[fic taeten] MINIMART MIDNIGHT

ตอนที่ 24 : MIDNIGHT 15 150%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    22 ธ.ค. 59

 












MIDNIGHT 15

 

 

 

 


ผมไม่ควรพูดแบบนั้นออกไป...

 

 

 

"ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันจะไปช่วยคนสำคัญของนายเอง.."

 

 

 

กว่าจะรู้ตัวอีกทีเตนล์ก็วิ่งออกไปจากมินิมาร์ทอย่างรวดเร็ว...มันเร็วจนน่าใจหาย ผมมองเห็นหลังของเค้าไกลออกไปด้วยใจวูบโหวง...

 

 

ผมน่าจะคว้ามือเตนล์เอาไว้ก่อนเพราะมัวแต่เป็นห่วงแบมแบมถึงได้ไม่ทันคิดว่าเตนล์ก็อาจจะไปเจออันตรายข้างนอกเช่นเดียวกัน ในตอนนี้อะไรๆก็แย่ไปหมด ผมคิดอะไรไม่ออกและนอกจากจะทำอะไรไม่ได้ ยังโกรธตัวเองที่เพิ่งทำเรื่องโง่ๆลงไป!

 

 

ทำไมโง่แบบนี้แทยง!

 

 

 

"เตนล์!"

 

ผมตะโกนเสียงดังได้แต่จ้องมองรถมอเตอร์ไซค์สองคันที่เคลื่อนตัวออกไป  รู้สึกโหวงๆเหมือนจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นยังไงบอกไม่ถูก ผมกล้าพูดอย่างเต็มปากว่าไม่ว่าครั้งไหนที่เตนล์กำลังตกอยู่ในอันตรายผมพร้อมจะเอาตัวเข้าไปปกป้องเค้าเสมอ ผมพร้อม ผมเต็มใจและผมภาวนาให้ผมเจ็บดีกว่าต้องเห็นเตนล์เป็นอะไรไป..

 

 

 

ซึ่งครั้งนี้ไม่เหมือนกัน..

 

 

 

แม้ว่าผมอยากจะปกป้องเตนล์แค่ไหนแต่สิ่งที่ควบคุมไม่ได้ก็คือเรื่องที่เกิดขึ้นนอกมินิมาร์ท...

 

 

 

ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหนูตัวนึงที่ติดจั่น รู้สึกเหมือนตัวเองไร้ค่าที่ทำอะไรไม่ได้เลย ผมเอามือกุมศีรษะอย่างคิดไม่ตก จะต้องทำยังไงถึงจะออกไปจากที่นี่ได้เหมือนครั้งก่อน!

 

 

 

 

 

จะต้องทำยังไง..ทำยังไงดี..

 

 

ด้วยปาฏิหาริย์หรืออะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้ผมช่วยเตนล์ได้เหมือนครั้งที่แล้วผมภาวนาให้มันเกิดขึ้นอีกครั้งด้วยความเป็นไปได้และโอกาสน้อยนิดที่มี ผมเพ่งสายตาไปรอบๆมินิมาร์ทด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยความหวัง แต่สิ่งต่างๆรอบกายกลับดูเงียบลงกว่าเดิมในความรู้สึก ผมอาจจะไม่รู้จักโลกนี้เท่าที่ควรแต่ผมคิดว่าถ้าหาทางทำอะไรบางอย่างจากโลกคู่ขนานที่ที่ผมจากมาอาจจะมีบางอย่างเกิดขึ้นอีกครั้งก็ได้ใครจะไปรู้!

 

 

 

ผมจึงตัดสินใจวิ่งไปเปิดประตูตู้แช่อันใหม่ที่ตั้งอยู่จุดเดียวกับจุดที่มีช่องว่างของมิติ แม้สมองจะขาวโพลนเรียงความคิดผิดๆถูกๆแต่ผมก็เลือกที่จะลงมือทำในสิ่งที่ดูไร้ประโยชน์ดีกว่าเอาแต่ทุบกระจกอย่างบ้าคลั่งอยู่แบบนั้น ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวข้ามบรรยากาศพิศวงที่สร้างกั้นโลกสองโลก แสงเป็นประกายสว่างไสวก็ปรากฎขึ้นดึงความสนใจให้ผมหันหลังกลับไปยังเคาน์เตอร์หน้ามินิมาร์ท...

 

 

 

 

ภาพที่เห็นตรงหน้าคือหิ่งห้อยนับพันตัวที่กำลังเปล่งแสงระยิบระยับ วินาทีที่นั้นผมเบิกตากว้างแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเมื่อเห็นหิ่งห้อยพวกนั้นบินมารวมกันเป็นร่างของใครบางคน...

 

 

 

 

"โพ.."



 

 



เสียงรถยนต์ที่ขับเข้ามาจอดยังลานจอดรถดังขึ้นก่อนจะมีชายชุดดำคนหนึ่งเดินลงมาจากรถพร้อมกับร่างของแบมแบม ส่วนชายอีกคนก็รีบตามลงมาจากรถพร้อมกับใบหน้าวิตก ด้วยคำสั่งกำชับให้นำตัวพนักงานมินิมาร์ทคนนี้มาให้เงียบที่สุดและห้ามเอิกเกริกนั่นเองที่เป็นเหตุผล 

 

 

 

"พาฉันมาที่นี่..ทำไม.."

 

 

ร่างกายบอบบางดูอ่อนแอสมเหตุสมผลเข้าไปอีกเมื่อเจ้าของร่างเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ แบมแบมจ้องสวนญี่ปุ่นที่ถูกตัดแต่งอย่างประณีตด้วยนัยย์ตาสั่นระริก ความกลัวในจิตใจกลับเข้ามาครอบงำเพราะภาพในอดีตถูกรื้อฟื้นขึ้นมาตอกย้ำความเจ็บปวดที่เคยได้รับ...

