NCT : OFFICE & man #ออฟฟิศพี่ย้ง

ตอนที่ 7 : office 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 480
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    23 ธ.ค. 59












OFFICE 07













ก็อก ก็อก ก็อก


เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นหน้าห้องทำงานทำให้ผมเงยหัวขึ้นจากกองเอกสารมากมายที่ต้องเซ็นอนุมัติ


"ผมไม่ได้ล็อค"
ผมบอกก่อนจะหมุนเก้าอี้ทำงานบุหนังให้หันออกไปทางหน้าประตูที่ตอนนี้มีใครสักคนยืนอยู่


"สวัสดีค่ะ ท่านประธาน"


คุณ...

คุณเงาะ?



อ่า ใช่...
คุณเงาะหัวหน้าฝ่ายบัญชีสินะ... 


ว่าแต่เธอมีธุระอะไรกับผมกัน แล้วนี่ก็ไม่ได้นัดไว้ล่วงหน้าด้วยซ้ำเพราะอย่างนั้นผมถึงได้แปลกใจที่พบเธอในเวลานี้..


"มีอะไรด่วนเหรอครับ คุณเงาะ"


"คืออย่างนี้นะคะ..."






"กรี๊ดด นี่เมื่อวาน มึงไปส่งคุณเตนล์ถึงห้องเลยเหรอ"


ไอ้จอห์นเค้าหวีดเสียงแหลมใส่หูผมก่อนจะทำตาลุกวาวทันทีที่ผมโม้จบ

"แล้วนี่เมื่อเช้าก็เข้าบริษัทพร้อมกันด้วยหนิครับ" >ตี๋

"อ่ะแน่นอน"

และยิ่งเห็นไอ้ตี๋ทำหน้าดี๊ด๊าแถมยังยกนิ้วเหมือนภูมิใจในตัวผมหนักหนา มันเลยยิ่งอดพูดตามน้ำไม่ได้ ทั้งที่ความจริงเมื่อเช้าที่ได้เข้างานพร้อมกับเตนล์ยอดดวงใจไม่ใช่เพราะเดินมาด้วยกันแต่ต้องเรียกว่า ไอ้เราไปดักรอหน้าคอนโดเค้าเกือบชั่วโมงแล้วจากนั้นก็ย่องเบาตามยัยแฟนเก่ามา 

รู้แล้วเหยียบไว้เลยนะหมู่เฮา เดี๋ยวเพื่อนฝูงมันจะพากันหมดศรัทธาในตัวผมเอา


"แล้วเมื่อวาน ทำไมอยู่ๆได้ไปส่งคุณเตนล์ถึงห้องเลยล่ะครับย้ง" >พี่โซล

ฟังจบต้องดึงหน้า ดูดแก้ม แอนด์เก็กขรึม ถามจริงๆเถอะ นี่คิดว่าเตนล์จะให้ไอ้คนหน้าเสล่ออย่างผมตามเข้าไปถึงคอนโดหรือครับ ก็ไม่ไง มันเป็นไปบ่ได้ถ้าเป็นจั๋งซั่นก็แซ่บอีหลีเด่ 


"ก็คนมันเริ่มมีใจ มันก็หวั่นไหวอย่างนี้แหละพี่"

พูดไปก็แทบสะอึก
เพราะแหลเต็มๆนี่ไง คิดแล้วยังเจ็บสากๆที่อกข้างซ้าย

นี่ถ้าเตนล์หวั่นไหวจริงๆก็ดีสิวะ....


เพราะเอาตามความจริงแม่งไม่ใกล้กับเรื่องที่บอกออกไปแม้แต่น้อย ไอ้เรารึอุส่าทำเป็นปวดท้องขอเข้าห้องน้ำที่คอนโดยัยแฟนเก่า นี่ตอนแรกยอดยาหยีก็บอกอยู่นั่นแหละว่า 'ห้องน้ำที่ล็อบบี้ก็มี เดินไปทางนั้น' (คนอะไรเย็นชาชิบเป๋ง) แต่มาถึงขั้นนี้ไงมันต้องได้ขึ้นถึงห้องสิวะ คิดได้ดังนั้นผมเลยเออออทำเป็นไปเข้าที่ล็อบบี้แต่จริงๆแอบตามยัยคนสวยขึ้นไปชั้นสี่ ห้อง 403 

จากนั้นก็อย่างที่รู้อ่ะครับว่าพอเตนล์เห็นผมยืนอยู่หน้าห้อง next event คืออะไร...

คืออะไร...
ติ้กต้อก ติ้กต้อก...


ปึง!!
ถูกต้องนะคร๊าบ !


เตนล์! ไม่! เปิด! ประตูให้!!!

....
..

เราย้งเองไงหมวย นี่ย้งเองนะ จะปอดบวมตายห่าอยู่แล้วค่ะ มนุษยธรรมมีบ้างมั้ย ขอเข้าไปเปลี่ยนเสื้อก็ยังดี ถึงเสือยังไงมันก็เป็นเสือวันยังค่ำแต่สัญญาว่าจะไม่ขย้ำถ้าไม่เต็มใจ ไอ้เฮี้ย กูพร่ำอะไรคนเดียวในหัวมากมาย พอดึงสติได้ก็เห็นทุกคนกำลังพร้อมใจกันนั่งทำงานเยี่ยงโรงงานนรกทั้งๆที่เมื่อเสียงยังโหวกเหวกเหมือนอยู่เจเจกรีน และที่สำคัญจิตใจพวกมึงหนุ่มออฟฟิศสี่ตัวไม่คิดจะมีใครดึงกูให้นั่งเก้าอี้เลยหรอครับ ปล่อยให้กูยืนเด่นหราเหมือนอาสาไปเปิดฟลอร์รำวงทำไม!!




"อู้ย.."

ฐาปนีย์ทราบแล้วค่ะคุณกิตติว่าทำไม..




"ยงยุทธ ชัยวัฒนมงคล..."


ก็ทันทีที่หันไปพบกับ คุณแหม่ม ผมก็ระลึกได้และไม่แปลกใจเลยว่าทำไมชาวแผนกบัญชีถึงเงียบกันได้ขนาดนี้




"สวัสดีครับ วันนี้อากาศกำลังดีเลย คุณแหม่มสบายดีมั้ยครับ"

อากาศดีกะผี สภาพเสมือนท้องฟ้าวิปริตแปรปรวนทันใดแบบนี้ยังเสือกบอกอากาศดี แล้วนี่ก็ไม่รู้ว่าสะเออะไปถามเรื่องไร้สาระตัดหน้าประโยคที่คุณแหม่มกำลังจะพูดทำไม รู้แต่ว่าขนลุกไปทั่วแขนอย่างไม่รู้สาเหตุ


"ไม่สงสัยกันเหรอ ว่าฉันมาที่แผนกบัญชีทำไม.."


"..."


