[fic taeten] MINIMART MIDNIGHT

ตอนที่ 9 : MIDNIGHT 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,603
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    23 พ.ค. 59



















MIDNIGHT 6

 

 

พรึ่บ

 


จู่ๆไฟทั้งร้านก็สว่างขึ้นเป็นเวลาเดียวกับที่ผมได้สติกลับคืนมา...ผมผลักแทยงออกแล้วถามคำถามเดิมเสียงแข็ง

 

 

 

ตกลงโจรที่นายเห็นหน้าตายังไง...

 

 

คุณรู้มั้ยว่าแม่งยากขนาดไหนที่ต้องทำเป็นไม่รู้สึกอะไร ทั้งๆที่หัวใจผมยังเต้นแรงอยู่เลย

 

 

 

อืมม..

 


อย่าลีลา

 

 

ผมกดเสียงต่ำเมื่อเห็นคนตรงหน้าทำท่าเหมือนคิดไม่ออก..

 



เค้าใส่หมวกกันน็อคน่ะ

 


หมวกกันน็อค ?”

 

 

เค้าใส่หมวกกันน็อค

ใส่...หมวกกันน็อคเหรอมึง ?

 

 


ทันทีที่ผมเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ปรากฏบนหน้าของลีแทยงสมองก็ประมวลผลจนเข้าใจความหมาย..

และนั่นจึงเป็นเหตุให้ผมคว้าขวดลิตรที่อยู่ตรงตู้แช่ปาอัดใส่อกไอ้แทยงนั่นไวเท่าความโกรธ!!

 

 


มึงหลอกจูบกูเหรอครับ!!

 

 



ผลั่ก!

 

 


อย่าอยู่เลยไอ้หมา!

 

 

 

 


เฮ้ย ใจเย็นๆก่อนคุณ!”

 



ตุบ!

 

 


โอ๊ยยย

 


แทยงร้องเสียงหลงเมื่อผมขว้างกระป๋องข้ามชั้นวางโดนหัวเค้าเข้าจังๆ บอกเลยนาทีนี้มึงไม่รอดแน่ไอ้ยง! ด้วยพลังอำนาจแห่งความโกรธของกูขอตัดสินให้มึงชดใช้ความผิดด้วยพลานุภาพกระป๋องโค้กแคน

 

 

 

แน่จริงอย่าหนีดิวะ!”

 

 



 




 

ผมไม่เคยนอนกลางวันติดต่อกันนานถึงหกชั่วโมงแบบวันนี้มาก่อน...คงเป็นเพราะกะดึกเมื่อคืนใช้กำลังมากเกินไปหน่อยกับการคว้าของทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าปาใส่ไอ้แทยง...

 



ที่ผมทำลงไปทุกอย่าง...เป็นเพราะความโกรธครับ

 



และโกรธอย่างเดียวไม่ได้ต้องโง่ด้วยเพราะสุดท้ายกูก็ต้องมาเก็บของเป็นชั่วโมงเลยเนี่ย!!!

 

 


ให้ผมช่วยมั้ย

 



อย่ามายุ่ง

 



โกรธเป็นผู้หญิงเลยอ่ะ

 

 


พอผมมองค้อนแม่งก็ยิ้มใส่..

 

 

นั้นจึงเป็นเหตุให้ผมเกิดอาการคันมือเลยคว้าของปาไปอีกหลายชิ้น..แล้วประเด็นหลักคือไอ้คนถูกกระป๋องโค้กกระแทกหัวแม่งดันชอบใจเนี่ยสิ

 

 


ไอ้ยงแม่งกวนโอยผมทั้งคืนเลยคุณ...



ส่วนกูก็มาฉลาดอีกทีเกือบหกโมงเช้านั่งเก็บของจนปวดไหล่...แม่มเอ้ย!






 

เอาละ ผมไม่อยากพูดถึงไอ้บ้านั่นนึกแล้วแค้นใจชิบ..ตอนนี้ผมกำลังอยู่ที่หน้ามินิมาร์ทมีจอห์นนี่ แล้วก็พี่แจฮยอนกำลังช่วยกันตกแต่งโคมไฟสำหรับเทศกาลโอบ้งวันพรุ่งนี้

 

 



ช่วงนั้นอย่าพยายามเข้าใกล้มินิมาร์ทนั้นละ

 

 


จู่ๆผมก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว..