 

 

และแล้วอดีตเลวร้ายที่อยู่ลึกที่สุดในจิตใต้สำนึกก็กลับมาโลดแล่นชัดเจนในสมองแบมแบมอีกครั้ง

 

 


"นายน้อยแค่อยากพบนายเท่านั้น ไม่มีอะไรต้องกลัวหรอก"

 

"แต่ฉันไม่อยากเจอเค้า..ขอร้องล่ะ"

 

แบมแบมพูดเสียงสั่นปนสะอื้น ร่างกายบอบบางรู้สึกหนักหน่วงไปทั่วตัวจนแทบยืนไม่อยู่ คนตัวเล็กไม่อาจฝืนอาการหวาดกลัวที่เกาะกุมในจิตใจแม้ว่าจะพยายามทำเป็นเข้มแข็งแค่ไหนเวลานี้กลับอ่อนแออย่างที่สุด ฝ่ายสมุนไดกิโคฮาคุคนนึงเห็นดังนั้นจึงหงุดหงิด ชายคนนั้นเดินเข้ามากระชากข้อมือแบมแบมอย่างแรงจนคนตัวเล็กเซตามไปอีกทาง

  

 

"ใจเย็นๆ ถนอมๆเด็กมันหน่อยนี่น้องไอ้มาร์คมัน.."

 

โชคดีที่สมุนอีกคนวิ่งมาห้ามทันไม่เช่นนั้นแบมแบมคงต้องถูกลากถูลู่ถูกังจนได้แผลไปอีกหลายแผล...ส่วนอีกฝ่ายพอได้ยินดังนั้นก็หันขวับมาหาผู้พูด

 

 

 

"เออ กูรู้แล้วน่า!"


คนพูดทำหน้าบอกบุญไม่รับกลับไปในขณะที่ค่อยๆคลายข้อมือบางให้หลวมออกก่อนจะรีบผลักร่างบอบบางให้เดินไปข้างหน้า...

 

 

แบมแบมฝืนสุดตัวแต่ก็ต้านแรงมหาศาลของคนผลักไม่ไหว ร่างบอบบางจึงนิ่วหน้าและยอมเดินไปตามทางในที่สุด สายตาหวาดกลัวมองไปรอบทิศอย่างตื่นตระหนกในขณะที่ขาพยายามย่ำอยู่กับที่ให้มากที่สุด แต่มันก็ไม่ง่ายเลยที่จะเดินอยู่กับที่เพื่อไม่ให้ถึงยังปลายทางเพราะยังไงซะตอนนี้ทางเท้าข้างหน้าก็ปรากฏร่างยากูซ่าประมาณสามคนยืนรออยู่ไม่ไกลเสียแล้ว

 

 

"..."

 

แบมแบมจิกเล็บเข้าที่ฝ่ามือจากนั้นจึงเสตาไปทางอื่นทันทีที่เผลอสบตาใครบางคน...

 


ใคร..คนที่ตายไปจากชีวิตของแบมแบมตั้งแต่สี่ปีก่อน

  

ใคร..คนที่เคยขึ้นชื่อว่าเป็นพี่ชาย..

 

 

และใครคนนั้นคือ ต้วน..อี้เอิน..

 









คุณรู้มั้ยว่าสิ่งที่มหัศจรรย์และเหนือธรรมชาติที่สุดคืออะไร...




"โพ..."

ผมหายใจเข้าลึกสุดปอดตอนที่ โพ พากลุ่มหิ่งห้อยนับร้อยที่บินเป็นอิสระล้อมรอบตัวของเค้าเข้ามาใกล้ผม แสงเรืองรองสีนวลทำให้บรรยากาศภายในมินิมาร์ทดูสวยงามดั่งมีมนต์สะกดร่ายให้ทุกสิ่งเคลื่อนที่ช้าลงในความรู้สึก



"..."

โพคลี่ยิ้มจางๆกลืนไปกับสีอากาศ ร่างกายโปร่งแสงค่อยๆปรากฎทึบคล้ายว่ามันกำลังจะกลายเป็นมวลที่มีน้ำหนักจับต้องได้  จากนั้นหิ่งห้อยมากมายก็เปล่งแสงสว่างวาบก่อนจะระเบิดแสงออกพร้อมกันกลายเป็นผงละเอียดที่ยังคงความแวววายเป็นประกายลอยนิ่งในอากาศ...


ใช่แล้ว เสียงกระซิบเบาในลำคอที่ดังขึ้นข้างหูผม



'เข้าไปสิ ในตู้แช่เครื่องดื่มนั่น...'


'เสียงใครน่ะ?!'



จำได้ว่าหลังจากที่ตะโกนถามออกไป สิ่งของต่างๆภายในมินิมาร์ทร้างแห่งนี้ก็ค่อยๆลอยขึ้นฝืนแรงโน้มถ่วง ผมขยี้ตาอย่างไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เห็น ภาพขาวดำที่มันเป็นเช่นนั้นมาเสมอสำหรับโลกของผมค่อยๆเปลี่ยนไปมีสีสันเล็กน้อย วัตถุต่างๆ ทั้งขวดน้ำอัดลม เศษกระจก ต่างค้างนิ่งในอากาศ


และแล้วเมื่อ 'บางอย่าง' ได้ยินคำถามจากผม ร่างของใครบางคนก็ปรากฎขึ้นบนกระจกของตู้แช่เครื่องดื่มที่แตกเห็นรอยร้าว




'คะ..คุณเป็นใคร...'


'โพ..เรียก...ฉันว่าโพ...'




โพ...ใช่แล้วนั่นคือชื่อเรียกของสิ่งๆนั้น

นานมาแล้วที่ไม่ได้ยินชื่อนี้ หรือแม้กระทั่งตอนนี้ผมเองก็ยังไม่เคยได้รับคำตอบว่าสิ่งนั้นคืออะไร ? มาจากไหน ? แล้วความมหัศจรรย์ทั้งหมดเกิดขึ้นมาได้ยังไง ?


ผมรู้แค่เพียงว่า...