จุดจุดจุด พิโถ่พิถัง  เจ๊แกถามจะเอาคำตอบแต่ชาวแผนกบัญชีดันไม่มีใครกล้าเปิดปากสักคน นี่เล่นเงียบกันไปทั้งบางจนได้ยินเสียงหริ่งเรไรไปทั่วทั้งคุ้งน้ำพระโขนง 


"สงสัยครับ"
แต่ก่อนที่ผมจะตัดสินใจเป็นอาสาสมัครนักแก้กรรม ไอ้ตี๋ หรือนากาโมโตะยูตะก็เกิดอยากเป็นฮีโร่ขึ้นมากระทันหันมันถึงได้ยกแขนแซงขึ้นมาพร้อมพูดเสียงดังฟังชัดเหมือนภาษาไทยเป็นภาษาบ้านเกิด และที่สำคัญคุณแหม่มก็ดูพอใจที่เห็นตี๋กระตือรือร้น เจ้แกเลยกระตุกยิ้มที่คงทึกทักเอาเองว่าดูเป็นมิตร ซึ่งมันไม่ใช่ 


"เอาล่ะ งั้นตั้งใจฟังกันให้ดีนะ ฉันมาเพื่อจะที่บอกให้พวกคุณทราบว่า ใครจะต้องเป็นตัวแทนไปรายงานการประชุมไตรมาสสุดท้ายของปีนี้..."


จ้อกแจ้ก จอแจ
พอฟังความจบ ชาวแผนกก็พร้อมใจซุบซิบกันเสียงดังผิดจากทีแรก....



"อะแฮ่ม.."

คุณแหม่มเลยกระแอมไอเป็นสัญญาณเตือนครั้งที่หนึ่ง...


"พี่จอยว่าใครจะได้เป็นตัวแทนอ่ะ"

"พี่แจ้มั้ง"

"แต่น้องว่าไม่น่าใช่ ไม่งั้นคุณแหม่มไม่มาถึงแผนกเราหรอก"

"แล้วถ้าไม่ใช่พี่แจ้ ใครจะเหมาะไปรายงานในที่ประชุมใหญ่ล่ะแก คิดสิคิด..."


เออ! คิดสิคิด!!
คิดกันก่อน คิดสักนิด ว่ามึงควรจะเงียบกันได้แล้วครับอีเจ้จอยกะน้องนุช! นี่พวกหล่อนสายตาสั้นกันถูกมั้ย คือมึงไม่เห็นหน้าคุณแหม่มรึไง ตอนนี้คิ้วนี่ขมวดเป็มปมหนาจนจะเป็นโบว์ผูกกล่องของขวัญวันคริสต์มาสอยู่แล้ว!!




"อยู่ในความสงบหน่อย..."


นั้นไง...
กูแอบคิดยังไม่ทันไร...






"..."

กริบ...



"...."

ไงล่ะ
กริบเลยมึง..






"..."
ยิ่งกว่านั้นคือทั้งแผนกบัญชีพร้อมใจกันเป็นใบ้ด้วยความสมัครสมานสามัคคี 


 

"ย้งๆ กูปวดขี้.."

แต่แม่งเสือกมีไอ้เพี้ยนตัวหนึ่งแอบมาซุ่มกระซิบที่ข้างหูผมในเวลาเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเช่นตอนนี้ และเมื่อผมหันไปพบกับไอ้จอห์นที่กำลังทำหน้าทำตาเลิ่กลักผมก็เข้าใจได้ในทันทีว่าเรื่องที่บอกปวดขี้นั้นเป็นเรื่องจริง

"อดทนก่อนมึง ลุกไปตอนนี้ คือซวย"

"....เออ"


555555555555555555555555 หน้าไอ้จอห์นตอนนี้คือปลวกมาก หน้าย่นเป็นหมาบลูด็อกอ่ะ นี่ก็เข้าใจนะว่าคนมันปวดขี้ แต่กูก็สงสารไม่ลงอะครับเพราะแม่งจี้ชิบหาย




อุ้ย...

อุส่าห์แอบก้มหน้าแล้วขำไม่มีเสียง แต่ประเด็นคือพอเงยหน้าขึ้นมาอีคุณแหม่มแม่งกำลังจ้องผมเขม็งเลย...    



ย้งขอโทษ...



"ทุกคนคงรู้อยู่แล้วว่างานนี้สำคัญมาก ฉันต้องขอกำชับให้ฟังอีกครั้งว่า งานนี้จะมีตัวแทนของสาขาต่างประเทศมาหารือด้วย ดังนั้นคนที่ได้รับเลือกต้องตระหนักไว้เสมอว่าคุณได้แบกภาระและความหวังของบริษัทเอาไว้หนักกว่าคนอื่น ถ้าทำได้ดีมีสิทธิได้โบนัสปลายปี แต่ถ้าออกมาไม่ดีโดนตัดเงินเดือน..."



อะไร ตัดเงินเดือนๆอะ
ฟังไม่ทันได้ศัพท์เพราะมัวแต่มองอีจอห์นทำหน้าอั้นขี้อยู่เนี่ย 


"พี่ย้ง ตี๋มีลางสังหรณ์แปลกๆ.."
แล้วนี่จู่ๆตี๋ก็หันรีหันขวางมาทางผมพร้อมกระซิบเสียงเบาข้างๆหู ไอ้ผมเลยหันกลับมาใจจดจ่อรอฟังว่าตี๋ตั้งใจจะพูดเรื่องอะไร


"ตี๋ว่า.."



ปู๊ดด

ควับ!



อีจ๊อห์นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน


"แค่กๆๆ"
พออีจอห์นปล่อยลมหมดแม็กมันก็ทำเป็นไอแล้วพยักพเยิดหน้าไปทางไอ้ตี๋ดั่งตัวร้ายที่กลั่นแกล้งนางเอกทันทีเนียนจนกูงง


"นากาโมโตะ ยูตะ"

และที่ฮากว่านั้นคือทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์เชื่อหมดว่าลมตดเป็นของตี๋


"ครับ?!"

"คุณทำแบบนี้ในที่ประชุมได้ยังไง"

คุณแหม่มบอกพลางทำสายตาผิดหวังในขณะที่บีบจมูกแสดงความรังเกียจไปด้วย อีฝัก น้องตี๋กูจะร้องไห้แล้ว


"คือผม..ผมไม่ได้"



"พอๆ เสียเวลามามากแล้ว..."

ผมหมดคำพูดครับทุกคน อยากจะด่าอีจอห์นแต่ก็แอบยกย่องในตัวมันเหมือนกัน เอาตัวรอดเป็นเลิศยิ่งกว่าแมทดาม่อนพระเอกหนังเรื่องกู้ตาย 140 ล้านไมล์ อยากจะถามถึงเคล็ดลับความหน้าด้านหน้าทนของมันจริงๆ นี่กินข้าวกับอะไรทำไมเหี้ยขนาดนี้ 



"เอาล่ะ และคนที่จะได้เป็นตัวแทนไปรายงานการประชุมในไตรมาสนี้คือ คุณนากาโมโตะ คุณสดายุ คุณวิญญู คุณยงยุทธ แล้วก็คุณลี....ขอให้พวกคุณทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ฉันมีเรื่องจะพูดเท่านี้"

ชื่อโผมๆ ยงยุทธชื่อผมเองงงงง 
สาบานได้ว่าตั้งแต่ต้นจนถึงตรงนี้เพิ่งมาสนใจคุณแหม่มเมื่อกี้นี้เลย ก็ไอ้เรามัวแต่ไปให้กำลังใจไอ้จอห์นสุดท้ายก็เลยหน้าโง่ตอบสนองไม่ทันว่ามันมีอีเว้นท์อะไรเกิดขึ้นบ้าง จึงจำใจหันกลับไปหาเดอะแก๊งอย่างขอความเห็นทันทีที่คุณแหม่มเดินออกไปไกลและห่างเป็นระยะที่ปลอดภัย



"พวกมึง นี่ตกลงว่า.."






