[fic taeten] MINIMART MIDNIGHT

ตอนที่ 15 : MIDNIGHT 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,724
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    18 พ.ค. 59

 
















MIDNIGHT 10



ปัง!!



เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดพร้อมกับร่างของไอ้จอห์นที่ทรุดลงไปตรงหน้าผม..ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก ผมได้แต่ยืนค้างอยู่ตรงนั้น ช็อคจนทำอะไรไม่ถูกแม้แต่จะตะโกนเรียกชื่อไอ้จอห์นยังพูดไม่ออก





"พาไอ้เตนล์หนีไป!!"


ดีที่เสียงตะโกนของไอ้จอห์นทำให้ผมได้สติกลับมาอีกครั้ง ในขณะที่แทยงดึงแขนลากผมให้วิ่งหนีไปอีกทาง ด้วยความที่ผมเสียหลักสติหลุดไปตอนแรกก็เลยเผลอวิ่งตามไอ้ยงไปโดยสัญชาตญาณ





"ไอ้จอห์น.."



ผมทำได้แค่เรียกชื่อมันเบาๆวินาทีที่หันไปเห็นหน้าไอ้จอห์น...ผมเพิ่งตั้งสติได้ว่าไม่ควรวิ่งหนีแล้วทิ้งมันไว้กับไอ้เวรสองตัวนั่น!





"ช่วยไอ้จอห์นก่อนสิวะ!"



ผมพยายามสะบัดข้อมือของตัวเองออกจากการเกาะกุมของไอ้บ้ายงแต่กลายเป็นว่าข้อมือผมถูกแม่งบีบแน่นกว่าเดิม แทยงหันมาหาด้วยใบหน้าจริงจังจนผมไม่กล้าขัดขืน




ผมได้แต่จิปากอย่างขัดใจก่อนจะหันกลับมาสนใจทางข้างหน้าอย่างไม่มีทางเลือกทั้งที่ใจบอกให้หันหลังกลับไปช่วยไอ้จอห์นแต่เรื่องจริงก็คือผมเห็นแก่ตัวเกินไป













ทั้งๆที่ผมสามารถผละออกจากแทยงได้ถ้าคิดจะสู้เพื่อไอ้จอห์นจริงๆ...




ทว่าผมกลับขี้ขลาดเกินกว่าจะวิ่งกลับไปสู้กับคนสองคนที่พกปืนคนละกระบอกด้วยตัวคนเดียว!ที่วิ่งตามแทยงมาเพราะว่าลึกๆผมเองก็กลัวตายเหมือนกันไง!



แต่นั้นไม่ได้แปลว่าผมจะทิ้งเพื่อนแล้วหนีเอาตัวรอดคนเดียวซะเมื่อไหร่!! 




จริงอยู่ที่ตัวผมอาจจะสู้ไม่ได้แต่ถ้าเป็นแทยงละก็!







"นายจัดการไอ้สองคนนั่นได้ฉันรู้..แทยง!"




ผมขืนตัวเองพยายามจะรั้งข้อมือไอ้ยงให้ลดสปีดลงเผื่อมันจะเห็นใจหันกลับไปช่วยไอ้จอห์น..




"ไปหลบตรงนู้นซะ"









แต่ผิดถนัด!





นอกจากแม่งจะไม่ได้สนใจใยดีชีวิตเพื่อนกูมันยังชี้นิ้วสั่งให้ผมเคลื่อนตัวไปหลบที่ชั้นวางขนมที่อยู่ถัดไปอีกชั้น  ผมกำลังจะอ้าปากด่าแม่งแต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นแทยงเดินย่องไปดึงปลั๊กตู้แช่เครื่องดื่มทำให้ภายในร้านบัดนี้มืดลงไปทันตาจากตอนแรกที่มืดแต่ยังมีไฟสลัวๆจากตู้แช่อยู่





มันคิดจะทำอะไรของมันวะ..









"แค่จัดการไอ้สองคนนั่นเหมือนคราวก่อนไง..ขอร้องละแทยง"




ผมหันข้างไปหาแทยงที่แอบหลังชั้นวางของด้วยการนั่งเข่าชิดอกท่าเดียวกับผมก่อนที่มันจะชะเง้อคอออกจากที่ซ่อนเพื่อดูลาดเลาจากสถานการณ์ที่เงียบสงบจนผิดปกติเกินไป






ผมกัดฟันแน่น..


ไอ้บ้ายงไม่สนใจสิ่งที่ผมพูดเลยแม้แต่น้อย!





ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองมืดแปดด้าน คนที่ดูจะพึ่งได้แม่งก็ไม่หันมาอธิบายอะไรให้ผมเข้าใจสักนิด!แล้วกูควรทำยังไงล่ะ!ถ้าปล่อยให้ช้ากว่านี้ไอ้จอห์นไม่เลือดหมดตัวตายห่าไปก่อนเหรอวะ!




กูชักจะหมดความอดทนแล้วนะเว้ย!











