ

“อรุณสวัสดิ์ลูเช่ ตื่นแล้วหรอ”ผมถามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก็แหมผมเป็นสุภาพนี่นาJ

“ถ้ายังไม่ตื่นฉันจะยืนอยู่ตรงนี้ไหมล่ะ!

            ว่าแล้วคุณเธอก็สะบัดก้นหนีผมไปทันที ให้ตายสิ ผมทำอะไรผิดกันน่ะ รีบอร์นผู้ยิ่งใหญ่น่ะถูกเสมอนะเฮ้ย ผมกรอกตาไปมาอย่างหงุดหงิดก่อนจะไปเปิดทีวีดูแก้เซ็ง บ้าจริง วันนี้เป็นวันที่น่าเบื่อชะมัด=_=

       “คุณรีบอร์นคะ!”ผมเหล่ตามองลูเช่ที่เดินมาทางผมนิดๆก่อนจะหันไปสนใจทีวีต่อ คนหล่อมันก็ต้องเล่นตัวบ้างเป็นธรรมดาอ่ะนะ~

       “ฉันขอโทษเมื่อกี้นะคะที่พูดไม่ดีกับคุณไป ฉันขโทษจริงๆค่ะ!”ลูเช่ก้มหัวให้ผมจนคางเกือบจะติดกับหน้าขาอยู่แล้ว นี่ผมน่ากลัวขนาดนั้นเลยรึไงกัน?

            “อา..ช่างมันเถอะ ฉันหิวแล้วไปรีบทำอาหารซะนี่มันก็เริ่มจะสายแล้วนะ”ผมแสร้งทำมองนาฬิกาที่ติดอยู่กับผนังบ้านแทนที่จะมองหน้าเธอตรงๆ

            ใบหน้าหวานมองหน้าผมน้อยๆก่อนจะยิ้มรับแล้วเดินออกไปปล่อยให้ผมนั่งดึงจรตัวเองเล่นที่โซฟาตัวเดิม เสียงทีวีที่เปิดไว้มันไม่ได้เข้าไปในระบบโสตประสาทของผมเลยแม้แต่น้อย คงเพราะว่า...เสียงหัวใจของผมน่ะ...มันดังยิ่งกว่าเสียงทีวีตรงหน้าแล้วซะอีก...

            นายอ่อนแอไปแล้วนะ...รีบอร์น...ไม่สิ...

            “การที่อยู่วงการนี้แล้วจะรักใครสักคนมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก แล้วก็...มันไม่ใช่จุดอ่อนด้วยแต่มันคือจุดเข้มแข็งที่เป็นแรงผลักดันให้ชนะทุสิ่งทุกอย่างได้แม้สิ่งสิ่งนั้นมันจะยากแค่ไหนก็ตาม...เธอเคยบอกฉันแบบนี้ใช่ไหมลูเช่...”

            แต่ว่านะ...

            ...มันจริงงั้นหรอ?...

            คนมากมายที่ต้องตายเพราะความรัก

            มีคนมากมายยอมยอมสละชีวิตตัวเองเพราะมัน...

            เขาเป็นคนหนึ่งที่เห็นจุดจบของผู้คนมานับครั้งไม่ถ้วน...

            บางครั้ง...เขาเองก็กลัวคำๆนี้...

            กลัวว่าจะต้องเจ็บปวด...ต้องสูญเสีย...

            ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดกลับมากลัวเรื่องไร้สาระแบบนี้...

            ....มันน่าสมเพชชะมัด...

           [A Short Mammon’s Day]

       บางทีชีวิตเราก็มีอะไรหลายอย่างให้ต้องเผชิญ มีคนมากหน้าหลายตาเดินสวนผ่านเส้นทางชีวิตของเราไป แต่จะมีสักกี่คนกันที่พร้อมจะเบี่ยงเส้นทางชีวิตของตัวเองให้เดินไปพร้อมกับเรา...พร้อมกับเราแบบสามัญชนปกติไม่ใช่ปรสิตน่ารำคาญแบบนี้=_=^^^

“ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวเน้ นายมาทำบ้าอะไรที่นี่ก๊านนนนนนนน”   

       ฉันกรีดร้องอย่างสุดเสียงเมื่อออกจากห้องน้องมาเจอกับหมอนี่ที่มาคุ้ยๆเงินของฉันอยู่ ปกติฉันคงกรีดร้องเพราะมีคนมายุ่งกับเงินของฉันไปแล้วแต่กรณีดันเป็นกรณีพิเศษเพราะสภาพที่ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำน่ะมันเป็นแค่ผ้าขนหนูผืนเดียวเท่านั้นนะ!!!!ใครก็ได้เอาอิตาวิปริตนี่ออกไปที!

       “ฉันบอกให้นายออกไปไง!!!

            “^^”ยิ้มหาซากบ้านป้านายรึไงกันเนี่ย-*-

       “ออกปะ...”

            “คร้าบๆ”

            ไหงพอจะออกมันถึงออกง่ายงี้ล่ะฟระเฮ้ย- -

            ฟงลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินออกจากประตูตามที่บอก ก่อนหน้าหล่อๆที่ฉันอยากตั๊นให้หงายสักทีนั่นจะหันกลับมายิ้มด้วยรอยิ้มที่น่าหมั่นไส้เป็นที่สุด

            “โดนไล่แต่ได้ดูคุณในสภาพแบบนี้มันก็คุ้มดีนะครับJ

            คุ้มกับผีเซ่T_T!ในสภาพแบบนี้นายได้กำไรชัดเลยไม่ใช่รึไง!

