[fic taeten] MINIMART MIDNIGHT

ตอนที่ 26 : MIDNIGHT 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,236
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    23 ธ.ค. 59

 








ต่อให้หัวใจของผมต้องเหน็บหนาว
ผมก็ยอมแลก เพียงเพื่อขอให้คุณรู้สึกอุ่นใจ
ที่รัก หลับตาเสียเถอะ...

เชื่อในหัวใจของคุณ และความรู้สึกของผม
เพราะผมจะรักเพียงคุณเท่านั้น

และในค่ำคืนนี้เอง.... 
ที่หัวใจของผมได้ตกเป็นกรรมสิทธิของคุณโดยชอบธรรม
เพียงคุณตอบรับริมฝีปากของผม....



ผมพร้อมจะพร่ำบอกรักคุณทั้งคืน... 








MIDNIGHT 16



ตัวผมร้อนราวกับมีไข้ ที่สำคัญความเย็นของสายฝนที่ตกกระหน่ำเมื่อค่ำคืนที่เพิ่งผ่านพ้นไปยังไม่อาจทำให้ผมหายจากอาการสั่น ผมนั่งตรงหน้าฮีตเตอร์ก่อนจะล้มตัวลงนอนอย่างหมดแรง


"กินยาก่อนไอ้เตนล์ อย่าเพิ่งนอน"

แต่ผมยังไม่ทันได้หลับตาดี จู่ๆก็ถูกไอ้จอห์นดึงแขนอย่างแรงทำเอาผมต้องชันร่างตัวเองลุกขึ้นมานั่งอีกครั้ง


"อืม.."

ผมตอบรับมันเบาๆ เวลาไม่สบายผมแทบไม่มีแรงขยับตัวทำอะไรเลย มันน่าหงุดหงิดนิดๆที่ต้องนอนให้ไอ้จอห์นนี่ดูแลเหมือนผมเป็นเด็กๆ


"เดี๋ยวสักพักกูจะกลับแล้วนะ ให้อาหารมึงแล้วก็ต้องไปให้อาหารหมาที่บ้านต่อ"


จอห์นนี่บอกก่อนทำหน้ากวนประสาทใส่



"เออ..."
ส่วนผมก็ได้แต่ตอบเสียงเรียบๆก่อนจะล้มตัวลงไปนอนเป็นครั้งที่สอง



"กูจะนอนแล้วล่ะ"



"งั้นกู..กลับนะ"



"..."

พอได้ยินแบบนั้นผมก็พลิกตัวหันหลังให้กับจอห์นนี่ที่กำลังจะเดินออกจากห้อง จู่ๆเสียงความคิดในหัวก็ดังขึ้นบอกให้ผมถามบางอย่างออกไป


"วันนี้แบมแบมเข้ากะคนเดียวใช่มั้ย.."

"ใช่ ก็..มึงไม่สบาย"


"อืม.."

ผมรับคำเบาๆจากนั้นจึงหลับตาลง แต่ไม่ได้นอนหลับอย่างที่พูดเพราะในหัวผมยังคงนึกถึงเรื่องวุ่นวายที่เพิ่งเกิดขึ้นสดๆร้อนๆเมื่อสองคืนก่อน....




ปึง

และเมื่อแน่ใจว่าจอห์นนี่ออกจากห้องไปแล้วผมจึงลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง...



ผมนอนไม่หลับ...

ตั้งแต่เกิดเรื่องเลวร้ายนั่น...
เสียงปืนที่ดังกระหน่ำยังคงก้องหูผม
อีกทั้งภาพคนยิงกัน นอนจมกองเลือด...

ผมยังคงเห็นเหตุการณ์พวกนั้นติดตา



'ฆ่าพวกมันซะ..'


สีหน้าเหี้ยมเกรียมและความน่าเกรงขามที่ชวนกระอักกระอ่วนของคนที่ทุกคนเรียกกันว่าท่านประมุข สามารถทำให้หัวใจของผมเต้นดังกระหึ่มยิ่งกว่าตอนดูหนังสยองขวัญของเจมส์วานเป็นไหนๆ



ตึกตัก ตึกตักๆๆๆๆๆๆ


ที่แย่กว่านั้นคือตอนที่ได้เห็นสีหน้าหวาดกลัวของมาร์คลี ตอนที่ไอ้เด็กนั่นเล็งปืนมาทางฝั่งผม...หัวใจผมเต้นแรงและรัวเป็นทวีคูณ
 



ตึกตัก ตึกตักๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ





'ผมขอโทษ..'