"ถ้ายังไม่ถึงเที่ยงคืนผมก็ทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้"




ผมที่กำลังจะลุกจากที่ซ่อนต้องชะงักไปเมื่อได้ยินคำตอบจากปากคนพูดที่กำลังทำสีหน้าเคร่งขรึม...ใบหน้าจริงจังจนคิ้วขมวดเป็นปมนั่นบอกเตือนให้ผมรู้ว่าแทยงไม่ได้ล้อเล่น!




พอทวนความได้ผมก็รู้สึกวูบจนอยากจะเป็นลมถึงแม้จะไม่ได้เข้าใจความหมายทั้งหมดแต่ก็เข้าใจนัยยะของผู้พูดเป็นอย่างดี








"หมายความว่า..."



"ชู่วว"





ยังไม่ทันที่ผมจะถามสิ่งที่ค้างคาใจ แทยงก็ยกนิ้วชี้ทาบที่ปากเป็นสัญญาณให้เงียบ..แล้วกูก็อุปทานทำตัวแข็งเป็นหุ่นขี้ผึ้งตามคำสั่งมันด้วยนะ





"สรุปคือกูมาทันเวลาพอดีสินะ"







"เออ แต่กูก็เกือบแย่"





ผมได้ยินเสียงคุยกันจากทางฝั่งเครื่องครัวที่อยู่ถัดจากที่ซ่อนของผมกับแทยงประมาณห้าล็อค เสียงเท้าที่ลงน้ำหนักสบายๆบ่งบอกถึงความชิวของไอ้ชาติโจรสองตัวนี้ได้เป็นอย่างดี..ดูเหมือนพวกมันกำลังกวาดของลงกระสอบแบบไม่รีบร้อน ไม่กลัวตำรวจ ไม่เกรงกลัวหรือระแวงพวกกูสองคนที่กำลังนั่งซ่อนอยู่ตรงนี้เลยสักนิด!




แม่งจะดูถูกคนไม่มีอาวุธเกินไปแล้ว!




หมับ!



ข้อมือข้างซ้ายของผมถูกตะปบแล้วกระชากอย่างแรงจนร่างผมที่กำลังจะยืนต้องทรุดนั่งลงที่เดิมทันที..ผมนั่งลงสงบอารมณ์..


กูนี่งงตัวเองเลย..พอมีสติเสือกทำตัวขี้ขลาดแต่พอโกรธเสือกทำตัวเก่ง!







"ขอโทษ.."


ผมบอกเบาๆก่อนจะหันไปหาแทยงที่กำลังจับข้อมือผมแน่น..เค้าจ้องตาผมกลับมาด้วยนัยย์ตาแข็งกร้าว






"ถ้าคิดจะทะเล่อทะล่าออกไปแบบเมื่อกี้นี้อีก..นอกจากคุณจะไม่รอดแล้วเรื่องที่จะช่วยเพื่อนก็เลิกหวังไปซะ"




ดวงตาคมของอีกคนปรายมามองคล้ายจะตำหนิแต่ทำไมผมไม่รู้สึกแย่เลยสักนิด กลับคิดว่ามืออุ่นๆที่จับอยู่กำลังมอบความรู้สึกอะไรบางอย่างถ่ายทอดมาให้..ผมสงสัยเหลือเกินว่าเมื่อกี้มันเป็นประโยคหลอกด่าประเภทไหนทำไมจึงทำให้ผมฮึดขึ้นมาเหมือนเจอแสงสว่างที่ปลายอุโมง






"เหลืออีกแค่สิบสองนาทีจะเที่ยงคืน..เราต้องช่วยกันถ่วงเวลา.."





แทยงกระชับฝ่ามือแน่นจนผมรู้สึกถึงชีพจรที่ดังตุบๆของเค้า








"ผมจะไม่ยอมให้ใครเป็นอะไรทั้งนั้นโดยเฉพาะคุณ.."




ดวงตาแข็งกร้าวเมื่อกี้เปลี่ยนไปกลายเป็นดวงตาที่ฉายแววแน่วแน่..ผมมองลึกเข้าไปในนัยย์ตาของแทยงก่อนจะเห็นเงาของตัวเองในแววตานั่น..หัวใจผมเต้นแรงตอนที่แทยงบอกว่า 'โดยเฉพาะคุณ'





"เพราะฉะนั้นเชื่อใจผมนะ.."










พรึ่บ!





"ดับไฟทั้งร้านแบบนี้เลยเหรอ..มีลูกเล่นใช้ได้นี่หว่า.."



ชายภายใต้หัวไอ้โม่งบอกกับแจฮยอนก่อนจะดึงไอ้โม่งที่สวมปิดหน้าออกไม่รู้ว่าจะปกปิดไปทำไมในเมื่อมืดไปหมดทั้งร้านแบบนี้...



"ไม่งั้นกูก็ได้เงินไปแล้วไม่ต้องให้มึงถ่อมาช่วยหรอกซล"




"สรุปคือกูมาทันเวลาพอดีสินะ?"







"เออ แต่กูก็เกือบแย่"




แจฮยอนบ่นออกมาอย่างหงุดหงิดเมื่อนึกถึงตอนที่โดนจอหห์นนี่กระหน่ำเตะไม่ยั้งเจ็บจนเสียวไปหมด...หืมม? เอาเป็นว่าโกรธน้องมันไม่ลงละกัน..ก็โดนยิงทะลุสะบักนอนจมกองเลือดไปแบบนั้น





แจฮยอนแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ..






