[Strangeki] Please, save me from my self

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 327
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    18 พ.ค. 61

     ณ ความมืดมิด และซากปรักหักพัง ภายในยานมิโนล่า...

โลกิ จอมเทพมุสายืนมองภาพเบื้องหน้าเขาด้วยสายตาที่ไม่ค่อยจะมีผู้ใดได้เห็นบ่อยนัก

ทั้งหวาดกลัว เศร้าโศก และเจ็บปวด...

มันเจ็บยิ่งกว่าที่ตัวเขาเองจะรับไหว

ร่างนั้นทรุดลงทั้งที่ดวงตาสีเขียวหม่นยังคงจับจ้องร่างของพี่ชายต่างสายเลือดที่บัดนี้คงกลายเป็นเพียงร่างไร้วิญญาณและอีกเดี๋ยวก็คงสลายกลายเป็นเถ้าธุลีไป.. ภาพเบื้องหน้าเขาเริ่มวูบไหวด้วยน้ำตาที่คลออยู่

"พี่ข้า... ธอร์"

สองเข่าค่อยๆคลานเข้าไปพยุงร่างเทพเจ้าแห่งสายฟ้าอย่างทุลักทุเล มือเย็นของโลกิวางลงทาบแก้มข้างหนึ่งของพี่ชายเขาอย่างอ่อนโยน... อ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็น

"ลืมตาเถิด... ได้โปรด ข้าขอร้อง..."

เสียงนั่นเริ่มสั่นเครื่อ มือบางทั้งสอง.. ไม่สิ ทั้งร่างนั้นต่างหากที่กำลังสั่นเทา ครั้นเงยหน้าขึ้นมองรอบๆหวังจะขอความช่วยเหลือ ก็พบเพียงร่างไร้วิญญาณของชาวแอสการ์ด...

ประชาชนที่เขารักยิ่ง..

"ข้าผิดเอง ได้โปรด... อย่าทิ้งข้าไป ธอร์"

โลกิพยายามโอบกอดร่างของพี่ชายอย่างทุลักทุเลด้วยแรงทั้งหมดที่เขาเหลืออยู่ ซุกหน้าลงบนไหล่กว้างนั่นอย่างที่เคยทำเมื่อครั้งยังเยาว์วัย

"พี่ข้า... ข้าขอโทษ... ขอโทษ"

ก่อนจะเริ่มกรีดร้องความเศร้าโศกออกมาเพียงหวังว่าจะช่วยให้ความเจ็บปวดนี่มันลดลงบ้าง... ใช่แล้วเขากำลังร้องไห้

ภาพที่พี่ชายเขาถูกบีบหัวมันยังคงติดตาอยู่ยามที่เขาหลับตาลง เขาเห็นมันราวกับภาพฉายที่ฉายซ้ำวนไปวนมาไร้จุดจบ

โลกิมิอาจควานหาคำพูดใดๆมาโป้ปดยามนี้ได้อีกแล้ว เขาผิดเอง... ที่ยื่นมือไปขอความช่วยเหลือกับธานอสเพียงเพราะความริษยาต่อธอร์.. เขาผิดเองที่มอบเทสเซอร์แล็กให้ไปทั้งที่รู้ว่าไม่ว่าอย่างไรเสีย.... ก็ต้องมีคนตาย

มันเป็นความผิดของเขาทั้งหมด

"ข้ารักท่าน.. ธอร์"

ท่ามกลางเสียงร่ำไห้ มีเพียงความจริงจากปากเทพมุสาผู้ลวงโลก..

เขาขอสัญญา.. จะไม่มีวันใดที่ตัวเขาลืมภาพเบื้องหน้านี่ ทั้งแอสการ์ด ไบฟรอส ไฮม์ดัล ท่านแม่ฟริกก้า และท่านพ่อ...โอดิน ถึงแม้โลกิจะเฝ้าจงเกลียดจงชังอยู่นักหนา แต่ความจริงในใจที่ว่ารักนั้น... ไม่เคยเปลี่ยน รอยยิ้มของทุกคนยามที่ตัวเขายังเด็กนั้นตราตรึงในความทรงจำยิ่งกว่าสิ่งใด

โดยเฉพาะเจ้าของรอยยิ้มกว้างแสนสดใสในอ้อมกอดเขา ณ เวลานี้ที่ดูจะไม่สามารถยิ้มให้เขาดูได้อีกแล้ว

"ไม่อยากไปเที่ยวที่มิดการ์ดกับข้าแล้วหรือ"

เสียงนั่นพูดพลางสะอื้นไห้ ท่านพี่ที่รักยิ่ง... เขาหวังเพียงจะได้เท่าเทียมและยืนเคียงข้างท่านอย่างภาคภูมิโดยไร้เสียงกังขาว่าตนนั้น..เป็นเพียงยักษ์น้ำแข็ง ปีศาจร้ายที่มิอาจยืนเคียงข้างจอมกษัตริย์แห่งแอสการ์ด

"ไปเที่ยวกับข้านะ.. ธอร์"

คำขอที่ไม่มีวันได้คำตอบ.... โลกิผละกอดออกมาเล็กน้อยอย่างอ่อนโยนและใช้พลังเวทย์เปิดประตูมิติไปยังมิดการ์ด... โลกที่ธอร์โปรดปราน...

เทพมุสาพยุงร่างไร้วิญญาณของพี่ชายก้าวข้ามประตูมิติมายังสถานที่ที่เขาคุ้นตาดี... ทุ่งหญ้าโล่งกว้างที่โอดินได้จากไป

"งดงามใช่ไหม.."

รอยยิ้มบางประดับบนใบหน้าโลกิ... เขาวางร่างธอร์ลงบนพื้นหญ้าและค่อยๆสอดตักตนลงไปให้พี่ชายเขาหนุนนอนได้อย่างสบาย.. มือบางพลางลูบเส้นผมสีทองอย่างเบามือ สายตาเหม่อลอยไปไกลโพ้นทั้งที่น้ำใสก็ยังคงไหลริน

ก่อนที่ร่างของธอร์จะสลายไป...เขาขอเวลา บอกลาหน่อยได้ไหม?

โลกิขบฟันกรามเนืองแน่นข่มทุกความเจ็บปวดลงไปอยู่เบื้องลึกในจิตใจ เขาต้องเข้มแข็งสิ... นี่มันไม่ใช่ตัวเขาเลย... เขาควรที่จะยืนหยัดและใช้ชิวิตอยู่อย่างหลอกลวงและกลวงเปล่า....

ชีวิต.. ที่ไม่เหลือใครอีกแล้ว

เทพมุสาพริ้มตาลงหวังจะลืมสิ้นทุกสิ่ง.... ครั้นลืมตาขึ้นอีกครั้งก็ยังพบเจอเพียงภาพเดิม...

เขาอยากให้มันเป็นเพียงฝันร้ายที่เมื่อตื่นขึ้น จะได้พบกับรอยยิ้มอันแสนสดใสของธอร์อีกครั้ง...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #8 LokjOdinson (@LokjOdinson) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 10:31

    สุดยอด
    #8
    0
  2. #1 Pure-Blood Princess (@mamare2546) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 02:16
    บรรยายได้ฉีกวิญญาณมากๆเลยค่ะ เจ็บปวดถึงขั้วหัวใจเลย
    #1
    0