ตอนนั้นจำได้ว่าคำขอโทษที่เปล่งออกมาเบาๆจากมาร์คลีทำเอาผมกลัวจนตัวสั่นก่อนที่จะกลั้นหายใจ แต่แรงกระชากที่ต้นแขนทำให้ผมได้สติกลับมาอีกครั้งก่อนจะพบว่ามาร์คลีไม่ได้ตัดสินใจปลิดชีวิตผมตามคำสั่งที่ประมุขนั่นบอก และเป็นไอ้จอห์นที่พาผม แบมแบม และยูตะออกมาจากแก็งไดกิโคฮาคุนั่นได้อย่างหวุดหวิด....


ผมรอด ปลอดภัย แต่เจ็บตัวนิดหน่อยจากการสู้กับมาร์คลี


แล้วหลังจากกลับมาตั้งหลักได้ เรื่องวุ่นวายที่คิดว่าจะตามมาภายหลังอย่างเช่นการถูกตามไล่ล่าจากฝั่งนั้นกลับไม่เกิดขึ้นอย่างที่คิด


มันเหมือนกลับว่า...



ทุกอย่างจบลงแล้ว...



แต่มันจะจบลงด้วยดีแน่เหรอ ? 



ผมไม่กล้าคิดด้วยซ้ำว่ามินิมาร์ทจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ เพราะทุกๆอย่างอยู่ในกำมือไอ้เด็กมาร์คลีหมดแล้วแต่ว่า มันกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย


คุณอ่านไม่ผิดหรอก..
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย


ทั้งๆที่ผลกระทบจากเรื่องทั้งหมดมันต้องใหญ่กว่านี้ ร้ายแรงกว่านี้ แต่มาร์คลีกลับเงียบหายไป และมินิมาร์ทยังเปิดได้เป็นปกติ...



ผมถึงได้นอนไม่หลับ
เพราะใจมันยังกังวล มันห่วง มันเป็นความรู้สึกโล่งใจที่แฝงเต็มไปด้วยความอึดอัด



รวมทั้งมันยังมีเรื่องบางอย่างที่ยังคงค้างคาใจและความรู้สึกอีกส่วนที่ไม่แน่ชัด....








ตึก ตึก ตึก


พอเดินออกมาจากคอนโดได้ ผมก็ตั้งหน้าตั้งตาเดินเลียบทางฟุตบาทจากนั้นจึงดึงฮู้ดตัวโคร่งให้ลงมาปิด บังหน้าบังตา ก่อนที่จะข้ามทางม้าลายไปยังอีกฝั่งนึ่งของ มินิมาร์ท



"..."


ผมแค่คิดไม่ตกกับทุกเรื่องมากเกินไป แต่สุดท้ายพอจับสังเกตุอาการตัวเองดีๆถึงได้รู้ว่าเรื่องเดียวในตอนนี้ที่มีส่วนทำให้ผมกังวลใจมากที่สุดก็คือ...

ความสัมพันธ์ระหว่างแทยงกับแบมแบม





ผมสับสน ว้าวุ่นใจ
ผมอยากได้คำตอบที่ชัดเจน..


ไม่เกี่ยวว่าผมจะรู้สึกยังไง หรือแม้แต่แบมแบม
ขอแค่คำตอบจากแทยงคนเดียวเท่านั้น ว่าที่จริงแล้วเค้าชอบใครกันแน่ ?






"..!"



จู่ๆไฟในร้านมินิมาร์ทของคุณยาม่าก็สลัวลงอย่างเห็นได้ชัด ด้วยเหตุนี้เองที่ทำให้ผมตัดสินใจเดินขยับเข้าไปใกล้มินิมาร์ทมากขึ้น ผมก้าวหลบแสงไฟจากเสาไฟต้นใหญ่ ก่อนเดินเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในความมืด



แล้วผมก็เห็นแทยงกับแบมแบมนั่งอยู่บนเคาน์เตอร์มินิมาร์ท...





จู่ๆเสียงในหัวก็ดังขึ้น...
แทยงจะเป็นห่วงผมบ้างมั้ย เค้าจะสนใจรึเปล่าที่วันนี้ผมไม่ได้เข้ากะดึกที่มินิมาร์ท ?


หรือบางทีมันอาจจะกลายเป็นอีกแง่นึงก็ได้
บางทีแทยงอาจจะดีใจด้วยซ้ำที่ผมไม่ได้เข้าไปรบกวนเวลาของเค้ากับแบมแบม








จริงๆแล้วผมยังตัดสินอะไรไม่ได้หรอกเพราะผมไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง...

แต่ผมก็พยายามไม่คาดหวังว่าแทยงจะรู้สึกยังไงกับผม เพราะผมกลัวว่าถ้าหากความรู้สึกที่มีให้แบมแบมมันมากกว่า สุดท้ายผมอาจต้องเจ็บสาหัส





"..."


"..."