สิ่งที่มหัศจรรย์ที่สุดและเหนือธรรมชาติมากกว่าตัวผมเป็นร้อยๆเท่า คือโพ..
และสิ่งที่ทำให้ผมสามารถก้าวข้ามกฎเกณทั้งหมดของโลกคู่ขนานก็คือ โพ..

ความอัศจรรย์ทั้งหมดในมินิมาร์ทเกิดจากโพ
แม้แต่เรื่องแปลกประหลาดและความสามารถของผม


ก็มาจากโพ...





"อยากออก..ไป..มากเลยเหรอ"

เสียงซ่าๆดังขึ้นจากร่างที่ไร้ซึ่งใบหน้าของโพและเสียงนั้นนั่นเองที่ทำให้ผมตัดสินใจคุกเข่าลงกับพื้น 



"ผมขอร้อง โพ ผมอยากออกไปจากที่นี่"


"ไม่ได้หรอก"

เสียงเค้า...นี่เป็นเสียงของเตนล์ไม่ใช่โพ



"ถึงนายอยากจะออกไปมากแค่ไหน...แต่มันเป็นไปไม่ได้หรอก.."

ไม่ใช่แค่วิธีการพูดแต่บัดนี้ใบหน้าที่เคยว่างเปล่าไปกับสีพื้นอากาศของโพเปลี่ยนมาเป็นใบหน้าของเตนล์ หรือแม้แต่ชุดพนักงานมินิมาร์ทที่เตนล์ใส่นั่นก็ด้วย


"เตนล์..ไม่...โพ..."



ผมเผลอเดินเข้าไปประชิดโพ เพราะชั่วขณะที่เห็นร่างนั้นเป็นเตนล์ความรู้สึกรัก ความรู้สึกห่วงใย หรือแม้แต่ความรู้สึกอื่นใดทั้งหมดนั้นมันแทรกขึ้นมาในกมลความคิดรวมถึงหัวใจที่กำลังเต้นแรงดวงนี้


อาการแบบนี้มันเกิดขึ้นเฉพาะกับคนคนนี้


แต่นี่ไม่ใช่เตนล์



"ทุกครั้งที่นายพยายามแหกกฏจะมีผลกระทบของมันตามมาเสมอ..."


โพบอกโดยปากบางๆที่ดูเหมือนริมฝีปากของเตนล์นั่น แม้แต่แววตา เสียง...


"...."
ผมสะบัดหัวเบาๆก่อนที่จะสับสนไปมากกว่านี้โพก็หายไปไม่ถึงวินาทีที่ผมกระพริบตา


"โพ เดี๋ยวก่อน!"
ผมเร่งเท้า ก่อนจะวิ่งตามอากาศสีจางที่วูบไหวเหมือนมีการเคลื่อนไหวของบางสิ่งเพิ่งผ่านไปชั่วครู่ และก่อนที่ผมจะพบกับโพ เท้าของผมก็สะดุดกับอะไรบางอย่าง



วิทยุ...






I’m ready for release I’m waiting for the pain to come
I’m begging to believe

ฉันพร้อมแล้วสำหรับการปลดปล่อย 
ฉันพร้อมรับความเจ็บปวดที่จะเข้ามา


ฉันกำลังอ้อนวอนขอความเชื่อ...




นี่มันคือเพลงที่ผมเคยร้องในวันที่พายุเข้าทาคายาม่าวันนั้น...
หากมันจะดังขึ้นโดยเจ้าของเพลงผู้เป็นต้นฉบับผมจะพอเข้าใจได้ แต่มันไม่ใช่เช่นนั้น




นี่เป็นเสียงของผม...
แต่ผมไม่เคยร้องท่อนนี้ออกมา


และในขณะที่ผมกำลังงุงงงจนไม่อาจขยับขาไปต่อได้ เสียงเคาะกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้น พร้อมกับอักษรบางอย่างที่ปรากฎขึ้นบนกระจกที่เต็มไปด้วยฝ้า



ผมยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้นเมื่อเห็นโพที่มีใบหน้าเหมือนเตนล์จนแยกไม่ออกกำลังยืนยิ้มอยู่ข้างนอกมินิมาร์ท...


'ฉันออกไปได้ แต่นายไม่'





Staring in a mirror doesn’t get you very far
The people that you're looking for are out in the dark

จ้องเข้าไปในกระจก ไม่ได้ช่วยอะไรคุณมากมาย
คนที่คุณเฝ้ามองหานั้น อยู่เข้าไปในความมืดมิด




เสียงเพลงยังคงก้องดังภายในมินิมาร์ท..และแล้วตอนนี้ผมก็เข้าใจบางอย่างในทันที...


โพเห็นทุกอย่างในมินิมาร์ทมาโดยตลอด 
เค้าคอยเฝ้าสังเกตุการณ์โดยไม่ยื่นมือเข้ามาวุ่นวาย แต่มีครั้งนึงแน่ๆที่ผมคิดว่าโพน่าจะเข้ามามีส่วน


ผมคงไม่สามารถก้าวข้ามเส้นกั้นระหว่างสองโลกได้ถ้าไม่ใช่เพราะโพช่วยไว้


เขาช่วยผมทำไม..
เขาพาให้ผมมาถึงที่นี่ทำไม..






Hailstorms coming, baby bring it on


พายุลูกเห็บกำลังมา ที่รัก..เตรียมใจไว้เถอะ



และก่อนที่ดนตรีท่อนสุดท้ายจะจบลง เสียงของโพจากนอกมินิมาร์ทก็ดังขึ้น


"ฉันทำให้นายออกไปได้นะ"









"ทำไมนายถึงรู้จักที่แบบนี้ด้วยอะ"


ผมพูดขึ้นหลังจากที่มอเตอร์ไซค์ของยูตะดับเครื่องและจอดซุ่มอยู่ในพุ่มหญ้าสูงเพื่อซ่อนตัวจากพวกชายชุดดำที่ยืนเฝ้าประตูทางเข้าของแก๊งไดกิโคฮาคุอะไรนั่น 


"ใช่เวลาถามเหรอไอ้เตี้ย..."
แน่นอนว่าคนตอบไม่ใช่ยูตะ แต่เป็นไอ้จอห์นที่ขับมอเตอร์ไซค์มาถึงพอดี


"ก็กูสงสัยปะวะ"

"แต่ตอนนี้ไม่ใช่เว.."