"พวกมันเห็นหน้ามึงกันหมดแล้วใช่มั้ย"



"ใช่ ยังไงกูต้องจัดการแม่งทุกคน"




แจฮยอนบอกก่อนจะวางกระสอบที่ใส่ของเต็มถุงเอาไว้กับพื้น...เค้าหยิบปืนออกมาถือแกว่งไปแกว่งมาประหนึ่งเป็นเพชฌฆาตที่จะเลือกตัดสินชีวิตใครก็ได้ทั้งนั้น




"แล้วจะเอายังไงกับสองคนที่กำลังเล่นซ่อนแอบอยู่ตรงนั้นดีวะ"




"อยากเล่นก็เล่นกันหน่อยดิแต่ถ้ามีใครตุกติก..."




แจฮยอนพูดเสียงเย็นๆเอามือที่ถือปืนขึ้นมาพาดหัวแล้วเดินไปรอบๆมินิมาร์ทอย่างใจเย็นเค้าลงส้นเท้าตึก ตึก เบาๆ ราวกับต้องการเล่นสงครามประสาทเชือดนิ่มใส่อีกฝ่าย






"ก็แค่ 'ปัง' "








ผู้พูดแค่นยิ้มโดยที่มีเพื่อนของเค้าหัวเราะในลำคอผสมโรงไปด้วยก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินไปทางตู้แช่เครื่องดื่ม..แจฮยอนเห็นหลังไวๆของใครสักคนวิ่งผ่านหลังไปจึงยิงปืนสุ่มๆฝ่าไปในความมืด


ปัง! 


ปัง! 

ปัง!




"น้องเตนล์เลิกหนีพี่สักทีเถอะน้าาา"




คนพูดยักคิ้วก่อนจะพูดลากเสียงอย่างสบายอารมณ์จากนั้นจึงวิ่งไปทางซอกชั้นวางแชมพู...เค้ามั่นใจเหลือเกินว่ามีใครบางคนกำลังซุ่มแอบอยู่ตรงนั้น




"ยังไงก็หนีพี่ไม่พ้นหรอกคนดี"



แจฮยอนพูดจบก่อนที่ฮันซลจะเดินตามมา..ไม่พูดพร่ำทำเพลงร่างสูงก็กระหน่ำยิงใส่คนที่กำลังวิ่งหนีอีกฝั่งนึ่งของชั้นวางแชมพูจนของบนชั้นตกลงมากระจายระเกะระกะ 



"แม่ง"


ฮันซลสบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อเห็นว่าใครคนนั้นหนีหัวซุกหัวซุนจนรอดไปได้แต่ขณะเดียวกันนั้นแจฮยอนก็สามารถเร่งฝีเท้าวิ่งตามใครคนนั้นไปได้ในระยะประชิดและคว้าหมับเข้าที่แขนของอีกฝ่ายได้ทันพอดี!!




"น้องเตนล์.."






ไม่ใช่..


ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่เตนล์





"..!!"




กว่าจะรู้ตัวอีกทีร่างสูงก็ถูกชายสวมฮู้ดถีบเข้าไปที่ท้องเต็มๆ ! 




"เตนล์!"




ชายสวมฮู้ดตะโกนเสียงดัง...มันคือการให้สัญญาณของอะไรสักอย่าง..คนถูกเตะยังไม่ทันตั้งตัวอะไรก็ถูกชั้นวางขนมโค่นทับลงมาอย่างแรง!!




แจฮยอนนอนนิ่งไป..รู้สึกเหมือนกระดูกซี่โครงจะหัก





เค้าขยับตัวไม่ได้อีกแล้ว..









รึเปล่า?










"พวกมึง.."



ฮันซลจ้องเขม็งไปที่แทยงก่อนจะรัวนิ้วลั่นไกยิงอย่างบ้าคลั่งจนแทยงแทบจะล้มลุกคุกคลานแต่ยังสามารถหลบกระสุนได้อย่างหวุดหวิดก่อนที่ทุกอย่างจะแอ็คชั่นบู๊ล้างผลาญไปมากกว่านี้กระบอกปืนอีกกระบอกก็จ่อเข้าที่ขมับของฮันซล




"วางปืนลงเดี๋ยวนี้!!"




เตนล์ตะคอกพร้อมกับกดปลายกระบอกแนบเข้าไปที่ขมับของฮันซล..สถานการณ์ที่เปลี่ยนไปทำให้โจรร่างสูงกัดฟันสะกดกลั้นอารมณ์คับแค้นที่ปะทุในอก




ฮันซลทิ้งปืนลงกับพื้นเตะปืนไปอีกทางก่อนที่...







"เตนล์กล้ายิงเพื่อนพี่จริงๆเหรอครับ..."