และแน่นอนว่าผมไม่ได้ยินอะไรที่สองคนนั้นพูด แต่ผมมั่นใจว่าตอนนี้ผมเห็นแบมแบมร้องไห้ก่อนจะซบหัวพิงไหล่แทยงเบาๆ จากนั้นคนในชุดฮู้ดสีดำจึงส่งมือไปลูบกลุ่มผมสี้น้ำตาลอ่อนอย่างทะนุถนอม



ผมเจ็บอีกแล้ว



"...."


"...."



และยิ่งเจ็บหนักกว่าเดิมเมื่อเห็นแทยงดึงแบมแบมเข้ามากอด ภาพนั้นนั่นเองที่ทำให้ผมตระหนักได้ว่า
ผมไม่ควรมายืนตรงนี้เลย...








"อะไรของมึงไอ้เตนล์..."



เช้านี้มีแต่เรื่องน่าประหลาดใจจริงๆ ตั้งแต่ที่เห็นไอ้เตนล์ตื่นมาเปิดร้านแต่เช้าหลังจากแบมแบมหมดกะดึกไป ผมงงไปหมดเลยครับ จู่ๆคนป่วยเกิดมานึกขยันอะไรของมันตอนนี้


"ก็ไม่มีไรนี่"

ไม่มีบ้าดิ หน้าคนพูดยังอมทุกข์ไม่พอ คิ้วนี่ก็ยังขมวดย่น ดูก็รู้ว่ามีอะไรแน่ๆ


"เออๆ ไม่มีก็ไม่มี แล้วมึงเกิดคึกอะไรเนี่ย ยังไม่ทันหายดีเลย" 


แต่พอได้เห็นท่าทางของเตนล์มัน ผมก็ยิ่งไม่อยากถามจู้จี้ อาการของมันสงบเกินไปเหมือนไม่ใช่ไอ้เตนล์คนเดิม และที่แน่ๆคือมันดูไม่ค่อยพร้อมจะเล่าอะไรให้ฟัง ดังนั้นผมเลยจำใจพูดเปลี่ยนเรื่อง


"..."



แต่จู่ๆไอ้เตนล์ก็เงียบไป...


มันเงียบมากจริงๆจนทำเอาผมนึกประหลาดใจ ปกติมันไม่ใช่คนที่จะมาขรึมแบบนี้เลย เห็นแล้วรู้สึกไม่สบายใจเป็นบ้า



"กูไม่อยากอยู่กะดึกแล้วว่ะ"


"ห๊ะ ?!"


ฟังจบผมเผลออุทานออกมาเสียงดัง และจากที่ฟังได้ความดังนั้นยิ่งทำให้ผมมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นเลย ว่าเมื่อคืนมันต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ 


"ทำไมจู่ๆมึง.."

"กูตัดสินใจดีแล้วจอห์นนี่"

"มึงจะย้ายกะเหรอ ?" ผมถาม


"อือ เดี๋ยวกูจะโทรไปคุยกับคุณยาม่าเย็นนี้"


พอไอ้เตนล์พูดจบผมก็เห็นมันทำหน้าเศร้า พูดไม่ถูกเหมือนกัน ที่ผ่านมาไม่เคยเห็นมันทำหน้าแบบนี้มาก่อน ต่อให้มีเรื่องไม่สบายใจอะไรหนักหนาแค่ไหน ผมก็ยังเห็นมันพยายามฝืนยิ้มเสล่อๆของมันต่อไป

แต่ครั้งนี้ดูหนักกว่าที่ผ่านมา เพราะดูท่าเตนล์มันไม่มีแรงแม้แต่จะแสร้งทำตัวเป็นปกติด้วยซ้ำ



"มึงโอเคปะวะ"

ผมเลยตัดสินใจเดินไปใกล้ๆคนที่กำลังจัดของเข้าชั้นวาง ไอ้เตนล์หันหน้ามาหาผมแถมยังทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้แต่กลับไม่มีน้ำตา



"กูเหนื่อยว่ะจอห์น"

พูดจบมันก็เม้มปากแน่น



"..."

แล้วผมควรพูดอะไรออกไปดี ?



"กูไม่อยากรู้สึกแบบนี้อีกแล้วอะ กูเหนื่อย"


แต่ก่อนที่ผมจะค้นหาคำพูดปลอบใจจนเจอ จู่ๆไอ้เตนล์ก็พุ่งเข้ามากอดผม และนั่นทำให้ผมกอดตอบมันก่อนจะลูบหลังคนที่ตัวเล็กกว่าเบาๆ



"มึงร้องไห้ก็ได้นะ ถ้ามึงอยากจะร้อง"



"ทำไมกูต้องร้องด้วย"


ยังดีที่น้ำเสียงดื้อๆกลับมาแล้ว โทนเสียงกวนตีนที่แฝงอารมณ์ปั่นปวนของไอ้เตนล์ทำเอาผมส่ายหัวให้กับความรั้นของมัน และก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าผมดีใจที่ยังเห็นมันต่อปากต่อคำได้อยู่



"มึงมันดื้อไอ้เตนล์..."

