NCT : OFFICE & man #ออฟฟิศพี่ย้ง

ตอนที่ 6 : office 06

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    5 ก.พ. 60







OFFICE 06




การเดินเป็นขบวนเข้าไปในแผนกบุคคลที่ซึ่งเป็นถิ่นของแม่มดเออร์ซูล่าร์เป็นเรื่องสุดท้ายที่พวกผมคิดจะทำ แต่บัดนี้ความคิดนั้นได้เปลี่ยนไปแล้วครับเพราะพวกเราทั้งห้ามายืนอยู่ตรงหน้าห้องคุณแหม่มด้วยหัวใจที่สุมไปด้วยไฟแค้น


"เนี่ย เชื่อกูเดี๋ยวอีกสักพักคุณแหม่มต้องออกไปอาละวาดอีคุณเงาะแน่นอน"


จอห์นกล่าวก่อนที่จะฉีกยิ้มจนหน้าตึง ผมยังไม่ทันเข้าใจแผนการแก้แค้นที่พวกมันบอกจู่ๆประตูหน้าห้องคุณแหม่มก็เปิดผ่างออกมาเล่นเอาตี๋มาร์คที่ยืนหน้าขบวนสะดุ้งก้าวถอยหลังกันแทบไม่ทัน


"พวกเธอมาวุ่นวายอะไรที่แผนกฉัน"





"อะ..เอ่อ.."




เอ๋อแดกกันไปตามระเบียบสิครับ!


พอถูกคุณแหม่มใช้เสียงเย็นกดต่ำเค้นจะเอาคำตอบ สมาชิกแก๊งหนุ่มออฟฟิศอย่างเราๆทั้งห้าก็แทบยืนหลังตรงประหนึ่งมายืนเข้าขบวนต้อนรับผู้ว่ากทม. (อ้าว กำ ผู้ว่าไม่อยู่แระนิ)



"ว่ายังไง นากาโมโตะ ยูตะ"




จากใจคือสงสารไอ้ตี๋มันครับ...

ผมสัมผัสได้ว่าตี๋น้องรักกำลังกลั้นหายใจเมื่อถูกคุณแหม่มปรายตามองอย่างจับผิด แต่โชคยังดีที่จอห์นมันหัวไวรีบเอาตัวเข้าแทรกและหาเรื่องพูดเบี่ยงประเด็น


"คืออย่างงี้ครับคุณแหม่ม..พวกผมจะมาถามเรื่องการประชุมไตรมาสที่สามน่ะครับอยากรู้ว่าแผนกบุคคลจัดใครให้เข้าประชุมรายงานบ้าง"


จอห์นพูดจบทุกคนก็แทบจะรัวมือแบบเชียร์หลีดพร้อม...ขึ้นมือพร้อม ขึ้นมือนับ...เลอะละ พอๆ เก็บจังหวะในหัวใจไว้แค่นี้ก่อนครับเพราะตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการตัดเข้าช่วงล่าท้าผี


"งั้นเหรอ งั้นเดี๋ยวรอฉันอยู่ตรงนี้ก่อนแล้วกันฉันขอไปทำธุระสักสิบนาที...รอได้มั้ย"



"ดะ..ได้ครับ ไม่มีปัญหาครับ"

ผม จอห์น ตี๋ พี่โซล และมาร์คลีพยักหน้ารัวๆ ก่อนที่ผมจะเห็นไอ้จอห์นหันเหลือบมาหาและขยิบตาไปทางถุงอะไรบางอย่างที่คุณแหม่มถือไว้อีกมือนึง





บร๊ะเจ้าโจ๊ก..นี่มัน...



ตาผมลุกวาวเป็นประกายทันทีที่เห็นแผ่นมาร์กหน้าทองคำเปลวและครีมบัวหิมะพันปี อยู่ในถุงนั้น...



ชัดเจนยิ่งกว่าสวมแว่นท็อปเจริญ ของที่อยู่ในถุงนั่นมันเครื่องสำอางค์ที่อีคุณเงาะขายให้ผมเมื่อตอนบ่ายไม่ผิดแน่!





"รอพ่อมึงมาตัดริบบิ้นรึไง ตามคุณแหม่มไปเร็ว!"


จอห์นบอกเพียงเท่านั้นก่อนที่พวกเราทั้งห้าจะพากันเดินเลียบๆเคียงๆตามคุณแหม่มไป 


โป๊ะเชะ! คุณแหม่มไปแผนกบัญชีอย่างที่ผมคิดจริงๆ










หัวหน้าแผนกบัญชีหรือที่ทุกคนในออฟฟิศพาเรียกกันว่าคุณเงาะ กำลังบรรจงทาลิปสติกชาแนลลงบนปากหยักอย่างใจเย็น เครื่องสำอางค์ทุกชิ้นที่เจ้าหล่อนใช้จะต้องเป็นของมีแบรนด์เท่านั้นถึงแม้ว่าเจ้าตัวจะขายตรงเครื่องสำอางค์คุณภาพระดับตลาดทั่วไปแต่ก็ใช่ว่าเธอจะต้องใช้ของเกรดต่ำพวกนั้นซะเมื่อไหร่


ของแบบนั้นเอาไว้หลอกขายพวกพนักงานที่มาติดบ่วงก็พอแล้วจะ



"ฮัลโหลล คุณสามีวันนี้เงาะกลับช้านิดนึงนะคะจะไปพารากอน โอเคค่าไม่ดึกมาก ดูแลลูกดีๆน้าตัวเอง..."


คุณเงาะส่งจูบไปยังปลายสายก่อนจะเก็บลิปสติกเข้ากระเป๋าหนังราคาเหยียบหมื่น เมื่อทำธุระในห้องน้ำเสร็จเจ้าหล่อนก็สาวเท้ากลับไปยังห้องทำงานของตัวเองอีกครั้งเพื่อเช็คความเรียบร้อยว่าอุปกรณ์ไฟฟ้าปิดหมดรึยัง คุณเงาะใช้สายตาตรวจสอบรอบๆก่อนจะต้องชะงักไปเมื่อพบร่างของใครบางคนยืนอยู่ข้างหลังพร้อมรังสีอำมหิตที่เป็นเอกลักษณ์อย่าบอกใคร...ใช่แล้ว


"พี่แหม่ม.."


 
"..."

คุณเงาะเลิกคิ้วอย่างแปลกใจเล็กน้อย ร้อยวันพันปีองค์ซูสีไทเฮาแห่งตำหนักเย็นเคยจะมาหาถึงถิ่นเสียที่ไหน ยิ่งสายตาคมพิฆาตกวาดมองไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้ายิ่งแล้วใหญ่ ลางสังหรณ์ว่าจะเกิดอะไรบางอย่างไม่ดีทำงานทันทีค่ะ!



"เธอกำลังจะกลับบ้านเหรอ"


คนอาวุโสบอกเสียงเย็นไม่มีทีเล่นทีจริงในน้ำเสียง แถมยังมองแรงจนคุณเงาะถึงกับกลืนน้ำลายอย่างลืมตัว



"ค่ะ คุณพี่มีอะไรกับน้องเงาะรึเปล่าคะ"



"ส่วนตัวพี่น่ะไม่มีหรอก"


ว่าจบคุณแหม่มก็วางถุงเครื่องสำอางค์เจ้าปัญหาลงกลางโต๊ะดังกึก !



