ท่านพ่อ!ฉันไม่อยากเป็นมาเฟีย!!

ตอนที่ 1 : $ กฏของการเป็นมาเฟียข้อที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 พ.ค. 63

 

กฎของการเป็นมาเฟียข้อที่ 1 : โปรดระวังของหวานที่มีน้ำตาลมากเกินไป

 

“ชานมไข่มุกแก้วหนึ่งค่ะ ป้า”

 

“ยี่สิบห้าบาทจ้า”ฉันยืนแบงค์ยี่สิบกับเหรียญห้าบาทให้คนขายก่อนที่จะแก้วชานมที่อุดมไปด้วยความหวานมือไว้ในมือ ก่อนจะโบกมือและเดินไปหาเพื่อนๆที่จองที่นั่งไว้ให้แล้ว

 

ฉันหัวเราะและฉีกยิ้มเมื่อหนึ่งในนั้นบ่นที่ฉันเอาแต่กินของหวานจนกลัวว่าฉันจะเป็นโรคเบาหวานเข้าจริงๆสักวัน และเมื่อฉันดูดชานมไข่มุกไปแค่อึกนึง ลมหายใจก็เริ่มติดขัดขึ้นเรื่อยๆ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเบลอ เสียงตะโกนของเพื่อนๆดังกลบจนสุดท้ายทุกอย่างก็กลายเป็นสีดำ

 

ว้อท เดอะ ฟัค

 

เฮ้ย!! เดี๋ยวๆๆๆ ชีวิตฉันจะมาจบลงตรงนี้ไม่ได้นะเฟ้ย!? อย่างน้อยก็ขอใช้ไอยี่สิบห้าบาทเมื่อกี้นี้ให้คุ้มก่อนเซ่!! หรือไม่ก็ขอการตายที่น่าอนาถน้อยกว่านี้สิ อย่างนี้ในใบมรภาพของฉันก็ต้องเขียนว่าอะไรละวะ ชานมไข่มุกติดคอตายเรอะ!!!???

 

ทุเรศเกินไปแล้วโว้ยยยยย ป้า! ฉันจะฟ้องร้องป้าแน่ ทำไมถึงกวนไข่มุกให้ติดคอได้ล่ะคะ!!!????

 

"หนวกหู" ยังไม่ทันโวยวายให้จบ ร่างอรชรร่างหนึ่งก็ปรากฎตัวที่ด้านหลัง ความรู้สึกหวานเย็นลามมาที่ต้นคอชวนผวา

 

"เหี้ย!! เธอเป็นใคร!!!??"ฉันอุทานอย่างตกใจ ดีดตัวออกห่างจากเด็กสาวปริศนามองอย่างสงสัย แล้วไหงฉันถึงมาอยู่ที่ที่มีแต่สีดำได้ล่ะเนี่ย โลกหลังความตายเรอะ

 

"เซนส์ใช้ได้แต่ปฎิกิริยาตอบสนองยังกะทากที่โดนกาวยึดไว้อีก ใช้ไม่ได้!" เด็กสาวเกิดอก ชุดเดรสที่ใส่เต็มไปด้วยลูกไม้และการตัดเย็บอย่างละเอียดและไหนจะเครื่องประดับเพรชนิลจินตามากมายทำให้บ่งบอกว่ายัยผู้หญิงปากจัดนั้นเป็นคงเป็นลูกเศรษฐีที่ไหนสักที่

 

"หา???" แต่ว่าไม่ยังใช้เวลามาสำรวจนะ! ฉันเองคิ้วกระตุกที่อยู่ๆก็โดนเด็กผู้หญิงที่โตกว่านิดเดียวมาวิจารณ์กันแบบนี้ หงุดหงิดเฟ้ย! ความน่าหงุดหงิดนี้มันคืออะไรกัน

 

"อะไรกัน?แค่นี้ก็หงุดหงิดแล้วหรอ" หน้าม้าของหล่อนยาวจนไม่สามารถเห็นดวงตาของหล่อน นั้นทำให้ฉันอ่านอารมณ์ของอีกฝ่ายไม่ออก

 

"แล้วเธอล่ะ?"ฉันขมวดคิ้ว เชิดใบหน้าให้สูงขึ้น"จู่ๆก็มาจากที่ไหนก้ไม่รู้ พล่ามนู้นนี้ทั้งๆที่ยังไม่รู้จักกันเนี่ยนะ? ไม่คิดว่าเป็นนั้นมันอวดดีเกินไปหน่อยหรอ"

 

ฉันไม่ได้ทันเห็นท่าทีของอีกฝ่ายที่แอบชะงัก ตอนนั้นๆฉันคิดแค่ว่าไม่ได้อยากโดนด่าฝ่ายเดียวก็เลยอยากตอกกลับไปบ้างก็แค่นั้น แต่ก็ไม่คิดว่ามันส่งผลทำให้ชีวิตเดิมๆของฉันกลับตาลปัตจากหยน้ามือเป็นหลังมือ

 

มือเรียวยาวทั้งสองประสานกันที่หน้าท้อง ฉันมองอย่างระแวงว่าคนตรงหน้าจะทำอะไรต่อแต่ก็คิดไม่ถึงเมื่อเด็กสาวจะโค้งตัวแล้วก็ระเดหัวออกมา

 

"อุ๊บ ฮะฮะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า นี้มันน่าสนุกเป็นบ้าเลย!!!!!"

 

ดวงตาสีแดงโลหิตโผล่อกมาใต้กลุ่มผม รอยยิ้มฉีกกว้างจนเกือบถึงใบหู "สุดยอด!สุดยอดเลย! ฉันยอมรับเลยล่ะ ข้อตกลงนั้นฉันยอมรับมัน"

 

"เป็นบ้าอะไรของเธอว่ะเนี่ย!!?" ฉันตะโกน แม่งเอ๊ย นี่มันเชี่ยอะไรเนี่ยจะเป็นใครก็ไม่รู้หรอกแต่เห็นได้ชัดเลยว่าหล่อนแม่งเป็นบ้าชัดๆ สติแตกไปแล้ว!

 

แม้จะหยุดหัวเราะไปแล้วแต่รอยยิ้มน่าขนลุกยังคงอยู่ หล่อนยกมือขึ้นมาเสมอก่อนที่จะ

 

เป๊าะ

 

"ฉันน่ะลงพนันกับเธอไว้เยอะเชียวล่ะ"

 

พูดอะไรน่ะ ฉันพยายามตอบกลับแต่กลับรู้สึกหนักไปหมด แต่ก่อนจะหมดสติไปอีกรอบไอ้หูเจ้ากรรมกลับได้ยินคำพูดน่ามั่นไส้เข้าซะได้

 

"เพราถ้าเธอทำไม่ได้ เธอก็คงจะกระจอกมากกว่าที่ฉันคิดเลยล่ะ"

 

กระจอกไม่พอ ยังมีคำว่ามากอีกหรอ!!? หนอยแน่จริงก็สักฝุ่นไหมยัยเพี้ยน!!!

 

กฎของการเป็นมาเฟียข้อที่ 1 : โปรดระวังของหวานที่มีน้ำตาลมากเกินไป ไม่สำเร็จ

 

ที่มารูป:https://www.pinterest.com/pin/101964379044921220/

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น