"..."

"แต่จริงๆกูก็เห็นด้วยนะที่มึงตัดสินใจแบบนี้ มึงเจอเรื่องวุ่นวายมาพอแล้ว...."


"อือ"

คนตัวเล็กกว่าตอบรับก่อนจะดันตัวออกจากอ้อมแขนผมช้าๆ ไอ้เตนล์นิ่งไปเหมือนหมดเรื่องจะพูด และจู่ๆไอ้ผมก็เพิ่งมานึกเรื่องบางเรื่องออก


"เออ แต่กูคงต้องย้ายไปอยู่กะดึกแทนมึงนะ"

"ห๊ะ ?"



"ก่อนมาถึงร้านกูเจอคุณยาม่าที่ตลาดเห็นบอกว่า แบมแบมลาออกไปแล้ว"






แบมแบมน่ะเหรอลาออกไปแล้ว

หลังจากที่อยู่กะกลางวันคนเดียวมาเกือบเย็น ผมก็ได้ยินแต่คำพูดประโยคเดิมซ้ำๆในหัว แต่ไม่ว่ายังไงเมื่อตอนเย็นก็ได้ตัดสินใจโทรไปบอกคุณยาม่าเรื่องที่จะย้ายกะอยู่ดี คุณยาม่าเองพอได้ฟังก็ไม่ได้ถามซักไซ้อะไรมาก


ผมไม่เข้าใจตัวเองหรอกว่าทำแบบนี้ทำไม
ผมแค่ยังไม่พร้อมเจอแทยง หากผมยังจัดการความรู้สึกบ้าๆนี่ไม่ได้



ปึง!

และในขณะที่ผมกำลังจะเดินไปถึงห้อง จู่ๆประตูห้องฝั่งตรงข้ามก็ปิดดังจนผมต้องหันไปมอง


ภาพแรกที่ฉายมาในหัวคือภาพของเจ้าของห้องคนล่าสุดซึ่งก็คือไอ้เด็กมาร์คลี


"บ้าเหรอ"
ผมสบถ


ไม่มีทางที่ไอ้เด็กนั่นจะกลับมาอยู่ห้องตรงข้ามแน่ๆ พอคิดได้อย่างนั้นผมก็รีบกุลีกุจอไขกุญแจเข้าห้องไปทันที 






ก็อก ก็อก ก็อก

และยังไม่ทันที่ผมจะได้ถอดรองเท้าให้เรียบร้อย จู่ๆเสียงเคาะที่หน้าประตูก็ดังขึ้น


"ใครอ่ะ"
ผมจึงขานทักทันที


"ฉันเอง"

และไอ้คนที่อยู่หน้าประตูก็ตอบกลับมาอย่างเร็ว ซึ่งผมจำเสียงมันได้ จึงเปิดประตูออกไปและพบกับยูตะที่ยืนหอบกล่องอะไรอีกแล้ว หยั่งกับเดจาวู


"หวัดดี"

"อ้าว ยูตะ..."


"ไปเที่ยวกัน"



ผมยังแปลกใจได้ไม่ทันไร ยูตะก็บุกเข้ามาในห้องผมก่อนถลึงตาใส่

"เอ้า แต่งตัวสิ เร็วเข้า"

"อะไรของนาย.."

"ก็ไปเที่ยวไง"

"ไปเที่ยว ?"

"ใช่ ไปแต่งตัวเร็ว"


"เห้ย เดี๋ยวก่อน จะไปก็ไปเองสิ ฉันเกี่ยวไรด้วย"


พอผมพูดจบยูตะก็วางกล่องที่ถือลงพื้นก่อนจะควักโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมาจัดการสไลด์เปิดแอพลิเคชั่นไลน์ แล้วจึงส่งโทรศัพท์ของเค้ามาให้ผมอ่านข้อความบางอย่าง



johnboombayah: อย่าลืม วันนี้วันเกิดไอ้เตนล์

johnboombayah: กูไม่ว่าง ต้องเข้ากะดึก

johnboombayah: ฝากมึงพามันไปเที่ยวหน่อย

johnboombayah: (สติ้กเกอร์หัวใจ)

 




"ไอ้จอห์นมันสั่งมา.."


พอยูตะพูดจบก็เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงแล้วจากนั้นจึงเหล่ตามองมาทางผมเหมือนคาดคั้นคำตอบ


"ไม่ต้องจริงจังหรอกหน่า ก็ฉลองวันเกิดกันแล้วไง"

"..."