"...แต่เหมือนว่าเธอจะมี"


"ว้ายยยย"

ได้ยินดังนั้นคุณเงาะก็ถึงกับร้องเสียงหลงออกมาเมื่อเห็นกระปุกครีมและเครื่องสำอางค์ที่ได้แอบขายตรงเงียบๆไม่โจ่งแจ้งแต่ไหงของทั้งหมดกลับไปอยู่ในเงื้อมมือของหัวหน้าแผนกบุคคลผู้ซึ่งดำรงตำแหน่งมนุษย์ป้าที่เจ้าระเบียบที่สุดในขุมอเวจี


"นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พี่เตือนเธอเรื่องขายตรงในเวลางานนะแล้วพี่คงไม่ให้โอกาสเธออีก"


"โถ่ พี่แหม่ม"




คนตัดพ้อทำหน้าอ้อนวอนสุดฤทธิ ให้ตายเถอะ! ทำไมหนอทำไม ทำไมคนอย่างคุณเงาะต้องมาทำท่าบีบน้ำตาขอความเห็นใจเหมือนฉากหนึ่งในเดอะเฟซซีซั่นสอง 

ก็เพราะว่าไม่มีทางเลือกนะสิคะ! 
ถ้าไม่ติดว่าแผนกบุคคลมีอภิสิทธิสูงส่งสามารถคัดเลือกผู้ที่จะได้รับโบนัสประจำปีมีเหรอที่เงาะคนนี้จะยอมก้มหัวให้ยัยคุณป้ามหาภัยที่ตั้งตนเสมอเหมือนทีมคุณแม่มาช่า


"คุณพี่คะ keep calm ก่อนนะคะ น้องว่าคุณพี่มานั่งกินน้ำส้มคั้นที่เงาะคั้นสดๆแช่เอาไว้อยู่ในตู้เย็นก่อนดีกว่า เห็นเงาะ model look ภายนอกแบบนี้เอาเข้าจริงๆเงาะก็เป็นสาว healthy ที่รักสุขภาพมากๆเหมือนกันค่ะ"


เรียกได้ว่าวิธีการใช้คำพูดชักจูงให้เหมือนว่าเธอกับฉันสนิทกันแต่ปางก่อนของคุณเงาะนั้น ดูท่าจะไม่ได้ผลเมื่อคุณแหม่มทำท่าโบกมือเบาๆอย่างนางพญาและคงความเป็นตัวแม่ด้วยการเท้าสะเอวตัดรำคาญ


"ไม่ล่ะ เอาเป็นว่าใจความที่พี่จะบอกเธอคือโบนัสปีนี้คงไม่มีชื่อเธอเข้าเสนอท่านประธาน..."

"what!!!"

what happened x!!

นี่คือสิ่งที่คุณเงาะอยากจะตะโกนออกไปแต่เมื่อสำเนียกได้ว่าตัวเองชักจะเสียงดังเกินไปแล้ว คนเป็นหัวหน้าฝ่ายบัญชีจึงเอามือสางหัวเหมือนเป็นหนึ่งในวิธีดึงสติ

"แค่เอาครีมมาขาย มันจะร้ายแรงอะไรถึงขั้นไม่ได้โบนัสคะคุณพี่"


คนพูดกรีดนิ้วชี้ไปที่เครื่องสำอางค์บนโต๊ะก่อนจะหันกลับมาจีบปากจีบคอพอเป็นกระสัย


เชิดหน้าไว้จ้ะเงาะ
ทวงคืนความยุติธรรมให้อาชีพเสริมที่ถูกสุจริตของตัวเองต่อไป มั่นคงไว้ เพราะเธอคือทีมลูกเกด สตรอง!!





"งั้นพี่ขอถามอะไรเธออย่างหนึ่ง..ครีมพวกนี้เธอเป็นคนเอาไปวางที่โต๊ะพี่ใช่มั้ย"


ไม่ได้วางสิ! 
แน่นอนว่าคุณเงาะไม่ได้ทำค่ะทุกคน แต่ถ้าจะมีคนทำก็คงเป็นอีพวกแก๊งค์หนุ่มออฟฟิศนรกที่กำลังตั้งตนเป็นศัตรูกับหัวหน้าแผนกอย่างเธออยู่แก็งค์เดียวนั้นแหละ!


โถ่ ไอ้พวก loser เอ๊ย คิดจะมาเอาคืนกันแต่เปิดช่องโหว่ให้คนฉลาดแบบคุณเงาะแก้เกมส์แบบนี้ ไม่สมาร์ทเลยนะคะ



"อ่อออ ถ้าเป็นครีมบนโต๊ะพี่แหม่ม เงาะเอาไปวางเองแหละค่า ออร์เดอร์จากญี่ปุ่นราคาเซ็ตหนึ่งเกือบหมื่นแน่ะ แต่เงาะไม่วอรี่เรื่องราคาเลยนะคะ เพราะเงาะคิดถึงพี่แหม่มเป็นพิเศษน่ะค่ะ"



"เพราะพี่มีหน้าเหี่ยวย่นจนตีนกาเกือบอ้อมหูสินะ..."

"ห้ะ??"


งงค่ะงง!!

แต่ก่อนที่เจ้าแม่แผนกบัญชีจะหน้าเหวออ้าปากกว้างไปมากกว่านี้ การ์ดลึกลับจากถุงเครื่องสำอางค์ก็ถูกหมอบหงายบนโต๊ะ ทันทีที่เห็นดังนั้นคุณเงาะถึงกลับตาลีตาเหลือกคว้าการ์ดอวยพรใบงามขึ้นมาก่อนจะพลิกอ่านข้อความบนการ์ดนั่น





'พี่แหม่มควรใช้เครื่องสำอางค์บำรุงผิวหน้าบ้างนะคะ ตีนกาพี่จะเหี่ยวอ้อมหูอยู่แล้ว คิคิ gossip girl xoxo'


ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย




"ไม่เคยมีใครหยาบคายกับพี่เท่าเธอเลยเงาะ หึ"


ว่าดังนั้นหัวหน้าแผนกบุคคลก็เชิดจมูกสูงและยักไหล่เหมือนไม่อยากเข้าใกล้หรือเสวนาด้วยแม้แต่วินาที คุณเงาะถึงกับมืดแปดด้านทันทีที่ได้ยินเสียงส้นสูงกระแทกใส่ทิ้งท้าย

ทั้งที่เคยคิดว่าตัวเองสตรองขนาดนี้ แต่เมื่อโดนสายตาพิฆาตของคุณแหม่มเมื่อตะกี้ ก็ทำเอาเจ้าตัวร้อนๆหนาวๆไม่มีที่มาที่ไป ความรู้สึกของเจ้าแม่แผนกบัญชีตอนนี้มีแต่ความแค้นเปรียบตัวเองเป็นนางเอกอย่างคุณอุบลที่จะขออาฆาตและจองเวรพระอรรค ไม่ใช่สิมันไม่ใช่พระเอกของเงาะ ไม่ใช่พระอรรค

มันคืออีย้ง!