สมองที่บรรจุแต่ขี้เลื่อยของผมยังจดจำได้เสมอเกี่ยวกับเรื่องที่ยูตะพูดครั้งที่แล้ว...

 

 

 


หลังเที่ยงคืน..มินิมาร์ทนั่นจะดึงดูดสิ่งประหลาดและโลกอีกโลกที่ซ้อนทับกันรวมถึง..”

 

 




โลกวิญญาณ...

 

 

 


วิญญาณ...ใช่ครับ..ผมนึกไม่ออกเลยว่าพรุ่งนี้ผมจะใช้ชีวิตยังไง..

ถามว่าทำไมผมไม่เลี่ยงอย่างที่ยูตะเตือน...




ผมขอถามกลับครับว่าทุกคนลืมไปแล้วเหรอ ?

 

 


ผมเป็นต้นเหตุทำให้ร้านมินิมาร์ทถูกโจรปล้นนะครับ!

 

 

แล้วยิ่งครั้งนี้คุณยาม่าสั่งไฟเย็นมาตั้งล็อตหนึ่งสำหรับงานโอบ้งโดยเฉพาะเพราะพวกสาวๆจะแต่งยูกาตะเดินถือไฟเย็นสวยๆกันทุกปี

 

 



ฝากด้วยนะเตนล์ขายให้ได้เยอะๆละ

 

ผมอยากถามผมจะปฏิเสธยังไงดีครับ!

 

 



เตนล์มึงจัดไปทางซ้ายอีกนิดดิ

 

 

เสียงจอห์นนี่เรียกทำให้ผมก้มลงไปมอง..คนสั่งกำลังทำหน้าบอสซี่...ส่วนกูนี่ขี้ข้าไง

 



มึงดูชุดกูนิดนะ

 

ผมตะโกนกลับไปอย่างหัวเสีย..ชุดยูกาตะที่ต้องใส่มันทำให้ผมแหกแข้งแหกขาลำบากในขณะที่ผมต้องทรงตัวอยู่บนบันได

 

 


เออ ค่อยๆ..ระวังตก

 


ผมพูดอือตอบมันไปเบาๆก่อนจะเอื้อมไปขยับไม้ที่แขวนโคมให้เอียงไปทางซ้ายตามที่ไอ้จอห์นบอกแต่จู่ๆบันไดก็ขยับเหมือนมีใครไปกระแทกโดน..

 

 


เชี่ยย

 

ผมเสียสมดุลเอียงถอยหลังจนบันไดเอียงตาม!!หัวใจผมตกไปที่ตาตุ่มก่อนที่จะร้องว้ากออกมา..ผมหลับตาปี๋เพราะหน้ากำลังจะปะทะพื้นซีเมนต์!!

 

 

 

เตนล์

 

 

เฮือก

 

ลืมตาขึ้นมาสิ่งที่อยู่ข้างหน้าไม่ใช่พื้นแต่เป็นหน้าพี่แจฮยอน

 



พี่แจฮยอน!”

 

ผมแทบจะยกมือขึ้นประนมที่อกเลยเมื่อเห็นว่าตอนนี้พี่แจฮยอนกำลังนอนแผ่กับพื้นถนนโดยมีผมนอนทับอยู่อีกที

 

 



ขอบคุณครับ

 

พอลุกขึ้นมาได้ผมก็โค้งหัวให้คนที่เพิ่งช่วยชีวิต พี่แจฮยอนยกมือขึ้นมาประมาณว่าไม่เป็นไร...แล้วจากนั้นเจ้าตัวก็ขอตัวกลับไปก่อนเมื่อเห็นว่างานส่วนของเค้าเสร็จหมดแล้ว

 

 

สิ่งที่ประหลาดคือ...


จอห์นนี่หันมาหาผมแล้วขมวดคิ้ว

 

 





เมื่อกี้พี่แจฮยอนเป็นคนเตะบันได...

 

 

หะ












23.45


ผมเอาแต่คิดไม่ตกเกี่ยวกับเรื่องเมื่อตอนเย็นไม่หาย...แถมหงุดหงิดมากๆด้วยที่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าทำไมพี่แจฮยอนถึงทำแบบนั้น ?

 

 

คือเค้าเกลียดผมมากเหรอ ?