เสียงที่ดังจากข้างหลังทำให้หัวใจเตนล์หล่นวูบ สถานการณ์ถูกพลิกอีกครั้ง!!คนตัวเล็กหันหลังไปหาเสียงเรียกอย่างลืมตัวจึงเป็นโอกาสที่ฮันซลจะอาศัยจังหวะนั้นกระชากคอร่างเล็กเข้ามาและบิดข้อมือจนปืนตกลงไปที่พื้น!






"อั่ก..."



เตนล์ทรุดลงไปกับพื้นเมื่อถูกต่อยเข้าที่ท้องจนจุก คนตัวเล็กหน้าซีดไม่คิดว่าแจฮยอนจะสามารถลุกออกมาได้แถมยังเตะอัดใส่เค้าอีกไม่ยั้ง




"เก่งนักเหรอมึง!"



ตุบ! ตุบ! ตุบ!







"แค่กแค่ก.."


เตนล์ได้แต่ไอออกมาไม่หยุดเมื่อถูกฝ่าเท้ากระทืบติดต่อกันหลายครั้งก่อนที่เค้าจะนอนงอตัวกับพื้น แจฮยอนหักนิ้วดังกร๊อบทำท่าจะอัดคนที่อยู่ข้างล่างเท้าอีกครั้งแต่ต้องชะงักไปเมื่อเห็นผู้ชายที่สวมฮู้ดกำลังวิ่งเข้ามาหาอย่างไม่กลัวตาย





"เตนล์ยังไม่ได้แนะนำไอ้นี่ให้พี่รู้จักเลยนะ"



พูดจบเสียงปืนก็ดังขึ้น...เตนล์อ้าปากกว้างเมื่อเห็นกระสุนแฉล่บเข้าที่ขาของแทยงจนคนถูกยิงล้มกลิ้งไปกับพื้น แจฮยอนปล่อยมือที่จิกผมเตนล์ก่อนจะเดินไปหาแทยงด้วยใบหน้าที่แสดงออกว่ากำลังสะใจสุดๆ





"ชื่ออะไรเราอ่ะ"


คนพูดแสยะยิ้มก่อนจะใช้ปลายกระบอกปืนงัดคางของอีกฝ่ายให้เงยหน้าขึ้นมา





"ถามแล้วก็ตอบดิวะ!!"



ก่อนที่แจฮยอนจะบันดาลโทสะอีกครั้งเมื่อเห็นสายตาเย็นชาถูกส่งมาให้แทนคำตอบ ร่างสูงกระทืบลงไปที่ขาของอีกฝ่ายข้างที่เพิ่งถูกยิงอย่างแรง! แทยงกัดฟันสะกดกลั้นความเจ็บปวด...



สายตาเลื่อนไปมองเตนล์ที่นอนกองกับพื้นเช่นเดียวกับสภาพของเค้าในตอนนี้






อุส่าห์บอกอีกคนให้เชื่อใจแท้ๆ..








"รู้มั้ยว่าเมื่อกี้มันเจ็บอ่ะซี่โครงกูจะหักรึเปล่า!'




แรงกว่าเสียงตะคอกก็คือแรงเหยียบที่ขาข้างขวาของแทยง..แจฮยอนกำลังจะกระทืบซ้ำลงไปอีกครั้งแต่ก็ถูกฮันซลห้ามไว้ก่อน




"กูว่ารีบทำให้เรื่องมันจบๆแล้วรีบหนีกันเหอะวะ"


"..ก็ได้"



แจฮยอนรับปากอย่างว่าง่ายเมื่อเห็นว่าตอนนี้ไม่มีอะไรสนุกๆเสียแล้ว ก่อนที่เจ้าตัวจะดึงปืนที่อยู่ในมือฮันซลมาถือไว้แล้วเล็งไปที่หัวของแทยง



"มีอะไรจะบอกฝากบอกเมียมึงมั้ย.."










แหมะ..



ก่อนที่นิ้วของร่างสูงจะลั่นไกน้ำอะไรสักอย่างก็หยดลงมาที่มือของเค้า..แจฮยอนเลิ่กคิ้วก่อนจะละความสนใจจากแทยงและเงยหน้าขึ้นไปเพื่อหาต้นตอที่มาของของเหลวปริศนา.





แหมะ แหมะ  แหมะ



แต่แล้วหยดน้ำปริศนานั่นกลับยิ่งกลั่นตัวตกลงมาเม็ดใหญ่ขึ้นจนแจฮยอนต้องยกมือขึ้นมาบังหัว เนื้อตัวเปียกเค้าไปหมด..


อะไรกันวะ?



ฝนตก?





ในมินิมาร์ทเนี่ยนะ ?




ก่อนที่จะได้คำตอบขาของเค้าก็ถูกฮันซลดึงอย่างแรง แจฮยอนพยายามเอามือปัดสายฝนที่ไหลลงมาบดบังทัศนียภาพ เค้าไม่สามารถมองเห็นอะไรในระยะเกินสองเมตรแถมสิ่งที่น่าจะเป็นฝนก็ตกกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสายจนแจฮยอนต้องเอามือป้องหน้าผาก..แทบจะลืมตาไม่ขึ้น




"ไอ้ซล..เกิดอะไรขึ้นวะ!!"