อียงยุ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด














"555555555555555555 กูไม่เคยมีความสุขอะไรแบบนี้เลยโว้ยยยยยยย"

ผมระเบิดหัวเราะเสียงดังที่สุดในรอบสองวัน ถ้าคุณได้เห็นหน้าอีคุณเงาะตอนที่คิ้วชนกันจนจะรวมเป็นเทือกเขาตะนาวศรีนะคุณเอ้ย คุณจะเข้าใจว่าผมไม่ได้เล่นใหญ่อะไรเล๊ยยย


"กูเคยทำให้มึงผิดหวังเหรอย้ง"

และก่อนที่ผมจะตบตักยักไหล่อย่างคนมีความสุขจนล้นอกไปมากกว่านี้ ไอ้พี่จอห์นแกก็กระชากคอผมมาโอบจากนั้นจึงตบไหล่ดังปั๊กๆ โห้ยย ไอ้ผมตอนนี้นะยิ้มร่าตาปิดครั้งนี้อยากจะกระโดดจูบปากแสดงความรักที่ผมมีให้กับแผนของมันจริงๆ นี่ถ้าไม่ถนัดทำชั่วคงไม่ผ่านง่ายๆอ่ะครับ เรื่องทำนองโยนขี้ป้ายสีคนอื่นแบบนี้


"เออ เอางี้ ไหนๆก็ไหนๆกูจองภัตตาคารไว้แล้วเดี๋ยวกูเลี้ยงเอง"

ไหนๆคนมันจะนก มันก็ต้องนกอย่างมีสปิริทนิดนึง!



"พี่แม่งโคตรไอดอลผมเลยครับ พี่ย้ง"

พอได้ยินว่าผมจะเลี้ยงไอ้ห่ามาร์คเค้าก็ยอผมใหญ่ เออดีไอ้นี่วันนี้มันก็ช่วยผมเยอะทั้งซ้อมคอร์ดกีต้าร์ให้เอย ร้องเพลงเอย อย่างงี้ต้องเลี้ยงน้องมันให้หนัก


"ตี๋อยากกินติ่มซำอ่ะพี่ย้ง โอโต้ซังบอกว่าติ่มซำภัตตาคารอร่อยกว่าที่อื่น"


"ไรมึง ตี๋ ใครจะเลี้ยงมึง"


โดนไปมึงหนึ่งดอก ไอ้ตัวเห็นแม็กนั่มสองแท่งดีกว่ามันต้องโดนแบบนี้ พอผมพูดจบตี๋ก็ทำแก้มอมลม คาวาอี้ไปอี๊กกก



"ไม่เอาน่า อย่าแกล้งน้องมัน ไปๆเดี๋ยวผมช่วยออกส่วนของตี๋เอง"

นี่ก็อีกตัว พ่อพระประทับองค์อีกแล้วนะครับคุณพี่โซล แล้วใครว่าผมจะใจร้ายแกล้งน้องมันล่ะ ผมก็แหย่เเล่นตามประสานิดหน่อยเอง แต่พี่โซลแกก็ไม่วายเอาความเป็นพระเอกมาตอกย้ำให้กูดูเลวจังเลย 


"พูดมากไอ้เหี้ย ไปๆ เตรียมลง จะถึงสะพานตากสินล่ะ"


ก่อนที่ผมจะแอบแซะพี่โซลในใจไปมากกว่านี้ จอห์นก็คลายเนคไทให้หลวมดูชิคๆ จากนั้นมันก็เดินนำขบวนลงไปจากบีทีเอส ไล่ตามระดับความแบด ด้วย ผม มาร์ค ตี๋ และพี่โซลที่เดินตามมา

นี่ถ้าไปเดินแถวสยามคนกรี๊ดแย่เลยครับ หล่อกันเป็นโขยงอย่างกับนาธานโอมาน




"อ่อ ออกประตูนี้แล้วก็เดินผ่านร้านข้าวต้มเฮียกวงอะไรสักอย่าง เดี๋ยวดูแมปแพรพวัยรุ่น"


ผมบอกแม่งก่อนจะจิ้มโทรศัพท์ยิกๆ การเดินทางของฉันและเธอคือการเรียนรู้ แล้วรู้มั้ยครับว่าจริงๆผมก็ไม่ได้รู้หรอกว่าร้านมันตั้งอยู่ตรงไหนเพราะเสิร์ชหาในกูเกิ้ลเอาว่า 'อาหารระดับภัตตาคารราคาไม่แพง' เอานี่ไง งานหยาบชิบหาย


"นั้นปะ ร้านข้าวต้มเฮียกวงอะไรที่ว่า"

ขณะที่ผมก้มหน้าก้มตาดูแมป เสียงอีน้องมาร์คก็ดังขึ้น และจังหวะที่หมู่เฮาหันหน้าไปมองร้านเฮียกวงอย่างพร้อมเพรียงกันนั้น ภาพที่ผมเห็นกลับไม่ใช่อาเฮียขายข้าวต้มตัวเท่านักมวยปล้ำแต่เป็นแฟนเก่าคนสวยที่กำลังนั่งตักข้าวต้มเข้าปากสบายใจเฉิบ!!

นั้นมัน เตนล์ของย้งงงงงงงงง




"คุณเตนล์นี่หน่า"

เออ! กูก็เห็นเหมือนที่มึงเห็นแหละครับพี่โซล!



"เหี้ยย้ง อย่าช้า รีบเข้าไปป้าบป้าบ ได้แล้ว"

พูดจบ อีพี่จอห์นก็ตีก้นผมดังป้าบ! ส้นตีนเถอะ ขนลุกชิบหาย 




"แล้วพวกมึงอ่ะ"

พอผมผลักอีจอห์นออกเรียบร้อยก็ลองแกล้งถามออกไป อันที่จริงพวกแม่งก็ไม่น่าโง่ น่าจะดูออกว่าผมจะเลือกทำอะไรกับใคร



"ไปกินข้าวต้มด้วยกันเลยก็ได้ครับ ตี๋หิวแล้ว ไว้ไปกินติ่มซำวันหลัง"


"ไม่ว้อย!!"

ผมตะเบ็งเสียงออกมาเสียงดัง นี่ไม่รู้ว่าตี๋กวนตีนหรือโง่จริงๆ คือมึงไม่ควรอยู่เป็นก้างถูกมั้ยเห้ย คือมึงต้องสำเนียกตัวเองสิครับน้องตี๋  



"ไอ้ตี๋เดี๋ยวกูพาไปส่งบ้าน ปะๆ พวกเราปล่อยไอ้ย้งมันทำแต้มบ้าง แยกย้ายกันกลับบ้านโว้ย"



จอห์นนี่มันเป็นเพื่อนที่ดี เพื่อนที่รู้ใจจริงๆ ซึ้งน้ำตาแทบไหล และจะดีกว่านี้มากถ้าก่อนที่พวกแม่งจะกอดคอพากันขึ้นแท็กซี่ไปไอ้จอห์นไม่แวะหันกลับมาหาผมแล้วพูดว่า



"หาทางลบคลิปในมือถือไอ้โซลให้กูด้วย..."


เพื่อนที่ดีพ่องงงงงงงงงงงงงง


"ไอ้ส้นตีน..."