 


แล้วจะช่วยผมทีหลังทำไมวะผมพยายามหาเหตุผลกับการกระทำขัดแย้งของพี่แจฮยอนแต่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ากูน่าจะเสียสุขภาพจิตเปล่าๆ

 


ยังไงก็ต่างคนต่างอยู่นี่ครับ..

 

 

 



ขอบคุณที่ใช้บริการนะครับ

 

ผมยื่นถุงพลาสติกใส่ของให้ลูกค้าตรงหน้า...คืนนี้มินิมาร์ทคนเยอะเป็นพิเศษ..ของที่ขายออกส่วนใหญ่ก็เป็นพวกแตงกวากับมะเขือม่วง..เพราะว่าเทศกาลโอบ้งที่มีการจัดขึ้นสามวันนั้นสำหรับวันแรกที่เป็นวันเตรียมการต้อนรับบรรพบุรุษจะต้องใช้แตงกวากับมะเขือม่วงเสียบไม้เป็นรูปม้ากับวัว...

 


ตามความเชื่อโบราณจะสื่อประมาณว่าอยากให้ผู้ล่วงลับขี่ม้าที่แทนด้วยแตงกวากลับมายังโลกหลังจากนั้นจึงค่อยๆขี่วัวที่แทนด้วยมะเขือม่วงกลับสู่ภพโน้น

 

 



สาระมาเต็ม..ทุกคนควรรู้นะครับเผื่อมาอยู่ที่ญี่ปุ่นจะได้โม้ถูก

 

 

 

 

แอ๊ดดด

 

หลังจากที่เอาแต่วุ่นอยู่หน้าร้านผมก็เปิดประตูเดินมาทางหลังร้านเพื่อจะเอาของไปลงข้างนอก

 




แอ๊ดดดด

พอจัดอะไรเรียบร้อยผมก็ใช้กล่องดันประตูก่อนจะเดินออกมาและพบกับคุณลูกค้าผู้หญิงในชุดยูกาตะสีแดงที่กำลังเดินวุ่นอยู่ที่โซนนมผง

 


ผมเดินเข้าไปหาเธอ..

 

 



คุณลูกค้าครับให้ผมช่วยอะไรมั้ย

 


...

 

 

เธอที่กำลังหันหลังให้ผมไม่ยอมตอบคำถาม...ผมขนลุกซู่ลมเย็นๆตีอัดท้ายทอยจนผมสะดุ้งโหยง

 

 


ก่อนที่ความรู้สึกมวนท้องแบบที่คุ้นเคยกลับมาอีกครั้ง!


บรรยากาศไฟสลัวและเสียงคลื่นซ่าของวิทยุที่จู่ๆก็เกิดขึ้นไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยบอกได้อย่างดีว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้วแน่ๆ!!

 






อุแว้..อุแว้

 

 

ผมถอยหลังออกห่างออกจากเธอคนนั้นด้วยขาสั่นๆ..เสียงเด็กทารกที่อยู่ในอ้อมแขนของหญิงสาวร้องดังขึ้นเรื่อยๆก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงเล็กแหลมราวกับถูกบีบคอให้เงียบ..

 

 

ความเย็นของอากาศขณะนี้หนาวต่ำทุกขณะที่ผมก้าวถอยหลัง..สิ่งที่ประหลาดที่สุดก็คือหมอกจางๆที่ลอยปกคลุมรอบมินิมาร์ทจนทำให้วิสัยทัศน์มองเห็นได้อย่างยากลำบากขึ้น

 

 


ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงจะสงสัยว่ามันมาได้ยังไง...

 

 

 




ตึกตักๆ


หัวใจผมดังรัวๆในอก


อากาศหนาวๆทำให้ขนผมตั้งชันทุกอณู แม้แต่ลมหายใจก็ออกมาเป็นไอเย็นแต่นั่นก็ยังไม่เท่ากับตู้แช่เครื่องดื่มที่กลายเป็นน้ำแข็งไปหมดทั้งตู้

 

 


ให้ตายสิ..วันนี้แม่งเพิ่งเข้าโอบ้งเองนะว้อย!