ฟังผมพูดจบยูตะก็มองมาทางผมนิ่งๆแล้วไม่ได้พูดอะไรอีก ผมจึงเดินไปเปิดประตูแล้วพูดต่อ


"ไอ้จอห์นมันไม่ว่าอะไรหรอก ยูตะกลับห้องไปเหอะ"




"งั้นถ้าไม่เกี่ยวกับจอห์นนี่ล่ะ ถ้าฉันเป็นคนชวนนายเอง จะไปมั้ย ?"


"อะไรอีก.."
พอได้ยินอีกฝ่ายพูดดังนั้นผมจึงจำใจปิดประตูลงไปอีกครั้ง 


"คือฉันต้องไปจัดบูธขายหนังสือในเมืองครั้งแรก...ขอแรงนายไปช่วยด้วยได้มั้ย ?"



ทีแรกผมอยากจะตอบปฏิเสธตัดรำคาญ




"แต่ถ้าไม่อยากจริงๆก็ไม่เป็นไร..."


แต่พอเห็นยูตะทำสีหน้าคาดหวังจู่ๆปากก็บอกปฏิเสธมันไม่ลงเสียดื้อๆ  





คิดไปคิดมาออกไปข้างนอกก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องมัวฟุ้งซ่านกับเรื่องเดิมๆ   




"ก็ได้"

"มันต้องอย่างนี้"

พอเห็นผมตอบรับยูตะจึงตบบ่าผมเบาๆก่อนจะยิ้มกว้าง และก่อนที่อีกฝ่ายจะแบกกล่องที่วางบนพื้นเตรียมออกจากห้องไป จู่ๆคนเป็นนักเขียนก็หันกลับมาหาแล้วบอกกับผมเสียงกวนๆว่า


"เดี๋ยวแจกลายเซ็นให้"









ผมกับยูตะพากันมาขึ้นรถไฟ  JR PASS สถานีของทาคายาม่าโดยมีปลายทางคือเมืองใหญ่อย่างนาโกย่า เดินทางมาเกือบสองชั่วโมงในที่สุดก็ถึงจุดหมาย ระหว่างทางผมเผลอหลับไปเพราะความเพลียมองนาฬิกาอีกทีตอนนี้เกือบสี่ทุ่มกว่าซะแล้ว



"วันนี้เค้าจัดงานอะไรกันเหรอ"

ผมถามยูตะที่ลากกระเป๋าล้อเลื่อนด้วยน้ำเสียงงัวเงีย แม้จะยังตื่นไม่เต็มที่ แต่เมื่อเห็นแสงไฟตระการตาของเมืองใหญ่และการจราจรที่คับคั่งจู่ๆผมก็รู้สึกตื่นตัวขึ้นมาในทันใด


"งานชุมนุมนักเขียนน่ะ"


"อย่างสวยอะ"

ในขณะที่ฟังคำตอบจากยูตะ ผมก็ยังออกปากชมไม่หยุด แสงไฟหลากสีแทบสะกดสายตาผมให้ยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น แต่ยังไม่ทันซึบซับบรรยากาศตรึงตาตรึงใจจนอิ่มเอมแขนของผมก็ถูกยูตะดึงลากให้เดินตามไปเสียก่อน


"เร็วหน่อย เดี๋ยวบูธฉันโดนไล่พอดี"

"เออๆ"

ผมบอกเสียงขุ่น แอบหงุดหงิดเล็กๆที่ถูกอีกฝ่ายออกคำสั่งไม่หยุด






กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาจนถึงโดมหอประชุมขนาดใหญ่ยังหายใจเข้าได้ไม่เต็มปอด ผมก็ถูกยูตะลากไปลากมาเพื่อเดินตามหาพื้นที่จัดบูธหนังสือ จนขาแทบลากเลือด


"เจอแล้ว k209"

พอยูตะพบจุดหมายมันก็กุลีกุจอวิ่งไปทางบูธดังกล่าวทันที ที่สำคัญมันทิ้งให้ผมยืนแบกกล่องคนเดียวอย่างไม่ใยดี 



"เอ้า ยืนทำอะไรอยู่ เอากล่องมานี่ดิ"


ยัง ยังอีก...
มาช่วยไม่ได้มาเป็นคนใช้ ค่าตั๋วรถไฟก็ไม่ออกให้ฟรี นี่แรงงานผมรึก็อาสาเป็นให้ แล้วทำไมมันยังใช้น้ำเสียงแบบนี้กับกูอีกล่ะครับทุกคน



หนีแม่งเลยดีกว่า คิดได้ดังนั้นก็เลยรีบวางกล่องที่อีกฝ่ายถามหาก่อนจะพูดทิ้งท้าย

"ฉันไปเดินเล่นก่อนนะ"


"จะไม่หลงใช่มั้ย"