ผมบอกพรางกดเสียงต่ำในลำคอ ไม่ว่ายังไงก็คงต้องจำใจยอมอ่อนยอมงอให้จอห์นมันครับเพราะวันนี้แม่งช่วยผมไว้เยอะมาก แต่ตอนนี้พอเห็นมันทำท่าวางอำนาจแบบนี้ละเกิดคันมือคันตีนผมเลยจัดการดันพวกแม่งลงแท็กซี่ก่อนจะปิดประตูอัดหน้าพวกมันเต็มๆ 


แล้วก่อนที่แท็กซี่จะออกตัวจู่ๆไอ้จอห์นก็ลดกระจกลง


"อย่าทำให้แก็งหนุ่มเหงาของเราเสียชื่อนะมึง ถ่ายเซลฟี่ลงในกรุ๊ปไลน์ด้วย นี่คือคำท้า" 

"เออพี่ ขอท่าแบบว่าให้เห็นคุณเตนล์ยิ้มด้วย ไหวเปล่า" >ไอ้ห่ามาร์ค

"ไม่เอาแบบที่ย้งแอบถ่ายคุณเตนล์นะครับ แบบนั้นสกิลเด็กแถวบ้านผมก็ทำได้">อ้าว อีพี่โซล




"ตี๋หิวข้าวแล้วอ่ะครับ กลับได้ยังเนี่ย"
และปิดท้ายประโยคด้วยน้องตี๋ที่แม่งไม่เคยเข้าพวกกับใครเค้าเลยสักครั้ง ไอ้สัดดดดดดดดด



"เซลฟี่พ่อมึงเหอะ ไปๆ กูไปละเดี๋ยวเตนล์แดกเสร็จพอดี"

ผมว่าก่อนจะโบกมือลาพวกมันจากนั้นก็มองหากระจก แล้วสายตาก็เหลือบไปเจอกระจกสำนักงานอะไรสักอย่างพอดี ผมเลยคว้าเจลในกระเป๋าออกมาปาดผมให้คีปลุคคุณชายเจ้าสำอางค์ 


มองในกระจกเราก็ดูดีเหมือนกันนะเนี่ย
มีแววเป็นเฟนเตนล์เร็วๆนี้เลยอะครับ (เขิล)










ติ้ง!

เสียงข้อความจากแอพแมสเซนเจอร์ ทำให้เตนล์เงยหน้าจากชามข้าวต้มก่อนจะสไลด์จอเพื่อเปิดอ่านข้อความ จากนั้นคนหน้าหวานก็ต้องขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่ออ่านชื่อคนที่ส่งลิ้งกระทู้อะไรสักอย่างมาให้


'มานีมีปูดูคูในนาตามีหัวปลียายมีโตชิบา'



ใครกัน ? ใครส่งอะไรมา ?

เร็วเท่าความคิดคือการที่คนอ่านข้อความกดเข้าไปที่หน้าโปรไฟล์ของผู้ส่งอย่างรวดเร็ว แต่กลับไม่มีรูปหน้าตาของคนที่ส่งลิ้งแปลกๆมาให้เสียอย่างงั้น มีเพียงข้อมูลในโปรไฟล์ที่ตั้งว่าทำงานที่ jetrin automobile company thailand ซึ่งเป็นที่เดียวกับที่เค้าทำงานเนี่ยนะสิ

แต่ถึงแม้ว่าจะไม่พบข้อมูลของผู้ส่ง นั่นก็ไม่ได้ทำให้เตนล์ระแคะระคายอะไรเท่าไอ้กระทู้ 'เกือบสี่เดือนแล้วที่เราเลิกกันผมยังลืมเค้าไม่ได้' 




"นี่มัน...."




ไอ้คนที่ตั้งกระทู้แบบนี้แถมเรื่องในกระทู้ยังเหมือนเอาเรื่องที่เกิดในชีวิตของเค้ามาเขียนเป็นฉากๆแบบนี้มัน...

บ้าเอ๊ย อย่าบอกนะว่า..





"เตนล์"



"ย้ง!"


"ทำไมเห็นเราต้องทำหน้าตกใจอะไรขนาดนั้นทุกที"


ตกใจน้อยกว่านี้สิ แปลก!


"ทำไมย้งถึงมา...อยู่นี่ได้ล่ะ"

เตนล์เลิ่กคิ้วอย่างไม่เข้าใจ แต่ภาพนั้นไม่ได้ทำให้ยงยุทธหรือย้งผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นแฟนเก่าคิดจะตอบคำถาม แถมยังเพิ่มประเด็นด้วยการถามกลับมาเสียดื้อๆ



"แล้วทำไมเธอมากินข้าวคนเดียวอะ เรานึกว่าจะไปกินข้าวบนตึกใบหยกกับคุณเจย์ซะแล้ว"


ฟังจบ คนหน้าหวานแทบอยากจะเบี้ยวตังค์ค่าข้าวต้มแล้วเดินหนีไปจากตรงนี้เสียให้ได้ แต่เตนล์ไม่ทันได้ทำตามความคิด เรื่องซวยเรื่องที่สองรองจากการเจอหน้าย้งก็คือการที่จู่ๆฝนเทลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เล่นเอาคนในร้านข้าวต้มพากันกระวีกระวาดชำระเงินแล้วออกไปที่ถนนเรียกแท็กซี่กันให้ควั่ก


ไม่ได้การล่ะ เราก็ต้องรีบชิ่ง

"เดี๋ยวเตนล์"


นอกจากจะถูกเสียงร้องดักไว้ ข้อมือยังถูกคนมือไวฉวยไปกุม เตนล์ที่กำลังเก็บของในกระเป๋าเลยหมดหนทางที่จะชิ่งหนีหน้าอย่างที่ใจคิด


"ฝนตกแบบนี้ เราคงต้องรีบกลับ"

"จะกลับยังไง เธอโดนฝนนิดเดียวก็เป็นหวัดแล้ว จำไม่ได้เหรอ"


"จำไม่ได้ เราไม่ได้เป็นเหมือนเมื่อก่อนทุกเรื่องหรอกนะ"


"..."



เอ่อ...
เผลอพูดแรงไปอีกแล้ว


จริงๆเตนล์ไม่ได้ตั้งใจจะพูดให้อีกคนรู้สึกแย่เลย แต่พอเห็นหน้าทีไรก็อดพาลไม่ได้ มันเป็นความรู้สึกของคนที่อยากจะโกรธอีกฝ่ายตลอดเวลาทั้งที่เหตุผลที่เคยโกรธ ก็ลืมไปหมดแล้ว ? 



เดี๋ยวๆๆๆ อะไรเนี่ยไอ้เตนล์ ?!

คนหน้าหวานอยากจะกุมขมับเสียดื้อๆ  ที่จู่ๆเผลอไปเกิดอารมณ์สงสารไอ้แฟนเก่าหน้าตากวนประสาทที่ตอนนี้นิ่งเงียบไป ไม่พูดไม่จา



แปลก...มันมาแปลก...



"..."

ยังไงก็เถอะ อย่าไปตกหลุมแผนสกปรกของมันอีกแล้วกัน ไอ้เตนล์



"ก็ได้ ถ้าอยากจะกลับขนาดนั้นเดี๋ยวเราไปซื้อเสื้อกันฝนที่เซเว่นให้ รออยู่ตรงนี้แปปหนึ่งนะ"

และยังไม่ทันที่เตนล์จะเรียบเรียงอะไรได้ทัน คนพูดที่เพิ่งเงียบไปก็แร็ปใส่ไฟแล่บจนเตนล์ทำอะไรไม่ถูก รู้ตัวอีกทีก็เห็นยงยุทธวิ่งฝ่าฝนออกไปกลางถนนหวิดโดนมอเตอร์ไซค์เฉี่ยวเสียแล้ว


"ไอ้..."