"ฉันเคยพาพี่แจฮยอนมากู้เงินที่นี่"
ยูตะคงกลัวผมกับจอห์นนี่เสียเวลาเถียงกันไปมา มันถึงได้พูดโพล่งแทรกขึ้นทันทีที่ไอ้จอห์นกับผมตั้งท่าจะวางมวย แล้วพอได้ฟังคำตอบผมกับจอห์นเพื่อนรักก็หันหาเข้ามากันโดยมิได้นัดหมาย

.....

เพราะแบบนี้รึเปล่า...พี่แจฮยอนถึง...





"อย่าบอกนะว่านี่ก็เกี่ยวกับที่มินิมาร์ทคุณยาม่าถูกปล้น"


 ไอ้จอห์นหัวไวพอกับผมครับแต่ปากมันไวกว่ามาก ผมเลยแพ้ขาดลอย


"อือ"

"ไอ้ยูตะ!"


และที่เร็วกว่าผมอีกอย่างก็คือความใจร้อนของแม่งเนี่ยแหละ! ผมถึงกับต้องดึงมันทั้งสองคนเข้าดงหญ้าก็ไอ้ห่าจอห์นดันส่งเสียงดังแบบนี้เดี๋ยวก็ได้โดนจับได้กันพอดี! แม่งเอ๊ยยยย


"ใจเย็นๆ ไอ้สัดจอห์น ถ้าพวกมันได้ยินทำไงวะ"

"บวกเลยดิ กลัวห่าไร"

"ไม่เอาๆ มึงใจเย็นๆ แจ้งตำรวจเหอะว่ะ สามคนจะไปสู้พวกแม่งยังไง" ผมบอกมันเสียงลนๆเรื่องขี้ขลาดน่ะที่หนึ่ง อย่าลืม




"ถ้าแจ้งตำรวจ เรื่องไม่จบง่ายๆแน่และไอ้คนที่แจ้งจะต้องโดนพวกไดกิโคฮาคุทรมาณจนกว่าจะตาย"



"..."

"เอาดิ มึงอยากแจ้งไปแจ้งเลยไอ้เตนล์"



อึก...
ผมกลืนน้ำลายดังเอื้อกอีกเช่นเคย และบอกเลยว่าถ้าขับมอเตอร์ไซค์คล่องก็จะขับกลับคอนโดเดี๋ยวนี้  เพราะฉะนั้นอย่ากดดันกันให้มากนักพวกมึง (กูกลับจริงๆนะว้อย)



"แล้วจะเอายังไง ตอบ" ผมถามเสียงแข็ง


"เดี๋ยวกูเอง"

ไอ้จอห์นว่าจบก็เดินดุ่มๆจะออกไปจากดงหญ้าให้ได้แต่ดีที่ผมกระชากแขนมันทันพอดี


"เฮ้ย ใจเย็น หาทางอื่นเหอะว่ะ บุกตรงๆยังไงก็สู้พวกมันไม่ได้หรอก คนเยอะกว่าเห็นๆ"

"เออน่า ถ้ามึงกลัวก็รอนี่"




"ไอ้จอห์น ไม่เอาๆ มึง อย่าไปๆ  ไอ้เหี้ย"




ผมพูดรัวเป็นชุดแต่ไอ้จอห์นกับยูตะไม่ฟังห่าอะไรเลย ตอนนี้ผมทำได้แค่ซุ่มรอดูท่าที เห็นพวกมันเดินเข้าไปหาพวกยากูช่าแบบเนิบๆเหมือนมาหาด้วยเจตนาดี แต่หลังจากนั้นไม่ถึงสองวิไอ้จอห์นก็เปิดฉากเตะอัดชายชุดสูทคนข้างหน้าอย่างเร็วแบบมองไม่ทัน ที่เก่งกว่าคือยูตะที่รับหมัดของชายอีกคนได้ แต่ประทานโทษ!! มีการ์ดสามคนครับไอ้ชิบหาย! จังหวะนั้นไอ้จอห์นเลยโดนการ์ดอีกคนต่อยจนหน้าหัน!


แม่งเอ๊ยยยยยยยยย
นอกจากจะต้องคิดไม่ตกว่าแบมแบมถูกพวกไดกิโคฮาคุจับมาทำไม กูยังต้องมาตั้งคำถามอีกเหรอว่ากูจะรอดกลับบ้านแบบไม่เจ็บตัวได้ยังไง!!!


"ไอ้จอห์นนนนน"





แบมแบมถูกพาเข้ามาในห้องรับแขกแบบนั่งเสื่อขนาดกว้างตกแต่งลายห้องประณีตและสวยงาม โคมไฟญี่ปุ่นที่ถูกจัดให้ห้อยเหนือหัวทำให้แสงในห้องเป็นสีส้มๆดูสบายตา

แต่แน่นอนว่าคนนั่งไม่สบายใจเลยสักนิด ไม่เลย


"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ.."

"..."

"ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้นายกลัวแบบนี้ ก็แค่...ทุกอย่างมันกระทันหันเกินไป จนตั้งตัวไม่ทัน"


แบมแบมมองผู้พูดด้วยท่าทางตื่นๆ อดีตเลวร้ายทำให้ร่างบางหวาดระแวงและแวดระวัง ยังดีที่เค้ามีวุฒิภาวะที่โตขึ้นมาก จึงทำให้สามารถสงบท่าทีไม่โวยวายหรือแม้กระทั่งร้องไห้ฟูมฟายอย่างเมื่อก่อน

"คุณมีธุระอะไรกับผม.."