ปู๊ดดด ปู๊ดดดดดดด ปู๊ดด ปู๊ดดดด ปู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด


สนั่นยิ่งกว่าประทัดวันตรุษจีนก็ระเบิดตดของอีจอห์นเนี่ยแหละ หายใจเข้าแล้วอยากจะอ้วก แต่ก่อนที่ผมจะเป็นลมตายตรงนั้นทั้งๆที่ยังโสดซิง พี่แจ้แกก็ตะโกนมาจากโต๊ะทำงานแถวหน้าเสียงดังลั่น


"ตดอย่างนี้ไปขี้ไป น้อง!!!!!!!!"




    

 

หลังจากที่แบกอีจอห์นไปเข้าห้องน้ำเสร็จ ช่วงหลังเที่ยงก็ไม่มีใครพูดถึงเรื่องขี้ๆอีกเลย จะเรียกว่าอเนจอนาถใจก็ได้ ส่วนไอ้ผมเองพอมาจับเข่าคุยถึงเรื่องรายงานการประชุมกับอีกสี่ตัวที่เหลือจนรู้เรื่องเท่านั้นแหละครับ #ย้งปวดหัวแลงมาก

"กูว่ามันแปลกๆ งานประชุมใหญ่ปกติพวกพี่แจ้พี่ดรีมจะออกหน้ารับตลอด ทำไมจู่ๆกลายมาเป็นพวกเราวะ แถมยังกระทันหันไฟลนตูดแบบนี้ใครมันจะทำทัน พ่องตรัย!" >ผม

"เออนี่มันไม่เร่งไปหน่อยเหรอครับวะ อะไรอยู่ๆจะเลื่อนวันประชุมใหญ่เข้ามาแถมยังเพิ่งจะมาแจ้งว่าใครต้องไปรายงาน อย่างนี้ก็มีเวลาแค่คืนนี้ในการเตรียมสคริปกับชาร์ต นี่ดาต้ายังรวมไม่เสร็จเลยจะประชุมมะรืน พ่องตรัย!" >มาร์ค



"กูว่าเรื่องนี้มันมีxงำ.." >ไอ้จอห์น

"เงื่อนครับ เงื่อนๆ"> ตี๋

"อืม..."

"เออ..."

"อือ..."

"อ่า..."

"...."


แล้วพอหลังจากได้พากันสาละวนบ่นกับสมาคมหนุ่มออฟฟิศจบกระบวนความจู่ๆก็ทั้งวงสนทนาก็เกิดสภาวะเดดแอร์ พวกเราทุกคนต่างคนต่างนั่งเงียบหันหน้าเข้ามุมโต๊ะกันทั้งอย่างนั้นเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากกับชีวิต

จริงๆนะครับ...
แบบว่า now feeling down ชิบหาย อารมณ์แบบทหารเตรียมตัวไปรบโซเวียตแล้วมีวี่แววว่าจะไม่ได้กลับบ้านไปหาลูกเมียประมาณเลยอ่ะ ฮืออออออ ม่ายอาววววว ลูกยังไม่มีเมียก็หายยังไม่ได้คืน มีอะไรจะแย่ไปกว่านี้ม้ายยย





"งั้นเราคงต้องช่วยกันทำงานให้เสร็จภายในคืนนี้อ่ะครับทุกคน"

"นอนค้างเลยแล้วกันกูว่า"

อีคนพูดที่เพิ่งฟื้นจากอาการท้องเสียปลดเนคไทออกอย่างห้าวหาญ ไม่เกรงกลัวฝ่ายสอดแหนมพฤติกรรมของแผนกบุคคลเลยแม้แต่น้อย เหตุผลเพราะเลยเวลาทำงานมาเกือบๆครึ่งชั่วโมงแล้ว ไม่ฟาวล์



"ค้างก็ค้างวะ"


"แต่วันนี้ฟ้าไปนอนต่างจังหวัดน่ะพี่ ผมต้องอยู่ดูแลลูก..."

ก็เหี้ยแล้วครับ ถ้าขาดพี่โซลไปคนนึง ต่อให้ทำงานทั้งชาติก็ไม่เสร็จหรอกครับ ดูแค่สโลแกนไอ้จอห์นที่ว่าเห็นงานเป็นลมเห็นนมสู้ตายก็ชัดแล้ว นี่ยังไม่รวมสโลแกนไอ้มาร์คที่ว่าเห็นเงินให้รีบคลานเห็นงานให้แกล้งตายเลยนะ แล้วยิ่งถ้ารวมสโลแกนผมที่บอก หล่อและจนพร้อมพาทุกคนไปลำบากเข้าไปอีกคนเนี่ย อื้อหือ งานนี้ตี๋คงต้องอุปสมบถแก้กรรมอ่ะครับ เคราะห์หนักเหลือเกิน

"พี่โซล พี่ก็รู้ว่าถ้าพี่ไม่อยู่ ตี๋แย่แน่ครับ"

"อ้าว ไอ้ตี๋มึงพูดงี้หมายความว่าไง มึงหาว่าพวกกูไม่เอาถ่านเหมือนไอ้ย้งเหรอ"

"ตี๋พูดแบบนั้นไม่ได้หรอกครับพี่จอห์น ตี๋เกรงใจ"

"อ่อ นี่มึงเกรงใจแล้ว"

"จ่าจอห์นใจเย็นๆ ทีมึงยังไม่เกรงใจกูเลยนี่ครับ ด่ากูไม่เอาถ่านเนี่ย"


"ทุกคนอย่าเพิ่งทะเลาะกันสิ ผมไม่ได้จะทิ้งงานให้สักหน่อยผมแค่หมายความว่าผมคงต้องไปรับน้องเจแปนมานอนที่นี่ด้วย ผมเป็นห่วงลูกน่ะครับ"

ดีที่พี่โซลแกโพล่งห้ามทัพขึ้นมาได้ทัน ไม่เช่นนั้นมังกะยอชวาอย่างไอ้จอห์นคงตีกรุงศรีแตกก่อนเป็นแน่ โหรย้งขอทำนายไว้ซึ่งตรงนี้



"กูก็ว่าอยู่แล้วว่าพ่อคนดีอย่างมึงทิ้งภาระให้เพื่อนไม่ลงหรอก"

"ถูกครับเพราะถ้าเป็นพี่จอห์นก็ว่าไปอย่าง"

"ไอ้ห่ามาร์ค นี่มึงอยากโดนตีนถูกมั้ย"