เห็นแบบนั้นแล้วเตนล์อยากจะตะโกนด่ายงยุทธให้รู้แล้วรู้รอด แต่ติดที่ว่าปากไม่ว่างเพราะเผลอยิ้มให้กับวิธีการบ้าบอของไอ้คนที่เพิ่งบุ่มบ่ามออกไป



"..."
และพอได้บรรยากาศเงียบๆกลับคืนมา คนหน้าสวยก็จัดการเปิดไอโฟนขึ้นมาอีกครั้ง หน้าต่างกระทู้อันที่ยังอ่านไม่จบยังเปิดค้างไว้อยู่แบบเดิม 


...
...

.....


หลังจากนั้นเพียงไม่ถึงห้านาที ยงยุทธก็วิ่งฝ่าฝนออกมาจากเซเว่นแล้ววิ่งมาหาเตนล์ พอเข้ามาหลบฝนใต้หลังคาเดียวกับแฟนเก่าคนสวย คนตัวเปียกก็ขยี้ผมชื้นๆและถอดชุดสูทยูนิฟอร์มของบริษัทออกมาบิดเอาน้ำออกทันที


"หู้วว หนาวแหะ"

"ก็อยู่ๆวิ่งออกไปทำไมล่ะ"

เตนล์ทำหน้าดุจนยงยุทธแอบแปลกใจ แบบใจมันหวิว เพราะไม่ได้เห็นไอ้หน้าตาขี้งอนชอบดุแบบนี้มานานมากแล้วและเห็นทีไรมันก็ชวนจั๊กจี้หัวใจตลอด อยากจะกระโดดเข้าไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับแก้มใสๆแต่จำได้ขึ้นใจว่าคนที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน ไม่มีสิทธิ...


"ก็เพราะเธอนั้นแหละ"


"เราจะรอฝนซาก่อนแล้วค่อยไป"


"เอ้า แต่เมื่อกี้บอกเอง ว่าจะกลับแล้ว"


"..."

เงียบ ทีแบบนี้ล่ะเถียงไม่ออก




"ก็พูดไปงั้น"


พูดจบก็มีการยืนเบี่ยงหนีหน้าอย่างคนไม่ยอมรับผิด เห็นแล้วอยากจะจับทำไม่ดีไม่ร้ายมันเสียตรงนี้เลยโว้ยเห้ย แต่ก่อนที่ความคิดชั่วช้าในหัวจะโลดแล่นเป็นภาพจินตนาการจนจบ จู่ๆรถเก๋งคันสีดำก็แล่นผ่านหน้ามาอย่างรวดเร็วพาเอาน้ำที่รอการระบายสูงครึ่งล้อกระเซ็นสาดเข้ามาทางเตนล์เต็มๆ  


ซ่าาาาาาาาา


"เห้ยยยยยยย"

ซึ่งไอ้จังหวะสโลว์โมชั่นของพระเอกแบบในซี่รี่ย์ก็ยากที่จะเอามาประยุกต์ในชีวิตจริง สุดท้ายยงยุทธก็วิ่งเข้าไปบังร่างเตนล์ไม่ทันและนอกเหนือจากนั้นทั้งสองคนยังอยู่ในท่าที่ต่างฝ่ายต่างเกาะไหล่กันและกันที่สำคัญคือตัวเปียกทั้งคู่ 




"บ้าเอ๊ย..."

คนตัวบางบ่นอุบด้วยเสียงหงุดหงิดที่ฟังยังไงก็น่ารักซะจนคนฟังเผลอส่งสายตาหวานเยิ้มจากนั้นจึงเอามือไปปัดผมข้างหน้าของอีกฝ่ายที่เปียกแนบหน้าผากให้เสยขึ้น


"เปียกหมดเลย"

ยงยุทธว่าเบาๆ สายตาจริงจังไม่มีทีท่าขี้เล่นทำให้เตนล์แอบกลั้นหายใจเล็กน้อย พอคนตรงหน้าดูพึ่งพาได้แถมยังไม่แสดงอาการขาดความมั่นใจเหมือนที่ผ่านมา มันทำให้ดูเท่ขึ้นมานิดนึงในความรู้สึก ซึ่งไอ้มุมแบบนี้ของยงยุทธเป็นมุมที่เตนล์แพ้ทุกครั้งที่เจอ ที่คิดเอาไว้ว่าจะไม่รู้สึกอะไร



สงสัยจะคิดผิดแล้วล่ะมั้ง....



"...."


"อ้าว ทำไมจู่ๆหน้าแดงล่ะ นี่ไง ก็บอกแล้วว่าเธอน่ะโดนฝนนิดหน่อยก็ไม่สบายแล้ว รีบกลับคอนโดเลยเดี๋ยวโบกแท็กซี่ให้"

ว่าจบเจ้าตัวก็จัดการโบกแท็กซี่อย่างที่พูดไว้ เตนล์ได้แต่มองตามโดยไม่ได้ปริปากเถียงอะไร จนแท็กซี่คันหนึ่งวิ่งลุยน้ำมาจอดเทียบ เห็นดังนั้นยงยุทธจึงถือวิสาสะคว้ามือเตนล์แล้วเอาเสื้อกันฝนคลุมให้แถมยังเจ้ากี้เจ้าการดันร่างบางให้เข้าไปในรถ ส่วนตัวเองกลับยืนเปียกฝนอยู่ข้างนอก


"กลับดีๆนะ กลับไปก็กินยาด้วย อย่าดื้อ"


"...."


"เอ่อ...เราส่งแค่นี้แหละ"
    



มันเป็นช่วงที่อึดอัดจนน่าใจหาย แม้ใจจริงยงยุทธอยากจะเล่นบทแฟนเก่าขี้ตื๊ออย่างที่เคยทำ แต่ไม่รู้ว่าทำไมเวลานี้เค้ากลับอยากจะหยุดไล่ตามคนหน้าหวานเสียดื้อๆ


อาจเป็นเพราะจู่ๆก็น้อยใจขึ้นมา...แบบ...มันเหนื่อยกว่าที่คิดนะ...ไอ้การพยายามไล่ตามตื๊อแล้วก็ถูกผลักไสออกมาทุกครั้ง ขนาดพยายามหลอกตัวเองหลายทีแล้วว่ายังไงก็ยังอยากเอาชนะใจเตนล์ให้ได้แต่พอเห็นเตนล์ดูลำบากใจ อึดอัด แล้วก็บ่ายเบี่ยง



ใจแม่งโคตรสั่นอ่ะ

ตอนที่เงียบไปเมื่อกี้ก็เพราะกำลังตัดใจไง พยายามรั้งความรู้สึกตัวเองเอาไว้ไม่ให้ข้ามเส้นเข้าไปทำให้อีกฝ่ายอึดอัด ไม่อยากเห็นอีกคนลำบากใจ...



...โคตรพระเอก พระเอกของพระเอก


.....


แต่มึงสงสารตัวเองบ้างก็ดีไอ้ย้ง....