"ฉันแค่มีเรื่องอยากจะถามนิดหน่อย"





เมื่อคืนก่อนจู่ๆผม เจบีและแจ็คสันก็ถูกนายน้อยเรียกพบ มันเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจจริงๆที่อยู่ๆก็มีคนจากเขตใหญ่ลงมาตามยากูซ่าชั้นล่างที่คุมแค่ตรอกเล็กๆแถวทาคายาม่า

"มึงว่าเราโดนเรียกไปทำไมว่ะ เค้าเปลี่ยนเส้นทางส่งยาล็อตใหม่มาเขตเรารึไง"

แจ็คสันบอกพลางใช้เท้าขยี้บุหรี่ที่อยู่บนพื้น


"เดี๋ยวก็ได้พบนายน้อยแล้ว มึงจะสงสัยให้มากทำไม" ส่วนเจบีเองก็กอดอกจากนั้นมันก็มองไปทางประตูเรือนรับแขกที่บัดนี้ได้เลื่อนเปิดประหนึ่งเป็นการต้อนรับพวกเรากลายๆ

"ไอ้มาร์ค มึงเจรจาไปนะ กูพูดไม่คล่อง"

"เออ"

ผมรับคำไอ้เจบีห้วนๆก่อนจะเดินนำเข้ามานั่งลงบนพื้นเสื่อ พวกเรานั่งรอเกือบสิบนาทีจากนั้นก็เห็นนายน้อยเลื่อนประตูแล้วก้าวเข้ามา


"..."
ผมโค้งหัวทำความเคารพมาร์คลีช้าๆ แววตาเย็นชาของเด็กคนนี้เมื่อหลายปีก่อนยังคงไม่เปลี่ยนไปเพียงแต่อะไรบางอย่างบอกผมว่า เค้าไม่เหมือนเดิม...


มีอะไรบางอย่าง...







ผมพยายามพูดด้วยโทนเสียงอ่อนโยนกับคนที่นั่งตรงหน้า เพราะว่าเป็นคนผิดสัญญาถึงได้จำต้องพยายามแสดงความรับผิดชอบออกมาเป็นอาการนาม


"คุณมีธุระอะไรกับผม.."


และเมื่อผมสบเข้ากับนัยย์ตากร้าวที่ต่างออกไปผมก็พลันนึกถึงบทสนทนานึงที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืนก่อน


'ไหน นายน้อยบอกว่าจะไม่เอาแบมแบมมาเกี่ยวข้องกับไดกิโคฮาคุอีกยังไงล่ะ!'




ผมไม่ชอบคนที่ผิดคำพูด แต่ก็ยอมเป็นคนแบบที่ตัวเองเกลียดเพราะพี่เตนล์...เออ ใช่สิ...อีกเรื่องนึงที่ผมจะโทษพี่เตนล์ก็คือ เรื่องวุ่นวายทั้งหมดที่จะเกิดขึ้นในค่ำคืนนี้





"ฉันแค่มีเรื่องอยากจะถามนิดหน่อย"


"..อะไร"


"ผู้ชายสวมฮู้ดที่อยู่ในมินิมาร์ทที่นายทำงานอยู่เป็นใครกันแน่"


".!!"



'มันไม่ใช่คนครับนายน้อย มัน..มัน'


'ไอ้แจ็คอย่าลนมึง..'


'เออๆ ผมเห็นกับตา! ผู้ชายคนนั้นหายตัวได้ แถมในมินิมาร์ทยังมีแต่แมลงสาบ บรื๋ออ บอกได้คำเดียวว่ามินิมาร์ทนั้นไม่ใช่มินิมาร์ทธรรมดาๆครับนาย'


'...'


'นายน้อย เชื่อเรื่องภูติผีมั้ยครับ'

'ฉันไม่เคยเชื่อ..'

'แต่ แต่เรื่องที่ผมเล่าเกี่ยวกับไอ้หมอนั่นมัน มันจะเป็นอะไรได้อีกล่ะครับถ้าไม่ใช่คน'

'ฉันถึงได้เรียกพวกนายมาไง..'

'...'


'ไปจับตัวไอ้ผู้ชายคนนั้นมาให้ฉัน'





"ว่ายังไง ฉันถามยากไปเหรอ"


"คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง!"


ตอนแรกก็แค่แปลกใจแต่พอได้เห็นแววตากังวลและไอ้อาการเป็นเดือดเป็นร้อนแบบนี้แล้ว จู่ๆผมก็รู้สึกอยากดัดนิสัยคนบางคนขึ้นมาดื้อๆ 


"เรียก มาร์ค ต้วนเข้ามา"
เพียงพ้นคำสั่งผมไม่นาน มาร์คต้วนก็คลานเข่ามาหยุดที่หน้าประตู ผมเห็นแววตาเย็นชาของเค้าแอบดูหวั่นวิตกเล็กน้อยและนั่นทำให้ผมนึกเรื่องสนุกๆออกเรื่องนึง



'เห็นใจผมเถอะครับนาย จะให้พวกผมลงไปชดใช้งานที่เขตใต้ก็ได้...ขอแค่ไม่ต้องไปยุ่งกับไอ้ผู้ชายสวมฮู้ดนั่น...'

'มึงเงียบไปเลยไอ้แจ็ค! อยากตายรึไงวะ'

'งั้นมึงก็ไปจับไอ้บ้านั่นเลยดิวะ กูไม่เอาด้วยหรอก!'

'ชู่ว..'


'ข ขอโทษครับนายน้อย..'




'โอเค..งั้นฉันเปลี่ยนใจก็ได้'


'คะ ครับ?'