มังกะยอชวาว่าจบก็ยกเท้าถีบตูดไอ้มาร์คเต็มแรง จนน้องผมล้มคว่ำไปทาง 

"เฮ้ย พี่ ผมล้อเล่นนนนนน"




"เอองั้นก็ไปๆ รีบแยกย้ายกันกลับไปทำธุระส่วนตัวแล้วกลับมาช่วยกันทำงานได้แล้ว"

ไอ้ห่าจอห์นเค้าพูดปลุกใจทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงหึกเหิม แต่เห็นแล้วกูขำอ่ะ นี่ยังแอบจี้ไม่หายเลยที่มันระเบิดตดแล้วสับขาหลอกหน้าด้านๆ ผมมองหน้ามันแบบเดิมไม่ได้เลยครับและรับรองว่าเรื่องนี้จะติดตราตรึงใจผมไปอีกนาน แต่เชื่อว่าไอ้ตี๋คงนานกว่ามาก 5555555555555555555555555555555555555555



"ไปกะกูมั้ย กูเอารถมา"

เออใช่ เห็นว่าวันนี้จ่าแกนึกอยากขับรถโชว์ความเสี่ยถึงได้เอารถมาจอดทิ้งไว้ที่ลานจอดรถ ว่าแล้วก็ขอเกาะรถมันไปลงแยกใกล้ๆนี้ดีก่า






"แดกไรก่อนมั้ยมึง"

จอห์นถามขึ้นขณะที่ลิฟต์เปิด ส่วนผมก็ก้าวขาตามมันออกมา ปรากฏว่าเพียงไม่นานลิฟต์ข้างๆก็เปิดออกและมีสารร่างของตี๋ มาร์ค พี่โซลเดินตามกันออกมา


"อ้าว ไหงลงมากันหมดล่ะครับพวกมึง"

"ปุบปับน่ะ ผมว่าจะพาน้องๆไปส่งบ้านแต่อาจจะแวะกินข้าวกันก่อน"


อีจอห์นฟังพี่โซลว่าจบก็เบ้ปากด้วยความหมั่นไส้ออกหน้า เอาล่ะครับ งานนี้จะได้เห็นการปราบกบฏของมังกะยอชวารึไม่ต้องติดตามชม


"ลูกก็ต้องเลี้ยง น้องก็ต้องดูแล ประเสริฐเหลือเกิ๊นนนน"

ตาจอห์นแซะเสียงแหลมมม ผมถึงกับขำให้กับความปากร้ายชอบจิกกัดของมัน


"แล้วพวกพี่เหอะ ไปกินไหนกัน"



"น้อยๆหน่อยมึง แดกๆร้านแถวๆหน้าแยกเนี่ยก็ได้ จะได้รีบๆกลับมาทำงาน ไม่ใช่จะมาพากันไปกินข้าวชิวๆนะโว้ย"


หู้ย จ่าแกแซะแรงมากเว่อ กูนี่ขอเงียบแล้วเก็บเสียงขำในลำคอก่อนนะครับสมาคม

"แหมๆ ถ้าพวกผมมาถึงก่อนนะพี่จอห์น"


 "กูจะคอยดู..."



แล้วพวกเราก็โต้วาทีกันเพียงเท่านั้นก่อนจะเดินเข้ามายังลานจอดรถ ประเด็นต่อมาคือคุณจอห์นก้าวขาไวชิบหายสงกะสัยจะหัวร้อนที่ตอนนี้น้องๆไปประกบพี่โซลหน้าหลัง ซึ่งอันนี้ช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะมึงทำตัวให้ไม่น่านับถือเอง




"..ไอ้ย้ง โต๊ะยามฉ่ายทำไมมีดอกไม้แห้งวางเต็มเลยว่ะ"

จู่ๆไอ้จอห์นเค้าก็หยุดเดินแล้วหันมาทำหน้าซีดใส่...ผมกระพริบตาปริบๆก่อนจะมองไปทางโต๊ะยามที่ตั้งอยู่ก่อนถึงที่กั้นรถยนต์


"เออว่ะ..."

ผมตอบเสียงหลงเมื่อมองไปรอบๆและพบเข้ากับบรรยากาศที่โคตรอึมครึ้ม แถมลมยังตีอัดท้ายทอยพรึ่บๆจนขนแขนขนแข้งลุกซู่ซ่า...


"เห้ย พี่ ทำไมโต๊ะยามฉ่าย..."

ไม่เท่านั้นไอ้พวกน้องๆที่เดินตามมาติดๆยังถามขึ้นเสริมข้อข้องใจให้มีน้ำหนักเข้าไปอีก แต่ที่หนักกว่านั้นเนี่ยคือไอ้ตี๋จิตสัมผัสที่ตอนนี้แม่งเอาแต่มองไปรอบๆแถมยังตัวสั่น ขนคอตั้งชนิดที่มองไกลสองเมตรก็ยังเห็น


"ตี๋ว่าท่าไม่ดีแล้วครับพวกพี่..."


ปึง!!

"อ้ากกกกก"
สมพรปากมั้ยล่ะมึง! ยังไม่ทันที่ตี๋จะพูดจบดีเสียงของแข็งกระแทกพื้นก็ทำเอาผม มาร์ค จอห์น ตี๋และพี่โซลกระโดดเข้ามายืนรวมกันอย่างสมัครสมานสามัคคี 
 


"อ้าว.."

และก่อนที่จะเข้าช่วงล่าท้าผี ก็เหมือนเบื้องบนส่งพระถังซัมจั๋งจากชมพูทวีปมาโปรดหรือจะพูดง่ายๆคือโชคดีเหลือเกินที่พี่เทพ (แผนกฝ่ายการผลิต) แกเดินเข้ามาถูกจังหวะพอดี 


"มาไหว้ยามฉ่ายกันเหรอ"

"ไหว้อะไรพี่"

คำถามนี้พรีเซนเต็ดบายบักมาร์คที่หน้าตาเหลอหลาออกหน้ามากสุดในหมู่คนหล่อ


"ก็ไหว้รูปยามฉ่ายไง"


"ยามฉ่าย..เสียแล้วเหรอครับ"

ทันทีที่พี่โซลพูดจบลมเย็นๆก็พัดผ่านร่างผมและทุกคนไปพาเอาท้องไส้ปั่นป่วน 



"อืม คนทั้งออฟฟิศไปงานศพแกวันนี้ นี่ไม่รู้กันเลยเหรอ"

ถ้ารู้ กูจะยืนขาสั่นเป็นพาร์กินสันกันแบบนี้เหรอครับพี่ แล้วดูนะยิ่งวินาทีที่พี่เทพแกก้มลงไปหยิบรูปยามฉ่ายที่น่าจะถูกลมพัดตกลงพื้นดังปึงเมื่อกี้ขึ้นมาอ่ะ วินาทีนัั้นผมแทบจะตั้งนะโมสามจบอยู่แล้วครับถ้าไม่ติดว่ากลัวโดนห่าจอห์นหยอกว่าปอดแหกล่ะก็ ย้งกราบแบบเบญจางคประดิษฐ์จริงๆด้วย


"อ่อ ไม่รู้เลยครับ"




"เห็นพี่แจ้บอกว่าคืนนี้พวกน้องจะอยู่ทำงานกันนี่ ถือว่าเฝ้าออฟฟิศแทนลุงแกก็แล้วกันเนอะ"


เนอะ











เนอะพ่อมึงเซ่!!!!!!!!!!!!