คือมึงช่วยแหกตาดูน้ำฝนที่ท่วมถึงน่องที 



อี-ชิบ-หาย!!!! 

รถแม่งติดชิบหายวายวอด คือถ้ามึงไม่กลับตอนนี้ก็ต้องหาเสากระโดงเรือมาปักแล้วอันเชิญลูฟี่เลี้ยวเรือมาจอดรับแล้วครับไอ้ซั้ซซซซซ เปลี่ยนใจไม่เป็นพระเอกตอนนี้ยังทันนะว้อยยยยยยยย


แล้วอีกอย่างนะ เมื่อกี้แอบเหลือบไปมองแท็กซี่คันหลัง สบตากันอย่างดี ว่าจะโบก แต่ลุงแกพอเห็นกูเท่านั้นล่ะครับ มันทำการเลี้ยวไปเส้นเจริญกรุงอย่างเร็วเลย!


ehereeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee




....
...
.
.
.




"...."

ต้องโทษปากที่มันชอบแข็ง

ในขณะเดียวกัน ทางฝั่งของเตนล์เองก็ยังเงียบเพื่อรอดูทีท่าของไอ้คนบ้าที่ยังกล้าปฏิเสธโอกาสที่ไม่ได้หาง่ายๆแบบวันนี้ เพราะถ้าตอนนี้มันเอ่ยปากขอกลับด้วย เตนล์จะทำท่าทีอิดออดสักหน่อยแต่จะยอมให้มันไปส่งเพราะถือว่ามีปัจจัยจำเป็นหลายอย่างรองรับ ไม่น่าเกลียด ทั้งรถติด ตัวเปียก บลาๆข้ออ้างมากมายเพียงพอที่จะยับยั้งไม่ให้ไอ้บ้าย้งมันเอาไปต่อเติมจินตนาการเองว่าที่เค้ายอมเป็นเพราะเค้าใจอ่อน





"เตนล์ คือเรา...."


ชักช้า ชักช้า
อยากกลับด้วยก็พูดออกมาเร็วๆสิ


เตนล์คิดในใจ ในหัวมันเดาออกหมดแหละว่าไอ้มนุษย์ย้งกำลังคิดอะไร แต่คนฉลาดก็ต้องทำเป็นโง่ไปหนึ่งเสต็ปเดี๋ยวตีบทไม่เนียน 





....
...



"...."




ในที่สุดผมก็ทิ้งความเป็นพระเอกที่แบกไว้ เพราะคลื่นเทียมบนท้องถนนแม่งตีกระทบขาผมดังครืนๆเรียกได้ว่าต้องถกกางเกงขึ้นถึงขาอ่อน โชว์ความเซะซี่เรียกคะแนนเสน่หา แล้วดูนะพอจะถามคุณแฟนเก่าว่า กลับด้วยได้มั้ย ปากเสือกไม่ไปครับ ประโยคที่ output ออกไปมีแค่


'เตนล์ คือเรา...'


แค่นั้นเลย! ผีห่าชิบหาย ตอนนี้ผมเลยได้แต่ทำตาโหลให้ดูน่าอุปถัมภ์ ในหัวนี่ภาวนาเลยนะ แบบนาทีนี้ขอแค่มองตาฉันและโปรดเห็นใจ ไม่รักยังไม่ว่าแต่ถ้าไม่ให้กูกลับด้วย คืองอน





เอาสิ...





ยิ่งกว่าเกมส์จ้องตา ก็คือเกมส์ใครหมดความอดทนก่อนแพ้



และผมจะไม่แพ้แน่นอนครับ
เพราะตอนนี้ลุงคนขับแท็กซี่หันมามองหน้าเตนล์แล้วเหยียบคันเร่งเป็นการเตือนอ่อนๆประมาณว่า จะไปไม่ไป ไม่กลับแท็กซี่ก็พายเรือกลับบ้านไป!




"กลับด้วยกันสิ"











ตลอดเส้นทางปากน้ำโพ (ผิด) ชาวบ้านต่างพากันเดินลุยน้ำอย่างพร้อมเพรียง ผมภาวนาให้การจราจรดำเนินลื่นไหลมากกว่านี้ เพราะตอนนี้รถติดมาเกือบจะสองชั่วโมงแล้วแถมน้ำก็ค่อยๆสูงขึ้นทุกทีๆ 


ที่น่าห่วงที่สุดก็ไอ้คนที่กำลังตัวสั่นเพราะความหนาวข้างๆผมเนี่ยสิ

 
"ลดแอร์หน่อยได้มั้ยครับ เพื่อนผมตัวเปียก เค้าเป็นหวัดง่าย"

ผมบอกลุงคนขับแท็กซี่ที่กำลังเขี่ยโทรศัพท์ฆ่าเวลา พอลุงแกเห็นเตนล์ที่กำลังนั่งไหล่สั่นงันงก ลุงแกก็จัดการหรี่แอร์ให้ทันที ตอนแรกผมก็ว่าจะเอาสูทผมให้เตนล์คลุม โชว์ความเจนเทิลแมนซะหน่อย แต่กูเพิ่งนึกขึ้นได้ไงว่า เอ่อ สูทกูนี่ตัวเปียกชื้นเลยครับ


"ไหวเปล่า ตัวสั่นเชียว"

"อืม"

"ยืมอกเราไปซุกก่อนก็ได้นะ"

"ไม่เอาอ่ะ"


พูดจบก็เมินหน้าหนีตามสูตรอ่ะครับ 


"..."

ผมก็เลยไม่คิดต่อปากต่อคำ ปล่อยให้คนปากเก่งทนหนาวไปแบบนั้นซะเลย ดื้อนัก



และพอต่างฝ่ายต่างเงียบ เงียบกันทั้งรถ เพราะทุกคนต่างมีสังคมในมือต่างกันไป ลุงคนขับแกก็อ่านข่าวรายงานในมือถือเรื่องพวกความเคลื่อนไหวการจราจรแบบเรียลไทม์แล้วก็คอยบอกให้ฟังทุกๆสิบนาที ส่วนเตนล์นี่ก็สไลด์อ่านอะไรไม่รู้ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ 


อารมณ์แบบพวกคุณมีสังคมของคุณ ผมก็มีสังคมของผม...


ได้....
คิดได้ดังนั้น ก็จัดการเปิดหน้ากระทู้ที่ร้างรากันมานานก่อนจะเริ่มพิมพ์ข้อความลงไป....

....
.......




อีกสิบนาทีจะสี่ทุ่ม...


ไอ้บ้าเอ้ย ผมไม่คิดว่ารถจะติดนานขนาดนี้เพราะตอนที่พิมพ์กระทู้ค่อนข้างปิดกั้นตัวเอง จมอยู่กับฟีลลิ่ง เลยรู้สึกว่าเวลาไม่ได้เดินไปไหนเท่าไหร่ แต่พอมองนาฬิกาเท่านั้นแหละ ผ่านมาอีกเกือบหนึ่งชั่วโมงรถเพิ่งเคลื่อนไปได้ไม่ถึงไหน!

อีลุงคนขับแทบจะหลับคาพ่วงมาลัยอยู่แล้วยิ่งคุณแฟนเก่านี่หัวเริ่มเอนไปมาเหมือนจะหลับแถมตัวยังสั่นเพราะหนาวอีก


ให้ตาย ไม่ได้การละ
คงต้องแสดงความเจนเทิลแมนออกมาให้โลกรู้


"เฮ้ย ย้งทำอะไร"


"อยู่นิ่งๆดิ หนาวไม่ใช่ไง"

"แต่แบบนี้มัน..."