 

ผมได้แต่สบถในใจกำมือสั่นๆของตัวเองแน่น..หนาวก็หนาว..กลัวก็กลัว..ปากผมสั่นจนฟันกระทบกัน..ที่แย่ที่สุดก็คือการที่ขาก้าวไม่ออกเพราะแข็งไปหมด

 

 

แล้วร่างกายของผมทรุดลงกับพื้น..รู้สึกว่าเลือดจะกลายเป็นน้ำแข็งด้วยซ้ำ...

 

 

 



หนาวจนขยับไม่ได้..มันหนาวสักกี่องศากัน ลบสี่สิบเลยรึไง..

 

 

 





เมี้ยว...

 


แล้วเสียงแมวจากที่ไหนสักที่ก็ดังขึ้น..ผมสะดุ้งไม่ชินสักที กำลังพยายามถูสองฝ่ามือเข้าหากันเพื่อคลายความหนาวและพยายามอย่างยิ่งที่จะหลับตาไม่สนใจ

 

 

แต่เสียงนั้นก็ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง...และที่สำคัญคือมีเสียงแมวมากกว่าหนึ่งตัว!!

 

 

 

 





แหมะ

 

ของเหลวเหนียวที่หยดลงมาที่หัวของผมทำให้ผมลืมตาขึ้นมา...

มันเหมือนจังหวะในหนังสยองขวัญที่เคยดูบ่อยๆ..ว่าถ้าเงยหน้าขึ้นไป...เราจะเจอกับอะไรสักอย่างที่ไม่ควรเจอ..

 


 


แหมะ


แล้วหยดเหนียวๆหยดที่สองก็เร่งให้ผมแปะฝ่ามือลงไปที่หัวก่อนจะเอาสิ่งแปลกปลอมนั้นมาดม..กลิ่นน้ำลายเหม็นๆที่ติดฝ่ามือทำให้ผมตัดสินใจเงยหน้าขึ้นไป!

 

 



 


นะ..นี่มัน..อะ..ไรกั..น

 



วินาทีที่ผมเงยหน้าขึ้นไปสิ่งแรกที่เห็นก็คือปากขนาดยักษ์ที่อ้ากว้างกว่าศีรษะของผมราวกับรอจังหวะงับลงมา...

 


กลิ่นปากเหม็นเน่าทำให้ผมแทบอ้วกแต่มันยังไม่เท่าความน่าขนลุกของเขี้ยวฟันที่เป็นซี่แหลมชวนหวาดเสียว...พอมองดีๆถึงได้รู้ว่าเสียงแมวที่ได้ยินมาจากไอ้ตัวข้างบนนั้น!!

 

 




เมี้ยวววว

 

 

อ้ากกกกกกกกก

 


ผมร้องตะโกนลั่นร้านรีบคลานเอาตัวเองเคลื่อนที่ผ่านไอหมอกและความหนาวเย็นเข้ากระดูก

 

 




ตุบ!

 










 

มีอะไรบางอย่างตกลงมาจากฝ้าข้างบน..ผมไม่รู้ว่าอะไรบางอย่างนั่นมันใช่ไอ้สิ่งที่ชีวิตที่ตัวเป็นแมวแต่หน้าตาเป็นคนอย่างที่ผมเห็นเมื่อกี้หรือเปล่า

 

 



แต่ถ้าใช่...

 

 

อึก

ผมกลืนน้ำลายลงคอเหนียวๆที่ตอนนี้มีเหงื่อผุดขึ้นมา..อากาศหนาวๆจางหายไปพร้อมกับหมอกหนาที่ปกคลุม..ผมภาวนาอย่างยิ่งให้อะไรสักอย่างที่กำลังคลานมาหา..เป็น...

 

 

 



ตุบ!ตุบ!ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ!

 

 

 

เสียงหล่นของสิ่งที่อยู่บนฝ้าตกลงมาอย่างต่อเนื่อง..ไอ้สัส..กูจะหัวใจวายตายอยู่แล้วมีอะไรอีกกกก!!

 

 




เมี้ยวววว เมี้ยว

 

 

 


ทันทีที่เสียงนั้นร้องขึ้นดวงตาผมก็เบิกกว้าง...

 


สิ่งมีชีวิตฟันแหลมตรงหน้ากำลังคดตัวที่มีกระดูกหักโผล่ออกมาเพราะตกจากที่สูงแล้วคลานขาที่เป็นสี่ขามีขนเหมือนแมวตรงมาทางผม!!

 

 






เป็นสิบตัว!!!!!!!!!