ในขณะที่พูดอีกฝ่ายก็มัวแต่ก้มหน้าก้มตาเรียงหนังสืออย่างพิถีพิถันไม่แม้แต่จะปลายตามองผมสักนิด ผิดจากชั่วโมงแรกที่เร้าหรือให้ผมมาช่วย สายตานี่แบบเว้าวอน แต่ดูดิ! ตอนนี้แทบจะลืมไปแล้วม้างว่าพาใครมาด้วย ไอ้คนแบบนี้มันเข้าข่ายเนรคุณชัดๆ


"ไม่หลงหรอกหน่า"

"โอเค มีไรโทรมา มีเบอร์ฉันมั้ย"


"หึ"
ผมส่ายหัว


"แต่ฉันมี"


พูดจบผมก็เห็นยูตะกดโทรศัพท์ยิกๆ จากนั้นมือถือผมก็สั่น และพอเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยยูตะก็เมินผมแล้วก้มหน้าจัดการกับหนังสือของตัวเองต่อไป







ยิ่งดึกอากาศก็ยิ่งเย็น แต่ความหนาวของนาโกย่าแทบไม่สะกิดผิวของผมสักนิดเพราะความหนาวของที่นี่เทียบกับทาคายาม่าไม่ได้เลย 

ตอนนี้ผมไม่ได้มีจุดหมายอะไรผมแค่พาตัวเองเดินเถลไถลไปเรื่อยๆ ขอออกตัวก่อนว่านี่เป็นครั้งแรกที่ได้มาถึงนาโกย่าและแค่เพียงเวลาไม่นานความสวยงามของที่นี่ก็สามารถทำให้ผมตกหลุมรักเข้าอย่างจัง

ผมชอบแสงไฟของนาโกย่า แสงไฟแบบที่ทาคายาม่าไม่มี
ผมชอบอากาศบางเบาแบบนี้


และผมชอบที่ได้เห็นผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมา มันทำให้ที่นี่ดูไม่เงียบเหงาเหมือนทาคายาม่าเท่าไหร่นัก



แต่ว่า...
ยิ่งผมมองไปรอบๆแล้วจมดิ่งกับความรู้สึกของตัวเองมากเท่าไหร่ ผมกลับยิ่งคิดว่าตัวเองกำลังคิดถึงมินิมาร์ทมากเท่านั้น



หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือจริงๆแล้วผมกำลังคิดถึงแทยง...







กริ๊ง


จู่ๆผมก็เดินเข้ามาในร้านขายของเล่นที่ตกแต่งร้านได้สวยงามจนดึงดูดให้เผลอผลักประตูเข้าไป แล้วผมก็พบกับคุณยายคนนึงที่ดูเหมือนจะเป็นเจ้าของร้าน


"..."
คุณยายคนนั้นยิ้มให้ผมดูท่าทางใจดีก่อนจะหันหลังแล้วอ่านหนังสือที่ตัวเองอ่านค้างไว้ต่อ ผมจึงเดินดูของไปเรื่อยๆโดยไม่ได้หันกลับไปมองหน้าร้านอีก สักพักก็ได้ยินเสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นอีกครั้ง สงสัยคงมีลูกค้าอีกคนเข้ามาในร้าน



เวลานี้ผมยังคงเดินเข้ามาลึกในตัวร้าน ของขวัญและของฝากมากมายตั้งโชว์หรา จนมาสะดุดกับตุ๊กตาไม้ญี่ปุ่นตัวนึงซึ่งหน้าตาของตุ๊กตานั่นทำเอาผมนึกถึงมายูซังขึ้นมาเสียดื้อๆ แต่ที่สะดุดตาอีกอย่างคงเป็นพวงกุญแจตุ๊กตาที่ลายของมันคับคล้ายคับคลากับลายบนหน้ากากแมวที่รู้จักดี


"..."
ผมหยิบมันขึ้นมาดูใกล้ๆ


"น่ารักดีแหะ"




Rrrrrrrrrr

ขณะที่กำลังจะตัดสินใจซื้อ จู่ๆโทรศัพท์ก็สั่น ผมหยิบมันออกมาจากกระเป๋ากางเกง เมื่อพบว่าเป็นเบอร์ของไอ้จอห์นนี่ผมก็กดรับทันที


"มีไรมึง"

"ตอนนี้มึงอยู่ไหน"

"อยู่นาโกย่ากับยูตะ..."




"รีบกลับมาที่มินิมาร์ทเดี๋ยวนี้..."

น้ำเสียงที่แฝงเต็มไปด้วยความกังวลใจทำให้ผมยืนไม่ติดที่ ผมรีบวิ่งออกจากร้านขายของขวัญนั่นก่อนจะโบกรถบัสพลางตะโกนกลับไปยังปลายสายเสียงลนๆ


"มีอะไรเกิดขึ้น มึงเป็นไรเปล่าจอห์น ?!"