มันเขินใช่มั้ยล่ะคะ...

ไม่เขินก็บ้าแล้วเพราะผมเล่นโถมตัวเข้าไปกอดเอวเตนล์แน่นไม่เท่านั้นยังดึงคนร่างบางให้เข้ามานั่งใกล้ๆจนเกือบซ้อนตัก รู้ดีเลยว่าตอนนี้เตนล์คงอยากโวยวายออกมาเสียงดังแน่ๆ แต่ติดที่รถคันนี้ไม่ได้มีแค่เราสองคนนะสิ บอกเลยว่าเพราะแบบนั้นผมเลยได้ใจกลายๆจึงแกล้งเอามือไปจี้เอวเตนล์แหย่ขำๆ

แต่คนถูกแกล้งกลับไม่ขำรีบหันขวับมาทำคิ้วขมวดใส่ ผมหลบตาคิดว่าจะถูกรังสีอำมหิตพุ่งหาแต่ที่ไหนได้นอกจากคุณแฟนเก่าจะไม่ได้ดุอะไรยังซบหัวลงมาตรงอกผมอย่างคนอ่อนแรง


แม่งเอ๊ยคุณ!!


หัวใจผมนี่เต้นดัง
เตนล์ เตนล์ เตนล์ เลยครับ!!



"ง่วง เลิกแกล้งสักที"

พูดเพียงเท่านั้นก็เห็นเค้าหลับตาลงไป สงสัยจะหมดแรงดื้อแล้วล่ะมั้ง เห็นแบบนี้แล้วชวนใจสั่นโคตรๆ ขนตาเป็นแพกับผมเปียกน้ำ แถมเสื้อยังบางอีก 


ไม่ใช่สิไอ้ย้ง...

ที่เขินจริงๆก็ตรงที่มานอนซบกันแบบนี้ต่างหาก


โรแมนติกดีว่ะ



......
....
..



.
.


อืม..


ก็โรแมนติกดีนะ...ไอ้กระทู้บ้าๆเนี่ย...



นั่นเป็นอีกหนึ่งความคิดที่เกิดขึ้นอย่างเงียบเชียบในเวลาไล่เลี่ยกันจากใครบางคนที่กำลังหลับตานอนเอาหัวซบไหล่อีกคนจากนั้นก็แอบอมยิ้มบางๆ






กระทู้ : เกือบสี่เดือนแล้วที่เราเลิกกัน ผมยังลืมเค้าไม่ได้
ความคิดเห็นที่ 321 :


คุณชิตพลครับ
คุณคือยอดเขาเอเวอเรสต์ของผม
คุณคืออีกฝั่งนึ่งของตึกเวิร์ลเทรตที่ผมอยากจะข้ามไป


อะไร...
คิดว่าอ่านแฟนเดย์เหรอครับ ...

ไม่ใช่หรอก
แฟน(เก่า)เดย์ต่างหาก


ผมย้งชัยแผนกบัญชีเองครับ แบบว่าห่างหายจากการอัปเดตความคืบหน้าในการเอาชนะใจแฟนเก่าไปหลายวันเลย แต่วันนี้!วันที่น้ำท่วมกรุงและคงจะเป็นวันแย่ๆสำหรับใครหลายคน ซึ่งสำหรับผมไม่เลยครับ 

วันนี้มันดีมากกกกกกกกกกกกกก 

ที่เค้าเคยบอกว่าถ้าเราล้มเหลวเป็นสิบๆครั้งแล้วมาทำสำเร็จครั้งที่สิบเอ็ด แสดงว่าเราล้มเหลวมาแล้วสิบครั้ง (มุกนะครับ ไม่ใช่ จริงๆผมจะสื่อว่าในที่สุดผมก็ไม่แห้วเหมือนวันอื่น) อาจจะเป็นเพราะฝน หรือเพราะจังหวะอะไรก็แล้วแต่ 
ชั่งมัน แต่เชื่อมั้ยว่ากะอีแค่ได้มีโอกาสนั่งใกล้ๆกับเค้าในรถแท็กซี่ตัวเปียกฝน บรรยากาศเงียบๆ ไม่รู้ว่าต่างฝ่ายต่างคิดอะไรอยู่ มันโคตรโรแมนติกเลยว่ะ ผมว่าต้องมีคนหวั่นไหวสักคน อย่างน้อยก็ผมนี่แหละแต่ไม่ใช่ลุงคนขับแท็กซี่แน่ๆ และถึงแม้ว่าผมอาจจะยังเข้าไปล้ำเส้นหรือก้าวก่ายเค้าเหมือนแต่ก่อนไม่ได้ แต่ผมกลับรู้สึกว่าในตอนนี้เค้าเริ่มเปิดใจให้ผมพอสมควร (ซึ่งมันก็ยังไม่ชัดเจนเท่าไหร่) ผมมองเค้าไม่ค่อยออก บางทีก็เหมือนว่าเค้ายังคิดแบบเดียวกับผม แต่บางทีเค้าก็วิ่งหนีความรู้สึกของผม ผมเกือบจะยอมแพ้หลายครั้งแล้วแต่พอคิดว่าจะไม่ได้เข้ามาวอแวใกล้ๆเค้า ใจผมก็ห่อเหี่ยวจะเป็นจะตาย แต่ผมไม่ขอเรียกกระทำของผมว่าการดันทุรังหรอกนะครับ ถ้าวันไหนที่เค้าทำให้มันชัดเจนว่ายังไงผมก็ไม่ใช่ ผมคงต้องถอดใจจริงๆ ซึ่งมันยังไม่ใช่วันนี้ไง ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของพรุ่งนี้ หรือวันถัดๆไป ปล่อยให้อะไรหลายๆอย่างตัดสินแล้วกัน คือผมแค่อยากจะเพ้อให้ฟังว่าวันนี้ผมมีความสุขมากจริงๆ
 

แค่คืนนึงก็ยังดี







TBC
......................................................................................
ตอนนี้ ไม่รู้แฮปปี้มั้ย มันป่วงแปลกๆ 5555555
ไรท์เกลียดความบ้าบอในจิตใจพี่ย้งมากเลย จะหล่อก็หล่อไม่สุด
แต่จริงๆก็พอกันทั้งพี่ย้ง ทั้งหนูหมวย 
ใจจะว่าตรงกันก็ไม่ พอหมวยจริงจัง อีย้งก็กาก
พอจังหวะพี่ย้งแกจะเท่ แต่แกก็ดันไม่รู้ตัวนะ ก็ฟาวด์ไป
ส่วนตอนหน้า รับประกันว่าสนุกกว่าห้าตอนที่ผ่านมารวมกัน
เรียกว่ามีตัวละครหลายคนเดือดร้อนแน่ๆ ไปทำอะไรคุณเงาะเค้าไว้เนีย

สงครามกลางเมืองจะเริ่มแล้วจ้าาาาา
#ออฟฟิศพี่ย้ง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