 

 

 

 

วินาทีนั้นสัญชาตญาณของผมได้กระชากสติกลับมาอย่างรวดเร็ว!ผมจ้องดวงตาดำมืดไร้ตาขาวของสัตว์ประหลาดตรงหน้าก่อนที่จะชันตัวแล้วลุกขึ้นวิ่ง!!แล้ววิ่ง!

 

 



แต่ทว่า!

 



อุแว้ อุแว้





ร่างที่ยืนจังก้าอยู่ตรงหน้าผมทำให้ผมผงะถอยหลัง

 

 





เมี้ยวววว

 

ผมทำตัวหลีบเมื่อหันไปรอบๆไม่พบที่ไปเพราะชั้นวางของกั้นสองข้าง...ทางที่ผมอยู่มีปลายทางสองฝั่ง...

 

 


ฝั่งข้างหน้า...เป็นหญิงสาวยูกาตะแดงที่ผมดำขลับของเธอปิดปังใบหน้า..ผมโล่งใจที่ปากเธอไม่ได้ฉีกแบบคุชิซะเกะอนนะ...แต่นั่นไม่ใช่ความโชคดีหรอก...

 

 


เพราะทารกตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนของเธอคนนั้นกำลังจ้องมาที่ผมในขณะที่ฟันแหลมกำลังกัดกินแขนของคนเป็นแม่!!!

 

 


ภาพหน้ากลัวตรงหน้าทำให้ผมตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าก่อนจะเหลือบไปมองด้านหลังที่มีฝูงแมวผีนั่งรออย่าง..กระหาย..


น้ำลายเหนียวของพวกมันทุกตัวหยดลงพื้นเป็นทาง..บ่งบอกได้อย่างดีว่ากำลังหิวสักแค่ไหน!!





 แล้วตอนนี้...

ผม..ผม....ผมควรทำ..ยังไงดี

 

 

 

อย่าหลอกอย่าหลอนกันเลย..อย่าเบียดเบียนซึ่งกันและกันเลย..

 

 

ผมหลับตาปี๋..ก้าวเท้าไม่ออก..ไม่ว่าเดินไปทางไหนก็สยดสยองพอกัน..จู่ๆในเวลาที่ตัวเองกำลังเจอเรื่องใกล้เคียงแบบนี้หน้าของใครคนหนึ่งก็ลอยเข้ามา..



แทยงจะมาช่วยผมทันเวลาทุกครั้ง..

 

 




คิกคิก



 


แต่ว่าไม่ใช่ครั้งนี้...











to be  continued...

................................................................................................