"โห้วพี่ กลัวอย่างเดียวคือลุงแกจะยังมาทำงานประจำนั้นแหละครับ"



ปากมึงมีหมากี่ตัว!!!
อีผีเจาะปาก อีปากปีจอ อีจ๊อห์นนนนนนนนนนนนนนน





ฟิ้วววววววววว

ขณะที่ผมกำลังก่นด่าอีจอห์นในใจ จู่ๆก็มีลมบางๆพัดมาถูกตัวเบาๆแต่เหมือนได้ดึงสติสัมปชัญญะที่มีน้อยกันอยู่แล้วให้หายไปเลย



ซึ่งพอทุกคนได้รับสัมผัสชวนขนตั้งชัน เหล่าชายฉกรรจ์อย่างเราๆทั้งสี่ก็มองหน้ากัน แล้วทุกคนก็รู้ใช่มั้ยครับว่าทีมงานเราคุณภาพดี เพราะไม่มีใครกลัวผีเล๊ยยยยตี๋แค่เกาะเสื้อผมแน่นตามมาด้วยบักมาร์คและพี่โซลที่ขยับเข้ามาใกล้กันแบบแฝดสยามเราสามสี่คน 





"พวกมึงกลัวอะไรกันขนาดนั้นว่ะ ไปๆแยกย้ายไปทำธุระแล้วกลับมาทำงาน"

เอาซี่ ดูมันหยามซี่ ดูมัน!!
อีคนที่ตดในที่ทำงานก็พูดได้นี่ อีนังหน้าด้าน อย่ามาทำเป็นพูดว่าไม่กลัว เรียมรู้เช่นเห็นชาติมึงจ๊ะแค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่ ไส้ พุง มึงมันตอสามแหลอีจอห์น




"ฮ่ะฮ่าๆๆๆๆ พวกน้องกลัวผีกันเหรอเนี่ย"




"โถ่ ผีนะผี ใครๆก็ต้องกลัว หรือพี่เทพไม่กลัว">มาร์ค


"กลัว!"

"เอ้า"


"แต่ผีไทยอย่างยามฉ่ายทำไรพี่ไม่ได้หรอก พอดีพี่นับถือคริส"

"คริสนี่คริสหอวังปะ"

"เหอะ คริสเตน สจ๊วต"




"ถุย!!"

กูขอพื้นที่หยาบคายเลยตอนนี้ นอกจากพวกมันจอห์นกะไอ้เทพ(ไม่เคารพแม่งล่ะ) จะพูดเล่นหยอกเย้ากันอย่างอารมณ์ดี เท่านั้นไม่พอไง มีตบมุกกันเองเป็นฉากๆ ไอ้เฮี้ยยยยยยยย นี่พวกมึงคุยกันหน้ารูปคนตายอยู่นะ ทำไมมึงถึงฮาสามช่ากันได้ขนาดนั้นมึงตอบกูดิ้


"พะ พะ พี่ย้ง"
จู่ๆผมก็ต้องชะงักความหัวร้อนเมื่อมาร์คชี้มือไปด้านข้างที่ผมยืนอยู่


"อะไร!!"
ผมจึงตอบกลับทันทีด้วยโทนเสียงหงุดเงี๊ยวระดับสี่




"พี่ ดะ ดะ ดูนั้น"

ดูอะไรวะ ?!
ขณะที่สงสัยผมก็หันคอไปตามมือไอ้มาร์คโดยอัตโนมัติและสายตาก็พบเข้ากับกรอบรูปยามฉ่ายที่มีดวงน้ำลายปนเสลดนิดๆย้อยเปียกอยู่

เออ แล้วมันแปลกตรงไหนก็เมื่อกี้ผมเพิ่งถุยน้ำลายไปโดนกรอบรูปยามไง ก็แค่นี้

....

......


หืม 

หืมมมมม




เมื่อกี้กูทำอะไรนะ








"พี่ย้งถุยน้ำลายโดนรูปยามฉ่ายครับทุกคน!!"


"..!!!!"


ผ่าง ผ่าง ผ่างงงงงงงงงง


คุณเคยเห็นภาพฝูงม้าลายวิ่งกระโจนเอาชีวิตรอดจากฝูงจระเข้มั้ยครับ ใช่เลย ภาพนั้นเหมือนกับสถานการณ์ในตอนนี้ไม่มีผิด ไอ้ทีมงานคุณภาพดีนั่นเป็นเรื่องหลอกลวง ชีวิตจริงมีแต่ทิ้งกูไว้ข้างหลังกันทั้งนั้น รู้ตัวอีกที อีน้องมาร์ค ตี๋ พี่โซลก็แยกย้ายกันขึ้นรถเบนซ์เมอร์เซเดสอย่างไวจนมองไม่เห็นฝุ่น ส่วนอีจอห์นก็เอาพี่เทพยัดลงรถแล้วดริฟออกไปไวกว่าอีพี่โซลอี๊กกกกกกกกก


ฮือออออออออออออออออออออออออ





 
"พี่ฉ่าย ย้งขอโทษ..."

พูดจบผมก็เอาเนคไทเช็ดน้ำตาตัวเองที่ซึมๆออกมาจากหางตา จากนั้นจึงเอามาเช็ดน้ำลายที่เปรอะกรอบรูปต่อ



"ย้งไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ถ้าพี่โกรธอะไรให้ไปหักคอไอ้ตี๋โน่นนะ"







19.42 น.



ใครๆก็กลับไปอาบน้ำ กินข้าว ทำธุระที่บ้านกันทั้งนั้น ยกเว้นผมที่แวะไปที่วัดปทุมก่อนเพื่อความสบายใจ ภาพลุงฉ่ายในกรอบรูปนี่ยังติดตาไม่หาย ไม่เคยกลัวอะไรขี้ขึ้นสมองแบบนี้มาก่อน 

เป็นใครเจอแบบนี้ไปก็ต้องมาเข้าวัดแบบผมนี่แหละ อย่ามาหาว่าเว่อร์ไปหน่อยเลย


"คิกคิกคิกคิกคิกคิก"

"มึงหัวเราะอะไรไอ้ตี๋"
ผมถามเสียงเข้มทันทีที่เห็นน้องตี๋กลั้นขำเมื่อมองมายังชุดขาวที่ผมสวมอยู่


"ตี๋ไม่คิดว่าพี่ย้งจะกลัวถึงขนาดเข้าวัดไปหาหลวงพ่อน่ะครับ"

"เออ นี่มันนุ่งขาวห่มขาวยังกะถือศีลไปอีก"

เอาเข้าไป อีจอห์นเค้ายังมาช่วยว่ากูสมทบ ใช่ซี่ ลืมกันไปหมดแล้วมั้งพวกมึง ว่าเมื่อสองชั่วโมงก่อนทำอะไรไว้ ทำเป็นความจำเสื่อมไวเชียวนะ ทิ้งกูได้ทิ้งกูเลยไม่ใช่เหรอ ไม่กลัวผีกันเลยนี่




"ก็หลวงพ่อเค้าทำขันน้ำมนต์หกใส่กู กูเลยต้องเปลี่ยนชุด"

"คิกคิก ถึงว่า แต่ก็เหมาะกับพี่ย้งดีนะครับ"


อีตี๋เล่นกูสองดอกล่ะนะ
มีไม้หน้าสามมะ จะฟาดแม่ง



"ชุดกูก็ดีกว่ามึงแล้วกัน ชุดนอนลายเบ็นเทนมาเลยนะ อายุยี่สิบสี่หรือสิบสี่อะเรา"


"โดน!"