311 ความคิดเห็น

  1. #304 p_aww (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 21:17
    พี่ย้งคือหล่อแค่ตอนไม่รู้ตัวอะ พี่ว้อยยยยยยยยย น้องเตนล์น่าจะใจอ่อนอยู่นะ สู้ต่อไปค่ะพี่ 55555555555 ไม่รู้คุณเงาะจะสวนกลับยังไงแอบเสียวสันหลังวาบ
    #304
    0
  2. #294 กุ๊กไก่ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 20:59
    เจอซีนพี่ย้งหล่อแร้วรืมย้งกากๆไปเรย
    #294
    0
  3. #293 กุ๊กไก่ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 20:59
    เจอซีนพี่ย้งหล่อแร้วรืมย้งกากๆไปเรย
    #293
    0
  4. #284 _maomai (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 10:50
    หวีดดดดดพี่ย้งบทจะหล่อก็โคตรหล่อเลย แต่พอกากปุ๊บก็กากจนลบภาพความคูลความเท่ห์ไปเลยจ้า 55555555 โอ้ยยยสู้นะ และขอให้รอดปลอดภัยจากคุณเงาะ
    #284
    0
  5. #267 Babyzfah (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:46
    ชูป้ายไฟฟฟ พิย้งเท่านั้นน ขอบคุณเดอะแก๊งของพี่ด้วยนะที่ให้การสนับสนุนตลอดเวลา สงสารป้าเงาะ 655555555
    #267
    0
  6. #259 seethenq (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 14:14
    กี้ดดดยัยน้องงงใจอ่อนให้พี่ย้งเยอะเลยนะรู้ก
    #259
    0
  7. #250 mytty (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 14:08
    เอาดิถ้าน้องเตนล์ไม่ใจอ่อนให้พี่ย้ง เดี๋ยวเราเอง พ่อคุณเอ๊ยยย
    #250
    0
  8. #199 tntenx01 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:52
    พิย้งต้องคีพลุคเท่ห์แบบนี้ไปตลอดๆนะคะ อย่าเพิ่งท้อนะ
    #199
    0
  9. #169 black-village (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 15:49
    เหมือนเตนล์เริ่มใจอ่อนเลยยยย แต่อิพี่ย้งคือเท่มากที่ฝ่าฝนไปซื้อเสื้อกันฝนให้ยัยหมวยอ่ะ
    #169
    0
  10. #150 You2016 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 18:56
    ตอนนี้เศร้าๆเลยหาอะไรอ่าน พี่ย้งทำเราแฮปปี้ขึ้น5555555 ดูเหมือนเตนล์จะเริ่มใจอ่อนลงเยอะ แต่พี่ย้งกลับจะถอดใจเอาเสียง่ายๆ อย่าเส่พี่ย้ง สู้ๆ ชอบกระทู้สี่เดือนลืมแฟนเก่าไม่ได้5555555 ตี๋มีความงอแงเหมือนเด็ก ว่าแต่เจ๊เงาะจะเอาคืนหนุ่มๆแกงค์นี้ยังไง ตื่นเต้นมาก สู้ๆนะพี่ย้ง เอาชนะใจเตนล์แล้วก็รอดจากเจ้เงาะให้ได้นะ
    #150
    0
  11. #149 ManowLee. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 02:20
    พี่ย้ง พ่อพระเอกไม่สุดดด 5555555555555555555555555555 ///อ่านไปเราก็อมยิ้มตามไป ~>_<~
    #149
    0
  12. #148 ปากวัยรุ่น (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 21:50
    ย้งเอ้ยยยย เตนล์ก็แอบหวั่นไหวอยู่นะรู้เปล่าาา สนุกฮือออ หายไปนานเลยยยยย คิดถึงตลอดสู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอ เยิฟๆ
    #148
    0
  13. #147 ปากวัยรุ่น (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 21:36
    กลับมาแล้วค่าาาา ดีใจ รอมินิมาร์ทสุดที่รักนะคะจุ้บบบ
    #147
    0
  14. #146 mmylism (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 15:16
    แชปหน้าคาดว่า คุณเงาะ is back
    #146
    0
  15. #140 ktenn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 13:50
    บทจะหล่อก็หล่อไม่สุดพี่ย้งเนี่ยยยยยยยยย คนบ้าบอก็ยังบ้าบอวันยังค่ำ555555 แต่หมวยนี่ยังไงๆนะกระทู้ก็น่ารักใช่มั้ยล่าาา อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว รอนะคะ
    #140
    0
  16. #139 Amane (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 08:16
    ชอบบบ แหม่พี่ย้งนึกจะเท่ห์ก็เท่ห์ได้นี่หว่าาา หมวยก็ใจอ่อนแล้วชิมิละ

    ปล.ชอบกระทู้พี่ย้ง หมวยอ่านละชอบใจ เราก็ชอบใจจจจ
    #139
    0
  17. #138 2168 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 02:40
    เย่ มาอัพแล้ว ยัยเตนล์นี่ก็ทำซึนจังเลย พี่ย้งสู้ๆนะ ฮือ
    #138
    0
  18. #137 pearyeon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 01:57
    พนมมือรอคุณเงาะค่ะ55555555555555555555555555
    ย้งจะโดนฆ่ามั้ย ยัดส้วม โยนลงคลองมั้ย55555555555555555555555
    พวกหนุ่มออฟฟิศนี่วีรกรรมสุดแสนจะเหลือรับประทานมาก 55555 สงสารน้องตี๋ ได้กินข้าวหรือยังนะลูก คนดี
    รอตอนหน้า ยัยหมวยจะเปิดใจมากกว่าตอนนี้มั้ยน้า งุงุงุๆๆๆ
    ย้งเอ้ย หัดทำตัวเป็นมนุษย์ปกติบ้างนะ 55555555
    #137
    0
  19. #135 ktenn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 16:25
    ว้าวววดีใจจังงงไรท์กลับมาอัพต่อแล้ววววว
    ย้งกับผองเพื่อนนี่ร้ายกาจจริงๆวางแผนกันแกล้งคุณเงาะ เอาล่ะเราจะได้รู้ว่าย้งจะนกอีกครั้งไหม555
    #135
    0
  20. #134 pearyeon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 18:09
    โอ้ยยยยย!!!
    เราบ่นกับเพื่อนไปวันก่อนเองค่ะว่าคิดถึงเรื่องนี้ อยากอ่านมากๆ ;_;
    แล้วก็มา!!!!! เย้!!!!!!!!!!!!!
    ฮื่ออออออ ตลกจนปวดตับเลยค่ะ
    พี่ย้งจะทำคะแนนได้มั้ย 555555
    แล้วน้องตี๋นี่ โอ้ย ลูก555555
    คาวาอี้เดสๆๆๆๆๆ แต่ไม่เคยเข้าพวกเลยนะลูก 55555555
    #134
    0
  21. #133 Baebam1a (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 12:39
    เหวยยยย คิดถึงจุมมมมมมม สะใจคุณเงาะอะ555555555555555555
    #133
    0
  22. #132 2168 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 11:48
    โฮร้ยยยย คิดถึงเรื่องนี้เมื่อคืนเพิ่งอ่านซ้ำเป็นรอบที่4 ดีใจที่มาอัพนะคะ ช่วงมิดเทอมนี่แทบไม่มีคนอัพฟิคเลย เหงาๆ ต้องการฟิคตลกๆ อิอิ
    #132
    0