อีพีนี้มากันเป็นสิบ อีพีหน้ามากันเป็นร้อย อีพีต่อไปมากันเป็นขโยง 55555555

เบาๆมาก..ตายงของพี่ไปไหนก็มิทราบแต่เตนล์รับเคราะห์เต็มๆเบย




นี่ยังยืนยันว่านี่ไม่ใช่ฟิคผี

555555


ฝันดีค่า ชาวมินิมาร์ท
อย่าเก็บเอาไปฝันร้ายน้าาา





#ฟิคมินิมาร์ท




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,460 ความคิดเห็น

  1. #2446 JAN ๏?๏ (@janlove-30331) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 22:05
    ไม่ใช่ฟิคผีแต่หลอนไม่ไหวแล้ว ฮื่ออออ
    #2,446
    0
  2. #2271 กุ๊กไก่ (@JellyBeru) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 17:55
    ฮือ น้อง พี่แทยอยู่หนายยย
    #2,271
    0
  3. #2270 กุ๊กไก่ (@JellyBeru) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 17:55
    ฮือ น้อง พี่แทยอยู่หนายยย มฝ
    #2,270
    0
  4. #2257 Celia Mae (@08207) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 01:55
    ถ้าไม่ใช่ฟิคผีแล้วตัวพวกนี้มันคือตัวอะไรคะไรท์ ฮือออออออ
    #2,257
    0
  5. #2242 yamroll choco (@yamrollchoco) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 07:28
    ไรท์คะ ให้พูดอีกครั้ง นี่มันคือฟิคผี! ไรท์อย่าโกหก!
    #2,242
    0
  6. #2207 so so (@vampiregun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 23:53
    น่ากลัวมาก นี่หรอไม่ใช่ฟิคผี ไรท์หลอเลา!!!
    #2,207
    0
  7. #2200 KimOPark182 (@KimOPark182) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 21:31
    ไรท์! ไรท์จะเรียกว่านี่ไม่ใช่ฟิคผีไม่ได้! ;-;
    #2,200
    0
  8. #2171 Pierrlo (@MookQueen) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 18:41
    ขอยกป้ายแย้งไรท์ค่ะนี่ฟิคผี!!
    #2,171
    0
  9. #2132 seethenq (@seethenq) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 01:36
    แงงงง น่ากลัวว นี่นั่งอ่านตอนตี2ระแวงไปหม๊ด
    #2,132
    0
  10. #2110 seluhana (@pvcrazy00) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 00:09
    นี่ก็อ่านตอนเที่ยงคืนพอดี บ้าเอ้ย5555 ขนลุกซู่ๆ
    #2,110
    0
  11. วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 22:06
    อย่าหลอกน้องเลย เรากลัวแทนน้อง
    #2,048
    0
  12. #2020 LOAVECHOCO (@amanaplanetes) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 10:52
    เตนล์ขี้กลัว แต่ก็ยังทำ สงสารลูกอ่ะ ฮือ แต่ก็ขำด้วย55555555555
    #2,020
    0
  13. #2004 Mheewen (@jellzx151) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 01:11
    ทำไมไรท์ทำให้เค้ากลัว..รู้สึกเหมือนอ่าหนังสือผีสักเล่ม ฮื่ออยองมาก *..* พี่เตนล์จะรอดมั้ยเนี่ย?
    #2,004
    0
  14. #2003 Mheewen (@jellzx151) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 01:11
    ทำไมไรท์ทำให้เค้ากลัว..รู้สึกเหมือนอ่าหนังสือผีสักเล่ม ฮื่ออยองมาก *..* พี่เตนล์จะรอดมั้ยเนี่ย?
    #2,003
    0
  15. #1981 Ant Bill Chayanee (@antbillchayanee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 11:49
    นี่ยังไม่ผีอีกเร้ออออ 5555
    #1,981
    0
  16. #1958 Noeywaan137 (@pink-berryberry) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:07
    ทำไมหลอนเยี่ยงนี้ ไม่นะ เป็นชั้นก็วิ่งป่าราบล่ะ ไม่ก็ลาออกไปแล้ว
    #1,958
    0
  17. #1932 MaToomCanDY (@matoomcandy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:59
    ยังไงก็กลัวอะไรท์...จะรีบอ่านก่อนจะมืดไปมากกว่านี้555
    #1,932
    0
  18. #1898 cherish 카이 (@exoticlover) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:04
    คนอะไรจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ทุกวัน อดทนมากเลย
    #1,898
    0
  19. #1869 เทนล์ลี้ ! (@himelinn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 00:02
    ลาออกไปทำงานอื่นไหมลูก
    #1,869
    0
  20. #1849 minlywoo (@minminwoo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 20:44
    มินิมาร์ทอะไร น่ากลัวเกิน
    #1,849
    0
  21. #1838 insungx (@insungx) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 22:51
    ฟิคสยองขวัญป่ะคะ55555555
    #1,838
    0
  22. #1701 chlex_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 18:13
    อยากรู้มากว่าพี่แจฮยอนคิดยังไงกับน้องเตนล์กันแน่ แล้วที่เตะบันไดนี่เพราะไม่ชอบหน้าหรือว่าอะไรแต่เตะเค้าและก็ช่วยเค้าเนี่ยนะ????? ส่วนตอนนี้สงสารน้องเตนล์มากแล้วก็นับถือมากที่ยังไม่เป็นลมหมดสติหรือหัวใจวายตายไรก็แล้วแต่ พี่แทยงไปไหนคับรีบๆมาช่วยนุ้งเร็ว ;__;
    #1,701
    0
  23. #1683 TenTen101010 (@aume) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 23:06
    เป็นเราเป็นลมตายคา มินิมาร์ทละวันนี้วันเเรกนะชิตพลล อดทนอีก2วันนน
    #1,683
    0
  24. #1665 black-village (@peam-ff) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 03:29
    สงสารมาก โดนผีหลอกแบบคอมโบ
    #1,665
    0
  25. #1545 maya93 (@pamlovely) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 21:23
    ฮือออ เตนล์ 
    #1,545
    0