แจฮยอนย่อตัวลงมาตะโกนเสียงดังฝ่าห่าฝนแต่เจ้าตัวก็ต้องตกใจเมื่อเห็นฮันซลตัวสั่น..ดวงตาเบิกโพลง




"วะ..วะ..วาง..ปืน..ลง"






"อะไรนะ.."





"วางปืนเดี๋ยวนี้!"



เสียงตะคอกของฮันซลไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้แจฮยอนทิ้งปืนจากมือแต่เป็นเพราะห่าฝนที่จู่ๆก็ซาลงอย่างรวดเร็วทำให้ร่างสูงมองเห็นสิ่งต่างๆได้อย่างชัดเจนขึ้น






แจฮยอนรู้แล้วว่าทำไมถึงต้องวางปืน..







"จับเชลยไว้!"


เสียงโทนต่ำผิดมนุษย์จากทหารญี่ปุ่นที่มาจากไหนไม่รู้สั่งการขึ้น ก่อนที่จะมีทหารอีกสองคนหน้าตาเหวะวะเหมือนถูกระเบิดอัดหน้าจนเนื้อหายไปครึ่งซีกเดินเข้ามาล้อมความน่าสยดสยองนั่นทำให้ฮันซลหวีดร้องออกมา สิ่งที่น่าขนลุกกว่านั้นก็คือการที่ตอนนี้แจฮยอนและฮันซลกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางวงล้อมของบางสิ่งบางอย่าง!!




ไม่ใช่สิ ต้องพูดว่าหลายสิ่งหลายอย่าง!






ปีศาจ..วิญญาณ..ภูติ..ทหารญี่ปุ่น..และยักษ์ภูเขา!!







นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะ..











"มาทำร้ายพี่แทยงกับเตนล์เพื่อนมายูซังได้ยังไงเจ้าคะ!"






ก่อนที่แจฮยอนจะได้คำตอบเสียงกรี๊ดจากตุ๊กตาญี่ปุ่นก็ดังขึ้นแสดงความไม่พอใจเสียงนั่นแหลมจนแจฮยอนต้องยกมือขึ้นมาปิดหู รู้สึกเหมือนเยื่อแก้วหูจะขาดด้วยซ้ำ





"กลัวแล้ว..กูกลัว..แล้ว.."




"คิคิคิ"




"อย่ากลัวไปเลยรูปหล่อพวกฉันไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย.."




น้ำเสียงสดใสผิดกับสิ่งที่เห็น..ภาพผีสาวคอยาวที่ฉีกยิ้มกว้างเห็นเข้าไปถึงลำไส้เล็กทำเอาโจรหนุ่มทั้งสองคนกอดคอกันตัวสั่นงันงก





"ออกไป! กูกลัวแล้ว..กูขอโทษ.."





"ไม่ให้อภัยเจ้าค่ะ คึคึคึ"




ตุ๊กตาญี่ปุ่นหัวเราะเสียงแหลมแถมยังมีเอคโค่ฟังแล้วน่าขนพ้องสยองเกล้าเหลือเกินแต่สิ่งน่าผวายังมีให้อย่างต่อเนื่องเมื่อหมีหิมะตัวใหญ่สองเมตรเดินเข้ามาคำรามเสียงดังจนเกิดมวลลมพัดร่างของแจฮยอนกับฮันซลไปกระแทกชั้นวางของอย่างแรง



"ทำร้ายคนดี!"




จบประโยคนั้นใครอีกคนก็เดินเข้ามาหา แจฮยอนผงะเมื่อเห็นหางเก้าหางของปีศาจตรงหน้า











"ทำร้ายคนน่ารัก!"


ประโยคที่ตะคอกกลับมาทำให้สถานการณ์ดูค่อนแค่นลงไปจนทำให้บรรดาวิญญาณพร้อมใจกันมองไปที่ท่านเรียวอย่างผิดหวัง





"อะแฮ่ม ทำร้ายคุณเตนล์น่ะ..ไม่น่าให้อภัย!"



พูดจบหางจิ้งจอกปุกปุยทั้งเก้าหางก็ตีอัดเข้ากลางลำตัวของโจรผู้น่าสงสารทั้งสอง ก่อนที่สาวผมดำขลับในชุดยูกาตะแดงจะเดินเข้ามาหาและโยนทารกในอ้อมแขนลงกับพื้นอย่างแรงจนร่างนั้นแน่นิ่งไป..




ฮันซลหายใจเข้าออกอย่างตื่นกลัวเมื่อร่างของทารกเล็กๆนั่นกระตุกเกร็งก่อนจะค่อยๆจิกเล็บลงกระเบื้องแล้วคลานมาหาอย่างเชื่องช้า



"ไม่เคารพวิญญาณบรรพบุรุษ..ทำสิ่งผิดศีลธรรม.."





เสียงอู้อี้ในลำคอดังข้างๆหู...แจฮยอนหลับตาตัวเกร็งไปหมด หัวใจเต้นแรงอย่างระทึกเมื่อหูข้างขวาถูกกัดอย่างแรงจนต้องลืมตาขึ้นมา!!