'ไปจับตัวแบมแบมมาให้ฉันแทนแล้วกัน'




"แบม.."
เสียงนิ่งๆของมาร์คต้วนทำให้แบมแบมเบี่ยงหน้าหันมาหา วินาทีที่สองพี่น้องมองหน้ากันเป็นวินาทีที่มาร์คลีสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ดำดิ่งสู่ความกระอักกระอ่วนเกินบรรยาย



"ผมบอกไม่ได้จริงๆ"

แบมแบมไม่ได้สนใจเสียงเรียกของมาร์คต้วนเพราะเค้าเลือกที่จะตอบกลับมาทางผมด้วยประโยคปฏิเสธ...


"นายคงต้องช่วยฉันกล่อมน้องนายหน่อยแล้ว มาร์ค"

"..."

"..."

"จะไม่มีใครพูดอะไรเลยรึไง"
ผมบอกพลางถอดเสื้อนอกออกอย่างตัดรำคาญก่อนจะเรียกพวกของริวจิเข้ามาสองคน


"งั้นมาดูกันว่าใครจะเป็นคนเปิดปากก่อน..."





ครื้น..

พายุกำลังจะมา...โดยที่เมฆและลมฝนยังไม่ทันก่อตัว...หรือแม้แต่พยากรณ์อากาศบนวิทยุคลื่นต่างๆก็ไม่อาจคาดคะเนสภาพความแปรปรวนที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า..

และไม่มีใครรู้ว่าทาคายาม่าจะเกิดพายุลูกเห็บซัดกระหน่ำครั้งแรกในรอบสิบปี


"คุณต้องปลอดภัยนะ.."
แทยงมองลอดกระจกใสสีหม่น ท้องฟ้าครึ้มทำให้หัวใจคนมองหวั่นวิตก และอีกสิ่งที่ทำให้หัวใจของเค้าหนาวเกินจะทนไหวคือบรรยากาศรอบมินิมาร์ทที่เงียบลงทุกขณะเช่นตอนนี้



.....

วินาทีที่ผมก้มหัวเอาหน้าผากแนบกระจกวินาทีนั้นสายลมเย็นเฉียบก็พัดเข้ามาบาดผิวกายพร้อมกับเสียงแว่วเสียงหนึ่งที่ดังขึ้นทิ้งท้าย



"มันเป็นกฏของโลกไม่ใช่เหรอที่บอกไว้ว่า ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆน่ะ.."





ตุ้บ! ผลั่ก! 

"อั่ก.."


พอแล้ว..ไม่ไหวแล้ว...


แรงเตะที่กระหน่ำอัดลงตรงช่วงท้องทำให้มาร์คต้วนทำหน้าเหยเกออกมา แต่ความเจ็บทางกายเพียงเท่านั้นไม่อาจระแคะระคายร่างกายหนาเท่ากับสายตาว่างเปล่าของคนที่นั่งมองเงียบๆอยู่อีกฝั่ง

แบมแบมมองมาทางเค้าโดยไม่ปริปากอะไรออกมาแม้แต่น้อย..


ไม่เป็นห่วงเลย...พอเข้าใจได้ แต่ไม่รู้สึกอะไรกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้เลย...ทำได้ยังไง ?



"แบมแบม บอกนายน้อยไปเถอะ..ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร..."


เงียบ...

และทุกครั้งที่คำถามได้รับการตอบกลับโดยความเงียบ มาร์คต้วนจะถูกรุมกระทืบอีกครั้ง


"..อั่ก"

"ดูเหมือนว่าความสำคัญระหว่างนายกับผู้ชายคนนั้นจะเอามาเทียบกันไม่ได้ซะแล้ว...อี้เอิ้น"

"นายน้อย..."


ไม่เพียงคนถูกเรียกชื่อจะตกใจแต่แบมแบมเองก็ตกใจเช่นกัน... 

อี้เอิ้น...
ไม่ได้ฟังใครเรียกชื่อนี้มานานแค่ไหนแล้ว ? 

มาร์คต้วนเผลอกำมือแน่นเมื่อตระหนักได้ว่านายน้อยของเค้ากำลังใช้อดีตอันขื่นขมเป็นเครื่องมือ แต่ก่อนที่ร่างสูงที่กำลังนอนกุมท้องจะเข้าใจเรื่องราวถี่ถ้วนปืนแม็กกาซีนสีดำด้านก็ถูกควักออกมาจากสูทตัวนอกที่วางบนโต๊ะ

"ถ้านายหมดความสำคัญ มันก็เปล่าประโยชน์แล้วล่ะ.."

"!!"

"พอได้แล้ว!"

แบมแบมแผ่ดเสียงออกมาอย่างเหลืออดจนมาร์คต้วนเผลอเรียกชื่อคนตัวเล็กออกมาในลำคอ ความรู้สึกมากมายในอกมันวูบวาบพาเอาร่างสูงฝืนร่างกายสะบักสะบอมพยายามชันตัวขึ้นแต่ก็ถูกฝ่ายลูกสมุนสองคนกดไหล่เอาไว้

ถึงอย่างนั้นในเวลานี้แววตาของแบมแบมก็ยังไม่สามารถอ่านออกว่าเจ้าตัวกำลังคิดอะไร เวลาสี่ปีที่ผ่านมาทำให้คนที่เค้าเคยรู้จักมากที่สุดเปลี่ยนไปถึงขนาดนี้เลยเหรอ มาร์คต้วนอดไม่ได้ที่จะคิดเช่นนั้น


"ตกลงว่าจะบอกได้แล้วใช่มั้ย ?"


"ต่อให้คุณฆ่าผู้ชายคนนี้ให้ตายผมก็ไม่มีวันบอกว่า เค้าคนนั้นเป็นใคร เพราะผมจะไม่มีทางทำร้ายคนที่ผมรัก.."



มาร์คต้วนหน้าชาภาวนาให้ตัวเองฟังประโยคที่ว่าผิดไป...



ปัง!!

แล้วที่ยิ่งร้ายไปกว่านั้นคือเสียงปืนที่ดังขึ้นประจวบเหมาะกับความรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจจนพาเอาคนนั่งคุกเข่าทรุดร่างลงไปหมอบกับพื้นเสื่อ...