ทีงี้อีจอห์นสายปั่นทำท่าเห็นด้วยกับผมเฉย มันยกมือขึ้นรอไฮว์ไฟฟ์แต่กูงอนมันอยู่ เลยปล่อยให้ยกแขนแช่กับอากาศไปอย่างนั้น

"..."



"โห้ ขี้งอนอ่ะเตง"

"เตงไร อี๊ ขนลุก"



ยังไม่ทันได้ผลักอีจอห์นที่กอดผมจม อีน้องมาร์คกับพี่โซลก็ขึ้นมาเห็นภาพพวกผมคลอเคลียกันพอดิบพอดี


"บัดสี!!"
อีน้องมาร์คตะโกนลั่น 


"สีเหียว"

"ย้ง ลูกผมฟังอยู่!"

เพราะผมมัวแต่จะเล่นมุกด้วยความคึกคะนองเลยไม่ทันได้ดูว่าพี่โซลแกอุ้มเด็กผู้หญิงมาด้วย สงสัยจะเป็นน้องเจแปนลูกพี่แกกับคุณฟ้า ขอบอกไว้ก่อนนะว่านี่ตั้งแต่ทำงานและรู้จักกันมาเกือบปีไม่เคยเห็นพี่โซลพูดถึงลูกมาก่อนจนกระทั่งวันนี้ 


"น้องเจแปนนนนนน"

และเด็ดกว่านั้น คือการที่ไม่เคยได้ยินอีจอห์นใช้เสียงสองมาก่อนจนกระทั่งเมื่อกี้!!!



"น่ารักจัง"



"คาวาอี้เดส"


คงจะจริงอย่างที่เค้าว่ากัน
ว่าเมื่อผู้ชายอยู่กับเด็กจะดูอ่อนโยนขึ้นหลายสิบเท่า เพราะไอ้ตี๋กับบักมาร์คมันดูมุ้งมิ้งขึ้นมาทันทีในสายตาผม แต่ถ้ายังยากที่จะเชื่อว่าอ่อนโยนขึ้นจริงมั้ย 

นู่น ดูอีจอห์นได้ ขนาดคนหยาบคายอย่างนั้นยังใช้เสียงสอง แปลกตาดีเหมือนกัน


"กู เอ้ย พี่ขออุ้มลูกโซลหน่อยสิครับ"



"จะดีเหรอพี่"



"เออ!"

"..."


"ครับ ดีครับโซล"


แค่นึกว่าอีจอห์นจะอุ้มเด็กผมก็ขนลุกไปทั้งตัวแล้ว ผมว่าผมเข้าใจได้นะถ้าพี่โซลจะไม่ไว้ใจให้ไอ้จอห์นมันอุ้มลูกพี่แกอะ แต่ปรากฎว่าพี่โซลก็ใจพอเหมือนกันที่กล้ายกลูกให้ไอ้จ่ามันอุ้ม 

ผมล่ะกลัวเด็กมันหล่นลงพื้นหัวโนจริงๆ


"ระวังๆนะครับ"

"อืม ลูกโซลน่ารักอะ ขอหอมชื่นใจที"

"เห้ย"


ฟอดดดดด

ทุกคนควรได้เห็นภาพพี่โซลถลึงตาตอนที่อีจอห์นกดจมูกหอมแก้มน้องเจแปนครับ คือหน้าพี่โซลโคตรจี้ 55555555555555555 ถ้าคว้าอะไรทุบได้ไอ้จอห์นคงตายตรงนั้นอะ เล่นมาหอมแก้มไข่ในหินของคุณพ่อสุดเลือดเย็นแบบนี้ได้ยังไง 


"ไอ้พี่จอห์นพอเหอะ คุณพ่อเค้าหวงจนเส้นเลือดฝอยในสมองจะแตกอยู่แล้ว" >มาร์ค

"เออๆ"



ฟอดดดดดดด

ว่าแล้วมันก็หอมแก้มลูกเค้าอีกที กวนประสาท กวนส้นตีนสุดติ่งไปเลยจ้าาาาา




"เอาล่ะ มากันพร้อมหน้าแหละก็ดี งั้นเดี๋ยวกูแบ่งงานให้แต่ละคนเลยนะ"

"เดี๋ยวครับ!"
จู่ๆพี่โซลที่กำลังอุ้มหนูเจแปนก็พูดขึ้นมาขัดจังหวะเสียงดัง








"มีอะไร.."
ไอ้จอห์นเลยเสียงเข้มรองรับสถานการณ์ที่จู่ๆก็ดูตึงเครียด



"เดี๋ยวผมกางเต็นท์กับปูที่นอนให้ลูกก่อน"


พี่โซลว่าจบ คิ้วตึงๆของอีจอห์นก็คลายสลายหายไปในทันใด
"ตกใจหมด นึกว่ามีอะไร"

"..."


"มา เดี๋ยวกูช่วยกางเต็นท์"



ไม่จริงอะ 
นี่หูผมฝาดหรือมีผีพ่อพระตัวไหนมันสิงร่างไอ้จอห์นอยู่ครับเนี่ย! เป็นไปได้เหรอที่จอห์นมันจะเอ่ยปากช่วยพี่โซล ?!


"มันไม่จริงใช่มั้ยพี่ย้ง..."
ขนาดไอ้มาร์คยังไม่เชื่อสายตาตัวเอง มันถึงกับเดินเข้ามากระซิบข้างๆหูผมทันทีที่เห็นออร่าความมุ้งมิ้งพุ่งพล่านมาจากตัวไอ้จอห์น


"มึงคิดว่ายังไงละบีหนึ่ง"

"บีหนึ่งก็คิดเหมือนที่มึงคิดอะแหละบีสอง"
ฟังอีน้องมาร์คพูดจบผมกับมันก็ผงกหัวพลางมองหน้ากันอย่างเข้าใจในสารลับที่ส่งผ่านกันทางโทรจิต



"มึงสองคนเป็นไรกัน ทำไมทำหน้าอย่างนั้นวะ"

"เปล่าเน่ ไม่ได้เป็นไร เดี๋ยวพวกกูไปเข้าห้องน้ำกันก่อนนะ"



"อ้าว ตี๋ ไปฉี่กับพวกพี่กัน"


"ตี๋ไม่ปวดครับ"

เอ้า  อีห่าน! คิดจะตามทันเพื่อนๆบ้างมั้ย กูอุส่าห์วางแผนกับไอ้มาร์คอย่างดีเพื่อจะให้อีสองคนที่ชอบตีกันได้ลองใช้เวลาอยู่นำกัน แล้วมึงเล่นมาตอบแบบนี้ แผนก็พังเบิ๊ดดด


"เอาหน่า ปวดไม่ปวดก็มาเหอะ"

"ไม่ดีกว่าพี่ย้ง เดี๋ยวตี๋จะอยู่ช่วยพี่โซลปูที่นอนให้น้องเจแปนตรงนี้"



ฟังมันพูดจบผมกับไอ้มาร์คก็ร่วมใจกันมองแลงใส่ตี๋ แต่จนแล้วจนรอดตี๋ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี!! โอเค ได้ตี๋ พี่ยอมแพ้แล้ว พี่สิ้นหวังแล้ว กูเนี่ยถอดใจกับมึงแล้ว! เหนื่อย!