"แว้กกกกก"



สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้โจรทั้งสองกระถดตัวหนีไปอีกทางเมื่อเห็นหน้าตาของทารกผีนั่นชัดๆ!หน้าตาของ
มันเหี่ยวย่นจนหนังติดกระดูกฟันเขี้ยวคมวาววับในความมืดยิ่งดวงตาโปนปูดถลนออกมานั้นละที่น่าเกลียดน่ากลัวที่สุด!







"กลัว.แล้วว.กลัวว..ปล่อยพวกผมไป..เถอะครับ"



แจฮยอนกับฮันซลพยายามเรียบเรียงคำพูดก่อนจะตั้งหลักชันตัวขึ้นมาคุกเข่าเพื่อโค้งหัวคำนับ พวกบรรดาวิญญาณตัวอื่นๆต่างพากันหัวเราะร้องเพลงก่อนจะเข้าแถวในขบวนโอบ้งแล้วเดินหายเข้าไปในตู้แช่ที่กลายเป็นหลุมดำๆทิ้งโจรทั้งสองไว้ตรงกลางมินิมาร์ท..



แจฮยอนกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะหอบหายใจอย่างแรง



"แฮก..แฮก ..พวกมันไปแล้ว.."



ฮันซลทรุดตัวลงกับพื้นพูดอะไรไม่ออกก่อนที่หยดน้ำหลายหยดจะตกลงมาโดนไหล่ของทั้งคู่อีกครั้ง





แหมะ..



แจฮยอนใจคอไม่ดี..แต่ก็เลือกที่จะเงยหน้าขึ้นไปก่อนจะพบกับสิ่งที่ไม่ใช่ฝนแต่เป็น..







"เมี้ยวว"



"อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"








"แทยง.."


ผมวิ่งฝ่าฝนไปประคองแทยงให้ลุกขึ้นก่อนจะฉวยโอกาสพาคนที่ถูกยิงที่ขาให้หนี..ผมหันมองเหตุการณ์ข้างหลังอย่างซาบซึ้งใจโคตรๆ..จริงๆน้ำตาไหลแล้วละแต่เม็ดฝนช่วยพรางเอาไว้




ผมคิดว่าแทยงจะตายซะแล้ว!โชคดีแค่ไหนที่แม่งเที่ยงคืนพอดี!





"อดทนก่อนนะ.."



ผมบอกแทยงเบาๆก่อนที่เค้าจะหันกลับมายิ้มให้ผมด้วยสีหน้าโล่งใจ ผมกุมมือแทยงแน่นหัวใจเต้นแรงด้วยความระทึกเพราะจู่ๆก็วิ่งมาถึงเคาน์เตอร์ตรงหน้าอย่างรวดเร็วผมค่อยๆประคองแทยงให้เอนตัวพิงกับเคาน์เตอร์ ก่อนจะมองหาไอ้จอห์น




"ไปช่วยเพื่อนคุณเถอะ"


แทยงบอกเพียงเท่านั้นก่อนจะเงียบลงไปผมพยักหน้ารับคำรีบลุกขึ้นหาตัวไอ้จอห์นที่ควรจะอยู่แถวนี้เพราะเลือดของมันก็อยู่ตรงนี้..



แล้วไอ้จอห์นหายไปไหน ?




"จอห์นนี่.."



ผมป้องปากเรียกมันฝ่าห่าฝนที่จู่ๆก็ซาลงจนบรรยากาศรอบๆเห็นชัดเจนขึ้น..และผมก็เห็นคนสองคนอยู่หลังเคาน์เตอร์..




"ไอ้จอห์น.."



ผมเรียกชื่อมันเบาๆเมื่อเห็นมันกำลังหลับตาพริ้มโดยมีผู้หญิงผมขาวนั่งข้างๆ..แล้วเธอคนนั้นก็หันมาหา


นี่มัน ยูกิอนนะ..ผีสาวหิมะ




"คุณเตนล์เจ้าคะดิฉันช่วยห้ามเลือดให้คุณจอห์นนี่แล้วละเจ้าค่ะไม่ต้องเป็นกังวล.."



ผมพยักหน้าตอบรับก่อนจะปรี่ไปหาไอ้จอห์นที่ตอนนี้แผลที่สะบักเต็มไปด้วยเกล็ดน้ำแข็ง ไอ้จอห์นลืมตาขึ้นมาแล้วยิ้มให้ผม..ก่อนที่ภาพอีกภาพจะซ้อนทับเข้ามาในหัวของผมเป็นภาพตอนที่ไอ้จอห์นวิ่งเข้ามาขวางกระสุนในตอนนั้น..



นั่นทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะพุ่งเข้าไปกอดมันแล้วร้องไห้ออกมา





"กูไม่เป็นอะไรแล้ว.."