"กูขอร้อง มึงรีบกลับมาให้เร็วที่สุดเลยนะไอ้เตนล์ ถ้ามึงไม่อยากเสียใจ"


"เดี๋ยว จอห์นนี่ บอกกู..."





ตรู๊ดๆๆๆๆๆ


"เชี่ย แม่ง"



จู่ๆจอห์นนี่ก็ตัดสายไปทำเอาผมจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ยิ่งประโยคที่บอก 'ถ้ามึงไม่อยากเสียใจ' เนี่ยยิ่งเพิ่มชนวนทำให้ผมหายใจไม่ทั่วท้องเข้าไปใหญ่ ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ที่มินิมาร์ทเกิดอะไรขึ้นแต่ที่แน่ๆตอนนี้ผมต้องรีบกลับไปให้เร็วที่สุดซึ่งก็น่าจะใช้เวลาไม่ต่ำกว่าสองชั่วโมง

และแม้จะติดต่อจอห์นนี่กลับไปอีกครั้งปรากฎว่ากลับติดต่อไม่ได้
ใจผมเลยกระวนกระวายแทบจะเป็นบ้า!



สิ่งเดียวที่ผมทำได้ในตอนนี้คือรอเวลาเท่านั้น!













"โทรหาเตนล์เรียบร้อยแล้วเหรอจอห์นนี่ ?"


แบมแบมเดินเข้ามาหาผมทันทีที่ผมวางโทรศัพท์จากไอ้เตนล์


"เรียบร้อยแล้ว น่าจะอีกสักสองชั่วโมง กว่าจะถึงทาคายาม่า"


"ก็น่าจะเลยเที่ยงคืนไปแล้ว"
แบมแบมพูดลอยๆก่อนจะเอาชุดอะไรบางอย่างที่แขวนอยู่ในถุงไปไว้ในห้องเก็บของ


"ทำแบบนี้มั่นใจใช่มั้ยว่าตัวเองจะโอเค"


"ไม่โอเคหรอกจอห์น..."
คนตัวเล็กบอกก่อนจะส่งยิ้มให้ผมแล้วพูดต่อ




"...แต่แบมอยากให้เรื่องทุกอย่างมันจบลงด้วยดี"


TBC

..................................................................................................

งง งง งงกันอะเด่
ขอโทษที่หายไปนานน เราเพิ่งสอบไฟนอลเสร็จแกร
มันเหนื่อยมากกกกกกกกก อดใจรอบทหน้าหน่อยนะ 
จะอัพรัวๆแหละ สัญญา <3 เพราะปิดเทอมแล้ว
คืนนี้จะปั่นเลย แต่ไม่รู้จะได้ลงวันนี้เปล่านะ แฮ่
ปล.ตอนนี้ปูพรมไปตอนถัดไป 
อาจจะไม่พี้กแต่ตอนหน้าพี้กมาก
พี้กแบบพี้กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก


#ฟิคมินิมาร์ท
ไปปั่นแท็กเร้ววววววววววววววววว
อยากอ่านคอมเม้นด้วย //อ้อนๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,460 ความคิดเห็น