            จะไปตายที่ไหนก็ไป!ไอ้บ้าฟง!!!!!

       ฉันนั่งทรุดร้องไห้กับความเจ้าเล่ห์(?)ที่นับวันจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆของฟง หมอนั่นมันร้ายกาจจริงๆแถมเงินที่คุ้ยๆไว้ยังไม่ยอมเก็บให้อีกตะหากT^T

            คอยดูนะสักวันฉันจะอยู่เหนือนายให้ได้คอยดูสิ อาโฮะๆๆๆๆๆ

            เพราะงี้แหละฉันถึงได้ซื้อหนังสือเล่มนี้มาเพื่อโค่นล้มนายยังไงล่ะ(>w<)v

9,999,999,999 วิธี(เคล็ดลับ)มัดใจ  ผู้ชายชาวจีน”

            หนังสือที่ฉันอุตส่าห์ตัดใจยื่นเงินในกระเป๋าซื้อมาเพื่อล้มนายเชียวนะ!ฉันไม่ได้ใช้จ่ายสรุยสุร่ายบ่อยๆนะ!นายควรดีใจแล้วสดุดีท่ามาม่อนผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ซะ-^-!

       ฉันเปิดอ่านข้างในอย่างไม่รีรอ...

ยุทธวิธีลับที่หนึ่ง จงชาให้เป็นโดยเฉพาะชาอู่หลง

            .

            .

            .

            ชงชา...

            ชงชา...งั้นเหรอ...

            ชงชา...สินะ...

            ชงชาบ้าอะไรฉันชงไม่เป็นโว้ย!

            ชงชาโดยเฉพาะอู่หลงเนี่ยนะบ้าไปแล้ว!คนแต่งมันมีปัญหาอะไรกับอู่หลงมากรึเปล่าเนี่ย ใครเปิดคนแต่งหนังสือกันเนี่ย!

‘9,999,999,999 วิธี(เคล็ดลับ)มัดใจ  ผู้ชายชาวจีน

            ไล่มาเรื่อยๆจนถึงท้ายหนังสือ(._.)

แต่งโดย...ฟง...

            ชะงัก(-_-)!!!

            บ้าทีสุด!บ้าๆๆๆๆบ้าบอที่สุด!ฉันจะซื้อหนังสือเล่มนี้มาทำไมกันเนี่ย!!!!!!!!!!

       *_#!$%$*(#!_${|?$!}*^$9($#^*$*&()(_+

            ไปตายซะ!

            ฉันเกลียดนายที่สุด!!!อีตาชาหางเปีย!!!!!!

       [A Short Fon’s Day]

       ผมเดินออกจากห้องคุณมาม่อนอย่างอารมณ์ดีสุดๆ อา...รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงเธอตะโกนออกมาจากห้องด้วยแหละคงดีใจที่ผมมาช่วยเธอนับเงินล่ะมั้งครับ^^

            คุณมาม่อนในสภาพผ้าเช็ดตัวผืนเดียวนั่นน่ะเป็นอะไรที่เซ็กซี่สุดๆไปเลยล่ะครับ^^แต่พวกคุณห้ามเผลแอบคิดสภาพเธอเลยนะครับ เพราะอะไรน่ะหรอ หึ ก็ผมหวงไงล่ะก็เล่นน่ารักแบบนี้ ผมเลยรักเธอสุดๆเลยล่ะแล้วถึงเวลาจะผ่านไปแค่ไหนผมก็มั่นใจว่าผมก็ยังรักเธออยู่ดี สงสัยสวรรค์คงอยากให้ผมมีความสุขล่ะมั้ง^^

สวัสดีคนนักอ่านที่น่ารักทุกคน เดียร์กลับมาอีกแล้วล่ะค่ะหลังจากที่หายไปนานแสนนาน(นานจนบางคนลืมไปแล้วใช่มั้ยล่ะ5555)ตอนนี้เป็นตอนอัพสั้นๆที่หาอะไรจากเรื่องไม่ได้เลย//เศร้า ภาษาหยาบมากมายจะปรับปรุงให้ดีขึ้นในตอนต่อๆไปแล้วกันค่ะ(โค้ง)

            ส่วนเรื่องมอคค่าที่รัลกินกับกาแฟของรัลที่โคโรเนโร่ดื่มจะมีอะไรก็ฝากติดตามตอนหน้านะคะ

            รักคนอ่านเสมอนะคะ<3

       ปล.ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่เข้ามาอ่านทั้งที่เม้นแล้วก็ไม่ได้เม้นจากใจจริงค่ะ ถึงไม่เม้นแต่ก็ยังรู้ว่ายังมีคนเข้ามาอ่านฟิคเรื่องนี้อยู่...

            ขอขอบคุณจริงๆค่ะ!!!!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

114 ความคิดเห็น

  1. #89 Thanaporn Singhatas (@thanapornth) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 09:46
    >//< อ่านไปหน้าแดงไป ชอบมาม่อน ฮา ตอนสุดท้ายที่บอกแต่งโดยฟง 5555555 //ปั๊ก ! โดนแม่ตบหัวเพราะหัวเราะเสียงดังไป
    #89
    0
  2. #88 Pinpin Waranu (@waranutrakun) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2556 / 10:14
    กว่าจะอัพนะ ตอนเปิดมาตกใจมากที่เห็นเรื่องนี้อัพ แต่รีบอร์น...นายมีมุมแบบนี้ด้วยเหรอ???
    #88
    0