เค้าคงถูกกระสุนยิงเข้าที่หัวใจแล้วแน่ๆไม่อย่างนั้นหัวใจคงไม่ปวดหน่วงขนาดนี้...


"นายน้อยครับมีคนบุกเข้ามะ.."

แต่ก่อนที่มาร์คต้วนจะตระหนักได้ว่าเสียงปืนที่ดังขึ้นนั้นเป็นเพียงเสียงปืนที่ลั่นออกมาจากรังเพลิงโดยไม่ได้ทำให้ใครบาดเจ็บแต่อย่างใดประตูบานใหญ่ก็เลื่อนเปิดขึ้น

"นะ นาย น้อย"
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้มาร์คลีคุมอารมณ์หงุดหงิดไม่อยู่ เค้าเผลอสะบัดปืนไปทางผู้มาใหม่ที่เลื่อนเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาโดยไม่ดูหน้าดูหลัง

"ใคร..."


"ส่งตัวแบมแบมมานะโว้ยพวกมึง!!" 


"จอห์นนี่!"
ทันทีที่แบมแบมได้ยินเสียงที่ดังลอดเข้ามาของผู้บุกรุก ร่างเล็กก็ลุกขึ้นเต็มความสูง และไม่มีใครคาดคิดว่าคนตัวเล็กจะวิ่งทะเล่อทะล่าออกไปจากเรือนรับแขกเร็วจนฝ่ายไดกิโคฮาคุตามจับไม่ทัน


"นั่นไง! แบม!!"



"แบมปลอดภัยใช่มั้ย!"


"..."


ยังไม่ทันที่แบมแบมจะได้ทันตอบกลับคำถามจากจอห์นนี่ ทุกคนก็ต้องสงบปากสงบคำลงทันทีเมื่อถูกปืนเกือบสิบกระบอกเล็งมาเป็นจุดเดียว และยิ่งไปกว่านั้นคือในขณะนี้ทั้งสี่กำลังตกอยู่ในวงล้อมของไดกิโคาคุอย่างไม่ต้องสงสัย


"เอายังไงต่อดีว่ะ..."


จอห์นนี่สบถออกมาอย่างหัวเสียก่อนจะยกมือขึ้นเหมือนยอมจำนน นาทีนี้ฝ่ายผู้บุกรุกรู้สึกหน้ามืดลมแทบจับ อาการของคนสิ้นไร้ไม้ตอกเป็นอย่างไรเพิ่งจะมาเข้าใจถ่องแท้ก็นาทีนี้ โดยเฉพาะคนใจร้อนอย่างจอห์นนี่ที่เลือกจะบุกเข้ามาสุ่มสี่สุ่มห้ายิ่งต้องคิดหนักกว่าใครเพราะเค้านั่นเองที่เป็นต้นเหตุพาให้เพื่อนๆมาตกบ่วงเพราะความไม่คิดหน้าคิดหลัง ถ้าจะมีคนที่ต้องรับผิดชอบก็เห็นทีว่าคงต้องเป็นเค้านี่แหละ


ครืดดดดด

"นายน้อยครับ ให้ทำยังไงกับพวกนี้ดี..."


และทันทีที่มาร์คลีก้าวเท้าออกมาจากบานประตู สายตาของทุกฝ่ายก็หันมาให้ความสนใจกับนายน้อยของไดกิโคฮาคุเป็นจุดเดียว แล้วในจังหวะที่เตนล์สบตาเข้ากับเด็กมัธยมปลายคนชอบกวนประสาทจนปวดหัว เจ้าตัวก็ถึงกลับอุทานชื่อเด็กคนนั้นออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา ส่วนมาร์คลีเองก็ตกใจไม่น้อยไปกว่ากันเพราะไม่ได้คาดเอาไว้ว่าจะได้เจอกับคนที่เป็นเหตุผลของเรื่องทุกอย่าง ในสภาพอย่างนี้


"พี่เตนล์.."

"นายน้อย ?"







TO BE CONTINUED...
.........................................................
ขอโทษที่ให้รอนะ คิดถึงนะนะนะนะนะ
แฮ่! บทนี้ตอนแรกจะ 300% แต่ยาวมากไม่ไหวขอตัดไปบทหน้า
ค่ำคืนนี้ยังมีเรื่องอีกมากมายเหลือเกิน
เว้นช่วงนานมากกกกกก ก็ไม่เป็นไรเนอะ อาจจะไม่อินกันแล้ว
ด้วย ตะเตือนไต แต่จะบอกว่าถ้ายังรู้สึกอยู่คอมเม้นบอกหน่อยนะ ;__;
 เก๊าคิดถึงอยากความข้อความของพวกเธออออออ



#ฟิคมินิมาร์ท
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,460 ความคิดเห็น