  1. #2395 isxve (@IsIsara) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 08:52
    สงสารแบม ครั้งนี้มีเจตนาดีใช่มั้ย ;-;
    #2,395
    0
  2. #2328 bibubbiiboo (@bibubbiiboo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 20:02
    ก็ยังไม่พอใจแบมแบมอยู่ดีอ่ะ ไม่ต้องมายุ่ง
    #2,328
    0
  3. #2283 Celia Mae (@08207) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 01:57
    แผนแบมรึป่าว อยากให้แทเตนล์คุยกันงี้มั้ย
    #2,283
    0
  4. วันที่ 16 เมษายน 2561 / 12:31
    ... จะเกิดไรขึ้น
    #2,222
    0
  5. วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 01:11
    งงเด้อออ แล้วเตนล์ทิ้งยูตะออกมาแบบนั้นเลยดิ่ ครั้งก่อนที่โดนทำร้ายก็เพราะบุ่มบ่ามแบบนี้นะ
    #2,063
    0
  6. #1944 MaToomCanDY (@matoomcandy) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:34
    เตนล์โทรบอกยูตะด้วยสิ...ว่าออกมาก่อนน่ะ เห้อ...เด็กใจร้อน เด็กดื้อเอ้ยยยย
    #1,944
    0
  7. #1878 เทนล์ลี้ ! (@himelinn) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 12:42
    โอ้ยย เกิดอะไรขึ้น อะไรยังไง สงสัยยยย สงสารแบมแต่ก็หึงแบมแถมเตนล์อ่ะ 555555 ย้อนแย้งตัลหลอดดด
    #1,878
    0
  8. #1860 minlywoo (@minminwoo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 23:38
    ลุ้นยิ่งกว่าหวยออก โอยยยย ความรู้สึกนี้
    #1,860
    0
  9. #1829 JNiioHHz (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 07:06
    ที่ซบไหล่ร้องไห้คือบอกลากันใช่มั้ยยงแบม โอ้ยลุ้น TT
    #1,829
    0
  10. วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 21:20
    โอ้ยยยยยหนุกมากกกค้ะไรท์ ตื่นเต้นๆๆแบมๆกะจอน จะทำแะไรรร
    #1,799
    0
  11. #1798 K.C.PIM (@kedpark) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 02:36
    กรี๊ดดดด หลอกเตนล์กลับมาหรอ
    แบมจะทำไรอ่ะ เกี่ยวกับแทยงรึเปล่า
    #1,798
    0
  12. #1796 kamonros_som (@kamonros_som) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 00:36
    แหง่ะ ทำไรกันอ่าาาา
    #1,796
    0
  13. #1795 Babyzfah (@farujung) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 16:16
    ง่ะ เกิดอะไรขึ้นน ทำไมแทยงจะหายไปหรอ รึแบมแบมจะทำอะไร อยากให้ทุกอย่างจบด้วยดีใช่มั้ย พี่ก็อยากเหมือนกันนะ สงสารน้องเตนล์มากพอแล้วอ่ะ รอนะคะไรต์ พร้อมรับมือทุกความพีคแล้วแหละ
    #1,795
    0
  14. #1794 mchalala (@mchalala) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 14:09
    แบมก็รักแทยงสินะ แล้วที่จะทำนี่คืออะไรหรอ คืออยากให้เค้าดีกันใช่มั้ย จบแบบดีๆจริงๆนะแบม ฮือออ สงสารเกือบทุกคนเลย แต่อยากรู้มากว่าเมื่อก่อนระหว่างแบมกับแทยงนี่ยังไง รอนะคะไรท์
    #1,794
    0
  15. #1784 109bose (@109bose) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 23:48
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด นี่เรากรี๊ดจริงๆนะไรท์ตอนเห็นมินิมาร์ทอัพ คิดถึงมากกกกกกกกก เราเพิ่งบ่นๆกับเพื่อนไปเองว่าเมื่อไหร่ไรท์จะกลับมาา ดีตัยยย
    #1,784
    0
  16. #1783 after (@kyaryshizuka) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 22:42
    จะเกิดอะไร ทำไมแบมถึงลาออก?!!!!ลุ้นอ่ะ
    #1,783
    0
  17. #1780 ปากวัยรุ่น (@prang_kanlayanee) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 21:30
    รอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,780
    0
  18. #1779 ปากวัยรุ่น (@prang_kanlayanee) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 21:24
    ฮืออไม่รู้จะพูดยังไง นอกจากคิดถึงมากกกกกก เรารอตลอดนะคะ สู้ๆนะ อัพทีแทบกรี้ดฮือออ
    #1,779
    0
  19. #1777 sjyRPzz (@sjyRPzz) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 09:49
    รอค่ะสนุกมากกเพิ่งมาอ่านเองวันเดียวจบตอนนีกำลังติดอย่างหนัก
    #1,777
    0
  20. #1776 craziioun (@craziioun) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 09:33
    รอตอนต่อไปน้าา แบมแบมจะทำอะไรรรรร
    #1,776
    0
  21. #1775 sosoeverytime (@sosoeverytime) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 08:08
    อัพเรวๆเด้ออออ
    #1,775
    0
  22. #1774 liu061 (@liu061) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 07:13
    ฮื้ออ คิดถึงเรื่องนี้มากกก
    อยากให้เตนล์กะแทยงได้คุยกันดีๆแล้ววว
    #1,774
    0
  23. #1771 Tinkerbell1995 (@Tinkerbell1995) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 02:13
    คิดถึงไรท์ที่สุดดด เอ๊ะหรือคิดถึงฟิค... ฮอลลลล สฃสารน้องแบมมากอ่ะ อย่าบอกนะว่าทำให้แทเตนล์ปรับความเข้าใจกัน ฮือออ ตอนหน้าขอแทเตนล์เยอะๆ ตอนหน้าพีคด้วย อยากอ่านแล้วววว
    #1,771
    0
  24. #1770 TUNSUDAA (@xtunn97) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 01:50
    คิดถึงมากกกกกกกก ในที่สุดก็อัพ ฮรุกกกก ทำไมชวนดราม่าได้ขนาดนี้ รีบคืนดีกันเร็วๆนะ แต่แบบชื่อไลน์จอห์นนี่นี่แบบ เกลียดดดดดดด55555
    #1,770
    0
  25. #1769 PK611 (@jesploy) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 01:47
    ตั้งหน้าตั้งตารอตอนหน้าาา กรี้ดดดด
    #1,769
    0