"ฮืออ มึงต้องมาเจ็บเพราะกูแท้ๆเลย กูขอโทษนะจอห์น..ฮือออ"






"กูเต็มใจเพราะงั้นไม่ต้องขอโทษอะไรทั้งนั้น"





ไอ้จอห์นบอกเบาๆคล้ายจะปลอบผมให้หยุดร้องไห้เป็นเด็กๆแต่มันยิ่งทำให้ผมร้องหนักกว่าเดิม ผมกอดมันแน่นขึ้นแทนคำขอบคุณสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นเรื่องที่มันตั้งใจจะช่วยผม













"อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"



ก่อนที่บทโศกจะดำเนินจบจู่ๆเสียงร้องดังลั่นร้านก็ทำให้ผมกับไอ้จอห์นผละออกจากกัน ผมลุกขึ้นยืนก่อนจะเห็นแจฮยอนกับฮันซลวิ่งตาเหลือกออกมา พวกมันสองคนหลับหูหลับตาวิ่งหนีแบบไม่คิดชีวิตก่อนจะวิ่งออกนอกร้านไป!


ซึ่งผมจะยอมให้พวกมันหนีออกไปไม่ได้!!!





ผมกระโดดข้ามเคาน์เตอร์ออกมา..วูบหนึ่งแอบประหลาดใจที่ไม่พบร่างของแทยงที่ควรจะพิงหลังอยู่ตรงนี้แต่ผมไม่สามารถสนใจเรื่องอื่นเท่าเรื่องตรงหน้าได้!!






"หยุด!อย่าขยับ!"



ทันทีที่ก้าวออกมา แสงไฟจากรถตำรวจก็สว่างวาบจนต้องหรี่ตามอง ผมเห็นแจฮยอนกับฮันซลคุกเข่าก่อนจะถูกใส่กุญแจและพาขึ้นรถไปโดยที่พวกตำรวจคนอื่นๆกำลังกั้นเทปเหลือง ผมได้แต่ยืนงง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก


สิ่งที่สงสัยอย่างเดียวก็คือ...ใครเป็นคนโทรแจ้งตำรวจ?




ในขณะที่กำลังสงสัยอยู่นั้นไอ้จอห์นก็พยุงตัวเองเดินออกมาจากมินิมาร์ทที่ตอนนี้ไฟสว่างไสวไม่มีวี่แววของโลกหลังเที่ยงคืนอย่างที่เป็น ผมพยุงไอ้จอห์นก่อนจะหันกลับมาพบกับใครคนหนึ่ง..





"ผมตามหาพี่ตั้งนานแน่ะ"



"น้อง?"



"มาร์คลีไง ผ่านไปแค่สี่ชั่วโมงเองนะลืมชื่อกันแล้วเหรอ"






ไอ้เด็กมัธยมปลายที่เจอที่งานโอบ้งนั่นเอง..ผมมองหน้าไอ้จอห์นที่กำลังทำหน้างงไม่ต่างจากผมก่อนจะหันกลับมาหาน้องมันด้วยใบหน้าคิ้วขมวด



"นายเป็นคนโทรแจ้งตำรวจเหรอ ?"



"ใช่.."



ไอ้เด็กนั่นว่าจบก็ขยิบตาให้ผม ผมผงะไปวูบหนึ่งก่อนจะจ้องมองไอ้เด็กมาร์คลีอย่างไม่ค่อยเข้าใจ




"พี่ติดหนี้ผมหนึ่งครั้งล่ะนะ"




มาร์คลียื่นมือออกมาราวกับต้องการเชคแฮนด์กับผม..ผมขมวดคิ้วอย่างงงๆก่อนจะตัดสินใจยื่นมือออกไปจับแต่ก็ถูกไอ้จอห์นดึงเอาไว้ซะก่อน





"นอกเหนือจากสิ่งอื่นใด.."



ทั้งผมและไอ้เด็กมาร์คลีหันไปมองผู้พูดอย่างงุนงงในประโยค ก่อนที่ไอ้จอห์นนี่จะทรุดตัวลงกุมสะบักที่เคยมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะทว่าบัดนี้ละลายไปหมดแล้ว





"พากูไปโรงบาลก่อน..."




....................................................................................
จบเรื่องโอบ้งแว้วววววววว เป็นบทที่ยาวมากกก
ช่วงแรกบู๊ทั้งเรื่องมาจบแบบ..เอ่อ จอห์นคะ

#ฟิคมินิมาร์ท

แต่งดึก ยังไม่ได้เช็คคำ



*******มีเรื่องแจ้งว่าอาจจะไม่อยู่แต่งฟิคสักสองสามวันเป็นอย่างน้อย
เพราะต้องไปเฝ้าพ่อเข้าโรงบาล ไปกับจอห์นเลยเนี่ย



ฝากไว้ด้วยนะคะอย่าเพิ่งหายไปนะ
มินิมาร์ทปิดแปปๆเอง


ขอบคุณทุกคน ขอบคุณทุกคอมเม้นเรานั่งอ่านตลอด
มีความสุขกับสิ่งที่ทำมากๆ วันไหนคอมเม้นไม่ขึ้น
ก็เฟลเล็กน้อยแต่งไม่ออกแต่พอเม้นเพิ่มแค่หนึ่งคนก็มีกำลังใจแต่งแหละ