  1. #2393 isxve (@IsIsara) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 00:41
    เกือบงงว่าพาร์ทนี้เป็นใครบาง แต่ยังเข้าใจอยู่5555 //แอบไม่อยากให้แทยงออกจากร้าน ไม่อยากให้ฝืนกฎ กลัวจะเกิดอะไรไม่ดีขึ้นกับตัวเองอีก ;-;
    #2,393
    0
  2. #2352 kor_kod1 (@kor_kod1) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 23:34
    คุณไรท์ตัดตอนไปมาเก่งมาก5555
    #2,352
    0
  3. #2326 bibubbiiboo (@bibubbiiboo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 19:15
    โห แบม พอเถอะ อย่าฝืน
    #2,326
    0
  4. #2281 Celia Mae (@08207) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 01:22
    โพคืออะไรยังไง แล้วมาร์คนี่จะบังคับเตนล์ด้วยมั้ย ฮืออออ
    #2,281
    0
  5. #2142 seethenq (@seethenq) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 04:04
    กี้เเดดดด อะไรยังไงงง
    #2,142
    0
  6. #2121 seluhana (@pvcrazy00) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 21:58
    เนื้อเรื่องอลังการขึ้นทุกตอน กลัวแล้วจ้า555555 ปล.รักรุ่น6นะ 5555555
    #2,121
    0
  7. วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 00:49
    นุ้งมัคคะ หนูปล่อยพี่เขาเถอะค่ะ มันเป็นเรื่องของคนสองคน(ตอนนี้ยังเรียกได้อยู่ม้ะ) หนูไม่เกี่ยว
    #2,061
    0
  8. #1941 MaToomCanDY (@matoomcandy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:50
    มะลิบอกว่า...ิขอยอมพี่เตนล์คนเดียวฮับป๋ม5555
    #1,941
    0
  9. #1858 minlywoo (@minminwoo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 23:19
    อยากรู้เรื่องแล้ว ฮือออ
    #1,858
    0
  10. #1781 after (@kyaryshizuka) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 22:18
    ทำไมทำกับพี่มาร์คของแบมแบบเน้โอ้ยยเจ็บแทนเลย มาร์คลีช็อกเลยอ่ะดิ แบดดีแต่เตนล์อย่ายอมนะ
    #1,781
    0
  11. #1722 supine.ty (@yoyafah) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 16:13
    ปริศนาเต็มไปโหมดดดดด ตอนนี้ก็ยังคงงงวยค่ะสังคม ตกลงการข้ามมิติของแทยงนี่มันไงอะไรยังไงกันแน่

    สงสารพี่มาร์คกับน้องแบมนะคะ ต่างคนต่างเต็บปวด

    ตอนนี้กรี้ดมาร์คลีมาก คือแบดดีพี่ชอบ ฮรุก
    #1,722
    0
  12. #1713 chlex_ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 00:06
    ตอนเห็นชื่อโพบอกเลยว่ามีนี่ต่อท้ายมาด้วย555555555555 ตอนนี้มีหลายความรู้สึกมากเศร้าเรื่องระหว่างแทยงกับเตนล์ แบมแบมกับมาร์ค ไหนจะสิ่งที่มาร์คลีคิดจะทำอีกแล้วไหนจะกฎไรนั่นที่โพบอกกับแทยง เรื่องนี้เหมือนทำให้เราต้องคิดตลอดเวลาแต่ถึงแม้จะต้องใช้สมองอันน้อยนิดเราก็ชอบฟิคเรื่องนี้อยู่ดี .-.
    #1,713
    0
  13. #1690 black-village (@peam-ff) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 11:01
    นังน้องมาร์คร้ายกว่าแจฮยอนประมาณล้านเท่า
    สงสารแทยงอ่าาาา
    #1,690
    0
  14. #1630 kamonros_som (@kamonros_som) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 20:07
    อื้อหืออออออออออออออออ
    #1,630
    0
  15. #1627 JNiioHHz (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 07:51
    โอ้ยเจ้มจ้นนนนนน ลุ้นมากฉี่แทบเล็ดด สงสารพี่มาร์ค(ต้วน)กับแทยงมาก ฮืออออ
    #1,627
    0
  16. #1622 Amory (@amory) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 15:53
    โพนี่ ....55555 ทำไมคิดงั้นกันหมดเลยฮาาา
    #1,622
    0
  17. #1621 Happy HP Time (@sweetty-pat) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 15:25
    นึกว่าคิดคนเดียวซะอีก ว่าโพ คือ โพนี่ 5555
    #1,621
    0
  18. #1619 pcswrs (@praewarmy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 13:08
    โพ นี่พี่เตนล์ชิตโพนี่หรือเปล่า55555
    #1,619
    0
  19. #1617 TNT9596 (@tonnam9397) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 11:20
    โพ.......นี่
    #1,617
    0
  20. #1613 ktenn (@kik-waranya) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 03:49
    ตกลงคือแบมก็ชอบแทยงอ่ะ โอ้ยยยปวดใจจังงงTTสงสารมาร์คมากๆเลย
    #1,613
    0
  21. #1611 ปากวัยรุ่น (@prang_kanlayanee) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 22:51
    โพ....นึกว่าชื่อจริงๆชื่อโพนี่55555555 ขอบคุนที่กลับมานะคะไรต์ที่รักของเค้าาาา ถึงจะไม่ได้หวีดในทวิต แต่เราก็รู้นะว่าอัพแล้ว พึ่งว่างมาอ่าน คิดถึงจริงๆนะ อย่าหายนานๆอีกนะTT ปล. เกลียดแบมได้มั้ย แทยงของเตนล์จ่ะ สงสารมัคต้วนที่รักTTTTTT
    #1,611
    0
  22. วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 22:24
    คิดถึงจังเลยยย ทำไมนึกถึงเทเลทับบี้... ฮื่ออ คิดถึงไรท์จังเลยย จุ้บทีๆ
    #1,610
    0
  23. #1609 _hunhoon (@_hunhoon) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 20:45
    มาร์คลีหนูอย่าทำอย่างนั้นๆ
    #1,609
    0
  24. #1607 AnticSynDrome (@anticsyndrome) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 17:15
    กลับมาจังหวะสอบ 5555555 โอยยยย อ่านตอนนี้ละลุ้นอ่ะ โพนี่มาจากอะไร ใช่ม้า โพนี่รึเปล่า หรือชเวดัลโพ //ขำ ขอบคุณที่กลับมาอัพนะคะพฮืออออออ อยากรู้ว่าเเทยงจะเเลกอะไรเพื่อให้ช่วยเตนล์ได้อ่ะ หรือไม่ต้องแลก ไม่รู้ด้วยว่าโพต้องการอะไร ทำไมต้องทำให้กับแทยง เเล้วเรื่องระหว่างแทยงกับเเบมอีก ;-; สับสนวุ่นวายมาก #นัยน์ตา น่าจะเขียนแบบนี้นะ ขอบคุณมากค่า TT //เหี่ยวเฉามาพอสมควรเลย 
    #1,607
    0
  25. วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 11:28
    ไรท์มาอัพไวๆเน้อออ5555555
    #1,603
    0