"โอ้ย พี่ นี่พี่ยังไม่ชินอีกเหรอ"

"ชินยังไงลงวะ ความมึนของไอ้ตี๋มันสร้างความประทับใจให้กูได้เสมอ"

ผมบอกพลางรูดซิบกางเกงขึ้นเมื่อทำธุระเสร็จเรียบร้อย จากนั้นจึงเดินมายังอ่างล่างหน้าที่ตอนนี้มีไอ้มาร์คนั่งพิงอยู่





"5555555555 จริงพี่ นี่เมื่อตอนเย็นก็เกือบถูกรถชนกลางแยกเหม่งจ๋ายเลยนะ"


"เห้ย ไม่เห็นรู้เรื่องเลย"


"ก็ผมกำลังจะเล่าให้ฟังนี่ไง"


มาร์คพูดยิ้มๆในขณะที่ผมกำลังล่างมือไปตั้งหน้าตั้งตาฟังไป


"ตอนนั้นผมกับพี่โซลนี่ใจหายแว้บบบบบ นึกว่าไอ้ตี๋จะโดนชนตายห่าซะแล้ว หวุดหวิดไปเหมือนกันพี่ จริงๆก็ไม่ตลกหรอกนะ แต่ที่ฮานี่คือฮาในความมึนของมันไง เดินไม่ดูรถเลย ดีไม่เป็นอะไร "

"เชี่ย ขนาดนั้นเลยเหรอวะ"

"เออดิ พี่โซลช็อคไปวูบนึงเลยอ่ะ"

"อันนี้กูไม่ประทับใจวะ แม่งอันตรายเกิน"

"โอ้ยพี่ย้ง ไอ้พี่ตี๋มันดวงแข็งโปกเชื่อผม คนแบบนี้ตายยากพี่ ต้องอยู่สร้างความบันเทิงให้เพื่อนฝูงอีกนาน"



"เห้ย ?!"

"อย่าทำหน้างี้ดิพี่ย้ง ผมตกใจนะเว้ย มีอะไร!!"





"ในกระจก..นะ..นะ..ในกระจก"
ผมเบิกตาโต ทำหน้าผวาสุดขีด จนไอ้มาร์คตัวแข็งตาเหลือกค่อยๆหันไปหากระจกช้าๆ


"แฮ่!!!"

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ไอ้เหี้ยย้ง!"


5555555555555555555555555 
ผมระเบิดหัวเราะน้ำตาแทบเล็ดเมื่อได้ยินเสียงสิบแปดหลอดของอีมาร์คดังลั่น แม่งโคตรฮา โคตรท้องแข็ง โอ้ย ผมกุมท้องขำจนตับไตสะเทือนไปหมด ถึงแม้ในบรรดาสี่คนจะกลัวผีหมดก็จริง แต่คนที่กลัวผีที่สุดคือไอ้น้องมาร์คหนึ่งเดียวคนนี้นี่แหละครับท่านผู้ชม



"ต่อยกับกูมั้ยไอ้ย้ง"

"นี่กล้าขึ้นกูขึ้นมึงเหรอ.."

ในขณะที่ผมกำลังจะยกมือเบิดกระโหลกเด็กมัน จู่ๆไอ้มาร์คก็ยกมือห้ามทัพขึ้นมาแถมยังทำหน้าเหวอจนน่าเกลียด 


"มีอะไร.."

"พี่ไม่ได้ยินเหรอ"

"ได้ยินอะไรวะ ?" ผมถาม



"เสียงดนตรีไทย..."

ชื่อมั้ยว่าขนคอผมลุกตั้งชันเป็นแถบเพราะเมื่อเงี่ยหูฟังดีๆก็ได้ยินเสียงดนตรีไทยอย่างที่น้องมันว่าจริงๆ วินาทีนั้นอะดรีนาลีนมาเต็ม ขนลุกชูชันทั้งตัว ผมกับมาร์คจึงมองหน้าและส่งสารลับทางโทรจิตกันอีกครั้ง





"โกย.."

พูดจบกูก็สวมวิญญาณนักวิ่งทีมชาติวิ่งออกจากห้องอย่างไว ไวกว่านี้อาจติดถึงโอลิมปิก บ้าเอ้ย หัวใจผมเต้นแรง
กว่าเดิมจากที่เลือดสูบฉีดอยู่แล้วก็สูบฉีดแรงมากกกกกกตอนที่ได้ยินเสียงหมาหอนระงมทั้งๆที่กลางเมืองแบบนี้ไม่น่ามีฝูงหมามากมายขนาดนี้ 



"ผีหลอก กรี๊ดดดดดดดดด ไอ้จอห์น พี่โซล ไอ้ตี๋โว้ย ผีหลอกกกก"


"กรี๊ดดดดดดดด"

พวกผมส่งเสียงโวยวายกันเสียงดังก่อนจะไปถึงหน้าประตูแผนกด้วยซ้ำ แต่ไอ้ที่เราคิดกันว่าจะได้เห็นพวกพี่โซล ตี๋ จอห์น พากันวิ่งเข้ามาถามว่าเป็นอะไรเกิดอะไรขึ้นนั่นล้วนไม่จริง



"..."

อะไรคือการที่เปิดประตูเข้ามาเห็นพวกมันยืนเรียงกันนิ่งหยั่งกับเจออะไรเข้า




"พวกมึง!!"

"ชู่ว....."

"..!!"


ผมกลั้นหายใจและกลืนเสียงตัวเองลงคอทันทีที่เห็นไอ้จอห์นหันกลับมายกนิ้วชี้แนบปากพร้อมหน้าตาโหวงๆ จากนั้นนิ้วที่อยู่แนบปากก็เปลี่ยนทิศทาง 



บัดนี้มันถูกชี้ไปที่ห้องถ่ายเอกสารที่เป็นกระจกที่อยู่ทางฝั่งซ้ายของพวกเราทุกคน


แล้ววินาทีนั้นผมก็ไม่คิดไม่ฝันว่าตัวเองจะต้องมาพบเจอเรื่องราวสยองขวัญแบบนี้ ดวงตาผมเบิกกว้างทันทีที่เห็นผู้หญิงหน้าขาวในชุดนางรำกำลังดัดแขนตัวเองกร๊อบ กร๊อบ










"นี่แน่ใจใช่มั้ยครับ..ว่าไม่มีใคร ชะ ชะ เชิญนางรำมารำแก้บนคืนนี้.."