รักน้าาาาาาาาาาาา
รอหน่อยยยยยยยยยย

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,460 ความคิดเห็น

  1. #2452 JAN ๏?๏ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 21:56
    อดทนอีกหน่อยนะพี่จอร์น555
    #2,452
    0
  2. #2386 isxve (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 14:47
    จอห์นก็อึดอยู่นะ555555
    #2,386
    0
  3. #2348 kor_kod1 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 10:12
    มาร์คคค เนี่ยพออีกคนคลี่คลายแล้ว อีกคนก้อเข้ามาให้งงอีก นุ๊เหน่ยยย555
    #2,348
    0
  4. #2275 กุ๊กไก่ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 18:42
    รึมาร์คจะเกี่ยวอะไรกับมินิมาร์ท
    #2,275
    0
  5. #2262 Celia Mae (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 02:50
    ตอนแรกนึกว่าเป็นมาร์คซะอีกที่มาช่วยแจฮยอนกลายเป็นพี่ซลจนได้ เฮ้ออออ เรื่องร้ายผ่านไปแล้วขอให้มีเรื่องดีๆเข้ามาแทน มาร์คจะมาจีบเตนล์ฺมั้ย แล้วพี่ยงหายไปไหน
    #2,262
    0
  6. #2246 yamroll choco (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 08:22
    อ๋อ สรุปคือนี่เป็นฟิคตลกคอมเมดี้55555555 พี่จอห์นนี่ตอนสุดท้ายโคตรซิดคอม55555 มาร์คคคคคคคค ก็ว่าอยู่ว่าจะมีบทแค่นั้นจริงๆเหรอ
    #2,246
    0
  7. #2235 Mymam_bgly (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 17:05
    ขำจอนนี่
    #2,235
    0
  8. #2224 Thxxt (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 09:12
    ขอบคุณน้องมาร์ค ฮรือออ
    #2,224
    0
  9. #2212 so so (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 01:13
    ผีน่ารักมากกกกก ว่าแต่พี่ตะยงไปไหน
    #2,212
    0
  10. #2195 มออายออ่านว่าบ้า (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 04:40
    ชอบเหล่าคุณผีๆทั้งหลายจัง น่ารักจังเลยค่ะ>0<
    #2,195
    0
  11. #2174 This T.D. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 12:18
    พวกคุณผีๆน่ารักอ่ะ
    #2,174
    0
  12. #2173 Pierrlo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 19:44
    ทำไมรู้สึกรักยูกิอนนะขึ้นมาทันทีเลย555
    #2,173
    0
  13. #2137 seethenq (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 02:19
    ฮือออ สนุกมากๆๆๆๆๆๆๆ
    #2,137
    0
  14. #2115 seluhana (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 01:49
    ฮือออ ทำไมมันดีแบบนี้ ขนาดฉากผีมาหลอกน้องแจฮยอนของพี่ ยังฮาเลย55555
    #2,115
    0
  15. #2053 แมวดำ_รอวันตาย_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 22:48
    แทยงหายไปไหนอ่ะ กลับไปพร้อมเหล่าภูติผีแล้วเหรอ วงวารจ้อนมาก555
    #2,053
    0
  16. #2034 xptinx (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 03:43
    คุณผีน่ารักมาก ขอบคุณมากเจ้าค่ะ
    #2,034
    0
  17. #2005 Mheewen (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 11:22
    ลุ้นแทบตายแหน่ะ😏 แล้วแบบนี้เตนล์นี่จะได้ อยู่กับยงนานๆป่าวเนี่ยย
    #2,005
    0
  18. #1936 MaToomCanDY (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:11
    แทยงกับเตนล์จะได้อยู่ด้วยกันมั๊ยนะ?
    #1,936
    0
  19. #1933 yourg7 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:12
    ขอให้เป็นวันโอบ้งทุกวันได้ไหมคะ555 ชอบคุณผี สัตว์ประหลาดทุกตัวเลย น่ารักก
    #1,933
    0
  20. #1901 cherish 카이 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:45
    พาร์ทนี้รอคุณผีนานมาก ไม่ถึงเวลาเที่ยงคืนสักที ลุ้นจนตัวเกร็งหมดแล้ว
    #1,901
    0
  21. #1853 minlywoo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 21:15
    โง้ยยย เหล่าผีน่ารัก
    #1,853
    0
  22. #1727 HobiMinnyArmyMbb (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 16:12
    มาร์คลีของเค้ามาแล้ววว
    #1,727
    0
  23. #1706 chlex_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 19:42
    เป็นการจบที่แบบว่าไม่รู้จะขำหรือสงสารพี่จอห์นนี่ก่อนดี555555555555555 ว่าแต่พี่แทยงหายไปไหนจะเป็นไรมั้ยเนี่ย ;__;
    #1,706
    0
  24. #1670 black-village (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 04:07
    โอ้ยยยยยยย ความผี คือผีน่ารักจังง่ะ ไม่กลัวแล้วอ่ะเอ็นดูแทน55555555 แล้วแทยงหายไปไหนล่ะเนี่ยยยยย
    #1,670
    0
  25. #1656 real_pnn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 01:04
    พี่จอห์นนนนนน แล้วแทยงอยู่ไหนล่ะ?
    #1,656
    0