"มึงยังจะถามอีกเหรอไอ้โซล..."

"ชัวร์เลยใช่มั้ยเนี่ย..."

"ชัวร์..."



"แล้วทำไม..พะ พวกเรายังยืนนิ่งอยู่ล..ละล่ะวะ"
สิ้นเสียงไอ้จอห์นก็เหมือนว่าดนตรีไทยจะเริ่มดังขึ้นจนรู้สึกได้ และแน่นอนว่าเราทุกคนหันมามองหน้ากันตาเบิกโผลง




"งั้นผมกับลูกจะนำไปก่อนนะครับ..."


พี่โซลว่าจบก็กระเตงลูกวิ่งออกไปยังประตูเร็วจนกูใจหาย แต่ที่ขวัญหนีดีฝ่อที่สุดก็คงเป็นเสียงกรี๊ดหวีดแหลมที่ออกมาจากปากทุกคนพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย




"ผีหลอกกกกกกกกกก  กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด "



TBC
..........................................................................
บทนี้สกปรกมาก อยากให้มันสุด เลยพยายามขยี้ให้แตก
แล้วก็แตกอยู่นะ สติอะ555555555555555555555555
เกลียดพวกมันมากกกกกกกกกกกก 

บทหน้าสองเท่า บอกแค่นี้
#ออฟฟิศพี่ย้ง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

311 ความคิดเห็น

  1. #305 p_aww (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 22:36
    เราก็กลัวนะ 55555555555555 สติแตกกันหมดแล้วว้อยยยยย
    #305
    0
  2. #295 กุ๊กไก่ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 21:18
    หล่อได้หนึ่งตอน5555
    #295
    0
  3. #285 _maomai (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 11:56
    คือแบ่บบบบบว้อยยยยยยยยยยยย 5555555 บันเทิงละเกินนนนนคุณ
    #285
    0
  4. #268 Babyzfah (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:54
    คือแบบบ นี่อาจจะเป็นคนเดียวที่เลื่อนลงมาพร้อมหลับตา 55555555 กลัวง่ะะ ทั้งกลัวทั้งขำ กลัวจาเจอรูปผีโผล่มาอีก 555
    #268
    0
  5. #260 seethenq (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 14:28
    4555555555555555555ว้อยย พวกแก๊งผีเจอผี
    #260
    0
  6. #252 mytty (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 10:02
    บันเทิงเหลือเกินพ่อคุณ5555555555555555555555555555555
    #252
    0
  7. #220 taeyong_vivi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 21:18
    รีบมาต่ออีกนร้า คิดถึงมากมาย 😘
    #220
    0
  8. #211 fahorine. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 18:42
    ตลกโพด 5555555555555555555555 รู้สึกภูมิใจนิดๆ ชื่อฟ้าเหมือนแม่น้องเจแปนแฟนพี่โซลเขาอ่ะค่ะ ภูมิใจในความติ่ง 555555555555555555 ตลกอิแก๊งนี้โคตร มันตะอะไรขนาดนั้น โอ่ย ขำโว้ย555555555566655
    #211
    0
  9. #200 tntenx01 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:16
    โอ๊ยยนนน555555555 นี่กำลังอ่านอะไรอยู่เนี่ยยนยยย
    #200
    0
  10. #190 ย้งยุทธ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 21:00
    ฮาอิจ้อน. ตดเหมือนมีขิออกมาด้วย
    #190
    0
  11. #184 BellZspe852 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 19:18
    โอ๊ยตลกกกก55555555 ไรท์ขยี้แตกจริง หนุ่มออฟฟิศแมนๆแต๊วแตกกันหมดเลย55555
    #184
    0
  12. #179 blacknbird (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 13:42
    โอ๊ย ขำเหมือนคนบ้า 555555%5555555555555
    #179
    0
  13. #177 black-village (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 23:45
    ตลกอ่ะ ขำไม่ไหว5555555555555
    #177
    0
  14. #176 flufffy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 23:06
    5555555555555555555555555555555555555555 น้ำตาเล็ด ฮื่ออออออออออ ไม่ไหวแล้ว ขำมากจุดนี้ โอ่ย ใจจะขาด 5555555555
    #176
    0
  15. #175 Amane (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 22:49
    โอ้ยยยย ขำ55555555555555555555555 ฮาท้องแข็งแล้วววววว ทำไมตลกแบบนี้55555 โอ้ยยย แต่ละคน ชั้นรักแก้งนี้มากกกก55555555โดนผีหลอกจนกรี้ดกันหม๊ดดดด555555555
    ขอบคุณที่มาต่อนะคะ><
    #175
    0
  16. #174 2168 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 22:25
    โคตรคอมเมอดี้ ฮือออ ขำไม่ไหวแร้ว (?_?)(?_?)(?_?)
    #174
    0
  17. #173 ปากวัยรุ่น (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 22:07
    ฮืออแอ ตลกกกก555555555 ชิตพลบทหายไปเลย ขรรมมม กลัวผีกันหมดดด
    #173
    1
    • #173-1 maido lover(จากตอนที่ 7)
      23 ธันวาคม 2559 / 22:14
      กว่าบทหมวยจะมา นู่น บท 9 อ่ะค่า 55555555555 แต่บทยัยเตนล์กับพี่ย้งจะแซ่บเฟ่อขึ้น รอต่อไปเด้อ
      #173-1
  18. #171 Phia (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 23:00
    โอยยยยตลก555555555อยากอ่านพาร์ทเดอะแก๊งกับลูกพี่โซลอ่ะค่ะ5555/เราคือฟ้าแม่ของลูกพี่โซลเองค่ะ >>ไม่รับรองเท้า
    #171
    0
  19. #170 black-village (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 16:01
    โอ้ยยยยย สติอยู่ไหนคะแก๊งนี้55555555555555555555555555
    #170
    0
  20. #163 Raindear97 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 15:53
    โอ้ยยยยยยตลกก ไม่ไหวแล้วว 555555555555 กลัวกันทั้งแก๊ง 5555555
    #163
    0
  21. #162 ktenn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 01:21
    กากกันทั้งแก๊งเลยค่ะแม่5555555
    #162
    0
  22. #161 2168 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 01:58
    คถแก๊งออฟฟิศ
    #161
    0
  23. #160 ปากวัยรุ่น (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 16:50
    ตลกกกกก 555455554 กลัวผีกันหมดเลยนะ
    #160
    0
  24. #159 after (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 19:42
    "ถึงเสือยังไงมันก็เป็นเสืออยู่วันยังค้ำแต่สัญญาว่าจะไม่ขย้ำถ้าไม่เต็มใจ' ฟล่อมากค่ะพี่ย้ง แต่!!เจ๊เงาะนี่เอาคืนถูกมะ โถๆ5555
    #159
    0
  25. #158 ปากวัยรุ่น (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 20:41
    โอ้ยยยยย แทยงงง สู้นะ หมวยยอมแน่ รักนะคะไรต์ มาอัพแบ้วว คิดเถิงงง
    #158
    0